διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι το παιδί τους είναι όλη τους η ζωή

[Skybeam]

Ωραίο θέμα. Τώρα συνειδητοποιώ γιατί η μαμά μου ήταν τόσο κολλημένη μαζί μου. Με έκανε στα 33 της τη δεκαετία του 70 (μεγάλη για πρωτότοκη μαμά εκείνη την εποχή). Εργαζόταν, πάλευε για τον γάμο της, είχε φιλενάδες, αλλά τρελλαινόταν για το παιδί της. Υπέφερα στην εφηβεία μου από την υπερπροστατευτικότητά της, αργότερα συμφιλιωθήκαμε, δεθήκαμε ακόμα πιο αργά, τώρα την έχω χάσει. Και πώς να την κρίνω, πλέον, που "υπερέβαλλε" συναισθηματικά? [ακόμα και με τα προβλήματα που μου δημιούργησε]... δεν είμαι σε θέση.

 

Τώρα εγώ, 38 παρά κάτι και χωρίς παιδί. Είμαι με τον άντρα μου από τα 28 μου, οπότε καταλαβαίνετε ότι και ως ελεύθερη, αλλά και με τον άντρα μου, έχω κάνει τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό. Έχω βγει πολύ, έχω πιει θάλασσες αλκοόλ, έχω χορέψει, έχω ξενυχτήσει, έχω πάει διακοπές, έχω κάνει σχέσεις, έχω διαβάσει, έχω κοιμηθεί, έχω εργαστεί, έχω κάνει ό,τι μπορεί να κάνει κάποιος χωρίς παιδιά πολύ. Και, ok, ωραία είναι όλα αυτά, αλλά έχουν χάσει τη σημαντικότητά τους σε κάποιο βαθμό.

 

Ξεκαθαρίζω εξαρχής ότι δεν πιστεύω πως όταν γίνεται μητέρα μια γυναίκα πρέπει να ισοπεδώνεται, να χάνει τα ενδιαφέροντα και την προσωπικότητά της. Όχι. Πώς όμως να υποστηρίξω ότι αν κάνω ένα παιδί -μετά από την όλη μου πορεία ώς σήμερα- δεν θα είναι όλη μου η ζωή?

[goody]

Με τις τελευταιες εξηγησεις που εδωσες καταλαβα κι εγω τι εννοεις γιατι ειχα μπερδευτει λιγο..

Οταν η πλειοψηφια λεει ''τα παιδια μου ειναι η ζωη μου'' δεν νομιζω οτι εννοει οτι δεν κανει τιποτα αλλο και δεν ασχολειται με τιποτα αλλο, δεν βρισκει καμια ευχαριστηση σε κατι αλλο...αν το εννοουν ετσι τοτε ναι ειναι τραβηγμενο.

Εγω το λεω οτι το παιδι μου ειναι η ζωη μου! Και εννοω οτι απο οταν γεννηθηκε αλλαξε ολη μου η καθημερινοτητα αλλα και ο τροπος σκεψης μου για καποια θεματα, οι προτεραιοτητες μου και τα κινητρα μου.

Παραμενω ο ιδιος ανθρωπος, δεν μεταλαχτηκα, συνεχιζω να θελω να πραγματοποιησω τους στοχους μου σε επαγγελματικο και προσωπικο επιπεδο και ζω τη ζωη μου αλλα αν παθει κατι το παιδι μου ολα αυτα ειναι τοοοοσο ασημαντα!

Πιο κατορθωμα συγκρινεται με ενα παιδι? Τα πτυχια? Οι προαγωγες? Ο μικρος μου ειναι 16 μηνων σχεδον και μου φαινεται απιστευτο που απο ενα ακουνητο μικροσκοπικο πλασματακι αναπτυσεται και γινεται παιδακι και το βοηθαω και εγω σε αυτη την αναπτυξη και αυτο ειναι το μεγαλυτερο μου κατορθωμα, οχι αντικειμενικα αλλα υποκειμενικα γιατι απο αυτο αντλω εγω την μεγαλυτερη χαρα και ικανοποιηση.

[maan]

εμένα το παιδί μου είναι η ζωή μου...

με την έννοια...

ότι τώρα πια που το γνώρισα..και το αγάπησα...

αν το χάσω...

θα χάσω κ τη ζωή μου...

αρα...είναι η ζωή μου...

[κατια81]

Με τις τελευταιες εξηγησεις που εδωσες καταλαβα κι εγω τι εννοεις γιατι ειχα μπερδευτει λιγο..

Οταν η πλειοψηφια λεει ''τα παιδια μου ειναι η ζωη μου'' δεν νομιζω οτι εννοει οτι δεν κανει τιποτα αλλο και δεν ασχολειται με τιποτα αλλο, δεν βρισκει καμια ευχαριστηση σε κατι αλλο...αν το εννοουν ετσι τοτε ναι ειναι τραβηγμενο.

Εγω το λεω οτι το παιδι μου ειναι η ζωη μου! Και εννοω οτι απο οταν γεννηθηκε αλλαξε ολη μου η καθημερινοτητα αλλα και ο τροπος σκεψης μου για καποια θεματα, οι προτεραιοτητες μου και τα κινητρα μου.

Παραμενω ο ιδιος ανθρωπος, δεν μεταλαχτηκα, συνεχιζω να θελω να πραγματοποιησω τους στοχους μου σε επαγγελματικο και προσωπικο επιπεδο και ζω τη ζωη μου αλλα αν παθει κατι το παιδι μου ολα αυτα ειναι τοοοοσο ασημαντα!

Πιο κατορθωμα συγκρινεται με ενα παιδι? Τα πτυχια? Οι προαγωγες? Ο μικρος μου ειναι 16 μηνων σχεδον και μου φαινεται απιστευτο που απο ενα ακουνητο μικροσκοπικο πλασματακι αναπτυσεται και γινεται παιδακι και το βοηθαω και εγω σε αυτη την αναπτυξη και αυτο ειναι το μεγαλυτερο μου κατορθωμα, οχι αντικειμενικα αλλα υποκειμενικα γιατι απο αυτο αντλω εγω την μεγαλυτερη χαρα και ικανοποιηση.

 

Συμφωνω απολυτα με την goody!!!!

Νομιζω οτι επιασες μια φραση "το παιδι μου ειναι ολη μου η ζωη" και εχεις σταθει στις λεξεις ως εχουν και οχι στο νοημα αυτων!!!

Κι εγω το λεω πολλες φορες μαλιστα,αλλα δεν αναιρω τιποτα απο την ζωη μου πριν!!!Με τον αντρα μου ειμασταν 10 χρονια μαζι πριν ερθει η κορη μας,εχουμε στησει τις δικες μας επιχειρησεις με πολυ κοπο και Δοξα τον Θεο εχουμε επιτυχει,εχουμε ζησει,ταξιδεψει,γλεντησει....ολα!!!

Το παιδι μας δεν ηρθε ευκολα......το παλεψαμε πολυ και για χρονια!!!!!

Λατρευω τον αντρα μου και δεν μπορω να φανταστω την ζωη μου χωρις αυτον........ΑΛΛΑ......για μενα προσωπικα η πρωτη μου προτεραιοτητα και το μεγαλυτερο κατορθωμα στην ζωη μου ειναι το παιδι μου......ουτε δουλειες ουτε πτυχια...ουτε τιποτα!!!!Αν τα χασω ολα .....τα εχασα.....εαν χασω το παιδι μου ομως...............ναι θα χαθει ολη μου η ζωη!!!!

Η καθε αποψη ειναι σεβαστη βεβαια!!!

[Morchelina]

Αν τα χασω ολα .....τα εχασα.....εαν χασω το παιδι μου ομως...............ναι θα χαθει ολη μου η ζωη!!!!

Η καθε αποψη ειναι σεβαστη βεβαια!!!

 

Νομίζω ότι αυτή είναι η πιο σωστή προοπτική ότι δεν είναι υπερβολή να λέμε ότι τα παιδιά είναι όλη μας η ζωή. Βέβαια δεν ισχύει ότι όποιος δεν έχει παιδιά δεν έχει σκοπό στη ζωή του. Αυτή την προοπτική την αποκτάς εκ των υστέρων αφού τα κάνεις. Και δυστυχώς όσες χαρές έχει η ζωή του γονιού έχει και άλλες τόσες πίκρες.

[elena26]

Καλησπέρα σας και απο άλλη μία μανούλα που λέει πως "το παιιδί μου είναι η ζωή μου"

Πιστεύω πως η διαχείρηση των συναισθημάτων μας και οι φιλοδοξίες τησ καθεμίας απο εμάς καθώς και τι μας κάνει ευτυχισμένες είναι καθαρά προσωπικό μας θέμα!Πρήν αποχτίσω τον μικρό είμουν και εγώ party animal μου άρεσαν τα ταξίδια και τα ακριβά ρούχα και όπως είπε παραπάνω μία κοπέλα δεν κυκλοφορούσα ποτέ με άβαφτα νύχια.Όταν όμως γέννησα κατάλαβα την ματαιότητα κάποιων πραγμάτων και οτι πολλά απο αυτά τα κάνουμε για να νοιώσουμε καλά με το εγώ μας,,,Η μητρότητα για μένα είναι ένα βήμα πάνω απο το ΕΓΩ που προσφέρει μία καλή εργασία ή η οδείγηση ενώς ακριβού αυτοκινήτου και πολλά άλλα είναι πραγματικά σαν να αγγίζεις για λίγο το θεό εκεί πραγματικά εγώ ένοιωσα το μεγαλίο του!!!και ναι βάζω το παιδί μου πάνω απο όλα και είναι η ζωή μου και είμαι πολύ περίφανη γι'αυτό !!!

[zwza]

Η μητρότητα για μένα είναι ένα βήμα πάνω απο το ΕΓΩ που προσφέρει μία καλή εργασία ή η οδείγηση ενώς ακριβού αυτοκινήτου και πολλά άλλα ...

 

έτσι! Πάνω απο το "εγώ" μου.

[Babydust]

Κορίτσια,

 

δεν εννοώ πως δεν θα έβαζα πχ πάνω από όλα το παιδί μου ή πως δεν καμαρώνω για αυτό (ώρες ώρες και εγώ χαζομαμά είμαι ). Ή αν (χτύπα ξύλο) κάτι πάθαινε, η ζωή μου δεν θα άλλαζε για πάντα. Απλά, θεωρώ πως η υπερβολική προσκόλληση στα παιδιά (του τύπου να κάνεις την φράση 'το παιδί μου είναι όλη μου η ζωή' πράξη και καθημερινότητα) λυπηρό γιατί αν το κάνεις αυτό πραγματικά δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο ταυτόχρονα. Ειδικά όταν είναι πολύ μικρό. Και επίσης το ότι γεννάς ένα παιδί (ξαναείπα εκτός και αν είναι μετά από πολλή προσπάθεια κτλ) ΔΕΝ είναι κατόρθωμα. 'Κατόρθωμα' είναι να το μεγαλώσεις να γίνει άξιος άνθρωπος.

 

Και ναί είμαι πεθερόπληκτη και πιστεύω πως ένας άνθρωπος για να είναι ολοκληρωμένος πρέπει να δίνει έμφαση σε διάφορα πράγματα πχ και στο συντροφό του και στο παιδί του και στη δουλειά του και στα χόμπυ του και στους φίλους του. Αν πχ ασχολείται μόνο (ή κατά 80%) με το παιδί του πραγματικά τον λυπάμαι αυτό τον άνθρωππο γιατί αυτές τις φράσεις που έγραψα στο πρώτο μήνυμα τις κάνει πραγματικότητα. Και δεν είναι ούτε υγιές ούτε ρεαλιστικό.

[Skybeam]

[...] Ειδικά όταν είναι πολύ μικρό. [..] Αν πχ ασχολείται μόνο (ή κατά 80%) με το παιδί του πραγματικά τον λυπάμαι αυτό τον άνθρωππο γιατί αυτές τις φράσεις που έγραψα στο πρώτο μήνυμα τις κάνει πραγματικότητα. Και δεν είναι ούτε υγιές ούτε ρεαλιστικό.

Kατά πόσο τοις εκατό πρέπει να ασχολείται μια νέα μητέρα με μικρό παιδί, για να είναι υγιές και ρεαλιστικό, κατά τη γνώμη σου? [ρωτάω με ειλικρινή περιέργεια, και όχι με ειρωνία, προς θεού].

[Babydust]

και είναι αλήθεια πως κάθε γυναίκα που γίνεται μητέρα αλλάζει για πάντα. Δεν είναι ποτέ ξανά η ίδια. Και προσωπικά κάνω μεγάλο αγώνα να μη νιώθω έτσι (υπάρχουν φορές που πχ δε θέλω ούτε τη δουλειά μου να κάνω ούτε δουλειές του σπιτιού ούτε να βγώ και απλά να πχ περάσω και άλλο χρόνο με το παιδί μου) ή φορές που 'τρελαίνομαι' όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να πάθει κάτι. Και τότε μου λέω να συνέλθω. Πως υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή. Πως δεν είναι υγιές αυτό. Δεν είναι ρεαλιστικό. (και τί πεθερά θα γίνεις άμα σκέφτεσαι έτσι?! ) Αυτά τα έγραψα για όσες μπορεί να θεώρησαν πως είμαι πχ σκληρή ή άδικη.

[Babydust]

Kατά πόσο τοις εκατό πρέπει να ασχολείται μια νέα μητέρα με μικρό παιδί, για να είναι υγιές και ρεαλιστικό, κατά τη γνώμη σου? [ρωτάω με ειλικρινή περιέργεια, και όχι με ειρωνία, προς θεού].

Ειδικά αν θηλάζεις σχεδόν 100%. Εγώ κλείστηκα στο σπίτι. Κυριολεκτικά. Με το μωρό. Ένα χρόνο. Και όχι δεν ήταν υγιές αυτό για ΄μενα. Για το παιδί πιστεύω ήταν ότι καλύτερο (σύμφωνα με τη μοντέρνα ψυχολογία τουλάχιστον). Εγώ όμως μέχρι κατάθλιψη έπαθα. Για αυτό πιστέυω πως αυτό που για άλλες γυναίκες είναι η απόλυτη ευτυχία για άλλες μπορεί να είναι ευτυχία αλλά με δυσκολίες.

 

πάντως για 'σενα εύχομαι ότι καλύτερο. Είμαι σίγουρη πως αν το θέλεις θα έρθει ότι είναι για 'σενα το καλό σου. Νομίζω και εγώ αν γινόμουνα μαμά από τα 38 και μετά θα ήμουνα (λιγότερο φρικαρισμένη απ'οτι τώρα!)

[AthinaP]

Δηλαδή θήλασες 1 χρόνο; Και ποιος είπε ότι όποια γυναίκα θηλάζει πρέπει να κλειστεί σπίτι;

 

Πολλά πράγματα είναι όπως τα βλέπουμε. Ακόμα και το αυτό μακριά από εμάς αν χάσω το παιδί μου θα χαθώ, οι παλιές που έκαναν κάμποσα παιδιά και το είχαν σίγουρο ότι θα είχαν στο τέλος μέρος από αυτά και δεν είχαν καριέρες και άλλα πράγματα γενικώς, να νοιάζονται, δεν τέλειωνε η ζωή τους... Όλα στο μυαλό είναι.

 

Πάντως έχω ζήσει γυναίκα που το έχει κάνει πράξη αυτό, αν και δεν το λέει με λόγια. Δεν έχει ζωή πέρα από τα παιδιά της. Και στα μεγάλα πια παιδιά της δεν κάνει καλό αυτό. Δεν κάνει πράγματα για τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών της, αλλά για αυτά που εκείνη έχει στο μυαλό της.

 

Αυτό το ένστικτο της μάνας εγώ το ένιωσα, αλλά και πάλι, δεν ήταν το αποκορύφωμα... Δεν μπορώ να μιλήσω γενικά. Αλλά γύρω μου βλέπω πολλά παραδείγματα ότι τα παιδιά δεν είναι στην ουσία το πρώτο μέλημα των δικών τους. Φαίνονται ότι είναι, αλλά δεν είναι. Απλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει επιστροφή μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου και κολυμπάει ο καθένας όπως νομίζει!

 

Συμπληρώνω... Συνήθως οι άνθρωποι της μέσης ηλικίας που δεν έχουν παιδιά και έχουν κάποια παιδεία, είναι πιο ενδιαφέροντες. Δεν έχουν περάσει τα πιο πρόσφατα χρόνια της ζωής τους να σκέφτονται αν διάβασε το παιδί και αν πήγε αγγλικά... Κατά κάποιον τρόπο είναι πιο ολοκληρωμένοι, οι ίδιοι, ώς άνθρωποι, αν λογαριάσει κανείς ότι τα παιδιά τα κάνει ο καθένας, όπως λες... Και μπορεί να έχουν περισσότερα επιτεύγματα, αντικειμενικά. Αλλά το να δίνει κανείς σε ένα παιδί είναι διαφορετικό. Έχει άλλη αξία. Γιατί μπορεί να επιλέξει να μη δώσει με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

[arleta]

τα παιδια έρχονται στη ζωή μας και μας πλυμμηρίζουν με τα πιο έντονα συναισθήματα!!!!!!!

γι' αυτο είναι όλη μας η ζωή!!!!!!

 

και πριν απ' αυτά ζούσαμε κι όταν θα φύγουν από κοντά μας θα συνεχίσουμε να ζούμε....

ποτέ όμως δε θα πάψουν να 'ναι οι μοναδικοί άνθρωποι που θα βάζουμε πάνω απ' όλους.....

[sternchen]

Ειδικά αν θηλάζεις σχεδόν 100%. Εγώ κλείστηκα στο σπίτι. Κυριολεκτικά. Με το μωρό. Ένα χρόνο. Και όχι δεν ήταν υγιές αυτό για ΄μενα. Για το παιδί πιστεύω ήταν ότι καλύτερο (σύμφωνα με τη μοντέρνα ψυχολογία τουλάχιστον). Εγώ όμως μέχρι κατάθλιψη έπαθα.

 

Θήλασα δυο χρόνια, τους 7 μήνες αποκλειστικά και δεν κλείστηκα ούτε μια μέρα μέσα στο σπίτι.

Αυτό που έγραψες είναι εντελώς άκυρο, δεν έχει να κάνει με τον θηλασμό, αλλά ήταν καθαρά δική σου προσωπική επιλογή να κλειστείς μέσα στο σπίτι.

Το γράφω, γιατί διαβάζουν πολλές έγκυες και δεν θέλω να μείνουν με την εντύπωση πως πρέπει να κλειστούν μες στο σπίτι σε περίπτωση που επιλέξουν τον θηλασμό και να φοβούνται μην πάθουν κατάθλιψη από την κλεισούρα.

 

Όσο για μένα μια χαρά ήταν η ζωή μου και πριν τα παιδιά μου, και χόμπυ έχω και πολύ χρόνο αφιερώνω στους φίλους μου και στην δουλειά μου.

Αλλά τα παιδιά μου είναι κυριολεκτικά όλη μου η ζωή και ο σημαντικότερος λόγος να θέλω να ζήσω πολλά χρόνια για να τα δω να μεγαλώνουν.

Η φράση "τους λυπάμαι όλους αυτούς μου τα παιδιά τους είναι όλη τους η ζωή" είναι για μένα πολύ ψυχρή και δεν μου αρέσει.

Υπάρχουν χιλιάδες άλλα πράγματα που αξίζει κανείς πραγματικά να λυπάται.

[goody]

Καπου μπερδευεσαι με τις εννοιες των λεξεων και των φρασεων και μας μπερδευεις και εμας

Προφανως εννοεις οτι σε ενοχλει η κυριολεκτικη σημασια του ''το παιδι μου ειναι η ζωη μου'', που συμφωνω δεν ειναι καλο για την μητερα, να χανει δηλαδη ολη της την προσωπικοτητα και να κρεμιεται απο το παιδι της, να του αφοσιωνεται ασφυκτικα και να μην υπαρχει τιποτα αλλο στη ζωη της που να την γεμιζει.

Αλλα οι περισσοτεροι νομιζω, οταν λεμε ''το παιδι μου ειναι η ζωη μου'' το εννουμε συναισθηματικα πιο πολυ. Δηλαδη συνεχιζεις τη ζωη σου αλλα αφου πλεον εχεις την πληρη ευθυνη για αυτο το πλασματακι τοτε γινεται η πρωτη σου προτεραιοτητα και εννοια, ολα τα αλλα ερχονται δευτερα.

Αυτο για μενα δεν ειναι λυπηρο αντιθετως ειναι το σωστο για να θεωρεισαι καλος γονεας. Και ειναι η ζωη σου γιατι τα περισσοτερα απο αυτα που κανεις το αφορουν αμεσα αφου εξαρταται αποκλειστικα απο εσενα και αρα σου δινει κινητρο για να κανεις καποια παραπανω πραγματα πχ να κυνηγησεις ενα καλυτερο μισθο και μια προαγωγη για να του προσφερεις καλυτερη ποιοτητα ζωης, να προσεχεις την υγεια σου περισσοτερο για να εχει μια γερη μανουλα, να βγαινεις μια βολτα να ξεσκας για να μην σε πιανουν τα νευρα σου και εχει το παιδι μια νευρικη μαμα!

Οτι κανουμε στη ζωη μας αφορα αμεσα και τα παιδια μας και αφου αποφασιζουμε σκεπτομενοι και το δικο τους καλο αρα ειναι κατα καποιο τροπο η ζωη μας.

Και οσο για το κατορθωμα που λες, παλι κολλας στις λεξεις με την κυριολεκτικη σημασια τους.

Ναι σιγα το κατορθωμα να γεννησεις, η πλειοψηφια των γυναικων μπορει να το κανει αλλα δεν το εννοουμε ετσι. Και για μενα το μεγαλυτερο μου κατορθωμα ειναι το παιδι μου. Σπουδασα, μιλαω 3 ξενες γλωσσες, εχω διαφορες επιτυχιες που μεχρι τωρα με καλυπταν αλλα το οτι απεκτησα αυτο το πλασματακι και το βλεπω σταδιακα να μεγαλωνει, να του μαθαινω πραγματα,τροπους, να το φροντιζω ειναι οτι πιο δυσκολο, κουραστικο και καταπληκτικο εχω κανει. Και ναι ειναι κατορθωμα να μεγαλωσεις ενα παιδι (οχι να το γεννησεις, να το μεγαλωσεις-σωστα εννοειται).

[Morchelina]

Απλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει επιστροφή μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου και κολυμπάει ο καθένας όπως νομίζει!

 

Αυτό και ας μην είμαστε κριτικοί απέναντι στους άλλους γονείς. Νομίζω έναντι της αδιαφορίας θα ψηφίσω και εγώ προσκόλληση. Τουλάχιστον στο δεύτερο ο γονιός δίνεται και ότι βρέξει ας κατεβάσει.

[klouzeau]

Σίγουρα λατρεύω τα παιδιά μου και δε μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς αυτά, όμως χρειάζομαι και άλλα πράγματα για να νοιώθω γεμάτη.Χρειάζομαι χρόνο για τον εαυτό μου.Χωρίς λίγο χρόνο για λίγη ηρεμία,λίγο διάβασμα,λίγο χρόνο μόνη βρε αδερφέ δέν τη βγάζω.Με πιάνουν τα νεύρα μου.

[my_Kelly]

εγώ θεωρώ πως η φράση "απόκτησε νόημα η ζωή μου μετά τον ερχομό του παιδιού μου" έχεις τελείως διαφορετική έννοια απο αυτή που της έδωσες φίλη Babydust.

Και για να μιλήσω επι προσωπικού, εζήσα 10 χρόνια με τον άντρα μου χωρίς παιδιά, στήσαμε μαζί τις δουλειές μας, το σπίτι μας, το εξοχικό μας, κάναμε απίστευτα ταξίδια και πολύ καλή ζωή αλλά μετά την γέννηση της πρώτης μας κόρης κατάλαβαμε ποιο πραγματικά είναι το νόημα της ζωής και ποιος ο ρόλος μας.

Σίγουρα το νόημα δεν είναι στις βόλτες και στα λούσα και στα ταξίδια και στις ατελείωτες ώρες σεξ.

Και για μένα πρωτεύων ρόλος εδώ και 5 χρόνια, και τα επόμενα 15 γεροί να μαστε που θα ακολουθήσουν θα είναι να είμαι δίπλα στο παιδί μου και ναι πρώτα το παιδί μου (τα παιδιά μου) και μετά όλα τα άλλα. Φυσικά και δεν ακυρώνω την προηγούμενη ζωή μου η οποία φυσικά είχε και παραείχε και τότε ουσία, φυσικά και δεν ακυρώνω την φυσική μου υπόσταση σαν γυναίκα, φυσικά και δεν ακυρώνω το ταίρι μου σαν σύντροφο και συνοδοιπόρο της ζωής μου, αλλά άλλη η ζωή πριν τα παιδιά, άλλη η ζωή μετά τα παιδιά κακά τα ψέματα και όποιος δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό δεν έγινε γονιός συνειδητοποιημένα, απλά του τυχαν πολύ γρήγορα κάποια πράγματα στη ζωή του και μάλλον περνάει τη φάση της συνειδητοποίησης ή έχει απο πίσω του τάγματα απο γιαγιαδες-παππούδες- υπηρέτριες και δεν ξέρω τι άλλο οπότε έχει χρόνο να κάνει πολλά πράγματα και μόνος του ή με το ταίρι του.

 

Εγώ συμφωνώ απόλυτα με την zwza. Το να δίνουμε όσα περισσότερα μπορούμε στα παιδιά μας (από συναισθηματικής άποψης και όχι μόνο) ούτε ακυρώνει την προηγούμενη ζωή μας, ούτε την τωρινή, ούτε μας φυλακίζει στο ρόλο του γονιού. Είναι κάτι που γίνεται αυθόρμητα και οικειοθελώς, για'μένα τουλάχιστον και δεν περνάει καν από το μυαλό μου να κάνω διαφορετικά. Όσα μπήκαν προσωρινά στην άκρη λόγω του παιδιού, μπορώ αργότερα να τα ξαναβρώ ανετότατα. Την μωρουδιακή και παιδική ηλικία του παιδιού μου δεν θα την ξαναβρω.

Παλιότερα έβγαινα σχεδόν κάθε μέρα, πήγαινα θέατρα, σινεμά και άλλα που δεν μπορώ να τα κάνω τώρα με μωρό παιδί. Αλλα εννοείται πως το νόημα στη ζωή μου το δίνει το παιδί μου και όχι η ταινία στο σινεμά και το ποτό άφτερ!

[mylife10]

Οταν έψαχνα να βρω ψευδώνυμο για το πάρεντς, το σκέφτόμουν για πολύ ώρα! Τελικά κατέληξα στο να γράψω " η ζωή μου" και φυσικά αναφέρομαι στο μωρό μου , το οποίο απέκτησα μετά απο πολλές χαμένες εγκυμοσύνες. Εννοείται ότι και ο άντρας μου έιναι η ζωή μου και ότι η ζωή μας απέκτησε ΑΛΛΟ νόημα όταν δημιουργήσαμε την οικογένεια μας!Γιατί θα πρέπει όταν αναφερόμαστε στη λέξη "ζωή" για το παιδί μας να αναιρούμε όλα όσα προηγήθηκαν? Κανείς δεν ξεγράφει όλα όσα έζησε πριν κάνει παιδιά, ίσα ίσα που τα νοσταλγεί κιόλας !! Αλλά από τη στιγμή που κάνουμε οικογένεια. θέλοντας και μη, όλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα! Γι' αυτό και ξενυχτάνε πολλές μανούλες εδώ, χαλαρώνουν από την πίεση της ημέρας και αφιερώνουν λίγο χρόνο στον εαυτό τους, διαφορετικά τα νεύρα πάνε και έρχονται!!

Αρα θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει λάθος διατύπωση σε αυτά που θέλεις να πεις! Δηλαδή, αντί να πεις "διαφωνώ με αυτούς που έιναι προσκολλημένοι στα παιδιά τους" έγραψες "διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι τα παιδιά έιναι όλη τους η ζωή". Ολες οι γυναίκες όταν γεννάμε ερχόμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα, αλλά όσο περνάει ο καιρός και "ερωτευόμαστε" το παιδί μας, είναι δυνατόν να μην του λέμε "είσαι όλη μου η ζωή"??? Ή μήπως πρέπει να λέμε "είσαι η μισή μου ζωή, η άλλη μισή έιναι η δουλειά, τα λεφτά, τα λούσα κλπ":-P?? Γράφεις με κεφαλαία ότι το παιδί σου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΣΟΥ! Αρα, επιμένω ότι έχει γίνει λάθος διατύπωση γιατί αυτή η έκφραση έιναι κάπως προκλητική απέναντι σε γυναίκες που παλεύουν για ένα(όχι 2, 3 αλλά 1!) μωρό και απέναντι στους γονείς που έχουν χασει παιδί και έχασαν τα παντα!

Ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιες γυναίκες λυπάσαι! Γράφεις για αυτές που τα λένε αυτά χωρίς ουσιαστικό λόγο, δηλαδή ποιες??Εδώ οι μαμάδες δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν τίποτα όταν έχουν οικογένεια, ακόμα και όταν δεν δουλεύουν και έιναι όλη μέρα σπίτι!Εννοείς τις γυναίκες που δεν δουλεύουν, δεν έχουν σπουδάσει,αλλά έιναι όλη την ώρα πίσω από το παιδί τους? Αλήθεια δεν έχω καταλάβει(και δεν είμαι χαζή!)!

Επίσης, για όσες κοπέλες φοβόντουσαν με το παραμικρό τον πόνο και γέννησαν, αυτό για αυτές έιναι κατόρθωμα!! Στπ πρώτο ποστ σου γράφεις ότι "δεν θεωρείς κατόρθωμα να έχεις ερωτική επαφή και να μείνεις έγγυος"! Για όλες αυτες τις κοπέλες που έχουν ερωτική επαφή, θέλουν να μείνουν έγγυες και ΔΕΝ μένουν , ε ΚΑΙ αυτό είναι κατόρθωμα. Απλά θεωρώ ότι έχεις άλλη αποψη για συγκεκριμένες λέξεις και αυτό μπορεί να είναι παρεξηγήσιμο στο γραπτό λόγο! Είμαι σίγουρη ότι θα πέθαινες για το παιδί σου, γιατί πολύ απλά έιναι όλη σου η ζωή!

[demi]

Πολλές φορές ακούω γονείς να λένε κάτι από τα παρακάτω ή και όλα τα παρακάτω

"το παιδί μου/ τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή"

"ήρθε το παιδί μου και απέχτησε νόημα η ζωή μου"

"το παιδί μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα" κτλ.

και απορώ - όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόσο άδειες και ανούσιες ζωές? και δε μπόρεσαν να καταφέρουν τίποτα άλλο σημαντικό στη ζωή τους? ΚΡΙΜΑ και πάλι ΚΡΙΜΑ. Ειλικρινά τους λυπάμαι.

Αυτό που έχω να πώ είναι πως και εγώ είμαι μητέρα και λατρεύω το παιδί μου ΑΛΛΑ η ζωή μου και πριν το παιδί ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ και δεν μπορώ να θεωρήσω το παιδί μου 'κατόρθωμα' (κακά τα ψέμματα αλλά το να έχεις ερωτική επαφή και να μείνεις έγκυος ΔΕΝ είναι κατόρθωμα το αν το μεγαλώσεις 'σωστά' είναι κατόρθωμα').

 

βαλε και εμενα στην λιστα αυτων που λυπασαι..γιατι ως τα 40 μου εζησα ΤΑ ΠΑΝΤΑ λογο οικονομικης δυνατοτητας των γονιων μου.Απο ταξιδια σε ολο τον κοσμο ,σπουδες,και τοσα αλλα πραγματα που σαφως δεν θελω να αναφερω..ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ.Σε τιποτα αλλο δεν μπορεσα να δωσω ζωη.πνοη απο την πνοη μου.

απο εκει και περα ολη εχουν την αποψη τους και ειναι σεβαστη και μπορεις να με λυπασαι ΟΣΟ ΘΕΣ.

[Jarett]

βαλε και εμενα στην λιστα αυτων που λυπασαι..γιατι ως τα 40 μου εζησα ΤΑ ΠΑΝΤΑ λογο οικονομικης δυνατοτητας των γονιων μου.Απο ταξιδια σε ολο τον κοσμο ,σπουδες,και τοσα αλλα πραγματα που σαφως δεν θελω να αναφερω..ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ.Σε τιποτα αλλο δεν μπορεσα να δωσω ζωη.πνοη απο την πνοη μου.

απο εκει και περα ολη εχουν την αποψη τους και ειναι σεβαστη και μπορεις να με λυπασαι ΟΣΟ ΘΕΣ.

 

Και μένα το ίδιο.

[kokoraki]

Συμμερίζομαι την άποψη της mylife10 ότι πρόκειται περί λάθους στη διατύπωση. Εγώ έκανα παιδί στα 31, είχα ζήσει αρκετά πράγματα πριν το παιδί (θα μπορούσα και περισσότερα ίσως) - σπουδές, ταξίδια όσο επέτρεπαν τα οικονομικά και ο χρόνος - σχέσεις, φίλους κ.λπ. Τίποτα από αυτά δεν ήταν όλη μου η ζωή, οπως και το παιδί μου δεν είναι όλη μου η ζωή (σύμφωνα με την "κακή" διατύπωση της babydust). Δηλαδή δεν είμαι προσκολλημένη σε αυτό. Όλα αυτά που έχω γραμμένα στο σώμα και την ψυχή μου όλα αυτά τα χρόνια είναι η ζωή μου, είμαι εγώ. Αλλά η οικογένειά μου και το παιδί μου κατ' επέκταση, αυτή τη στιγμή είναι το Νο 1. Πρώτη προτεραιότητα. Μερικές φορές όμως, για να πω την αλήθεια, νοσταλγώ εποχές με περισσότερο ελεύθερο χρόνο για μένα, κατάδικό μου. Και το θεωρώ φυσιολογικό αυτό. Και παρεμπιμπτόντως: Διάβασα πολλά ποστ από μητέρες που έχουν καριέρα, χόμπι, κάνουν πράγματα για αυτές ΚΑΙ για τα παιδιά τους κ.λπ. Και αναρωτιέμαι: Εγώ γιατί δεν έχω ποτέ χρόνο να βγάλω βρε αδερφέ το φρύδι, παρά μόνο τα ΣΚ??????? Στο πηγάδι κατούρησα????

[klouzeau]

Ποιο φρύδι,καλέ?Θες να δείς τις γάμπες μου?Η αρκούδα που μόλις ξύπνησε απο τη χειμερία νάρκη:lol:

[kokoraki]

Ποιο φρύδι,καλέ?Θες να δείς τις γάμπες μου?Η αρκούδα που μόλις ξύπνησε απο τη χειμερία νάρκη:lol:

 

:lol::lol:

Τουλάχιστον άμα φοράς παντελόνι δε φαίνεται. Εγω τί να βάλω, σακούλα του μανάβη????

[mylife10]

Θέλω να προσθέσω ότι όταν μία νέα μανούλα αποκτάει παιδάκι και δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει, καποια στιγμή θα προσκολληθεί κάπως στο μωράκι της.Οταν όμως αυτή η γυναίκα είναι πχ 70 χρονών και θεωρεί το γιο της 10χρονο εκόμα, ε εκεί υπάρχει πρόβλημα. Σήμερα οι περισσότερες μαμάδες(τουλάχιστον αυτές που ξέρω) θα αφιερώσουν λιιιιιγο χρόνο στον εαυτό τους, για να έχουν αντοχή να ανταπεξέλθουν στο ρολο της μητρότητας. Μιλάω για λίγο χρόνο, δεν μιλάω για ατελείωτες ώρες, εφόσον δεν υπάρχει συνήθως τέτοια δυνατότητα.

Επίσης, επειδή θεώρησα τη φράση της babydust προκλητική, θα το πάρω πίσω για να μην παρεξηγηθώ! Ας τη θεωρήσω κάπως "σκληρή".Αν η έννοια ζωή=προσκόλληση, τότε μπορώ να κατανοήσω ότι υπάρχει άλλη αντίληψη της λέξης. Απλώς, υπάρχουν και πολλές κοπέλες που μπορεί από πολύ μικρές να παντρέυτηκαν, να έκαναν παιδιά και να μην πρόλαβαν να ταξιδέψουν, σπουδάσουν κλπ.Δεν είναι όμως και για λύπηση! Είναι πολύ βαρύ να λέμε ότι κάποιες είχαν άδεια και ανούσια ζωή και είναι πολύ κρίμα. Καποιες απλά δεν είχαν τη δυνατότητα να τα ζήσουν αυτά.Δηλαδή αν μία κοπέλα είναι πολύ καλός χαρακτήρας, έκανε παιδιά, δεν δουλεύει, αφιερώνεται στα παιδιά της καθημερινά, δεν έχει βγει πολύ, δεν έχει ταξιδέψει, δεν έχει κάνει πολλές σχέσεις και η ζωή της είναι η οικογένεια της, είναι για λύπηση? Αυτό θέλω να καταλάβω!

kokoraki και klouzeau, τι τα θίγετε τώρα αυτά τα θέματα??