πως παλεύεται η κλεισούρα?

[rosaki]

το μωρό μας σε λίγες μέρες γίνεται τριών μηνών και κάνοντας ένα απολογισμό αυτών των μηνών έχω να πω ότι αισθάνομαι πολύ κουρασμένη και κυρίως κουρασμένη ψυχολογικα από τη ρουτίνα και την κλεισούρα. έκανα παιδί αργά είμαι 37 ετών και τόσα χρόνια είχα συνηθίσει σε ένα τρόπο ζωής ιδιαίτερα εξωστρεφή και τώρα με το απότομο κλείσιμο μου κακοφαίνεται και βλέπω πως μέρα με τη μέρα γίνεται και δυσκολότερο με αποτέλεσμα να έχω όλο και λιγότερη όρεξη να ασχοληθώ ουσιαστικά με το μωρό. Η προηγούμενη ζωή μου είχε πολύ έξω, όχι απαραίτητα διασκέδαση αλλά η δουλειά μου ήταν τέτοια που είχα πολλές συναντήσεις, πολλά ταξίδια. έφευγα από το πρωί και επέστρεφα βράδυ σπίτι και γενικά όποτε έμενα σπίτι κάπως μου φαινόταν. τώρα με το μωρό και τον κακό καιρό προμηνύεται ακόμη μεγαλύτερη κλεισούρα.

Βοήθεια δεν έχω, ο άντρας μου δουλεύει αρκετές ώρες, μια πεθερά που έρχεται όποτε θέλει χωρίς να ενημερώνει πριν. εσείς πως αξιοποιείτε αυτές τις ατελείωτες ώρες σπίτι? μια φορά που επιχείρησα να φέρω 2 φίλες για καφέ για να πω μια κουβέντα το μωρό ήταν τόσο ανήσυχο που μου βγήκε από τη μύτη...

[AthinaP]

Γιατί αισθάνεσαι ότι δεν μπορείτε να βγαίνετε; Ο παιδίατρος τι λέει; Η αληθεια είναι ότι μέχρι 3-4 μηνών το παιδί δεν πρέπει να ρισκάρει να κολλήσει τίποτα, αλλα οι ιώσεις κολλάνε σε πολυσύχναστα μέρη συνήθως. Εμείς ήμασταν πιο μεγάλα, γιατί στον πρώτο χειμώνα είχαμε χρονίσει, αλλά δεν είχαμε κολλήσει το παραμικρό και μέναμε μέσα μόνο όταν έβρεχε. Αποφεύγαμε μόνο τις ώρες αιχμής στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά αυτό θα το κάναμε έτσι και αλλιώς, για λόγους άνεσης δικής μας.

 

Και τα ιδια τα παιδιά μπορεί να βαριούνται όλο μέσα. Ανάλογα και πόσο καλόβολο παιδί έχει κανείς. Εγώ κουραζόμουν πιο πολύ μέσα, γιατί τα παιδιά, ειδικά το ένα είχαν πολλές στιγμές που δεν ήξεραν τι ήθελαν, ενώ έξω ήταν καλύτερα. Αυτό αφού μπόρεσαν και κάθονταν στην πλατούλα λίγο, γιατί πιο πριν οι στιγμές που διαμαρτύρονταν στο καρότσι ήταν πολλές επίσης.

 

Πάντως σκέψου πώς μπορείς να μην ξεκόψεις από παρέες, γιατί τα πράγματα είναι αμφίδρομα. Και οι άλλοι μπορεί μια-δυο-τρεις να πούνε άστο καλύτερα, χωρίς να σε πολυρωτήσουν. Αν είναι σε άλλη φάση της ζωής τους, χωρίς παιδιά. Αν άφηνες το παιδί με μπαμπά και έβγαινες λίγο με φίλες;

 

Αααα ξέχασα να πω ότι το παιδί μπορεί σιγά σιγά να επικοινωνεί περισσότερο και αυτό μπορεί να κάνει τα πράγματα λιγότερο βαρετά για εσένα. Πάντως αν έχεις μάθει να καλοπερνάς και να προσέχουν οι άλλοι εσένα το μωρό είναι μια απότομη προσγείωση! Δεν θα είναι πάντα όμως τόσο βαρετά. Προσπάθησε να μην ξεκόψεις από ενήλικες παρέες, αλλα αυτό δεν είναι πάντα και στο χέρι σου...

[jo89]

Αχ ποσο σε καταλαβαινω...... μονη χωρις φιλους στον τοπο του αντρα μου και με το μωρο ολη μερα στο σπιτι γιατι και να θελα δεν εχει εδω να παω καπου!!! Τπομονη....Ιντερνετ και Αγιος ο Θεος!!

 

Ασε που οσο μεγακωνει το μωρο θα ασχολειτε το ιδιο περισσοτερο μαζι σου και θα εχεις και παρεα....Θα πεζεται θα περναει πιο ευχαριστα η μερα!

[AthinaP]

Τουλάχιστον την έζησες τη ζωή σου Βλέπω και κάτι κοπελιές που τα έχουν όλα, βλέπε Αντέλ και πάνε και βάζουν το κεφάλι τους στον τορβά από μικρές ηλικίες! Ναι μπορείς να αφήσεις το παιδί σε νταντά και να κάνεις βόλτες, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αν η μαμά κουράζεται με το παιδί σκέψου η νταντά....

 

Η αλήθεια είναι ότι όσο ξεπετάγονται τα παιδιά είναι και πιο εύκολο για τις γιαγιάδες να τα κρατάνε λίγο. Τώρα μπορεί να μην έχεις εμπιστοσύνη.

[rosaki]

αυτό που παρατηρώ με τον εαυτό μου είναι ότι η κλεισούρα φέρνει κλεισούρα. Δηλαδή ένω θεωρητικά μια φορά στις 15 θα μπορούσα να κανονίσω κάτι δεν το κάνω γιατί μου φαντάζει πλέον πολύ δύσκολο. είναι που είμαι όλη μέρα στο σπίτι με πιτζάμα και έχω τα χάλια μου, οπότε σκέφτομαι για να βγω θέλω τουλάχιστον μια μέρα πριν να αρχίσω να σουλουπώνομαι για να μην τρομάξω άνθρωπο και όλο αυτό με κουράζει απίστευτα. δεν ξέρω αν πρέπει να νιώθω ενοχές αλλά περιμένω πως και πως την άνοιξη που θα επιστρέψω στο γραφείο, νομίζω ότι έτσι θα ξαναβρώ λίγο τις ισορροπίες μου.

[joan80]

μηπως τελικά είναι θεμα διάθεσης οπως λες; Εγω γεννησα το γιο μου Νοέμβριο και παρόλο που πεσαμε στο χειμώνα, μεσα δεν κατσαμε. πηγαίναμε βόλτες με το καρότσι στη γειτονιά, στο σουπερ μαρκετ (το θεωρούσα έξοδο για να παρηγοριέμαι) ακόμη και για καφέ με φίλες. Τα Χριστούγεννα που ήταν δεν ήταν δυο μηνών είχαμε παει ακόμα και για ψώνια στο mall.

Αυτό που είχα καταλάβει είναι ότι και του μικρού του άρεσε αυτή η αλλαγή παραστάσεων. καλό κανει και στη μητέρα και στο παιδί.

Και επειδή φετος ο καιρός είναι ακόμη αρκετά ηπιος δεν βλεπω το λόγο να μην βγει μια βόλτα. Βαλε το μικρό στο καρότσι, ντύστο καλα, παρε και το προστατευτικό για τον αέρα και θα είστε σούπερ. Αρκεί να το θελεις.

[μαμχριστινα]

συμφωνω οτι στην αρχη τα πραγματα δεν ειναι οπως τα περιμενουμε, παρολα αυτα αν εχεις θεληση και διαθεση μπορεις να κανεις πραγματα εκτος σπιτιου και με το μωρο..εγω αυτο εκανα!!

[babyedem]

Νομίζω ότι λίγο πολύ όλες οι νέες μαμάδες τα έχουν περάσει αυτά. Σίγουρα ο πρώτος καιρός μπορεί να είναι αρκετά κουραστικός και να νιώθεις ότι έχεις χάσει τον ευατό σου. Σε κάθε περίπτωση δε βλέπω το λόγο που δεν μπορείς να βγεις με το μικρό σου έξω. Εμείς με το πρώτο μου βγήκαμε στις 4 μέρες μετά το μαιευτήριο και περίπου το ίδιο και με το δεύτερο. όπως μου είχε πει και ο παιδίατρος θα αποφεύγεις πολύ κλειστούς χώρους και όσους είναι άρρωστοι. όπως μου είχε πει χαρακτηριστικά "για να αρρωστήσει σε αυτή την ηλικία που όπου το βάζεις εκεί μένει" πρέπει κάποιος που είναι άρρωστος να πάει πάνω από το μωρό. Το να πας σε ένα εστιατόριο που έχει χώρο μη καπνιζόντων δεν δημιουργεί πρόβλημα στο μωρό. εξάλλου από εδώ και πέρα θα δεις, και όσο μεγαλώνει το μωρό, ότι θα πρέπει να "ανακαλύψεις" ποιοι είναι οι baby-friendly χώροι.Επίσης η λύση κάποιου mall δεν είναι κακή (εκεί να δεις πόσα καροτσια κυκλοφορούν!!!). Και εμένα στο πρώτο μου παιδάκι μου φάνηκε πολύ κουραστικός ο πρώτος χρόνος (ήταν και δύσκολο παιδί και εγώ με όχι καλές ορμόνες!). μόλις πήγαινα να χαλαρώσω για κάτι μάθαμε π.χ. να θηλάζουμε και βρήκαμε τη βολή μας, έπρεπε να μάθουμε το κουτάλι ή μόλις αρχίσαμε να μπουσουλάμε μας βρήκε το άγχος του αποχωρισμού.

Τώρα στο δεύτερο ανακαλύπτω πως ισχύει αυτό που λένε ότι είσαι πιο χαλαρός και όλα κυλάνε καλύτερα γιατί και η μαμά ξέρει τι να περιμένει και ξέρει ότι όλο αυτό κάποτε τελειώνει οπότε κοιτάς να απολαύσεις από που ζεις (πράγμα που λόγω άγχους δε συμβαίνει στο πρώτο παιδάκι!!!)

Κοίτα να χαρείς το παιδάκι σου γιατί όταν επιστρέψεις στη δουλειά αρχίζει και το πάρτυ!!! Δεν ξέρω τη βοήθεια έχεις και αν έχεις αλλά σίγουρα, όπως θα σύμφωνήσουν και οι άλλες εργαζόμενες μαμάδες, οι 24 ώρες δεν είναι ποτέ αρκετές και εκτός από το άγχος της δουλειάς θα έχεις πάντα ένα μέρος το μυαλού σου στο παιδί (πως περνάει, αν είναι άρρωστο κτλ)

 

Λίγη υπομονή και όλα περνάνε. Δες το σαν μια ευκαιρία να διαβάσεις όλα τα βιβλία που θα ήθελες και να δεις όλα τα dvd που δεν έχεις δει. Μετά θα είναι πολυτέλεια όλα αυτά!!!

[AthinaP]

Αυτό με την πιτζάμα είναι ένα θέμα, αλλά μια λύση είναι να φοράς πάντα από το πρωί άνετα και καθαρά κανονικά ρούχα, το ίδιο και το μωρό. Αν επιστρέφοντας αισθάνεσαι ότι πρέπει να αλλάξεις, αλλάζεις τότε. Καλά, το μωρό δεν θα κυλιστεί στα χώματα έτσι και αλλιώς σε αυτή την ηλικία... Καλά και με το φορμάκι και μια κουβερτούλα ριγμένη από πάνω να το βγάλεις τώρα το νινί, δεν θα το παρεξηγήσει και κανείς που δεν φοράει κανονικά ρούχα.

 

Έτσι δεν θα το πολυσκέφτεσαι να βγεις. Τώρα για μαλλιά και μέικ απ είναι άλλη υπόθεση...

 

Μην ανησυχείς πάντως, οι περισσότερες μαμάδες που είχαν πριν μια κοκεταρία, δεν τους έφυγε εντελώς, την ξαναβρήκαν σχετικά σύντομα.

[Sofiade]

μια φορά που επιχείρησα να φέρω 2 φίλες για καφέ για να πω μια κουβέντα το μωρό ήταν τόσο ανήσυχο που μου βγήκε από τη μύτη...

Καλά βρε κορίτσι μου, 3 μήνες μόνο μια φορά ήρθαν φίλες σου στο σπίτι; ΟΚ το μωρό έτυχε να είναι ανήσυχο εκείνη τη φορά, αλλά μπορεί να έτυχε! Δεν σημαίνει ότι θα είναι ανήσυχο κάθε φορά που θα έρθει άνθρωπος στο σπίτι.

 

Λοιπόν για μένα οι πρώτοι 3 μήνες ειδικά ήταν μεγαλείο!! Είχα κάνει το σπίτι κέντρο διερχομένων, κάθε μέρα είχα και διαφορετικό επισκέπτη. Φίλες, φίλοι, ξαδέρφια, συγγενείς, ανήψια, βαφτιστήρια, κουμπάροι, όλοι παρέλασαν! Απλά φρόντιζα κάθε φορά να έρχονται 1-2 άτομα, όχι τρεις οικογένειες. Έβγαινα κάθε μέρα ανελλιπώς βόλτα με το καρότσι, πήγαινα βόλτα ή στην παιδική χαρά και έπιανα κουβέντα με τους άλλους γονείς αλλά και με τα μεγαλύτερα παιδιά που ήθελαν να βλέπουν το μωρό. Επίσης με κάθε ευκαιρία έβγαινα έξω με φίλες μου για καφέ ή φαγητό. Τα μωρά είναι πολύ εύκολα στην αρχή (μαμ - κακά - νάνι) απλά πρέπει να κουβαλάς λίγο περισσότερα πράγματα μαζί μήπως χρειαστεί να τα αλλάξεις ή να τα ταΐσεις, αλλά γενικά είναι εύκολα στη μεταφορά. Αργότερα (μετά τους 12 μήνες) δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα.

 

Εσένα τι σε σταματά από το να βγαίνεις έξω, έστω για βόλτα με το καρότσι;

[Λαΐδα]

επειδη εχεις μαθει ετσι τοσα χρονια, νομιζω οτι οντως οταν πας στο γραφειο θα βρεις τις ισορροπιες σου!!!!

Εγω , παρομοια ζωη, δεν τα καταφερα πιο πριν.

Θεωρητικα παντου μπορουσα να παω...ενα παιδακι δεν ειναι κοπος. Αλλα , αλλο ειναι να παω και αλλο να παω και να περασω καλα. Το 'περναω καλα' προς το παρον το ειχα συνδυασει με εξοδους που εκεινη τη στιγμη δεν μπορουσα να καταφερω....

Σιγα σιγα 'εμαθα' και σε αυτην τη ζωη...βρηκα ισορροπιες κλπ... Καλη τυχη και σε εσενα.

[rosaki]

εγώ κολλάω τώρα το χειμώνα να βγάλω το μωρό έξω. εντάξει η βόλτα μας είναι εκεί γύρω στις 12 να πάρουμε ψωμί, αλλά με το που βραδιάζει (πλέον από τις 5) δεν το επιχειρώ. το πρόγραμμά μας έχει περίπου ως εξής:

η μικρούλα μου ξυπνάει γύρω στις 5.30 το πρωί. θηλάζουμε και εκεί γύρω στις 6.15 (τις περισσότερες φορές) ξαναπέφτει για ύπνο. ξυπνάμε γύρω στις 9 παρά, θα την αλλάξω, θα ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και θα ξαναθηλάσω εκεί γύρω στις 9.30 με 10 παρά. από τις 10.30 μέχρι τις 11.30 θα παίξουμε. τις περισσότερες φορές θα κοιμηθεί για λίγο και εγώ θα τρέξω για αποστειρώσεις, πλυντήρια, και τίποτα πρόχειρο για φαγητό. από τις 12.30 μέχρι και τις 2 που θα φάει θα ασχολούμαι μαζί της, λίγο αγκαλιά, λίγο γκρίνια. 2 η ώρα της δίνω συμπλήρωμα και μετά κατά τις 3 προσπαθώ να τη βάλω λίγο για ύπνο. 4.30 - 5.30 έχουμε μια χαζογκρίνια, 5.30 κάνουμε μπάνιο και 6 ξαναθηλάζουμε. το απόγευμα γενικά είναι πιο δύσκολο να την απασχολήσεις και γκρινιάζει περισσότερο. συνήθως 9 παρά αρχίζει να χαζοκοιμάται και μετά το τελευταίο γάλα στις 10 μέχρι 10.30 την έχει πάρει ο ύπνος. αλλά εγώ τότε είμαι πτώμα και συνειδητοποιώ ότι μέσα στη μέρα δεν περίσσεψε λεπτό για μένα χωρίς να έχω κάνει τίποτα ιδιαίτερο η μέρα πάει πέρασε...

[ilonka19]

Τουλάχιστον την έζησες τη ζωή σου Βλέπω και κάτι κοπελιές που τα έχουν όλα, βλέπε Αντέλ και πάνε και βάζουν το κεφάλι τους στον τορβά από μικρές ηλικίες! Ναι μπορείς να αφήσεις το παιδί σε νταντά και να κάνεις βόλτες, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αν η μαμά κουράζεται με το παιδί σκέψου η νταντά....

 

Επέτρεψέ μου εδώ να διαφωνήσω. Οταν κάνεις μικρός (18-23 ετών) παιδί έχεις άγνοια κινδύνου, και δεν έχεις όλες τις φοβίες που έχει μία μαμά μεγαλύτερης ηλικίας. Στα 20 δεν σου περνά από το μυαλό ότι είναι κακό να βγεις με ένα βρέφος στο κρύο, δεν σκέφτεσαι ότι δεν κάνει να βγεις με παιδί σε καφετέρια όπου καπνίζουν, όταν ψάχνεις αντηλιακό δε ψαχνεις ποιο δεν έχει παραμπεν κλπ

[katerina2]

Πού μένεις; Δεν υπάρχει καμιά πλατεία εκεί κοντά με εμπορικά καταστήματα και καφετέριες; Μετά τις πρώτες 20 περίπου ημέρες και των δύο μωρών μου δεν έμεινα ούτε μία μέρα μέσα. Κάθε πρωί, κατευθείαν μετά από κάποιο γεύμα τους για να έχω περισσότερο χρόνο διαθέσιμο, έβγαινα βόλτα με το καρότσι. Είχα πάντα και ένα βιβλίο μαζί μου. Αν τυχόν τα έπαιρνε ο ύπνος (στο 95% των περιπτώσεων) μόλις αποκοιμιόνταν καθόμουν σε καφετέρια -έξω πάντα- παράγγελνα κατευθείαν (μη σου πω ότι είχα παραγγείλει στο όρθιο πριν καν καθίσω μόλις τα έβλεπα να γλαρώνουν συνεχίζοντας να κουνάω το καρότσι) και έβγαζα το βιβλίο μου. Στους πρώτους 7-8 μήνες και των δύο μωρών μου διάβασα τα περισσότερα βιβλία της ζωής μου. Είχα πάντα τουλάχιστον μισή ώρα χαλαρότητας..... Μόλις ξυπνούσαν, τα έπαιρνα αγκαλίτσα, τα έπαιζα λιγάκι, πλήρωνα ό,τι είχα καταναλώσει και ξεκινούσαμε για σούπερ μάρκετ, φούρνο, χασάπη οτιδήποτε. Μετά επιστρέφαμε σπιτάκι για το επόμενο γεύμα. (Στο δεύτερο μωρό που ήμουν πιο απελευθερωμένη, μπορεί και να θήλαζα έξω και να συνέχιζα τη βόλτα μου, αυτό με βοήθησε να φεύγω και μακριά από τη νέα σμύρνη όπου μένω και να βρίσκομαι συχνά σε κολωνάκι, ερμού, γλυφάδα, athens heart, mall, golden hall χωρίς χρονικούς περιορισμούς). Φίλες σπάνια συναντούσα, μόνο περιπτώσεις μαμάδων στην ίδια κατάσταση με μένα, αλλά με πόσες πια να συμπέσουν οι γέννες μας;

Όλο αυτό διαρκούσε γύρω στη μιάμιση ώρα τους πρώτους μήνες και αργότερα μπορεί και 2-2μιση ώρες αν δεν πηγαίναμε μακριά. Αν πηγαίναμε μακριά λείπαμε και 5 ώρες.

Πιστεύω ότι αν δεν αντέχεις την κλεισούρα όπως εγώ, πρέπει να βρεις αρχικά το κουράγιο να βγεις για πρώτη φορά. Μόλις δεις πόσο λιγότερο βαριέσαι τη ζωή σου έτσι, δε θα μπορείς να κάνει διαφορετικά παρά μόνο αν βρέχει (που ας είναι καλά τα malls!).

[rosaki]

τωρα το χειμώνα -μπαίνει ο Δεκέμβρης σε λίγες μέρες- καθόσαστε με το μωρό έξω? γιατί εγώ η ίδια κρυώνω. το μέσα σε καφετέρεια με καρότσι δεν το θέλω, δεν ξέρω αισθάνομαι πολύ βαριά την ατμόσφαιρα, πολλές φορές έχει μουσική που φαντάζομαι θα είναι ενοχλητικά όλα αυτά για το μωρό.

[katerina2]

τωρα το χειμώνα -μπαίνει ο Δεκέμβρης σε λίγες μέρες- καθόσαστε με το μωρό έξω? γιατί εγώ η ίδια κρυώνω. το μέσα σε καφετέρεια με καρότσι δεν το θέλω, δεν ξέρω αισθάνομαι πολύ βαριά την ατμόσφαιρα, πολλές φορές έχει μουσική που φαντάζομαι θα είναι ενοχλητικά όλα αυτά για το μωρό.

 

Μα δεν κάνει κρύο. Μια χαρά χειμώνα έχουμε μέχρι τώρα. Έξω πάντα καθόμουν. Αν έβρισκα και καμιά σόμπα δε με χάλαγε, αλλά καθόμουν ούτως ή άλλως. Τα μωρά πάντα πολύ καλά ντυμένα βέβαια, με μόνο τη μουρίτσα τους εκτεθιμένη.

[Marigoula]

Rosaki τα μωρά μας εχουν ίδια ηλικία. Κι εγώ πάνω κάτω έτσι περνάω με τη διαφορά ότι έχω και τη μεγάλη (4 ετών περίπου) που δεν παει παιδικό και όλη μέρα κάνει το σπίτι άνω κάτω. Τον πρώτο καιρό δηλ.Σεπτέμβρη-Οκτώβρη κι εγώ έβγαινα καθημερινά σε παιδικες χαρές και πάρκα και με τα 2 παιδιά αλλά τώρα που νυχτώνει νωρίς δεν το κουνάω. Τα εμπορικά ωραία είναι αλλά φοβάμαι τις ιώσεις και πάμε αραιά και που. Ευτυχώς υπάρχουν και οι γιαγιάδες-παπούδες και απασχολούν τη μεγάλη γιατί με 2 παιδιά δεν την παλεύεις καθόλου. Κι εγώ ήμουν του έξω αλλά η αλήθεια είναι ότι πλεον λίγο η συνήθεια, λίγο ο καιρός που δεν με εμπνέει και πλέον δεν με πολυνοιάζει το καθημερινό κλείσιμο. Το ΣΚ τουλάχιστον φροντίζω να βγαίνουμε οικογενειακώς γιατι μόνοι μας αποκλείεται προς το παρόν λόγω του θηλασμού. Υπομονή έρχοντια και οι γιορτές καπως θα αλλαξει η καθημερινότητα και η διάθεσή μας προς το καλύτερο!!

[lolalu]

αυτό που παρατηρώ με τον εαυτό μου είναι ότι η κλεισούρα φέρνει κλεισούρα. Δηλαδή ένω θεωρητικά μια φορά στις 15 θα μπορούσα να κανονίσω κάτι δεν το κάνω γιατί μου φαντάζει πλέον πολύ δύσκολο. είναι που είμαι όλη μέρα στο σπίτι με πιτζάμα και έχω τα χάλια μου, οπότε σκέφτομαι για να βγω θέλω τουλάχιστον μια μέρα πριν να αρχίσω να σουλουπώνομαι για να μην τρομάξω άνθρωπο και όλο αυτό με κουράζει απίστευτα. δεν ξέρω αν πρέπει να νιώθω ενοχές αλλά περιμένω πως και πως την άνοιξη που θα επιστρέψω στο γραφείο, νομίζω ότι έτσι θα ξαναβρώ λίγο τις ισορροπίες μου.

 

Απίστευτο αλλα ειναι σαν να περιγραφεις εμενα!ειναι στιγμές που δεν εχω τη δύναμη οχι οτι δεν θελω τη δύναμη να φροντισω τα δυο μικρα παιδάκια μου!

Μονίμως σκέφτομαι πως ισως δεν ήμουν για παιδια!τα λατρευω τα παιδια μου αλλα συνέχεια σκέφτομαι πως δεν αντέχω άλλο!δεν ξέρω τι φταίει σίγουρα δεν ειναι τα παιδια!κατι άλλο,τι ομως?νομιζω πως κανω κακο στα παιδια μου,δεν νοιωθω καλο πρότυπο.

Εγω ειμαι 25 και εχω 2 αγοράκια 2,5 και 14 μηνών που ακομα το θηλαζω!ο άντρας μου ειναι στις ειδικές δυνάμεις ,ειμαι συνεχεια μονη,συνέχεια.οι βόλτα μου ειναι μια φορα τη βδομάδα s/m και περιστασιακά καμμια βόλτα δάσος χαιδαρι στον αδερφο μου!

Εχω μονίμως ένα βάρος,ένα κενό!ενω λέω θα έπρεπε να ήταν πιο ευχάριστα τα πράγματα εγω νοιωθω δυστυχισμενη!δεν σε παρηγορουν τα λογια μου αλλα τουλαχιστον να ξερεις καταλαβαινω πως νιώθεις!

[rosaki]

με τσαντίζει που η ρουτίνα με έχει πάρει από κάτω. πιάνω τον εαυτό μου από το πρωί που θα ξυπνήσουμε ουσιαστικά να περιμένω την ώρα που θα πέσουμε για ύπνο το βράδυ. ενώ στην αρχή είχα όρεξη να παίξω με την μικρούλα πια δεν μου βγαίνει και ζορίζομαι αρκετά.

[lolalu]

Επέτρεψέ μου εδώ να διαφωνήσω. Οταν κάνεις μικρός (18-23 ετών) παιδί έχεις άγνοια κινδύνου, και δεν έχεις όλες τις φοβίες που έχει μία μαμά μεγαλύτερης ηλικίας. Στα 20 δεν σου περνά από το μυαλό ότι είναι κακό να βγεις με ένα βρέφος στο κρύο, δεν σκέφτεσαι ότι δεν κάνει να βγεις με παιδί σε καφετέρια όπου καπνίζουν, όταν ψάχνεις αντηλιακό δε ψαχνεις ποιο δεν έχει παραμπεν κλπ

 

Ένα μέρη συμφωνω μαζι σου!εγω 22 ετων γεννησα το πρώτο μου παιδι κ ναι έβγαζα το παιδι στο κρύο!δεν το θεωρω ακομα κακο!το τσιγάρο,τα χημικα κ ο καυτός ήλιος παντα ήταν στο μυαλο μου όπως η διατροφη κ οτι άλλο έβλαπτε σωματικά το μωρο!εγω μεχρι να παει το μωρο ενος χρονου πεταγομουν στον ύπνο μου κ εκλαιγα( φοβόμουν μην μου πεθάνει ξαφνικά,μην τυλιχτει με την κουβέρτα και τέτοια..τωρα ειμαι πιο ήρεμη!αρα τουλαχιστον σε μένα δεν έπαιξε ρόλο η ηλικία!

[kinkajoujou]

Αυτοί οι πρώτοι μήνες, μέχρι να ψιλοστρώσει κι ένα πρόγραμμα το μωρό είναι οι πιο δύσκολοι, πιστεύω ότι από εδώ και πέρα θα σου είναι πολύ πιο εύκολο. Θα δεις περίπου ποια ώρα κοιμάται το πρωί το μωρό, θα το βάζεις καρότσι ή μάρσιπο με ένα προσεκτικό ντύσιμο και θα πηγαίνεις να καθίσεις κάπου να διαβάσεις ένα βιβλίο (και με ένα καφέ στο χέρι μια χαρά είναι), να περπατήσεις, να χαζέψεις μια βιτρίνα, να δεις καμιά φίλη ή άλλη μαμά κλπ. Στην αρχή είναι όντως δύσκολο και είναι εύκολο να πεις "έλα μωρέ τώρα, πού να τρέχω", αλλά θέλει λίγο επιμονή γιατί δεν είναι και δύσκολο να κολλήσεις στο σπίτι και να μιζεριάζεις. Το απόγευμα που νυχτώνει μπορείς να πεταχτείς για 2-3 ψώνια στο Σ/Μ π.χ. με το μωρό στο μάρσιπο, κι αυτό μπορεί να μην είναι καμιά τρελή διασκέδαση, αλλά θα σε βγάλει από το σπίτι.

 

Τον καιρό στην Ελλάδα μην τον φοβάσαι και μην τρελαίνεσαι να ντύνεις το παιδί σαν κρεμμύδι, ένα layer παραπάνω από εμάς χρειάζονται. Επίσης, από τους δύο μήνες και μετά και πυρετό να κάνει δεν είναι πλέον τόσο επικίνδυνο όσο νωρίτερα και για να κολλήσει κάτι πρέπει κάποιος άρρωστος να το φιλήσει/ μιλήσει πολύ κοντά στο πρόσωπο κλπ. Αυτά μας είπαν στην ενημέρωση του μαιευτηρίου τώρα που γέννησα τη δεύτερη, κι εμείς εδώ έχουμε ήδη μονοψήφια θερμοκρασία την ημέρα. Μια σχετική προφύλαξη χρειάζεται απλά.

 

Αν δεν έχεις πρόβλημα, μπορείς να θηλάσεις και πολύ άνετα έξω και να μην έχεις το άγχος του να τρέχεις σπίτι να το ταΐσεις με το που ξυπνήσει.

 

Κι εγώ η αλήθεια είναι ότι με τα 2 τώρα δεν βγαίνω όσο θα ήθελα, μου φαίνεται τεράστια προσπάθεια να τα συντονίσω μερικές φορές για να καταφέρουμε να βγούμε, αλλά προσπαθώ. Προς το παρόν έχουμε περιοριστεί σε έξοδο για τα ψώνια (η μεγάλη με τα πόδια, το μωρό κοιμάται στο μάρσιπο) και αν τα καταφέρουμε πάμε και καμιά παιδική για τη μεγάλη. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές βγαίνουμε αφού νυχτώσει και βοηθάει και το μωρό να περνάει πιο εύκολα τη δύσκολη απογευματινή ώρα που είναι πιο ανήσυχο.

[AthinaP]

Επέτρεψέ μου εδώ να διαφωνήσω. Οταν κάνεις μικρός (18-23 ετών) παιδί έχεις άγνοια κινδύνου, και δεν έχεις όλες τις φοβίες που έχει μία μαμά μεγαλύτερης ηλικίας. Στα 20 δεν σου περνά από το μυαλό ότι είναι κακό να βγεις με ένα βρέφος στο κρύο, δεν σκέφτεσαι ότι δεν κάνει να βγεις με παιδί σε καφετέρια όπου καπνίζουν, όταν ψάχνεις αντηλιακό δε ψαχνεις ποιο δεν έχει παραμπεν κλπ

 

Το θέμα δεν είναι τόσο το άγχος, αυτό είναι άλλο. Όσο για το κρύο, σχετικό είναι. Αυτή τη στιγμή στη Βόρεια Γερμανία τα μωρά βγαίνουν έξω τη μέρα όσο δεν βγαίνουμε εμείς το Μάιο. Το καλοκαίρι είναι πολύ πιο ανυπόφορο εδώ να βγαίνει κανείς τη μέρα.

 

Πιο πολύ αναφερόμουν στο θέμα της απώλειας της καλοπέρασης, που μοιάζει να είναι περίπου ο προβληματισμός του τόπικ. Η Αντέλ, που διψούσε να ζήσει τον έρωτα, είχε γράψει τόσους στίχους για ανεκπλήρωτους έρωτες, έμεινε έγκυος αφού ήξερε το ταίρι της κανένα δίμηνο! Ε, εντάξει, δεν ζεις τον έρωτα το ίδιο με ένα μωρό στο σπίτι ή έστω και με το μωρό για Σουκου στη γιαγιά. Είναι να απορεί κανείς, τι στο καλό είχε χορτάσει, ή είχε άγνοια κινδύνου εκείνη, λόγω ηλικίας. Θέλω να πω ότι μεγαλώνοντας κανείς όντως ασχολείται με άλλα πράγματα, αλλά δεν είναι και κανόνας.

 

Το κρύο δεν είναι θέμα. Είμαι πιο πολύ με τη φίλη από τη Ν. Σμύρνη. Και εμάς μας βόλευαν πολύ οι συγκοινωνίες τότε. Το χειμώνα τηλεφωνούσα στον άντρα μου αργά το απόγευμα, τις καθημερινές που ήταν γραφείο, από κάποιο σημείο του λεκανοπεδίου που είχαμε καταλήξει και μπορεί να πίναμε καφεδάκι μαζί πριν γυρίσουμε σπίτι. Στο ενδιάμεσο μπορεί να είχα κάνει και τίποτα λίγα ψώνια σούπερ μάρκετ να κρέμονται στο πλάι στο καρότσι... Α και τις σακούλες με τα ρούχα που ψώνιζα για τα ίδια τα παιδιά, που δεν είχα άλλο τρόπο να ψωνίσω, παρά μαζί με τα παιδιά... Κάποιες φορές πράγματι κάνει πολύ κρύο, αλλά είναι λίγες μετρημένες όλο το χειμώνα. Εμείς προτιμούσαμε Φλοίσβο, Ερμού, Εθνικό κήπο, Balux πολύ ωραίο για μακρινή βόλτα κατα προτίμηση με φίλες, πλατεία Νέας Σμύρνης, αυτά κατά βάση...

 

Έτρωγα λίγο δούλεμα από το σύζυγο που καλοπερνούσαμε και ήμασταν όλο τσάρκες, αλλά δεν κατάλαβα; Γιατί πρέπει να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη δηλαδή; Επιπλέον καταλάβαινε και ο ίδιος ότι και τα παιδιά αποκτούσαν ερεθίσματα έτσι. Το πρωί που ήταν ξεκουραστα παίζαμε λιγο, έκανα κάτι λίγες δουλίτσες και μετά το δεκατιανό ξεπορτίζαμε.

 

Κλειστήκαμε λίγο όταν άρχισαν οι στερεές και για κανένα δίμηνο-τρίμηνο μέχρι να μπούμε σε μια σειρά και μετά ξαναρχίσαμε τις τσάρκες.

 

Τα ΣΚ φεύγαμε αποδράσεις όλοι μαζί σε κοντινά βουναλάκια, αλλά προ κρίσης αυτά. Τέλος πάντων, δεν κλεινόμασταν.

[antigoni84]

αυτό το σκηνικό που περιγράφεις το πέρασε η κουμπάρα μου πριν μερικούς μήνες που μετακόμισε ΑΘήνα και έχει μωρό,στη πόλη που έμενε ήταν με τη μαμά της πάνω κάτω και της το κράταγε όποτε ήθελε,μιας και η κοπέλα κάνει μεταφράσεις και δουλεύει σπίτι.Όταν ήρθαν Αθήνα δεν είχε κανέναν δικό της εκτός απο εμένα.Στην αρχή τη πήρε η μπάλα,το σπίτι υπο μετακόμιση,ενα μωρό να κλαίει συνέχεια και η δουλειά της να έχει μαζευτεί και να μην ξέρει τι να κάνει,εννοείται όλη μέρα μέσα.Αφού τη βοηθήσαμε να μαζέψει το σπιτι και να τακτοποιηθούν όλα είχε η μαμά μου την ιδέα να βρεθεί κάποια γυναίκα απο τη γειτονιά να βγάζει ενα χαρτζιλίκι να της κρατάει το μωρό για μερικές ώρες κυρίως για να βγει η δουλειά της και να μπορεί να κάνει εξωτερικές δουλειές.Λοιπόν η γυναίκα βρέθηκε,παίρνει κυριολεκτικά αστεία λεφτά,και κρατάει το μωρό ένα τρίωρο κάθε πρωί,επίσης μόνη της η κυρία είπε στο ζευγάρι να το κρατάει ένα βράδυ της εβδομάδας για να βγαίνουν και το έχουν καθιερώσει.Η κουμπάρα μου εκεί που παρουσίαζε συμπτώματα κατάθλιψης,ήταν όλη μέρα πελαγωμένη με τις μπυτζάμες,τώρα "ζωντάνεψε".Βγαίνει κάνει τα ψώνια και τις δουλειές το πρωί,βάφεται ντύνεται και το κυριότερο δεν έχει γκρίνια και καυγάδες με τον άντρα της.

 

Μην αφήνεις τον εαυτό σου,περιποιήσου τον!

Φώναξε μια στο τόσο μια κοπέλα να βοηθήσει με τις δουλειές του σπιτιού ή να κρατήσει το παιδί και προσπάθησε να βγαίνεις έστω για ένα καφέ να αλλάξεις παραστάσεις.Επίσης να σκέφτεσαι οτι οι ορμόνες σου ακόμα έχουν σκαμπανεβάσματα μιας και γέννησες πρόσφατα,οτι νιώθεις συζήτησε το με κάποιον που εμπιστεύεσαι

[rosaki]

εγώ τις χαίρομαι τις θαραλλέες μαμάδες που παίρνουν το καρότσι και όπου τις βγάλει. δεν ξέρω εγώ δεν το έχω ή προς το παρόν τουλάχιστον. ίσως πρέπει να γίνω πιο ευέλικτη, πιο ευκολη να αρπάζω την ευκαιρία όποτε μου δίνεται και να βγαίνω. νιώθω ότι έχω παραιτηθεί ότι κάνω σαν στρατιωτάκι το καθημερινό μας πρόγραμμα και η παραμικρή παρέκλισση μου φάινεται βουνό.

[AthinaP]

Κοίτα και εγώ στην ηλικία που είστε δεν είχα ξεψαρώσει ακριβώς. Έβλεπα ότι τα παιδιά είχαν στρώσει το βραδυνό ύπνο και δεν ήθελα να χαλάσει με τίποτα αυτό.

 

Δειλά δειλά και δοκιμαστικά ξεκινήσαμε κατά τον 4ο τις πολλές εξόδους και είδαμε ότι δεν επηρεάστηκε το πρόγραμμά τους. Γενικά όμως δεν είχαμε πρόγραμμα και δεν είχαμε πρέπει ειδικά για τους ημερήσιους υπνάκους.

 

Τα δικά μου είχαν ξεκαθαρίσει προς τον 4ο μήνα πως ο ύπνος θα τα έπαιρνε γύρω στις 10.00 το βράδυ όπου και να βρισκόμασταν. Και θα κοιμόντουσαν βαθιά για κανα-δυο ώρες ακόμα, οπότε αυτό μας έδινε περιθώριο μέχρι τα μεσάνυχτα να γυρίσουμε σπίτι χωρίς να ανοίξει ρουθούνι...

 

Αφού λες ότι θηλάζεις κιόλας, η εμπειρία μας ήταν ότι τα παιδιά ήταν ήρεμα και ευχαριστημένα που ήταν μαζί μου και μόνο, όπου και να πηγαίναμε! Και τους άρεσε να είναι και η μαμά ήρεμη και ευχαριστημένη. Όλα τα άλλα ήταν απλά ντεκόρ και σίγουρα το ντεκόρ του σπιτιού ήταν πιο βαρετό από τις βόλτες έξω.