διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι το παιδί τους είναι όλη τους η ζωή

[Babydust]

Λοιπόν, ένας πολύ γνωστός και καταξιωμένος Έλληνας ψυχίατρος, ο Γιωσαφάτ, είπε σε μια συνεντευξή του σε γνωστό περιοδικό πως οι σημερινές γυναίκες είναι καλύτερες μητέρες σε σχέση με αυτές τις προηγούμενες γενιάς. Και ένα από τα επιχειρήματα που παρέθεσε ήταν πως οι σημερινές γυναίκες είναι επί το πλείστον πιο μορφωμένες. Έχουν διαβάσει περισσότερα βιβλία, έχουν πτυχία (ή περισσότερα πτυχία), ενημερώνονται σχετικά με την παιδοψυχολογία κτλ. Και εγώ συμφωνώ.

 

Προσωπικά πιστεύω πως οι γυναίκες που ξέρουν να χειρίζονται το ίντερνετ, που έχουν σπουδάσει ή/ και που πχ διάβασαν κάποια βιβλία παιδοψυχολογίας κτλ. είναι πιο καλά εφοδιασμένες ως μητέρες από τις γυναίκες που (και δεν αναφέρομαι σε μαμάδες μας και γιαγιάδες που είχαν ζήσει κατοχή και δεν είχαν τέτοια δυνατότητα) από εκείνες που δεν τελείωσαν το σχολείο και δεν διαβάζουν ούτε ένα βιβλίο για το πως θα μεγαλώσουν το παιδί τους. Ναι υπάρχουν γυναίκες γύρω μου που ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΆΝΑΝΕ ΉΤΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, το θεωρούν το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ζωή τους και όλη μέρα το ταίζουνε σοκολάτες και πατατάκια και το αφήνουν να βλέπει τηλεόραση και να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια 10 ώρες τη μέρα. Και μετά κάνουν κήρυγμα σε άλλες γυναίκες για το μεγαλείο της μητρότητας.

[summer99]

Μου΄χει τύχει να γνωρίσω μια γυναίκα που δεν είχε τελειώσει το σχολείο, δεν είχε δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή της, δεν είχε πάει σε ούτε ένα μέρος πέρα από την πόλη της, δεν ήξερε να μπαίνει στο ίντερνετ (αμφιβάλλω αν ήξερε πως ανοίγει ένας υπολογιστής) και μου έλεγε πόσο περήφανη ήταν γιατί είχε 3 παιδιά (όλα κάτω τον 10 ετών). Και εγώ τότε ήμουν παντρεμένη αλλά δεν είχα παιδιά (ναι το καθυστερούσα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσων δικών μου και του άντρα μου). Όταν της είπα πως εγώ δεν είχα γίνει ακόμη μαμά αλλά ευχόμουν να γίνω μια μέρα εφ'οσον είχα ταχτοποιήσει κάποιες επαγγελματικές εκκρεμότητες με κοίταξε τόσο αποδοκιμαστικά και απαξιωτικά! Και μου είχε πεί (δεν θυμάμαι πως ακριβώς το είχε διατυπώσει) πως δεν έχω βρεί το νόημα της ζωής, πως τα παιδιά είναι όλη της η ζωή κτλ. Και δε νομίζω πως αυτή η γυναίκα είναι η μόνη. Απ΄'οτι κατάλαβα και εδώ στο φόρουμ υπάρχουν γυναίκες που συμμερίζονται την αποψή αυτής της γυναίκας.

 

Και όπως έγραψα και προηγουμένως αυτές τις γυναίκες τις λυπάμαι, ή μάλλον καλύτερα λυπάμαι για αυτές. Και ακόμη περισσότερο λυπάμαι για τα παιδιά τους. Για την υπερβολική προσκόλληση που μπορεί να έχουν σε αυτά και για το ότι σίγουρα μπορούν να τους μάθουν λιγότερα πράγματα και να τους βοηθήσουν λιγότερο πχ στα μαθηματά τους σε σχέση με μαμάδες που έχουν πχ κάποια μόρφωση ή έχουν κάνει κάποια πράγματα στη ζωή τους. Και κυρίως γιατί αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν με όχι ιδανικά παραδείγματα μαμάδων.

 

Και δεν κατηγορώ τις μαμάδες που πχ δεν τελείωσαν το σχολείο ή δεν εργάζονται. Λυπάμαι για τις μαμάδες που ενώ δεν έχουν κάνει τίποτα άλλο στη ζωή τους νομίζουν πως είναι ανώτερες από όλες τις άλλες γυναίκες επειδή πχ κάναν παιδιά!!!!

 

Να μην λυπάσαι κανέναν γιατί ο καθένας κάνει τις επιλογές του και μπορεί η ζωή της συγκεκριμένης γυναίκας που γνώρισες να ήταν πιο γεμάτη και πιο ευτυχισμένη από την δική σου ζωή. Πώς μπορείς να κρίνεις την ζωή ενός άλλου ανθρώπου όταν δεν την ζεις εσύ προσωπικά; Οι διαδρομές των ανθρώπων δεν είναι ποτέ ίδιες. Όσο για τους προβληματισμούς που θέτεις πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι απαντήσεις ψάχνεις. Για μένα προσωπικά τα παιδιά μου είναι η ζωή μου, τα αγαπάω και δε μπορώ να με φανταστώ χωρίς αυτά. Θέλω να κάνω το καλύτερο. Και ναι έχω σπουδάσει, έχω πτυχίο, δουλεύω και τα ταξίδια μου έχω κάνει πριν τα παιδιά. ΟΚ. Ο άνθρωπος εξελίσσεται και κάποια πράγματα που έκανα σε άλλες ηλικίες δε θα μπορούσα να τα κανω τώρα, ακόμα και αν δεν είχα παιδιά, γιατί θα ένιωθα στάσιμη.

[Babydust]

συνεχισε να παιζεις με τις λεξεις οσο θελεις ..κοιτα την ουσια των πραγματων...και το τι εχει καταφερει ο καθενας στην ζωη του δεν χρειαζεται να το αναλυσει εδω για δυναμωσει την θεση του οτι τα παιδια ειναι η ζωη του..

καταφερες μια καλη δουλεια ,ενα καλο σπιτι εναν καλο συζυγο μερικα ταξιδια τον χρονο so what?αν δεν ειχες παιδια και θα ηταν καλο να πας στην ενοτητα ΔΥΣΚΟΛΕς ΣΤΙΓΜΕΣ ΙΣΩς να ειχες αλλη γνωμη..

over δεν αξιζει να συνεχισω εγω αυτην την κουβεντα.

 

Δε χρειάζεται να πάω σε αυτή την ενότητα. Έχω παιδί και παιρνώ και εγώ δικές μου δυσκολίες. Δεν παιρνούνε 'δύσκολες στιγμές' μόνο οι γυναίκες που δεν έχουν μείνει έγκυες ή έμειναν έγκυες και δεν κατέληξε η εγκυμοσύνη σε γέννα και σε παιδί. Και μια και ανέφερες αυτή την ενότητα θα ήθελα να σκεφτείς κάτι. Εγώ μίλησα απλώς ενάντια στην υπερβολή, το να απαξιώνει κανείς τα πάντα ή να απορρίπτει κανείς τα πάντα. Δηλαδή πως θα νιώθανε όλες αυτές οι γυναίκες που δεν κατάφεραν να κάνουν παιδιά και πχ δεν θα καταφέρουνε να κάνουνε παιδιά αν όλες εμείς οι μαμάδες λέμε φράσεις του τύπου 'το παιδί μου είναι η ζωή μου' 'το παιδί μου έδωσε νόημα στη ζωή μου' 'είναι οτι πιο σημαντικό έχω κάνει' και τα εννοούμε κυριολεκτικά. Σίγουρα δεν τις βοηθάμε έτσι. Και καλό είναι να μη λέμε τέτοια πράγματα καθημερινά σε διάφορους ειδικά σε γυναίκες που δεν έχουν ακόμη παιδιά ή μπορεί να μην αποκτήσουν ποτέ. Δηλαδή αυτές οι γυναίκες δεν θα ζήσουν ότι πιο σημαντικό? Δεν θα ανακαλύψουν το μεγαλύτερο νόημα της ζωής? Ειλικρινά το πιστεύεις αυτό? Εγώ όχι και ίσως εδώ είναι και η διαφορά μας.

[Babydust]

Δεν διάβασα όλα τα post άλλα βλέποντας το θέμα μου ήρθε στο μυαλό μία φράση που είχα διαβάσει κάποτε και για μένα περικλείει την ουσία αυτής της συζήτησης. Η φράση ήταν " σαν γονείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τα παιδιά μας και όχι μέσα από τα παιδιά μας". Τώρα που έγινα μητέρα κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να το εφαρμόσεις αλλά θα το παλέψω.

συμφωνώ και επαυξάνω!!!

[Babydust]

Να μην λυπάσαι κανέναν γιατί ο καθένας κάνει τις επιλογές του και μπορεί η ζωή της συγκεκριμένης γυναίκας που γνώρισες να ήταν πιο γεμάτη και πιο ευτυχισμένη από την δική σου ζωή. Πώς μπορείς να κρίνεις την ζωή ενός άλλου ανθρώπου όταν δεν την ζεις εσύ προσωπικά; Οι διαδρομές των ανθρώπων δεν είναι ποτέ ίδιες. Όσο για τους προβληματισμούς που θέτεις πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι απαντήσεις ψάχνεις. Για μένα προσωπικά τα παιδιά μου είναι η ζωή μου, τα αγαπάω και δε μπορώ να με φανταστώ χωρίς αυτά. Θέλω να κάνω το καλύτερο. Και ναι έχω σπουδάσει, έχω πτυχίο, δουλεύω και τα ταξίδια μου έχω κάνει πριν τα παιδιά. ΟΚ. Ο άνθρωπος εξελίσσεται και κάποια πράγματα που έκανα σε άλλες ηλικίες δε θα μπορούσα να τα κανω τώρα, ακόμα και αν δεν είχα παιδιά, γιατί θα ένιωθα στάσιμη.

Συμφωνώ με αυτά που γράφεις. Έχουν λογική. Αλλά στην Ελλάδα που ζούμε θα'θελα προσωπικά να σταματήσει να καλλιεργείται η άποψη πως το πιο σημαντικό είναι να'σαι μαμά. Κακά τα ψέμματα. Στη χώρα μας δεν πάει να'ναι μια γυναίκα κούκλα, με 100 πτυχία, επιτυχημένη στη δουλειά της, υπέροχη νοικοκυρά, καταπληκτική μαγείρισα, εξαιρετική σύζυγος ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΜΑ δεν έχει κάνει το πιο σημαντικό!!!! Εγώ προσωπικά αυτή την άποψη μάχομαι. Πριν πχ γίνω μαμά ο κάθε συγγενής η κάθε γειτόνισα και η κάθε κυρά Κατίνα μου'δινε συμβουλές πως να μείνω έγκυος (χωρίς να τις ζητήσω αυτές τις συμβουλές) ή με συμβούλευε να γίνω μαμά. Και με το που έγινα RESPECT. Λές και τι έκανα. Αυτό προσπαθώ να πώ. Δεν μπορούμε να 'ακυρώνουμε' τις γυναίκες που δεν είναι μαμάδες. Δεν έχουμε δικαίωμα να τις κάνουμε να αισθάνονται πως δεν ζούνε το νόημα της ζωής. Ας χαλαρώσουμε λιγάκι.

[in love]

και απορώ - όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόσο άδειες και ανούσιες ζωές? και δε μπόρεσαν να καταφέρουν τίποτα άλλο σημαντικό στη ζωή τους? ΚΡΙΜΑ και πάλι ΚΡΙΜΑ. Ειλικρινά τους λυπάμαι.

 

Babydust θα χαρακτηρίσω την τοποθέτηση σου στο θέμα τουλάχιστον αγενή.

Δεν σου κρύβω ότι νευρίασα διαβάζοντας τα παραπάνω λόγια.

Η γνώμη σου είναι σεβαστή και εν μέρει συμφωνώ μαζί σου.

 

Όμως...αυτό απέχει πολύ από το να κρίνεις τα αισθήματα άλλων ανθρώπων -γιατί το να θεωρείς το παιδί σου ολόκληρο τον κόσμο,κρύβει πολλά συναισθήματα- όπως και να τους φέρνεις σε δύσκολη θέση.

 

Για 'μένα τα παιδιά μου είναι ολόκληρος ο κόσμος.

Έζησα και με το παραπάνω!

Σπουδές,ταξίδια,καριέρα,γκομενιλίκια,διασκέδαση...σε κάποιο σημείο ένιωσα πως τα είχα δει όλα και ήθελα να περάσω σε κάτι ουσιαστικότερο.

Η δημιουργία οικογένειας είναι ο σκοπός του ανθρώπου.Σκοπός που αλλοιώνεται με τα σύγχρονα πρότυπα ζωής!Μην το αγνοούμε.

 

Κάποια γυναίκα θα κάνει παιδί στα 20 γιατί το γουστάρει.

Κάποια στα 45 γιατί τότε ένιωθε έτοιμη,τότε ''της έκατσε'' η εγκυμοσύνη.

 

Με τα παιδιά μου αντίκρισα το πραγματικό νόημα της ζωής.

Να παλεύεις για να μην του λείψει τίποτα και να λιώνεις σε κάθε του χαμόγελο!Να φτάνεις στα όρια σου και να βρίσκεσαι στον Παράδεισο.

Ξαφνικά οι γκόμενοι και τα beach parties μου φάνηκαν σαχλά.

 

Δεν θέλω να ξημεροβραδιαστώ σε συναυλίες ,όπως μέχρι και πριν 5 χρόνια.Ούτε να μπαίνω στο σπίτι,να αλλάζω ρούχα και να ξαναφεύγω.

Να ένα παράδειγμα μάνας που δεν είχε '' άδεια και ανούσια'' ζωή πριν τα παιδιά.Δεν μου το ''απαγορεύει'' η γονεική μου ιδιότητα αλλά...

 

...θέλω να είμαι μαζί τους κάθε στιγμή και να τα παρατηρώ όσο ανακαλύπτουν νέα πράγματα γύρω τους.

Ούτε απομονωμένη από τους φίλους νιώθω...Διατηρώ τις παλιές παρέες μου και τίποτα δεν έχει αλλάξει,ακόμα και με άτομα που δεν έχουν παιδιά!

 

Συμφωνώ με το νόημα της άποψης σου,παραβλέποντας τον τρόπο διατύπωσης της.

Δεν πρέπει να διαγράφουμε μετά την άφιξη ενός παιδιού την μέχρι τότε πορεία μας (αυτή μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε και,διαμορφώνει τον τρόπο ανατροφής των παιδιών μας)

Ούτε όμως τελείως φλου.Ωραία,κάναμε ένα παιδί και συνεχίζουμε τη ζωούλα μας.

 

Η ζωή αλλάζει.Μαζί και οι προτεραιότητες.

Προτιμώ να ακούω μάνες να δηλώνουν πως τα παιδιά τους είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουν παρά να τις βλέπω να τα παρατάνε ΚΑΘΕ μέρα σε μια γιαγιά για να λύνουν τα γκομενικά των φιλενάδων τους.

 

Τελικά,η κάθε μια γυναίκα οφείλει στον εαυτό της να κάνει αυτό που την κάνει ευτυχισμένη,λαμβάνοντας υπόψην και την ευτυχία του παιδιού της.

 

Υ.Γ:Δεν επιδοκιμάζω το πρότυπο των γονιών που είναι πάνω από μία κούνια και αδιαφορούν για οτιδήποτε δεν σχετίζεται με το παιδί.

Ένα μέτρο χρειάζεται ο γονεικός ρόλος.

 

Babydust όλα τα παραπάνω φιλικά και με διάθεση επικερδούς διαλόγου

[zwza]

αυτο που αναφέρεις δεν βλέπω τι σχέση έχει με το θέμα μας.

Το πως θα αναθρέψει μια μάνα το παιδί της είναι άλλο κεφάλαιο, τελείως ξεχωριστό.

Τι θα πει σπουδαγμένη ή αμόρφωτη.... δεν μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός που κάνεις.

Δηλαδή οι διαβασμένες και οι έχοντες ιντερνετ είναι καλύτερες μανάδες?

Και αυτό το παράδειγμα που έθεσες... άτοπο το βρήκα...

Γιατί ξέρω και εγώ μια μάνα σπουδαγμένη γιατρός που αναλώνετε σε χιλια δυο άλλα πράγματα εκτός απο τα παιδιά της, που τα βλέπει μισή ώρα ΜΟΝΟ κάθε πρωί ή πολλές φορές κάνει και 2 μέρες να τα δει και έχει έτοιμη την ατάκα "πως τα παιδιά της τα βλέπει λίγο αλλά όποτε γίνετε αυτό περνάει ποιοτικό χρόνο μαζι τους".

 

Και για να το συνδέσω με το θέμα μας προτιμώ χίλιες φορές το παιδί μου να βλέπει 24 ώρες τηλεοραση και να είμαι σπιτι επιβλέπωντας το, παρά να λείπω 24 ώρες απο το σπίτι και να μην ξέρω στην κυριολεξία με τι απασχολείτε. Το 24 ώρες μην το πάρεις κυριολεκτικά -σχήμα λόγου είναι, οκ?

[Babydust]

αυτο που αναφέρεις δεν βλέπω τι σχέση έχει με το θέμα μας.

Το πως θα αναθρέψει μια μάνα το παιδί της είναι άλλο κεφάλαιο, τελείως ξεχωριστό.

Τι θα πει σπουδαγμένη ή αμόρφωτη.... δεν μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός που κάνεις.

Δηλαδή οι διαβασμένες και οι έχοντες ιντερνετ είναι καλύτερες μανάδες?

Και αυτό το παράδειγμα που έθεσες... άτοπο το βρήκα...

Γιατί ξέρω και εγώ μια μάνα σπουδαγμένη γιατρός που αναλώνετε σε χιλια δυο άλλα πράγματα εκτός απο τα παιδιά της, που τα βλέπει μισή ώρα ΜΟΝΟ κάθε πρωί ή πολλές φορές κάνει και 2 μέρες να τα δει και έχει έτοιμη την ατάκα "πως τα παιδιά της τα βλέπει λίγο αλλά όποτε γίνετε αυτό περνάει ποιοτικό χρόνο μαζι τους".

 

Και για να το συνδέσω με το θέμα μας προτιμώ χίλιες φορές το παιδί μου να βλέπει 24 ώρες τηλεοραση και να είμαι σπιτι επιβλέπωντας το, παρά να λείπω 24 ώρες απο το σπίτι και να μην ξέρω στην κυριολεξία με τι απασχολείτε. Το 24 ώρες μην το πάρεις κυριολεκτικά -σχήμα λόγου είναι, οκ?

 

το ανέφερα πάνω σε μια συζήτηση που έγινε προηγουμένως. Το τελευταίο ελπίζω να το εννοείς καλοπροαίρετα και να κάνεις χιούμορ. Όχι ειρωνικά. Δεν είπα πως οι μαμάδες που πχ διαβάζουν βιβλία παιδοψυχολογίας είναι καλύτερες μητέρες. Είναι όμως καλύτερα ΕΦΟΔΙΑΣΜΕΝΕς. τώρα το αν κάνουν χρήση των εφοδιων τους ή όχι είναι άλλο θέμα.

[Morchelina]

Συμφωνώ με αυτά που γράφεις. Έχουν λογική. Αλλά στην Ελλάδα που ζούμε θα'θελα προσωπικά να σταματήσει να καλλιεργείται η άποψη πως το πιο σημαντικό είναι να'σαι μαμά. Κακά τα ψέμματα. Στη χώρα μας δεν πάει να'ναι μια γυναίκα κούκλα, με 100 πτυχία, επιτυχημένη στη δουλειά της, υπέροχη νοικοκυρά, καταπληκτική μαγείρισα, εξαιρετική σύζυγος ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΜΑ δεν έχει κάνει το πιο σημαντικό!!!! Εγώ προσωπικά αυτή την άποψη μάχομαι. Πριν πχ γίνω μαμά ο κάθε συγγενής η κάθε γειτόνισα και η κάθε κυρά Κατίνα μου'δινε συμβουλές πως να μείνω έγκυος (χωρίς να τις ζητήσω αυτές τις συμβουλές) ή με συμβούλευε να γίνω μαμά. Και με το που έγινα RESPECT. Λές και τι έκανα. Αυτό προσπαθώ να πώ. Δεν μπορούμε να 'ακυρώνουμε' τις γυναίκες που δεν είναι μαμάδες. Δεν έχουμε δικαίωμα να τις κάνουμε να αισθάνονται πως δεν ζούνε το νόημα της ζωής. Ας χαλαρώσουμε λιγάκι.

 

Ο μόνος λόγος πίστεψέ με που υπάρχει η κοινωνική πίεση είναι γιατί η δυνατότητα να γίνεις μητέρα εξασθενεί με τα χρόνια για βιολογικούς λόγους. Έχω ζήσει φίλες και γνωστές κοντά στα 40 που τόσο το μετάνιωσαν που άργησαν να γίνουν μητέρες και παιδεύτηκαν με θεραπείες και άγχη και αποβολές. Εγώ βέβαια τους πιπιλούσα το μυαλό από τα 30. Είσαι μικρότερη και θα το ζήσεις αυτό σε καμιά δεκαετία και θα δεις ότι έχω δίκιο. Στη ζωή μας πέρα από την αίσθηση λειτουργούμε και με την προαίσθηση. Και δεν ξέρουμε καμία που να μετάνιωσε που έγινε μάνα.

[mother's heart]

εγω προσωπικα δεν ακυρωσα καποια κοπελα που δεν εχει παιδακια η' που δεν μπορει να κανει....προς θεου...θα ηταν αμαρτια!εγω μιλησα για μενα!!!

 

κατι αλλο!!!δεν τον ξερω αυτον τον ψυχολογο...κ γενικα δεν πολυσυμφωνω με τα συμπερασματα που βγαζουν γενικα!!ενα παιδι ναι εχει εναν τροπο προσσεγισης μαθησης..αλλα κανενα βιβλιο παιδοψυχολογιας δεν σε κανει να μαθεις το απιδι σου!!το ξερεις ηδη..το νιωθεις μεσα στα σωθικα σου!!!εγω προσωπικα εχω διαβασει πολλα βιβλια(βιβλιοφαγος βλεπετε,χιχι!!),αλλα οχι ψυχολογιας,κατεβατων για να αντιμετωπισω καταστασεις,προβληματα κ συμπεριφορες!!!!οπως βιβλια για καταθλιψη,θυμο,πως να ηρεμουμε τα παιδια!!οχι με τιποτα δενε χω διαβασει κ δεν θελω!!!αυτο σημαινει οτι ειμαι αμορφωτη??/!δεν νομιζω!!!εχω διαβασει αλλα βιβλια που με κανουν να νιωθω γαληνη!!!ειδικα το γεροντικο με λογια γεροντων!με κανουν να νιωθω ηδη οτι εχω παρει πολλα,εχω κερδισει!!δεν χρειαστηκα ποτε κανενα βιβλιο για να διαπαιδαγωγησω τα παιδια μου κ φυσικα δεν κρινω οσες το κανουν!!!απλα εγω νομιζω οτι δεν το χρειαζομαι!!δεν ειναι κακο φυσικα να μαθαινεις!!!

κ τελικα δεν καταλαβαινω γιατι εγινε τοσο μεγαλο θεμα!!αν ειμαστε σπουδαγμενες,αν εχουμε καλη δουλεια,αν εχουμε εμπειριες.....για καθε μια μας τα πραγματα ειναι διαφορετικα!!!κ τελος το οτι ειμαστε μαμαδες το ξαναλω δεν σημαινει οτι οσες δεν ειναι ζουν ανουσια!!!θα ηταν βλακεια να πω κατι τετοιο!!φυσικα ολοι οι ανθρωποι βρισκουν πραγματα να κανουν να γινει πιο ομορφη η ζωη τους κα ςμην ειναι γονεις!!!!

απλα εγω ευχαριστω που ζω ζυτο που ονειρευομουν!!χωρις να αναιρω καμια αλλη κοπελα που δεν ειναι μαμα!!!!γιατι μαμα ξεμαμα ειμαστε ολοι ανθρωποι κ ολοι εχουν να προσφερουν!!

[Babydust]

Και επειδή το πρώτο μου πόστ μπορεί να φάνηκε λίγο σκληρό (και το καταλαβαίνω) για αυτό έδωσα τόσες επεξηγήσεις!

Προσπαθώ να πώ

-ας σταματήσουμε τις υπερβολές του τύπου 'τα παιδιά δώσανε νόημα στη ζωή μου' γιατί έτσι καλλιεργούμε και συμβάλλουμε στο να θεωρούνται γυναίκες που δεν είναι μάνες ότι είναι 'καταδικασμένες' να μη γνωρίσουν ποτέ το πραγματικό νόημα της ζωής.

-ας προσπαθήσουμε όλες να είμαστε ισορροπημένες δηλ. και χρόνο στα παιδιά, και στο σύντροφο, και στους συνανθρώπους μας και στα βιβλία κτλ.

οι μαγικές λέξεις είναι ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΗ και ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ και ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΕ ΌΛΕς τις γυναίκες ανεξάρτητα από το αν είναι ή δεν είναι μητέρες ή αν θα γίνουν ποτέ.

 

Ζητώ συγνώμη αν ακούστηκα απόλυτη. Και εγώ μάνα είμαι αλλά υπήρξα και μη μάνα.!

[Babydust]

εγω προσωπικα δεν ακυρωσα καποια κοπελα που δεν εχει παιδακια η' που δεν μπορει να κανει....προς θεου...θα ηταν αμαρτια!εγω μιλησα για μενα!!!

 

κατι αλλο!!!δεν τον ξερω αυτον τον ψυχολογο...κ γενικα δεν πολυσυμφωνω με τα συμπερασματα που βγαζουν γενικα!!ενα παιδι ναι εχει εναν τροπο προσσεγισης μαθησης..αλλα κανενα βιβλιο παιδοψυχολογιας δεν σε κανει να μαθεις το απιδι σου!!το ξερεις ηδη..το νιωθεις μεσα στα σωθικα σου!!!εγω προσωπικα εχω διαβασει πολλα βιβλια(βιβλιοφαγος βλεπετε' date='χιχι!!),αλλα οχι ψυχολογιας,κατεβατων για να αντιμετωπισω καταστασεις,προβληματα κ συμπεριφορες!!!!οπως βιβλια για καταθλιψη,θυμο,πως να ηρεμουμε τα παιδια!!οχι με τιποτα δενε χω διαβασει κ δεν θελω!!!αυτο σημαινει οτι ειμαι αμορφωτη??/!δεν νομιζω!!!εχω διαβασει αλλα βιβλια που με κανουν να νιωθω γαληνη!!!ειδικα το γεροντικο με λογια γεροντων!με κανουν να νιωθω ηδη οτι εχω παρει πολλα,εχω κερδισει!!δεν χρειαστηκα ποτε κανενα βιβλιο για να διαπαιδαγωγησω τα παιδια μου κ φυσικα δεν κρινω οσες το κανουν!!!απλα εγω νομιζω οτι δεν το χρειαζομαι!!δεν ειναι κακο φυσικα να μαθαινεις!!!

κ τελικα δεν καταλαβαινω γιατι εγινε τοσο μεγαλο θεμα!!αν ειμαστε σπουδαγμενες,αν εχουμε καλη δουλεια,αν εχουμε εμπειριες.....για καθε μια μας τα πραγματα ειναι διαφορετικα!!!κ τελος το οτι ειμαστε μαμαδες το ξαναλω δεν σημαινει οτι οσες δεν ειναι ζουν ανουσια!!!θα ηταν βλακεια να πω κατι τετοιο!!φυσικα ολοι οι ανθρωποι βρισκουν πραγματα να κανουν να γινει πιο ομορφη η ζωη τους κα ςμην ειναι γονεις!!!!

απλα εγω ευχαριστω που ζω ζυτο που ονειρευομουν!!χωρις να αναιρω καμια αλλη κοπελα που δεν ειναι μαμα!!!!γιατι μαμα ξεμαμα ειμαστε ολοι ανθρωποι κ ολοι εχουν να προσφερουν!![/quote']

 

πραγματικά χαίρομαι που έγραψες αυτά. Μα δεν υπάρχει μόρφωση μόνο μέσα από τα πτυχία.Υπάρχει από τα βιβλία που διαβάζει κανείς. Και δείχνει πως είσαι πραγματικά συνειδητοποιημένη μαμά.

[xrysa1981]

Πολλές φορές ακούω γονείς να λένε κάτι από τα παρακάτω ή και όλα τα παρακάτω

"το παιδί μου/ τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή"

"ήρθε το παιδί μου και απέχτησε νόημα η ζωή μου"

"το παιδί μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα" κτλ.

και απορώ - όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόσο άδειες και ανούσιες ζωές? και δε μπόρεσαν να καταφέρουν τίποτα άλλο σημαντικό στη ζωή τους? ΚΡΙΜΑ και πάλι ΚΡΙΜΑ. Ειλικρινά τους λυπάμαι.

Αυτό που έχω να πώ είναι πως και εγώ είμαι μητέρα και λατρεύω το παιδί μου ΑΛΛΑ η ζωή μου και πριν το παιδί ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ και δεν μπορώ να θεωρήσω το παιδί μου 'κατόρθωμα' (κακά τα ψέμματα αλλά το να έχεις ερωτική επαφή και να μείνεις έγκυος ΔΕΝ είναι κατόρθωμα το αν το μεγαλώσεις 'σωστά' είναι κατόρθωμα').

 

 

Εγω θα διαφωνησω!Ειχα μια υπεροχη ζωη που εγινε ακομα πιο ομορφη οταν γνωρισα τον αντρα μου!Το να μεινεις ομως εγκυος και να το κρατησεις για μενα ειναι κατορθωμα!Εχω 3 αποβολες και τωρα κανω εξετασεις για να βρω το προβλημα!Δεν ειναι αδεια η ζωη μου!Δοξα το Θεο οτι ηθελα μεχρι τωρα (κουτσα στραβα) το καταφερνα και το ειχα!Και θα καταφερω να γινω και μανουλα!Ομως οταν ερθει το μωρακι μου θα ειμαι γεματη και αυτο θα ειναι η ζωη μου και το μεγαλυτερο κατορθωμα μου οτι πιο σημαντικο θα εχω καταφερει στη ζωη μου!

[foubi]

 

Και όπως έγραψα και προηγουμένως αυτές τις γυναίκες τις λυπάμαι, ή μάλλον καλύτερα λυπάμαι για αυτές. Και ακόμη περισσότερο λυπάμαι για τα παιδιά τους. Για την υπερβολική προσκόλληση που μπορεί να έχουν σε αυτά και για το ότι σίγουρα μπορούν να τους μάθουν λιγότερα πράγματα και να τους βοηθήσουν λιγότερο πχ στα μαθηματά τους σε σχέση με μαμάδες που έχουν πχ κάποια μόρφωση ή έχουν κάνει κάποια πράγματα στη ζωή τους. Και κυρίως γιατί αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν με όχι ιδανικά παραδείγματα μαμάδων.

 

Και δεν κατηγορώ τις μαμάδες που πχ δεν τελείωσαν το σχολείο ή δεν εργάζονται. Λυπάμαι για τις μαμάδες που ενώ δεν έχουν κάνει τίποτα άλλο στη ζωή τους νομίζουν πως είναι ανώτερες από όλες τις άλλες γυναίκες επειδή πχ κάναν παιδιά!!!!

Καλα θα τρελλαθω τωρα! Απο ποτε καλη μαμα θεωρειται η σπουδασμενη μαμα? Επειδη θα μπορει να βοηθαει τα παιδια στα μαθηματα τους?

Σπουδασα επειδη το ηθελα. Το επαγγελμα μου μου αρεσει και με γεμιζει. Ομως επειδη δεν ειχα βοηθεια δεν διστασα στιγμη να βαλω στην ακρη τα προσωπικα μου θελω για να μεγαλωσω τα παιδια μου. Ναι θα ηθελα να μπορω να τα συνδιασω και τα δυο. Αλλα αφου δεν υπαρχει αυτη η δυνατοτητα, ναι πρωτα βαζω τα παιδια μου. Και δεν θεωρω τον εαυτο μου καλυτερη απο μια αλλη μανουλα που αναγκαστηκε να βγει να δουλεψει. Η απο μια μαμα που δεν εχει την μορφωση μου και δεν μπορει να τα βοηθησει στα μαθηματα.

Εγω ηξερα πως η αγαπη ειναι που μετραει και οχι ποσα πτυχια εχεις. Δεν ηξερα πως χρειαζονται πτυχια για να μεγαλωσεις εναν ισορροπημενο ανθρωπο.

Και στην τελικη λυσε μου μια απορια γιατι μαλλον κατι κανω λαθος κι εγω! πως στο καλο καταφερνεις να εχεις χρονο,εστω και περιορισμενο , για αλλες δραστηριοτητες ? Εκτος κι αν εχεις οντως μια στρατια βοηθων που ασχολουνται με το παιδι οταν εσυ ασχολεισαι με τα υπολοιπα.

Ε αναμεσα στο δικο μου παιδι που ειμαστε 24 ωρες μαζι και στο δικο σου που προσπαθεις να το στριμωξεις στο προγραμμα σου , συγγνωμη αλλα εγω θα λυπηθω για το δικο σου. Γιατι σιγουρα δεν ειμαι το ιδανικο παραδειγμα μαμας -κατα το προτυπο σου-αλλα σιγουρα το παιδακι μου εχει μια μαμα που το νοιαζεται, το βοηθαει να γινει ανεξαρτητο και πανω απ ολα ειναι διπλα του.

[Morchelina]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

[foubi]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

Κατα τη γνωμη μου το ποστ με το περισσοτερο νοημα μεχρι τωρα

[zwza]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

 

βρε Morchelina τι είπες τώρα.....!

respect!!!!!!

Δεν υπάρχει.... αυτo to post είναι η καλύτερη απάντηση της συζήτησης μας στο συγκεκριμένο thread που άνοιξες babydust.

[xrysa1981]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

 

Ποσο δικιο εχεις!!!

[ζώπυρον]

Μωρουδόσκονη... όταν άνοιξες το θέμα, νόμιζα πως ήθελες να μιλήσεις για εκείνες τις μανάδες που αντί για καλημέρα σου έλεγαν "έβαλα τα νιάτα στην ποδιά για σένα" ή "θυσίασα τα πάντα για να σας μεγαλώσω"... και ήμουν έτοιμη να συμφωνήσω μαζί σου. Όμως το θέμα πήρε άλλη τροπή...

 

...Η μητρότητα για μένα είναι ένα βήμα πάνω απο το ΕΓΩ που προσφέρει μία καλή εργασία ή η οδείγηση ενώς ακριβού αυτοκινήτου και πολλά άλλα είναι πραγματικά σαν να αγγίζεις για λίγο το θεό εκεί πραγματικά εγώ ένοιωσα το μεγαλίο του!!!

 

...Το παιδί όμως είναι άλλο, είναι άλλη η αγάπη, είναι μια αγάπη που κάθε μέρα πολλαπλασιάζεται, αρκείσαι με ένα του χαμόγελο και μια αγκαλιά, βάζεις τα θέλω του πάνω από τα δικά σου και το σημαντικότερο μαθαίνεις.

 

Ναι το παιδί μου είναι η ζωή μου όλη...όχι δεν απέκτησε νόημα αφού ήρθε και μετά, απλά αφού ήρθε άλλαξε το νόημα της ζωής...

Τα λόγια της Έλενας και της Ντάλιας... από τα πιο όμορφα που διάβασα. Μ' εκφράζουν απόλυτα.

 

 

...Βρήκες το αδύνατο σημείο μου. Αποκλείεται σε άλλη χώρα γιατί θα πρέπει να μετακομίσω και εγώ και δεν θέλω να ξαναφύγω από Ελλάδα...

Και το δικό μου αδύνατο σημείο...

 

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

Αυτό ακριβώς...

 

...Απο κει και περα, μιλας για χομπυ, παρεες, φιλανθρωπιες, εθελοντισμους.. Πολυ ωραια ακουγονται ολα αυτα.. Ρωτας ομως αν μια μαμα σημερα, μετα απο την εργασια της, την ψυχαγωγια του παιδιου-παιδιων της, τις δουλειες του σπιτιου κλπ εχει χρονο για ολα αυτα?

Θες να μας πεις - πρακτικά - πως τα καταφέρνεις εσύ ή πως θα ήθελες να τα καταφέρεις?

 

Α! Μωρουδόσκονη... 1) Να λυπάσαι μόνο όσους κάνουν ότι δεν θέλουν. Και βέβαια το θέλω, το διαμορφώνει κανείς μόνος του και δεν μπαίνει σε κανόνες.

2) Ενημερωμένες μητέρες δεν ισούται αυτόματα με το καλές μητέρες. Δηλαδή, όλες οι προηγούμενες (αμόρφωτες) γενιές κατέστρεψαν τα παιδιά τους? Και τώρα, στην εποχή του ίντερνετ... γιατί κάνουν χρυσές δουλειές οι παιδοψυχολόγοι κι οι λοιποί σχετικοί...?

 

Καλά τ' άρθρα και οι συμβουλές... αλλά αν δεν έχεις την μαγιά...

[Rea_1971]

Πολλές φορές ακούω γονείς να λένε κάτι από τα παρακάτω ή και όλα τα παρακάτω

"το παιδί μου/ τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή"

 

Ω, ναι, το παιδί μου είναι όλη μου η ζωή. Ζω και αναπνέω για να τη δω να μεγαλώνει και να πετά με τα δικά της φτερά.

 

 

"ήρθε το παιδί μου και απέχτησε νόημα η ζωή μου"

"το παιδί μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα" κτλ.

 

Δεν απέχτησε νόημα η ζωή μου. Απέχτησε άλλο νόημα. Άλλαξε. Άλλαξα και εγώ. Και λατρεύω τις αλλαγές. Μισώ να μένω κολλημενη...

 

Και ναι, το παιδί μου είναι ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα. Η κορυφή σε μια σειρά προσωπικών μου κατακτήσεων.

 

και απορώ - όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόσο άδειες και ανούσιες ζωές? και δε μπόρεσαν να καταφέρουν τίποτα άλλο σημαντικό στη ζωή τους? ΚΡΙΜΑ και πάλι ΚΡΙΜΑ. Ειλικρινά τους λυπάμαι.

 

Μας λυπάσαι;;;; Για ποιο λόγο; Θες, σε προσωπικό επίπεδο να αναμετρηθούμε στο τι κατάφερε η κάθε μια στη ζωή της; Επαγγελματικά, οικονομικά, πνευματικά, προσωπικά;

 

Δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω. Και είναι άτοπο να λές ότι λυπάσαι για ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και δεν έχεις ιδέα για τι ζωές τους.

 

 

 

Αυτό που έχω να πώ είναι πως και εγώ είμαι μητέρα και λατρεύω το παιδί μου ΑΛΛΑ η ζωή μου και πριν το παιδί ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ και δεν μπορώ να θεωρήσω το παιδί μου 'κατόρθωμα' (κακά τα ψέμματα αλλά το να έχεις ερωτική επαφή και να μείνεις έγκυος ΔΕΝ είναι κατόρθωμα το αν το μεγαλώσεις 'σωστά' είναι κατόρθωμα').

 

 

Ω και για μένα είχε νόημα. Άλλο νόημα. Σαν τον αρχαιολόγο που είχε μια σειρά σημαντικών ανακαλύψεων και μια ωραία πρωία ανακαλύπτει τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Γιατί βλέπεις μερικά πράγματα έχουν αξία ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ. Όχι απλά μεγαλύτερη από κάποια άλλα.

[ego-roula]

θα τρελαθω με αυτα που διαβαζω.

εγω πιο πολυ για το δικο σου παιδι λυπαμαι, παρα για καπιο αλλο...

 

ετσι ειναι η μητερα μου ... ετσι σκεφτεται...... (μαλλον σκεφτοντανε)

 

και τωρα δεν μπορει να καταλαβει , γιατι εμειστε απομακρες....

[ego-roula]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

 

 

 

 

RESPECT

[foubi]

1) Να λυπάσαι μόνο όσους κάνουν ότι δεν θέλουν. Και βέβαια το θέλω, το διαμορφώνει κανείς μόνος του και δεν μπαίνει σε κανόνες.

2) Ενημερωμένες μητέρες δεν ισούται αυτόματα με το καλές μητέρες. Δηλαδή, όλες οι προηγούμενες (αμόρφωτες) γενιές κατέστρεψαν τα παιδιά τους? Και τώρα, στην εποχή του ίντερνετ... γιατί κάνουν χρυσές δουλειές οι παιδοψυχολόγοι κι οι λοιποί σχετικοί...?

 

Καλά τ' άρθρα και οι συμβουλές... αλλά αν δεν έχεις την μαγιά...

Συμφωνω με ολοκληρο το ποστ και ιδιαιτερως μ'αυτα παραπανω.

 

 

Ειλικρινα κι εγω θα ηθελα να μαθω πως τα καταφερνεις....

[Morchelina]

Ε μα τώρα, έχει πάρει άλλη στροφή η συζήτηση. Λες και γίνεται διαγωνισμός μαμάδων και μετά μαμάδων και μη μαμάδων. Τι να πω βρε κορίτσια, τολμάω να πω τίποτα σε καμία για τα παιδιά της και πως τα μεγαλώνει. Αφού όλες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, την ίδια αγωνία. Και στις μικρές μια λέω ότι είναι ευτυχισμένες που είναι ξένοιαστες και μια να κάνουν γρήγορα παιδιά να μην το μετανιώσουν αργότερα. Βγάλε συμπέρασμα.

[mother's heart]

Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά μας μας προσγειώνουν, μας διδάσκουν ταπεινότητα και ξεκαβαλικεύουμε από το καλάμι μας γενικότερα. Μια φορά να περάσεις πόρτα νοσοκομείου με το παιδί στην αγκαλιά σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα του τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή σου που δεν σε παίρνει να ξαναπείς τίποτα. Κάνεις μόνο το σταυρό σου που είναι το παιδάκι σου καλά και τσιμουδιά.

 

απιστευτη απαντηση!!!!νιωθω σαν να μ'εβαλες στη θεση μου,με την καλη εννοια!!!!τσιμουδια λοιπον!!μπροστα σ'αυτο το μνμ τι αλλο να γραψεις?/!