Φιλία

[σπουργίτι]

Πως... Υπάρχει! Μεταξύ αντρών!Πώς τα καταφέρνουν δεν ξέρω!

 

Με συγχωρείς, αλλά πραγματικά δεν το πιστεύω! Αυτό που οι περισσότεροι άντρες ονομάζουν φιλία, είναι αυτό που εμείς οι γυναίκες ονομάζουμε "φίλη για καφέ και βόλτα"! Οι περισσότεροι δεν μιλάνε μεταξύ τους για όσα τους προβληματίζουν επί προσωπικού επιπέδου, αλλά προτιμούν "ανώδυνες" συζητήσεις.

[ARNIKOL]

Με συγχωρείς, αλλά πραγματικά δεν το πιστεύω! Αυτό που οι περισσότεροι άντρες ονομάζουν φιλία, είναι αυτό που εμείς οι γυναίκες ονομάζουμε "φίλη για καφέ και βόλτα"! Οι περισσότεροι δεν μιλάνε μεταξύ τους για όσα τους προβληματίζουν επί προσωπικού επιπέδου, αλλά προτιμούν "ανώδυνες" συζητήσεις.

ναι έχεις δίκιο, δεν θα πουν τα εσώψυχά τους αλλά δεν θα αναλωθούν και σε ζήλειες, μικροπρέπειες κλπ. Έχουν άλλους κώδικες επικοινωνίας και ηθικής και βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Και επίσης θεωρώ ότι είναι πιο ειλικρινείς, δεν θα πουν κάτι για να σου χαϊδέψουν τ'αυτιά. Και μιλάνε για τα προσωπικά τους αν θελήσουν κάποια συμβουλή. Ούτε σε φόρουμ θα τα πουν, ούτε πάνω στον καφέ. Για να μη μιλήσω για εχεμύθεια...

[τον]

Με συγχωρείς, αλλά πραγματικά δεν το πιστεύω! Αυτό που οι περισσότεροι άντρες ονομάζουν φιλία, είναι αυτό που εμείς οι γυναίκες ονομάζουμε "φίλη για καφέ και βόλτα"! Οι περισσότεροι δεν μιλάνε μεταξύ τους για όσα τους προβληματίζουν επί προσωπικού επιπέδου, αλλά προτιμούν "ανώδυνες" συζητήσεις.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.......σπουργιτι το ίδιο συμβαίνη με τον άντρα μου έχει πολλούς <<φίλους >>αλλά με κανένα δεν μοιράζετα πρόσωπικά προβλήματα

[Αγγελίνα#2]

Εμένα κορίτσια μου συνέβη το εξής:

Για ΠΑΡΑ πολλά χρόνια ήμουν πολύ ανεκτική, υποχωρητική, ενοχική, συγχωρούσα εύκολα, έψαχνα να βρω δικαιολογίες και γενικά όταν έβλεπα μια άσχημη συμπεριφορά από τον άλλο/την άλλη, πίστευα ακράδαντα ότι κάτι κάνω εγώ και την προκαλώ. Οι φιλίες μου όλες χρονολογούνταν από την εποχή του δημοτικού και γι' αυτό πίστευα ότι καμία συμπεριφορά δεν είναι τόσο απαράδεκτη για να χαλάσει η φιλία τόσων χρόνων...λάθος μου μεγάλο.

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να σχηματίσουν όλοι εσφαλμένη αντίληψη για τις δικές μου προσδοκίες, επιθυμίες και αντοχές.

Με τα χρόνια, κι αφού έφαγα μπόλικα "χαστούκια", ξύπνησα - και μαντέψτε! Όταν άρχισα να αλλάζω συμπεριφορα και να διεκδικώ μια ισότιμη αντιμετώπιση, έμεινα σχεδόν χωρίς "φίλους"!

Αν και αναγνωρίζω το δικό μου μερίδιο ευθύνης, η όλη κατάστα ση με πλήγωσε βαθιά και έκανα χρόνια να ξεπεράσω το γεγονός ότι, στην ουσία, τόσα χρόνια ήμουν το κορόιδο. Το χειρότερό μου ήταν όταν προσπάθησα να το συητήσω με τα συγκεκριμένα άτομα και με βγάζανε και τρελή από πάνω! Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο βαθιά χωμένοι στον εγωκεντρισμό και την αυταρέσκειά τους που δεν διανοούνται καν να κάνουν μια αυτοκριτική και να καταλάβουν ότι μπορεί κάπου να κάνουν λάθος...τους έρχεται απόλυτα φυσιολογικό να συνπεριφέρονται όπως οι βασιλιάδες στους υποτακτικούς τους και όσο και να χτυπιέσαι εσύ, δεν αντιλαμβάνονται την αθλιότητα αυτής της στάσης τους.

Έτσι κατέληξα με μια φίλη κολλητή, που και τα παιδιά μας είναι περίπου συνομήλικα, και μερικά ακόμη κοντινά άτομα, και νιώθω μια χαρά. Δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε την ενέργεια για κάτι περισσότερο. Και γενικά έμαθα να μην επενδύω πάρα πολλά στις ανθρώπινες σχέσεις, ούτε να εξαρτάται από τρίτους η ευτυχία μου, γιατί αισθάνομαι πολύ εκτεθειμένη, κι ότι παίρνω μεγάλο ρίσκο, του οποίου το τίμημα δεν έχω πλέον το κουράγιο να (ξανα)πληρώσω. Ακούγεται λίγο πεσσιμιστικό βέβαια, αλλά εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου.

[ARNIKOL]

Εμένα κορίτσια μου συνέβη το εξής:

Για ΠΑΡΑ πολλά χρόνια ήμουν πολύ ανεκτική, υποχωρητική, ενοχική, συγχωρούσα εύκολα, έψαχνα να βρω δικαιολογίες και γενικά όταν έβλεπα μια άσχημη συμπεριφορά από τον άλλο/την άλλη, πίστευα ακράδαντα ότι κάτι κάνω εγώ και την προκαλώ. Οι φιλίες μου όλες χρονολογούνταν από την εποχή του δημοτικού και γι' αυτό πίστευα ότι καμία συμπεριφορά δεν είναι τόσο απαράδεκτη για να χαλάσει η φιλία τόσων χρόνων...λάθος μου μεγάλο.

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να σχηματίσουν όλοι εσφαλμένη αντίληψη για τις δικές μου προσδοκίες, επιθυμίες και αντοχές.

Με τα χρόνια, κι αφού έφαγα μπόλικα "χαστούκια", ξύπνησα - και μαντέψτε! Όταν άρχισα να αλλάζω συμπεριφορα και να διεκδικώ μια ισότιμη αντιμετώπιση, έμεινα σχεδόν χωρίς "φίλους"!

Αν και αναγνωρίζω το δικό μου μερίδιο ευθύνης, η όλη κατάστα ση με πλήγωσε βαθιά και έκανα χρόνια να ξεπεράσω το γεγονός ότι, στην ουσία, τόσα χρόνια ήμουν το κορόιδο. Το χειρότερό μου ήταν όταν προσπάθησα να το συητήσω με τα συγκεκριμένα άτομα και με βγάζανε και τρελή από πάνω! Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο βαθιά χωμένοι στον εγωκεντρισμό και την αυταρέσκειά τους που δεν διανοούνται καν να κάνουν μια αυτοκριτική και να καταλάβουν ότι μπορεί κάπου να κάνουν λάθος...τους έρχεται απόλυτα φυσιολογικό να συνπεριφέρονται όπως οι βασιλιάδες στους υποτακτικούς τους και όσο και να χτυπιέσαι εσύ, δεν αντιλαμβάνονται την αθλιότητα αυτής της στάσης τους.

Έτσι κατέληξα με μια φίλη κολλητή, που και τα παιδιά μας είναι περίπου συνομήλικα, και μερικά ακόμη κοντινά άτομα, και νιώθω μια χαρά. Δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε την ενέργεια για κάτι περισσότερο. Και γενικά έμαθα να μην επενδύω πάρα πολλά στις ανθρώπινες σχέσεις, ούτε να εξαρτάται από τρίτους η ευτυχία μου, γιατί αισθάνομαι πολύ εκτεθειμένη, κι ότι παίρνω μεγάλο ρίσκο, του οποίου το τίμημα δεν έχω πλέον το κουράγιο να (ξανα)πληρώσω. Ακούγεται λίγο πεσσιμιστικό βέβαια, αλλά εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου.

Μα γιατί σε ό,τι λες συμφωνώ μαζί σου...; Και γενικώς και ειδικώς.

[Αγγελίνα#2]

Μήπως είσαι η χαμένη μου δίδυμη? Το έγραφα σε ένα άλλο θέμα, όταν γεννήθηκα βρήκαν στη μάνα μου κι άλλον έναν αμνιακό σάκο, που ήταν άδειος δυστυχώς...Πες μου ναι!

[ARNIKOL]

ναι το είχα διαβάσει... αλλά δεν... έχω 5 αδελφές. Αρκετές δεν είναι;

[σπουργίτι]

ναι έχεις δίκιο, δεν θα πουν τα εσώψυχά τους αλλά δεν θα αναλωθούν και σε ζήλειες, μικροπρέπειες κλπ. Έχουν άλλους κώδικες επικοινωνίας και ηθικής και βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Και επίσης θεωρώ ότι είναι πιο ειλικρινείς, δεν θα πουν κάτι για να σου χαϊδέψουν τ'αυτιά. Και μιλάνε για τα προσωπικά τους αν θελήσουν κάποια συμβουλή. Ούτε σε φόρουμ θα τα πουν, ούτε πάνω στον καφέ. Για να μη μιλήσω για εχεμύθεια...

 

Για ειλικρίνεια δεν ξέρω, αλλά παραδέχομαι ότι δεν αναλώνονται σε ζήλιες και μικροπρέπειες (τουλάχιστον προς τα έξω, γιατί για το προς τα έσω τους δεν είμαι και τόσο σίγουρη)! Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους άντρες, τους αγαπώ πολύ! Μάλλον φταίει η πολύ παρέα που έκανα μαζί τους...

[Αγγελίνα#2]

ναι το είχα διαβάσει... αλλά δεν... έχω 5 αδελφές. Αρκετές δεν είναι;

 

Χιχιχιχιχι δίκιο έχεις...τυχερούλα!

Ε τότε καταλήγουμε στο "τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται" :lol::lol:

[σπουργίτι]

Εμένα κορίτσια μου συνέβη το εξής:

Για ΠΑΡΑ πολλά χρόνια ήμουν πολύ ανεκτική, υποχωρητική, ενοχική, συγχωρούσα εύκολα, έψαχνα να βρω δικαιολογίες και γενικά όταν έβλεπα μια άσχημη συμπεριφορά από τον άλλο/την άλλη, πίστευα ακράδαντα ότι κάτι κάνω εγώ και την προκαλώ. Οι φιλίες μου όλες χρονολογούνταν από την εποχή του δημοτικού και γι' αυτό πίστευα ότι καμία συμπεριφορά δεν είναι τόσο απαράδεκτη για να χαλάσει η φιλία τόσων χρόνων...λάθος μου μεγάλο.

 

Εσύ σωστά τα έκανες όλα, μόνο που δεν κατάλαβες ότι αυτά δεν ήταν αμοιβαία! Φιλία από τη μια μεριά δεν γίνεται!

 

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να σχηματίσουν όλοι εσφαλμένη αντίληψη για τις δικές μου προσδοκίες, επιθυμίες και αντοχές.

Με τα χρόνια, κι αφού έφαγα μπόλικα "χαστούκια", ξύπνησα - και μαντέψτε! Όταν άρχισα να αλλάζω συμπεριφορα και να διεκδικώ μια ισότιμη αντιμετώπιση, έμεινα σχεδόν χωρίς "φίλους"!

Αν και αναγνωρίζω το δικό μου μερίδιο ευθύνης, η όλη κατάστα ση με πλήγωσε βαθιά και έκανα χρόνια να ξεπεράσω το γεγονός ότι, στην ουσία, τόσα χρόνια ήμουν το κορόιδο. Το χειρότερό μου ήταν όταν προσπάθησα να το συητήσω με τα συγκεκριμένα άτομα και με βγάζανε και τρελή από πάνω! Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο βαθιά χωμένοι στον εγωκεντρισμό και την αυταρέσκειά τους που δεν διανοούνται καν να κάνουν μια αυτοκριτική και να καταλάβουν ότι μπορεί κάπου να κάνουν λάθος...τους έρχεται απόλυτα φυσιολογικό να συνπεριφέρονται όπως οι βασιλιάδες στους υποτακτικούς τους και όσο και να χτυπιέσαι εσύ, δεν αντιλαμβάνονται την αθλιότητα αυτής της στάσης τους.

 

Δεν τους ενδιαφέρει, μια χαρά την αντιλαμβάνονται! Είχαν κάτι συγκεκριμένο από εσένα και αυτό θέλανε! Δεν τους ενδιέφερε να δώσουνε ή να σε κατανοήσουν!

 

Έτσι κατέληξα με μια φίλη κολλητή, που και τα παιδιά μας είναι περίπου συνομήλικα, και μερικά ακόμη κοντινά άτομα, και νιώθω μια χαρά. Δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε την ενέργεια για κάτι περισσότερο. Και γενικά έμαθα να μην επενδύω πάρα πολλά στις ανθρώπινες σχέσεις, ούτε να εξαρτάται από τρίτους η ευτυχία μου, γιατί αισθάνομαι πολύ εκτεθειμένη, κι ότι παίρνω μεγάλο ρίσκο, του οποίου το τίμημα δεν έχω πλέον το κουράγιο να (ξανα)πληρώσω.

 

Νομίζω ότι περιγράφεις άψογα αυτό που συμβαίνει σε όλους μας μετά από κάποια ηλικία/φάση ζωής! Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε ενέργεια ούτε αντοχές για συναισθηματικές διαψεύσεις!

 

Ακούγεται λίγο πεσσιμιστικό βέβαια, αλλά εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου.

 

 

Κάπως έτσι τα βλέπω και εγώ, αν και θα ήθελα να είναι διαφορετικά πολλές φορές!

[σπουργίτι]

ναι το είχα διαβάσει... αλλά δεν... έχω 5 αδελφές. Αρκετές δεν είναι;

 

Τότε είσαι τυχερή, γιατί έχεις και 5 φίλες! Μάλλον καλύπτεσαι, γιατί να ψάχνεσαι;

[Αγγελίνα#2]

Κι εγώ θα το ήθελα διαφορετικά, μη νομίζετε...συμβιβάστηκα με την τωρινή κατάσταση με πόνο ψυχής, απλά και μόνο γιατί νιωθω ότι έχουν μηδενιστεί τα περιθώριά μου για νέες δοκιμασίες...και γι' αυτό παιζω εκ του ασφαλούς. Come to think of it, μάλλον γι' αυτό στράφηκα και στο ίντερνετ.

Ποιες άλλες είναι οι εναλλακτικές δηλαδή? Μακάρι να ζούσαμε σε κοινωνία αγγέλων και να ήταν περιττά όλα αυτά, αλλά δεν ζούμε, οπότε η καθεμιά μας οφείλει στον εαυτό της και στην οικογένειά της να κρατάει πισινές και να μην αναλώνεται σε δυσάρεστες καταστάσεις...γιατί, όταν χαλιόμαστε, τα πιο κοντινά μας πρόσωπα (σύζυγος, παιδια) είναι που πληρώνουν τα σπασμενα...και δεν θα φταίνε και σε τίποτα! Αρκετούς μπελάδες έχουμε στο κεφάλι μας, για τέτοια είμαστε τώρα?

[stafroditi2353]

δυστυχως ετσι ειναι. παντως εγω βλεπω ρε κοριτσια απο τους γονεις μου. εχουν 5-6 φιλους, αλλα καλους, χρονια ολοκληρα. μπορει να μην βλεπονται καθε μερα αλλα εχουν ουσιαστικη σχεση. στην εποχη μας ειναι αλλιως τα πραγματα. οι περισσοτεροι βλεπουν δολο και κερδος ακομη και πισω απο μια φιλια. τι να πω!!!παντως οσο μεγαλωνεις τα βλεπεις αλλιως και εισαι και πιο επιφυλακτικος στις επιλογες σου

[epang]

Νιώθω λίγο άσχημα γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει να ζηλεύω !!!!! ένα φιλικό μας ζευγάρι. Τους βλέπω πολύ όμορφους, νέους, αγαπημένους και ευτυχισμένους σαν οικογένεια, με τα όμορφα παιδάκια τους, στο όμορφο σπιτάκι τους, με πολύ καλό επίπεδο ζωής, σχεδόν ιδανικούς. Οι ίδιοι δεν νομίζω να αισθάνονται πόσο τυχεροί και ευτυχισμένοι είναι, λόγο της καθημερινότητας και της συνήθειας, αλλά εγώ που τους βλέπω απ'έξω καταλαβαίνω την ευτυχία τους.

Αισθάνομαι άσχημα που δεν τους μοιάζουμε, νομίζω ότι δεν είμαστε αντάξιοί τους και έχω κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι τους. Εκείνοι συνέχεια μας καλούν σπίτι τους, μας περιποιούνται πολύ, κάνουν πολλά δώρα στο παιδί μας και από εμάς δεν ζητάνε τίποτα, ούτε καν ανταπόδωση !! Η κατάσταση αυτή με έχει κάνει να ντρέπομαι όταν τους βλέπω και να αποφεύγω τις συναντήσεις μας γιατί φοβάμαι μην μου βγεί περίεργα αυτό που αισθάνομαι. Θέλω να είναι καλά και να δίνουν το καλό παράδειγμα οικογένειας, αλλά εμείς οι τόσο συνηθισμένοι άνθρωποι, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με αυτούς τους περίπου ιδανικούς ανθρώπους ???? Ο άντρας μου για να μην νοιώσει το ίδιο με μένα και για να μην του βγει ανταγωνισμός, τους βρίσκει ψιλο-ελαττώματα, τύπου είναι βαρετοί και αποφεύγει και αυτός τις συναντήσιες. Μήπως έχετε καμία συμβουλή ?

[beba09]

Νιώθω λίγο άσχημα γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει να ζηλεύω !!!!! ένα φιλικό μας ζευγάρι. Τους βλέπω πολύ όμορφους, νέους, αγαπημένους και ευτυχισμένους σαν οικογένεια, με τα όμορφα παιδάκια τους, στο όμορφο σπιτάκι τους, με πολύ καλό επίπεδο ζωής, σχεδόν ιδανικούς. Οι ίδιοι δεν νομίζω να αισθάνονται πόσο τυχεροί και ευτυχισμένοι είναι, λόγο της καθημερινότητας και της συνήθειας, αλλά εγώ που τους βλέπω απ'έξω καταλαβαίνω την ευτυχία τους.

Αισθάνομαι άσχημα που δεν τους μοιάζουμε, νομίζω ότι δεν είμαστε αντάξιοί τους και έχω κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι τους. Εκείνοι συνέχεια μας καλούν σπίτι τους, μας περιποιούνται πολύ, κάνουν πολλά δώρα στο παιδί μας και από εμάς δεν ζητάνε τίποτα, ούτε καν ανταπόδωση !! Η κατάσταση αυτή με έχει κάνει να ντρέπομαι όταν τους βλέπω και να αποφεύγω τις συναντήσεις μας γιατί φοβάμαι μην μου βγεί περίεργα αυτό που αισθάνομαι. Θέλω να είναι καλά και να δίνουν το καλό παράδειγμα οικογένειας, αλλά εμείς οι τόσο συνηθισμένοι άνθρωποι, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με αυτούς τους περίπου ιδανικούς ανθρώπους ???? Ο άντρας μου για να μην νοιώσει το ίδιο με μένα και για να μην του βγει ανταγωνισμός, τους βρίσκει ψιλο-ελαττώματα, τύπου είναι βαρετοί και αποφεύγει και αυτός τις συναντήσιες. Μήπως έχετε καμία συμβουλή ?

 

 

 

Ιδανικό δεν είναι κανένα μα κανένα ζευγάρι όσο και να φαίνεται έτσι. Μόνο αν σκεφτείς αυτό τότε θα καταλάβεις ότι δεν έχεις τίποτα να ζηλέψεις. Πάντως εμένα δεν θα με χαλούσε καθόλου να έχω μια παρέα που δόξα το Θεό είναι καλά.

[σπουργίτι]

Νιώθω λίγο άσχημα γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει να ζηλεύω !!!!! ένα φιλικό μας ζευγάρι. Τους βλέπω πολύ όμορφους, νέους, αγαπημένους και ευτυχισμένους σαν οικογένεια, με τα όμορφα παιδάκια τους, στο όμορφο σπιτάκι τους, με πολύ καλό επίπεδο ζωής, σχεδόν ιδανικούς. Οι ίδιοι δεν νομίζω να αισθάνονται πόσο τυχεροί και ευτυχισμένοι είναι, λόγο της καθημερινότητας και της συνήθειας, αλλά εγώ που τους βλέπω απ'έξω καταλαβαίνω την ευτυχία τους.

Αισθάνομαι άσχημα που δεν τους μοιάζουμε, νομίζω ότι δεν είμαστε αντάξιοί τους και έχω κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι τους. Εκείνοι συνέχεια μας καλούν σπίτι τους, μας περιποιούνται πολύ, κάνουν πολλά δώρα στο παιδί μας και από εμάς δεν ζητάνε τίποτα, ούτε καν ανταπόδωση !! Η κατάσταση αυτή με έχει κάνει να ντρέπομαι όταν τους βλέπω και να αποφεύγω τις συναντήσεις μας γιατί φοβάμαι μην μου βγεί περίεργα αυτό που αισθάνομαι. Θέλω να είναι καλά και να δίνουν το καλό παράδειγμα οικογένειας, αλλά εμείς οι τόσο συνηθισμένοι άνθρωποι, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με αυτούς τους περίπου ιδανικούς ανθρώπους ???? Ο άντρας μου για να μην νοιώσει το ίδιο με μένα και για να μην του βγει ανταγωνισμός, τους βρίσκει ψιλο-ελαττώματα, τύπου είναι βαρετοί και αποφεύγει και αυτός τις συναντήσιες. Μήπως έχετε καμία συμβουλή ?

ΣΚΕΨΟΥ προς τα μέσα σου! Τί ακριβώς σε κάνει να νιώθεις άσχημα; Μήπως πρέπει καταρχήν να αποδεχτείς τον εαυτό σου;

1) "όμορφοι, νέοι, αγαπημένοι, ευτυχισμένοι":

Θεωρείς ότι δεν είστε τόσο όμορφοι; Και λοιπόν; Αυτό είναι που μετράει; Δεν είμαστε όλοι παιδιά της Μόνικα Μπελούτσι!

Είναι πιο νέοι; Τότε κάτι θα έχουν να μάθουν και από εσάς, αν είστε μεγαλύτεροι!

Είναι αγαπημένοι; Εσείς όχι;

2) "όμορφα παιδάκια" (βλ. Μόνικα Μπελούτσι παραπάνω)

"όμορφο σπιτάκι" : Ο καθένας ό,τι σπίτι έχει, τι να κάνουμε τώρα; κάποιοι είναι πιο τυχεροί κάποιο όχι! Εγώ ζω σε ένα μικρό τριάρι που το νοικιάζω και φίλοι μας έχουν παραθαλάσσια βίλα! Είναι αυτός λόγος για να τους αποκλείσω;

"πολύ καλό επίπεδο ζωής": είπαμε δεν έχουμε όλοι τα ίδια οικονομικά μέσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να περιθωριοποιούμαστε...

3) Γιατί πρέπει να τους μοιάσετε; εσείς είστε αυτό που είστε!

Γιατί δεν είστε αντάξιοί τους; Λίγη αυτοπεποίθηση παρακαλώ!!!

4) Καλέστε τους και εσείς στο σπίτι σας και περιποιηθείτε τους με αυτά που έχετε και μπορείτε! Ποιος σας εμποδίζει;

5) "από εμάς δεν ζητάνε τίποτα": Ζητάνε το χρόνο σας, την παρέα σας, την κουβέντα σας, την αγάπη σας, το ενδιαφέρον σας! Μπορείτε να τους τα δώσετε; Θέλετε;

6) "τόσο συνηθισμένοι άνθρωποι": Καλή μου όλοι συνηθισμένοι άνθρωποι είμαστε. Αν ψάξεις κάτω από το "φαίνεσθαι" όλοι τα ίδια πράγματα πάνω κάτω αναζητούμε...

[σπουργίτι]

Νιώθω λίγο άσχημα γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει να ζηλεύω !!!!!

Αυτό σημαίνει ότι γενικά είσαι ένας άνθρωπος που έχει θετικά συναισθήματα να προσφέρει στους γύρω του! Αν σε αυτή την ηλικία είναι πράγματι η πρώτη φορά που ζηλεύεις, τότε μπράβο σου! Από την άλλη, σίγουρα μέχρι τώρα θα υπήρξαν περιπτώσεις που θα μπορούσες να ζηλέψεις, αλλά δεν το έκανες! Γιατί τώρα λοιπόν; Μήπως μέχρι τώρα ήταν και για σένα όλα ιδανικά και η ζωή σου καλύτερη από των υπολοίπων γύρω σου;