Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν
Βρε Ζετακι μου διαβαζω συνεχως αυτα που γραφεις και πραγματικα με προβληματιζεις.Δε θεωρω οτι εχεις αδικο...εχεις απολυτο δικιο σε καποια πραγματα αλλα βρε κοριτσακι μου τα διεκδικεις με λαθος τροπο.Πως να το πω...νιωθω σα να εχεις παθει μια εμμονη.

 

Απο την αλλη θελω να σου πω κατι για σενα..ασχετο με το θεμα και με το τι θα γινει με τη φιλη σου.Μαθε να πατας στα ποδια σου γερα και πανω απ'ολα μαθε να δεχεσαι την απορριψη.Σ'αυτη τη ζωη ...δε γινεται ολοι να μας συμπαθουν και να μας αγαπανε (δεν εννοω τη φιλη σου-γενικα το λεω).Καποιοι μας αντιπαθουν η τους ειμαστε και εντελως αδιαφοροι.Μαθε αυτη την απορριψη να τη διαχειριζεσαι.

 

Τέλος νιωθω οτι απαιτεις καποια πραγματα... σωστα εφοσον η δικη σου συμπεριφορα ηταν σωστη...αλλα κοριτσακι μου τη φιλια δεν την απαιτουμε.Δεν υπαρχει τροπος να απαιτεις απο τον αλλο να σε βαλει στη ζωη του.Προσωπικα θα με επνιγε κατι τετοιο.

 

Πραγματικα στα λεω με ενδιαφερον ολα αυτα...γιατι καταλαβαινω οτι εχεις πικραθει πολυ.

 

 

καταλαβαίνω τι εννοείς και σε ευχαριστώ... δεν ξέρω αν είναι εμμονή αλλα σίγουρα με πνίγει..καθημερινα...γιατι εφτασα σε μια ηλικία-28- που εχω κανει τα ξεσκαρταρισματά μου, εχω δωσει χωρο σε ατομα που νοιαζονταν και σε άτομα που νοιάζομαι..εχω περασει απο απορριψεις που εκανα και που ενιωσα και πλεον νομιζω μου στοιχιζει περισσότερο απο παλιά γιατί νομιζα πως οταν εχεις περάσει τα πολύ ανέμελα χρόνια και η ζωή σου έχει αποκτήσει άλλες σταθερές και αξίες τα πράγματα είναι πιο βατά, οι επιλογές πιο ώριμες, και αν βάλεις μια ψυχή και μια ζωη στον κόσμο σου δεν συμβαίνει απλά, το θέλεις πραγματικά.. ξερεις γιατι το έχεις επιλέξει και είναι πιο δύσκολο να απογοητευτείς γιατί ξέρεις να διακρίνεις...

ισως κατα βάθος να μην έχω θυμώσει μαζί της αλλά μαζί μου που προφανώς δεν έχω μάθει να πατάω στα πόδια μου και ακομα χρειάζομαι μια αγκαλιά και καποιον να μου πει πως "ολα θα πάνε καλά" ακόμα και δεν πάει τίποτα καλά...αλλα ηρθε η ώρα να μάθω...

Δεν διεκδικώ, δεν προσπαθώ πια, δεν είμαι και δεν ημουν επιθετική απεναντί της, εδώ μέσα ξεσπάω, εσας ζαλιζω και το μυαλό μου... και ελεγα θα περάσει,δεν ηθελα να την κουρασω με τις ανασφαλειες μου και καποια στιγμή θα της μιλούσα... μεχρι το "συνάδελφος"


Διαφημίσεις


  • Απαντήσεις 266
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν

1152474qnxuedjpni.jpg

 

Όλα θα πάνε καλά zetaki28,σταμάτα να το σκέφτεσαι και να πονάς για κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν εξαρτάται μόνο απο σένα, πάρε το βαφτηστήρι σου και κάνε μαζί του βόλτες και πολλές αγκαλίτσες,φόρεσε το καλύτερό σου χαμόγελο και να περάσεις τα πιό ωραία Χριστούγεννα φέτος.:D:D

ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ

Ρατσιστής δεν γεννιέσαι … γίνεσαι

Δημοσιεύτηκαν
καταλαβαίνω τι εννοείς και σε ευχαριστώ... δεν ξέρω αν είναι εμμονή αλλα σίγουρα με πνίγει..καθημερινα...γιατι εφτασα σε μια ηλικία-28- που εχω κανει τα ξεσκαρταρισματά μου, εχω δωσει χωρο σε ατομα που νοιαζονταν και σε άτομα που νοιάζομαι..εχω περασει απο απορριψεις που εκανα και που ενιωσα και πλεον νομιζω μου στοιχιζει περισσότερο απο παλιά γιατί νομιζα πως οταν εχεις περάσει τα πολύ ανέμελα χρόνια και η ζωή σου έχει αποκτήσει άλλες σταθερές και αξίες τα πράγματα είναι πιο βατά, οι επιλογές πιο ώριμες, και αν βάλεις μια ψυχή και μια ζωη στον κόσμο σου δεν συμβαίνει απλά, το θέλεις πραγματικά.. ξερεις γιατι το έχεις επιλέξει και είναι πιο δύσκολο να απογοητευτείς γιατί ξέρεις να διακρίνεις...

ισως κατα βάθος να μην έχω θυμώσει μαζί της αλλά μαζί μου που προφανώς δεν έχω μάθει να πατάω στα πόδια μου και ακομα χρειάζομαι μια αγκαλιά και καποιον να μου πει πως "ολα θα πάνε καλά" ακόμα και δεν πάει τίποτα καλά...αλλα ηρθε η ώρα να μάθω...

Δεν διεκδικώ, δεν προσπαθώ πια, δεν είμαι και δεν ημουν επιθετική απεναντί της, εδώ μέσα ξεσπάω, εσας ζαλιζω και το μυαλό μου... και ελεγα θα περάσει,δεν ηθελα να την κουρασω με τις ανασφαλειες μου και καποια στιγμή θα της μιλούσα... μεχρι το "συνάδελφος"

 

 

Δυστυχως χαστουκια στη ζωη θα τρωμε και θα ξανατρωμε σε οτι ηλικια κι αν φτασουμε...μεσα απο αυτα εξαλλου μαθαινουμε.

 

Ο λόγος που σου λεω να της μιλησεις ειναι γιατι πιστευω θα βοηθησει εσενα αυτο.Εγω σαν ανθρωπος ετσι ειμαι...Αν καποιος κανει κατι και με ενοχλησει,στενοχωρησει,θυμωσει...θα σκασω αν δεν το πω.Θα περιμενω λιγο καιρο να ηρεμησω μεσα μου για να μην πω πανω στο θυμο μου πραγματα που δεν εννοω..και μετα θα μιλησω.Φυσικα δεν εννοω να της πεις για το φορουμ η να πας ετοιμη για καβγα.Δεν ξερω αν μετα απο μια κουβεντα θα ξαναβρεις τη φιλια που εχασες..αλλα τουλαχιστον θα ξαλαφρωσεις.

 

Και φυσικα μην αφησεις αυτο το γεγονος να χαλασει μεσα σου αυτη την υπεροχη εικονα που εχεις για τη φιλια και τη δοτικοτητα.

Δημοσιεύτηκαν

όσο σκληρό και αν ακούγεται αυτό, ποτέ δεν έχω στεναχωρεθεί για φιλία που "χάθηκε", θεωρώ ότι αφού έγινε έτσι και αλλιώς κάποτε θα γινόταν, τι τώρα τι αύριο...

όταν αισθάνομαι θυμό θέλω να τα πω εκείνη τη στιγμή γιατί αν ηρεμήσω σίγουρα δεν θα πω τα πράγματα όπως ακριβώς τα αισθάνομαι...

 

για'μενα αυτή τη στιγμή μόνο η νονά του θεόφιλου είναι 100% φίλη με όλη τη σημασία της λέξης...

  

  • 1 month later...
Δημοσιεύτηκαν

Και εγώ σχετικά με το θέμα είμαι πολύ προβληματισμένη και έλεγα να ανοίξω καινούριο γιατί ήθελα τη γνώμη σας: Είχα μία φίλη με την οποία μεγαλώσαμε μαζί, δίπλα δίπλα τα μπαλκόνια μας, μαζί στο σχολείο, αγγλικά, παρέα έκτός σχολείου κτλ. Στα 18 μας πέρασε στο πανεπιστήμιο στην επαρχία, σπούδασε εκεί, γνώρισε τον άντρα της, παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά, δουλεύει ως καθηγήτρια και γενικώς έχει μια πολύ καλή ζωή. Οι επαφές μας πλέον περιορίστηκαν στις λίγες φορές που ερχόταν Αθήνα να δει τους γονείς της και στο τηλέφωνο. Πήγα στο γάμο της στην επαρχία και επίσης ήρθε και στον δικό μου. Ολα αυτά τα χρόνια παρατήρησα ότι όσο περνούσε ο καιρός εγώ ήμουνα πάντα αυτή που την έπαιρνα τηλέφωνο να μάθω νέα της, είτε να της ευχηθώ σε γιορτές ή γενέθλια των παιδιών είτε να ζητήσω τη γνώμη της σε κάποια πράγματα .Αυτή όμως ποτέ δεν έπαιρνε πλέον ούτε να ευχηθεί για τη γιορτή της κόρης μου ή του άντρα μου είτε να δει βρε παιδί μου τί κάνει η φίλη με την οποία είχε μεγαλώσει μαζί. Ξέχασα να πω βέβαια ότι με είχε φιλοξενήσει και με το παραπάνω κάποιες φορές που την είχα επισκεφτεί και μου είχε πει ότι το σπίτι της είναι πάντα ανοιχτό για μένα. Οταν έμεινα έγκυος στη μπέμπα μου -πριν ένα χρόνο- επίσης την πήρα τηλέφωνο να της το ανακοινώσω, καθώς και όταν έμαθα το φύλο του παιδιού, είχα πει όμως μέσα μου ότι θα είναι η τελευταία φορά που εγώ θα είμαι η πρώτη που θα της τηλεφωνώ. Οι μήνες περνούσαν, γέννησα, η μπέμπα μου, τώρα είναι 4 μηνών και ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τη συγκεκριμένη κοπέλα για να μάθει είτε πώς πάει η εγκυμοσύνη μου είτε αν γέννησα. Σε λίγες μέρες γιορτάζει αλλά και γω πλέον μουλάρωσα, συγνώμη για την έκφραση, αλλά δεν πρόκειται να την πάρω. Με στενοχωρεί το όλο θέμα γιατί μεγαλώσαμε μαζί, την σκέφτομαι συχνά αλλά δεν θέλω να είμαι πάλι εγώ αυτή που θα πάρει τηλέφωνο. Γιατί τόση αδιαφορία βρε κορίτσια δεν ξέρω. Εχετε καμιά γνώμη?


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

Καλησπέρα και Καλή Χρονιά!!!

Πλεον είμαι πολυ πιο ήρεμη με αυτο το θεμα...αλλα εχει παραμείνει η θλίψη..και καθε φορά που γυριζω το κεφαλι και βλεπω το αδειο γραφείο της, μου λειπει...και καθε φορα που προκυπτει κατι αστειο η σοβαρο που θα σχολιαζαμε μαζι, μου λειπει...και καθε φορα που συμβαινει κατι σοβαρο στην καθημερινοτητα μου θελω να την παρω τηλ. αλλα ξερω πως θα φαω πορτα και λεω αστο..μην ενοχλησω...

Πλεον τα τηλ. ειναι συχνοτερα...γιατι θα θελει καποια δουλεια, καποια εξυπηρετηση που παλια θα εκανα πολυ ευχαριστα και χωρις δευτερες σκεψεις ενω τωρα νιωθω πως ειναι καποια συναδελφικη εξυπηρετηση που εχει την οικιοτητα να την ζητησει απο μενα...

Που και που μου λεει να παω σπιτι, πως δεν πηγαινω συχνα κλπ αλλα νιωθω πως κατι εχει σπασει μεσα μου, πως θα ειναι υποκριτικο να παω σαν να μην τρεχει τιποτα...

Προσεχως επιστρεφει και στην δουλεια και δεν ξερω...ειχαμε αμεση συνεργασια, δηλ. ξεκινουσε ενα κοματι που ολοκληρωνε η αλλη, και αυτο που τα εκανε ολα απλα και ευκολα, ευχαριστα ηταν η φιλια που μας ενωνε και η στηριξη που υπηρχε...τωρα δεν ξερω πως θα μου βγει...

Δημοσιεύτηκαν
Και εγώ σχετικά με το θέμα είμαι πολύ προβληματισμένη και έλεγα να ανοίξω καινούριο γιατί ήθελα τη γνώμη σας: Είχα μία φίλη με την οποία μεγαλώσαμε μαζί, δίπλα δίπλα τα μπαλκόνια μας, μαζί στο σχολείο, αγγλικά, παρέα έκτός σχολείου κτλ. Στα 18 μας πέρασε στο πανεπιστήμιο στην επαρχία, σπούδασε εκεί, γνώρισε τον άντρα της, παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά, δουλεύει ως καθηγήτρια και γενικώς έχει μια πολύ καλή ζωή. Οι επαφές μας πλέον περιορίστηκαν στις λίγες φορές που ερχόταν Αθήνα να δει τους γονείς της και στο τηλέφωνο. Πήγα στο γάμο της στην επαρχία και επίσης ήρθε και στον δικό μου. Ολα αυτά τα χρόνια παρατήρησα ότι όσο περνούσε ο καιρός εγώ ήμουνα πάντα αυτή που την έπαιρνα τηλέφωνο να μάθω νέα της, είτε να της ευχηθώ σε γιορτές ή γενέθλια των παιδιών είτε να ζητήσω τη γνώμη της σε κάποια πράγματα .Αυτή όμως ποτέ δεν έπαιρνε πλέον ούτε να ευχηθεί για τη γιορτή της κόρης μου ή του άντρα μου είτε να δει βρε παιδί μου τί κάνει η φίλη με την οποία είχε μεγαλώσει μαζί. Ξέχασα να πω βέβαια ότι με είχε φιλοξενήσει και με το παραπάνω κάποιες φορές που την είχα επισκεφτεί και μου είχε πει ότι το σπίτι της είναι πάντα ανοιχτό για μένα. Οταν έμεινα έγκυος στη μπέμπα μου -πριν ένα χρόνο- επίσης την πήρα τηλέφωνο να της το ανακοινώσω, καθώς και όταν έμαθα το φύλο του παιδιού, είχα πει όμως μέσα μου ότι θα είναι η τελευταία φορά που εγώ θα είμαι η πρώτη που θα της τηλεφωνώ. Οι μήνες περνούσαν, γέννησα, η μπέμπα μου, τώρα είναι 4 μηνών και ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τη συγκεκριμένη κοπέλα για να μάθει είτε πώς πάει η εγκυμοσύνη μου είτε αν γέννησα. Σε λίγες μέρες γιορτάζει αλλά και γω πλέον μουλάρωσα, συγνώμη για την έκφραση, αλλά δεν πρόκειται να την πάρω. Με στενοχωρεί το όλο θέμα γιατί μεγαλώσαμε μαζί, την σκέφτομαι συχνά αλλά δεν θέλω να είμαι πάλι εγώ αυτή που θα πάρει τηλέφωνο. Γιατί τόση αδιαφορία βρε κορίτσια δεν ξέρω. Εχετε καμιά γνώμη?

 

 

 

Καλησπέρα,

η συνηθισμένη απάντηση είναι πως άλλαξαν τα ενδιαφεροντά σας, οι προτεραιότητες σας, ο κοινωνικος κύκλος και περίγυρος...

Οταν σπούδαζα, συγκατοικούσα με μια κοπέλα, περνούσαμε τέλεια, αφου περάσαμε τις δυσκολιες μας μεχρι να μαθει η μια την αλλα και δεθηκαμε παρα πολυ, ισως ειναι το ατομο που με ξερει καλυτερα απο τον καθενα και εγω εκεινη. Πηρε μεταγραφη και γυρισε στην οικογενεια της για οικονομικους λογους και δουλευε για να τελειωσει τις σπουδες της. Δεν με πηρε ποτε τηλ αλλα δεν με ενοχλησε ποτε γιατι καταλαβαινα πως ηταν βιοποριστικο θεμα και οχι ελλειψη αγαπης ή ενδιαφεροντος...τους πρωτους μηνες την επαιρνα καθε μερα και τα λεγαμε σαν να καθομασταν στο καθιστικο μας... Πλεον εχουν περασει 7 χρονια, εχει παντρευτει, δεν μιλαμε πολυ συχνα στο τηλ αλλα παντα θα τρεξει και θα παρατησει τα παντα για να βρεθουμε και να τα πουμε σαν νη μην περασε μια μερα, σαν να συνεχιζουμε την κουβεντα που παρατησαμε χτες ανοικτη... αλλα υπαρχει δεσιμο, παντα υπαρχει ενδιαφερον...οι ζωες μας αλλαζουν, οι προτεραιοτητες αλλαζουν αλλα κανονικα τα συναισθηματα θα επρεπε να χωρανε σε καθε συνθηκη και κατασταση...

Ισως οσο μεγαλωνουμε να αλλαζει ο τροπος σκεψης μας και τα κοινα που μας εδεναν στα πιο ανεμελα χρονια να μην υπαρχουν πια, ισως να υπαρχουν οικογενειακα προβληματα που απο εγωισμο να μην θελουμε να κοινοποιησουμε σαν ενα αγωνισμα που θελουμε να ειμαστε οι καλυτεροι και ο αλλος δεν πρεπει να δει τις αδυναμιες μας, ισως αναμνησεις και μυστικα που θελουμε να διαγραψουμε απο την μνημη μας οποτε αποφευγουμε τους συνδετικους κρικους...πιστευω πως τα 18 ειναι η πιο κρισιμη ηλικια που κρατας ή απομακρυνεις τους φιλους σου... Πιο παλια ειχα διαβασει ενα αρθρο που διαχωριζε την φιλια σε ηλικιακα επιπεδα π.χ. μεχρι 18 οι παιδικοι-σχολικοι φιλοι, μεχρι τα 24 οι φοιτητικοι φιλοι, μεχρι τα 30 του εργασιακου περιβαλλοντος μετα τα παντεμενα ζευγαρια, μετα οι μητερες κ.ο.κ. τοτε το θεωρουσα αδιανοητο και ελεγα πως ειναι δυνατον να συμβαινει...τωρα, σημερα και δεν μιλω αποκλειστικα για την δικη μου περιπτωση, το παρατηρω γυρω μου...και ακομα το θεωρω αδιανοητο...δεν ειναι σκαλοπατια οι ανθρωποι...

Για μενα εχεις απολυτο δικιο να εχεις κουρατει-απογοητευει και δεν θεωρω πως υπαρχει περιθωριο προσπαθειας...προσπαθησες...παμε παρακατω, δεν ξερω πως ακριβως αλλα πάμε.. κρατα τις αναμνησεις και προχωρα

Δημοσιεύτηκαν

linav, εγώ θα την έπαιρνα στη γιορτή της και θα της έλεγα "πήρα να σου πω χρονια πολλά και να μην ανησυχείς, γέννησα μια χαρά" σε στιλ αστείου και σοβαρού. Ανάλογα την απάντησή της μετά θα έκρινα αν πρέπει να το κλείσω και να μην ξαναασχοληθώ ποτέ ή να της δώσω άλλη μια ευκαιρία.

Πάντως μεγάλη της βλακεία που δεν πήρε, δεν το συζητώ. Επειδή όμως ποτέ δεν ξέρεις, δώσε της μια τελευταία ευκαιρία. Γνώμη μου.

c22fde842e.png

 

lyzNp3.png

Δημοσιεύτηκαν
Είμαι ανύπαντρη και δεν έχω παιδιά. Οπότε επιτρέψτε μου να καταθέσω και την δική μου εμπειρία.

 

Το 1992 η καλύτερή μου φίλη παντρεύτηκε. Χωρίς να έχει υπάρξει καυγάς, παρεξήγηση ή οτιδήποτε άλλο με απομάκρυνε με πολύ συνοπτικές διαδικασίες. Πληγώθηκα πάρα πολύ και δεν καταλάβαινα τον λόγο. Δεν την ζήλευα ούτε στο ελάχιστο. Αργότερα έμαθα ότι αυτό το έκανε σε όλα τα ανύπαντρα κορίτσια της παρέας, επειδή την είχε συμβουλέψει η μάνα της. Δύο χρόνια αργότερα, το μετάνιωσε και θέλησε να επανορθώσει. Όμως εγώ είχα ξενερώσει από το απαίσιο φέρσιμό της και δεν της έδωσα δεύτερη ευκαιρία. Δεν μετάνιωσα ούτε στο ελάχιστο γι αυτή μου την απόφαση. Δεν με είχε πειράξει τόσο η απομάκρυνση όσο το ότι με είχε θεωρήσει εν δυνάμει αντροχωρίστρα ή ζηλιάρα. Δηλαδή στα 10 χρόνια φιλίας δεν είχε καταλάβει και εκτιμήσει τι είδους φίλη ήμουνα.

 

 

 

Αυτό είναι πολύ συχνό.....αλλά τι να κάνουν ορισμένες κοπέλες έχουν μεγάλη ανασφάλεια και τέλος πάντων δεν το ρισκάρουν, βέβεια μετά το μετανιώνουν πικρά. Πάντως εγώ δεν παντρεύτηκα αλλά με τον ερχομό του παιδιού τους έκανα σχεδόν όλους πέρα για πρακτικούς λόγους αλλά και για ουσιαστικούς.

Δημοσιεύτηκαν
Με άφησαν μόνη οι φίλες μου

 

Στην κοριτσοπαρεα μου ειμαι η μονη που παντρευτηκα και εκανα και 2 ζουζουνια.Απο την πρωτη στιγμη του γαμου ενιωσα να παραγκωνιζομαι απο τις φιλες μου(βγαινουν και δε με καλουν, σπανια ερχονται σπιτι για καφε κλπ) και φυσικα το κακο παραεγινε με τη γεννηση των κοριτσιων μου. Ολα τα δικαιολογουσα παντα και ας περασα μονη μου 2 ασχημες εγκυμοσυνες και ας τα εβγαλα περα με την επιλοχεια καταθλιψη χωρις να μου τηλεφωνουν . Τα κοριτσια μου γεμιζουν τη μερα μου μιας και ειμαι full time μαμα και καθε μερα ευχαριστω το Θεο που μου τις χαρισε. Τωρα μεγαλωσανε κιολας και ειμαι πιο χαλαρη, εχω και τη μητερα μου που μου τα κραταει οταν φρικαρω η θελω να παω καπου.Οσο αποκτω περισσοτερο ελευθερο χρονο ομως τοσο πιο εντονη γινεται η απουσια των παιδικων μου φιλεναδων. Βρισκομαστε μονο αν παρω εγω τηλεφωνο.Παντα σκεφτομαι οτι δεν ειναι υποχρεωμενες να ανεχονται τα παιδια μου και πως ζουν με αλλους ρυθμους, με πιανει ομως το παραπονο γιατι εγω παντα τις στηριζα οταν ειχαν αναγκη.Προσφατα μετακομισαμε σε ενα προαστιο της Θεσσαλονικης και μιας και δεν οδηγω η μετακινηση μου ειναι πιο δυσκολη.Οι φιλες μου ομως εχουν αυτοκινητο και θεωρητικα θα μπορουσαν να ερθουν για ενα καφεδακι.Οσες φορες πηγα να το συζητησω οι αντιδρασεις ηταν αυτες που φοβομουν.Μισολογα.Δεν ειναι αδικο να σε αφηνουν μονο και μονο επειδη εκανες οικογενεια; Κανεις παιδια και σε ξεγραφουν οι φιλοι;Ουφ, συγνωμη αν σας κουρασα αλλα επρεπε καπου να τα πω και δεν ηξερα που αλλου.

geia sou paraponiara mou!!!! exeis dikio na niothis etsi ine fisiologiko.omos skepsou to thetiko tis ipotheseis.oti esi exeis 2 iperoxa plasmata ta opoia einai ekei gia sena kai mono kai se agapoun anidiotelos.oso gia tis files sou isos na min itan kai toso files oso esi nomizes kai irthe i ora na to diapistoseis tora.nai ine asximo na min exeis parees omos ine kalitera na ise mono me tin oikogeneia sou apo oti me anthropous pou den to aksizoun kai me tin proti eukairia aisthanontai zilia kai apoxoroun.filiaaaaa!!!


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Βαρέθηκα τις επιλογές μου, βαρέθηκα τους συμβιβασμούς μου βαρέθηκα τα ΠΑΝΤΑ!!!!!!!!!!!!!!

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με αγάπη, με πολύ αγάπη!!!!!! Έμαθα να ακούω πως με αγαπούν και να το λέω όταν πραγματικά το νιώθω, έμαθα να ακούω, να δίνω χωρίς να περιμένω ανταλλάγματα, να κάνω τα πάντα για να βλέπω στο πρόσωπο που αγαπώ ή νοιάζομαι την ευτυχία και το χαμόγελο και να μου αρκεί…

Μεγάλωσα, έφαγα αρκετά χαστούκια μέχρι που συνειδητοποίησα ότι η δοτικότητα σήμερα είναι συνώνυμο της εκμετάλλευσης, πως όσο δίνεις ο άλλος δεν προσπαθεί να το καταλάβει και να το εκτιμήσει αλλά προσπαθεί να απορροφήσει ότι του δίνεις και να την κάνει… αλλά πλέον βαρέθηκα….. έχω και εγώ ανάγκες και συναισθήματα και «θέλω» και πλέον όταν δίνω θέλω να πάρω κάτι όχι για να επιβεβαιώσω τον εγωισμό μου αλλά για να νιώσω πως υπάρχω γιατί αξίζει πως δεν είναι «κατά συνθήκη γνωριμία» και πάμε παρακάτω…

Βαρέθηκα να είμαι το «σκαλοπάτι» στις ζωές των άλλων για να περάσουν σε άλλη φάση της ζωής τους και όταν αναρωτηθώ τι έγινε να πάρω την απάντηση «άλλαξαν οι προτεραιότητες» «τρέχω» μεγαλώσαμε»…σκασιλα μου… ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!!!!!!!!!!!! Αφήνω τον κάθε άσχετο να με κάνει να νιώθω ρηχή και ασήμαντη, γιατί??? Ποιος είναι σε τελική???

Βαρέθηκα, θέλω επιτέλους όποιος είναι διπλά μου να υπάρχει λόγος να είναι επιλογή διάρκειας γιατί είμαι εδώ και υπάρχω και έχω ανάγκες και βαρέθηκα να αναρωτιέμαι κάθε φορά τι έκανα λάθος… Όποιος είναι δίπλα μου από εδώ και πέρα θα μου το δείχνει καθημερινά, θα μου το δείχνει γιατί το έχω ανάγκη, γιατί το χρειάζομαι και θέλω επιτέλους να το καταλάβει γιατί υπάρχω και θέλω το οξυγόνο μου, που για μένα είναι η αγάπη… όποιος δεν μπορεί-θέλει να το σεβαστεί ΠΛΕΟΝ δεν χωράει στην ζωή μου, δεν έχω χρόνοοοοο….. «πιο καλή η μοναξιά από σένα που δεν φτάνω, μια σε βρίσκω μια σε χάνω, πιο καλή η μοναξιά!!!!!»

ΤΕΛΟΣ!!!!!!!

Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Η Κ Α

einai san na akouo emena!!se katalavaino apolita glikia mou ma apolita.ego pantos an thes mporo na ime dipla sou.an thes epikoinonise mazi mou na ta poume.filiaaa

Δημοσιεύτηκαν

Γεια σας! το είχα γράψει σε άλλο post, το μεταφέρω εδώ... με απογοήτευση...

Πες μου πως υπάρχουν ακόμη τρελλά αποκριάτικα γλέντια...ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν διάθεση να οργανώσουν και δεν αισθάνονται κορόιδα...έχω κουραστεί απ΄όλους μου τους φίλους να περιμένουν από εμένα να καλέσω Πρωτοχρονιά, απόκριες, γιορτές, γενέθλεια, έλεος...Αν δε πω εγώ κανένας. Κι από την άλλη πόσο άσχημα, ανούσια και μόνη αισθάνομαι τέτοιες μέρες, ώστε καταλήγω και πάλι να προσπαθώ να οργανώσω κάτι. Ξέρω αγάπη θα πει να δίνεις, χωρίς να περιμένεις να πάρεις, αλλά κι έχω απηυδήσει, έξοδα, κόπος, μετά άντε να μαζέψεις τις σερμπαντίνες και το χαρτοπόλεμο,ας τα κάνει κι άλλος μου λέει...

Γράφει και η Ιόλη ότι έχει διάθεση να καλεί κόσμο στο σπίτι...Μπας και παραμεγάλωσα; Όχιιιιιιιιιιι! Έχω διάθεση για τρελλές κρεπάλες! Να καούν τα κάρβουνα! Κι όποιος το κάνει του βγάζω το καπέλο! Να μου το πει, να χαρώ κι εγώ για την καλή του διάθεση!

Δημοσιεύτηκαν
Γεια σας! το είχα γράψει σε άλλο post, το μεταφέρω εδώ... με απογοήτευση...

Πες μου πως υπάρχουν ακόμη τρελλά αποκριάτικα γλέντια...ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν διάθεση να οργανώσουν και δεν αισθάνονται κορόιδα...έχω κουραστεί απ΄όλους μου τους φίλους να περιμένουν από εμένα να καλέσω Πρωτοχρονιά, απόκριες, γιορτές, γενέθλεια, έλεος...Αν δε πω εγώ κανένας. Κι από την άλλη πόσο άσχημα, ανούσια και μόνη αισθάνομαι τέτοιες μέρες, ώστε καταλήγω και πάλι να προσπαθώ να οργανώσω κάτι. Ξέρω αγάπη θα πει να δίνεις, χωρίς να περιμένεις να πάρεις, αλλά κι έχω απηυδήσει, έξοδα, κόπος, μετά άντε να μαζέψεις τις σερμπαντίνες και το χαρτοπόλεμο,ας τα κάνει κι άλλος μου λέει...

Γράφει και η Ιόλη ότι έχει διάθεση να καλεί κόσμο στο σπίτι...Μπας και παραμεγάλωσα; Όχιιιιιιιιιιι! Έχω διάθεση για τρελλές κρεπάλες! Να καούν τα κάρβουνα! Κι όποιος το κάνει του βγάζω το καπέλο! Να μου το πει, να χαρώ κι εγώ για την καλή του διάθεση!

 

Μία από τα ίδια, κι εγώ. Παντρεύτηκα, μετακόμισα μακριά από εκεί που έμενα, αλλά στην ίδια πόλη, και η παλιοπαρέα με ξέχασε. Ενδιάμεσα, οι αδέσμευτοι ερωτεύτηκαν και δεσμεύτηκαν, οπότε δεν έχουν χρόνο για μένα, που όταν έτρωγαν τις "χυλοπίτες" τους, ήμουν από κοντά να τους παρηγορώ. Εξαφανιζόλ κανονικό!

Τα συναισθήματά μου, είναι όπως της κοπέλας που γράφει κι έκανα quote το σχόλιό της. Κουράστηκα να παίρνω 100 τηλέφωνα για να οργανώνω συναντήσεις κλπ κλπ. και να μην με θυμούνται οι άλλοι, παρά μόνο όταν με έχουν ανάγκη, π.χ. για να ρωτήσουν για θέματα προκηρύξεων επειδή δουλεύω σε δημόσια υπηρεσία.

Ευτυχώς, έχω τις δύο κολλητές μου. Η μία έχει μωρό, το βαφτιστηράκι μου, και τρέχει και δεν φτάνει, αλλά μιλάμε στο τηλέφωνο τακτικά. Βρίσκει το χρόνο, γιατί ΘΕΛΕΙ να με πάρει τηλέφωνο. Κι αν πρέπει να κλείσει, γιατί κάτι θέλει το μωρό, μπορεί και να μου το κλείσει στην ψύχρα και να ξεχάσει να ξαναπάρει, αλλά όταν θα πάρει την επόμενη φορά θα μιλάει με τις ώρες, όχι μόνο για τα δικά της, αλλά και για τα δικά μου.

Η άλλη, μένει στο εξωτερικό μόνιμα. Κάθε φορά που θα έρθει όμως, θα πάμε να πιούμε τον καφέ μας και θα κάνουμε την ψυχοθεραπεία μας.

Επίσης, όσο κι αν ακουστεί περίεργο, τη γυναικοπαρέα που είχα παλιά κι έχασα και τη ζηλεύω όταν τη βλέπω να την έχουν άλλες κοπέλες (ή σε σήριαλ, πχ στο Sex and the city) έχω αρχίσει να την "χτίζω" κατά κάποιον τρόπο από κάποιες κοπέλες που γνώρισα σε ένα άλλο φόρουμ.

Έπίσης, στην ίδια μοίρα με εμένα είναι και ο άντρας μου. Αυτόν, τον είχαν φτύσει οι φίλοι του από πιο πριν, βέβαια. Κι ο καλός μου, είχε μετακομίσει από τη γειτονιά που έμενε, αλλά δεν πήγε μακριά, 10 λεπτά με το αμάξι! :evil:

Δημοσιεύτηκαν
Γεια σας! το είχα γράψει σε άλλο post, το μεταφέρω εδώ... με απογοήτευση...

Πες μου πως υπάρχουν ακόμη τρελλά αποκριάτικα γλέντια...ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν διάθεση να οργανώσουν και δεν αισθάνονται κορόιδα...έχω κουραστεί απ΄όλους μου τους φίλους να περιμένουν από εμένα να καλέσω Πρωτοχρονιά, απόκριες, γιορτές, γενέθλεια, έλεος...Αν δε πω εγώ κανένας. Κι από την άλλη πόσο άσχημα, ανούσια και μόνη αισθάνομαι τέτοιες μέρες, ώστε καταλήγω και πάλι να προσπαθώ να οργανώσω κάτι. Ξέρω αγάπη θα πει να δίνεις, χωρίς να περιμένεις να πάρεις, αλλά κι έχω απηυδήσει, έξοδα, κόπος, μετά άντε να μαζέψεις τις σερμπαντίνες και το χαρτοπόλεμο,ας τα κάνει κι άλλος μου λέει...

Γράφει και η Ιόλη ότι έχει διάθεση να καλεί κόσμο στο σπίτι...Μπας και παραμεγάλωσα; Όχιιιιιιιιιιι! Έχω διάθεση για τρελλές κρεπάλες! Να καούν τα κάρβουνα! Κι όποιος το κάνει του βγάζω το καπέλο! Να μου το πει, να χαρώ κι εγώ για την καλή του διάθεση!

 

 

 

 

Υπαρχει...:lol:η αδερφη μου...

Καθε φορά τηλεφωνα, τρεξιμο, ψωνια, δωρα, 24ωρα στην κουζινα για να φτιαξει απο ολες τις ποικιλιες, ορεκτικα,χαζομαρουλες και οτι μπορει να σκεφτει για να τους ικανοποιησει ολουυυυυςςςς.....καθε φορα τα ιδια...:evil:διαφορετικα ατομα ανα συναντηση τελευταια στιγμη ακυρωνουν ή διαπιστωνει λογω απουσιας οτι ακυρωσαν... και οι τυχεροι που θα ερθουν εχουν ως bonus :wink:ταπερακια με φαγητο προτιμησης τους αφου παντα ξεμενουν λογω ποσοτητας... καθε φορα απογοητευται :oops:και στεναχωριεται αλλα συνεχιζει...την πληρωνω και εγω που τρεχω για γενικη σπιτιου +χαμενα ταπερακια που ποτε δεν γυριζουν πισω...

Αρα υπαρχουν και αλλοι αναμεσα σου:-P

Δημοσιεύτηκαν

Είχα διάθεση, και βραδιά Eurovision οργάνωσα και παραμονές Πρωτοχρονιάς και τρελές εξόδους. Αλλά όλα αυτά πριν έρθει το μωράκι μου. Για ευννόητους λόγους τα σταμάτησα όλα αυτά. Και που είναι οι φίλες μου που βγαίναμε καθημερινά σχεδόν; Αφαντες!!! Με την μια μιλαμε σχεδόν μία φορά την εβδομάδα στο τηλ. την άλλη τη δικαιολογω που ψιλοεξαφανίστηκε γιατί ο μπαμπάς της είναι άρρωστος, αλλά η πλέον απαράδεχτη είναι η τρίτη! Επειδή εγώ και εκείνη ειμαστε οι μόνες παντρεμένες στη παρέα τα λέγαμε πιο συχνα και είχαμε και πιο πολλά να μοιραστούμε. Όταν άρχισαν τα προβληματα στην εγκυμοσύνη μου, τα αντιμετωπιζε πάντα ως : "και σιγά, τι έγινε;" ενώ η ίδια πάντα είχε προβλήματα βουνά! Ηθελε να της διοργανώνουμε εκπλήξεις σε γιορτές, γεννέθλια κτλ. ενώ εκείνη απλά ερχόταν ως καλεσμένη με μία γλαστρα για δώρο. Όλος ο γάμος της πέρασε με το μότο: "Τι μου ετοιμάσατε;" ενώ εκείνη στο δικό μου δεν ήρθε ούτε σε κρεβάτι ούτε σε buchelor. Σε κάποια φάση ψιλοπαρεξηγηθηκαν οι άντρες μας, γιατί δεν καταλαβε καλά ο δικός της σε ένα θεμα που αφορά δουλειά. Τελοσπάντων μπορούσαν να τα βρουν αν ήθελαν και αν θέλαμε και εμεις. Αλλά και η ίδια εξαφανιστηκε. Σαραντισα και δε πηρε ενα τηλ να δει τι κάνει το μωρό. Χριστουγεννα πρωτοχρονια ένα τυπικό sms το οποίο έστειλα εγώ πρώτη. 5 μηνες άφαντη!!! Αν τους πειραξε κάτι ας πάρουν τηλ. να το πουν. Δεν είμαι μάγος.

Γενικά πιστευω οτι τα μωράκια λειτουργουν ως καταλύτης για τις σχεσεις μας. Επαγγελματικές, φιλικές, ερωτικές. Βλέπεις ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για εσένα και το μωρό σου και ποιος όχι.

Τωρα αυτή τη μουλάρα να την καλέσω στη βαφτιση; (για το τραπέζι δε το συζητάμε) Και τις άλλες δυο που δεν έχουν έρθει μία φορά σπίτι τι να τις κάνω; Εχουν έρθει φιλοι του άντρα μου απο Λάρισα και αυτές τίποτα. Αλλά δε θα παρακαλέσω κανένα. Τωρα δε μπορώ να έχω φίλες, γιατί δεν έχω τόσο χρόνο. Του χρονου ή προς το καλοκαίρι που θα μπορώ, θα βρω άλλες. "Κατά συνθηκη" ή όχι δε με νοιάζει, με νοιαζει να περναμε καλά μαζί και εγώ και αυτές.

pECmp3.png

Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

Τι λέτε βρε παιδιά; δεν είμαι η μόνη; παρηγοριά είν΄αυτό ή χάλια;

Έχω δυο κόρες. Η μεγάλη μου πάει πέμπτη δημοτικού, η μικρή μου πρωτάκι. Ξέρετε πως τους αρέσει η παρέα; πώς τους αρέσει να διασκεδάζουν με άλλα παιδιά αλλά και μαζί με μεγάλους; Όποτε έχουμε στο σπίτι γλεντάκι είναι πρώτες στο χορό (κι ας κάνουν ότι τους κατεβαίνει, γι΄αυτό τις χαίρομαι) από καλαματιανά μέχρι ροκιές.

Τρελλαινόμαστε οικογενειακώς!

Λοιπόν, καλώ ... μην τα ξαναγράφω και κουράζω.

Έχουμε γείτονες που είναι συμμαθητάκια τα παιδιά μας και έχουμε καθημερινή επαφή στο σχολείο. Όταν τα παιδιά δεν έχουν σχολείο είναι στο σπίτι μου (μόνιμα)να παίξουν. Επειδή άρχισε να μου τη βιδώνει η κατάσταση το είπα στη μεγάλη μου κόρη και τη στενοχώρησα. Βλακεία μου; θέλω όμως και να καταλαβαίνει. Τέλος πάντων, γενέθλεια, ονομαστικές γιορτές, απόκριες, τα πάντα είναι καλασμένοι οικογενειακώς. Και περνάμε καλά. Πολύ καλά.

Την Πρωτοχρονιά μου είπε ότι είχε καλεσμένους, δεν είπανε μια κουβέντα: ελάτε βρε παιδιά, να πιούμε ένα κρασί να παίξουν και τα παιδιά.

Αύριο είναι τσικνοπέμπτη. Μου είπε πάλι ότι έχει καλεσμένους...

Το άλλο σκ θα κάνω τα γενέθλεια της μικρής μου, ήδη τους έχω ενημερώσει.

Και δεν είναι οι μόνοι.

Μου χρειάζεται μια Δήμητρα να μου τα πει χύμα, μήπως και συνέλθω.

Αλλά καλά εμείς την καταπίνουμε. Τα παιδιά δε φταίνε να κλείνονται κι αυτά μαζί μας για τους εγωισμούς μας ή για το δίκιο μας και να στενοχωριούνται.

Περιττό να σας πω ότι όλο το πρωί παραμίλαγα...

  • 3 εβδομάδες μετά...
Δημοσιεύτηκαν
Καλησπέρα και Καλή Χρονιά!!!

Πλεον είμαι πολυ πιο ήρεμη με αυτο το θεμα...αλλα εχει παραμείνει η θλίψη..και καθε φορά που γυριζω το κεφαλι και βλεπω το αδειο γραφείο της, μου λειπει...και καθε φορα που προκυπτει κατι αστειο η σοβαρο που θα σχολιαζαμε μαζι, μου λειπει...και καθε φορα που συμβαινει κατι σοβαρο στην καθημερινοτητα μου θελω να την παρω τηλ. αλλα ξερω πως θα φαω πορτα και λεω αστο..μην ενοχλησω...

 

Προσεχως επιστρεφει και στην δουλεια και δεν ξερω...ειχαμε αμεση συνεργασια, δηλ. ξεκινουσε ενα κοματι που ολοκληρωνε η αλλη, και αυτο που τα εκανε ολα απλα και ευκολα, ευχαριστα ηταν η φιλια που μας ενωνε και η στηριξη που υπηρχε...τωρα δεν ξερω πως θα μου βγει...

 

 

 

Προσεχώς επιστρέφει στην δουλειά...και τώρα νομίζω πως ξερω....

 

Ξέρω πως μου έχει λείψει πολύ, πως ειναι το ατομο που πιστευω και εμπιστευομαι , πως μολις περασει την πορτα του γραφείου θα αλλάξει ολη η στραβη και αναποδη διαθεση μου που τους τελευταιους μηνες εχει κουρασει το συμπαν...

Ακομα και αν μετα απο τοσο καιρο με βλεπει ως "συναδελφο" ισως απλα να θελει παραπανω χρονο απο εμενα, ισως η αλλαγη στην ζωη της να αλλαξε κατι μεσα της και να ειχε την αναγκη να απομακρυνθει και να θωρακισει τα συναισθηματα της στον δικο της κοσμο και επειδη χρονικα επεσε με δικα μου προβληματα να τα μεγαλωσα παραπανω απο οτι αξιζαν...δεν ξερω...

Δεν μπορει το ενστικτο μου τοσο καιρο να εκανε λαθος, γιατι ειχα χρονια να εμπιστευτω τοσο εναν ανθρωπο...οποτε θα αφησω τον χρονο να μου δειξει την πραγματικοτητα...και αν κανω λαθος θα απογοητευτω ακομα μια φορά...αλλα αν δεν κανω γιατι να χασω εναν ανθρωπο απο την ζωη μου...:oops:

Θα δειξει...προς το παρον βαζω ολη την θετικη μου ενεργεια :-Pκαι μια μεγαλη αγκαλια για την μερα της επιστροφης και μακαρι να βρει αποδεκτη...:lol:

 

Ειμαι πολύ χαζή ή πολύ γκρινιάρα:?:

Δημοσιεύτηκαν

ελλη μου απορρω γιατι την καλεις σπιτι σου απο τη στιγμη που αυτη σε αποφευγει λεγοντας για καλεσμενους!τα ξερω πολυ καλα εγω αυτα!!

στη δικη μου περιπτωση δεν ειχε καλεσμενους αλλα...ημικρανιες!!!καθε μερα επι 2 μηνες :rolleyes: ποσο χαζη μπορει να ειμαι για να το πιστεψω!αλλαααα το κρατησα!την ειδα στον παιδικο που παει κ αυτη το παιδι της κ μου λεει ΄΄εεε θα σε παρω τηλ καποια στιγμη '' κ εγω απανταω ''ε ναι εκτος κ αν εχω ημικρανιες οποτε δε θα μπορω να μιλησω!'' τον βουλωσε!κ μονο απο αυτο δειχνει οτι με δουλευε!

Δημοσιεύτηκαν

Η "φιλενάδα σου" κατάπιε τη γλώσσα της, ε;

Το μόνο που μπορώ να σου πω, Δήμητρα, είναι ότι πλούτισες με μια εμπειρία ακόμη...

Όσο για μένα πολύ θα ήθελα να έχουμε παρέες με παιδιά, ώστε όταν περνάμε εμείς καλά (οι γονείς), να διασκεδάζουν και τα πιτσιρίκια μας.

Μ΄αρέσει η παρεϊτσα, κουβεντούλα, μεζεδάκια, αλλά τα παιδιά βαριούνται φριχτά, φυσικό είναι! Και δεν αισθάνομαι καθόλου καλά να κάθομαι με την παρέα μου και να τα στέλνω να δουν DVD...

Τέλος πάντων, το πήρα απόφαση: ούτε αυτοί είναι για πολλά, πολλά...:|

Πλούτισα κι εγώ με άλλη μια εμπειρία :-(

Το βρίσκεις, όμως, φυσιολογικό τ΄ότι καθόμαστε μπροστά στο PC και μιλάμε για τόσο σοβαρά και ουσιαστικά πράγματα, λες και γνωριζόμαστε τόσο καλά (και δε σου κρύβω ότι αισθάνομαι και ανακούφιση, γιατί αισθάνομαι ότι καλύπτω την ανάγκη της φιλίας), παρά να μιλάμε με ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο;;; Είναι μια μεγάλη απορία που τυραννάει τη σκέψη μου...

Ει, μόλις το είδα! Έγκυος στο τρίτο; με το καλό! συγχαρητήρια!!!!!!!

Δημοσιεύτηκαν

εμενα δε με προβληματιζει κ ξερεις γιατι?γιατι καταλαβα οτι οι διαδυκτιακες φιλιες δεν εχουν συμφεροντα,πχ εγω δε μπορω να σε εκμεταλλευτω σε κατι ουτε εσυ εμενα.ομως οσες ''κανονικες''φιλιες ειχα ολες κοιτουσαν να αρπαξουν κ κατι

ααα σε ευχαριστω κ εσυ να χαιρεσαι τα παιδακια σου:P

Δημοσιεύτηκαν

στην αρχη ναι αλλα μετα οχι.σκεφτηκα γιατι να στεναχωριεμαι οταν ξερω οτι αυτο το ατομο δε μου μιλαει επειδη θελει κατι απο μενα.μου μιλαει γιατι γουσταρει να μου μιλαει.κ για να ειμαι ειλικρινης περισσοτερη κατανοηση κ συμπαρασταση εχω βρει απο ατομα του φορουμ που με καποια απο αυτα εχουμε συνδεθει πιο πολυ κ μιλαμε κ μσν παρα απο τις δηθεν φιλες.πχ η συγκεκριμενη για την οποια μιλησα πριν οταν ειχε προβλημα επρεπε παντα να την βοηθαω,οταν ειχα εγω ολο θα ελειπε ολο ημικρανιες ειχε ολο το παιδι ταχα ηταν αρρωστο.οχι οχι τερμα.γνωστες ναι.φιλες ποτε ξανα

Δημοσιεύτηκαν

φιλους τελικα εχουμε οταν ειμαστε διατεθιμενοι να κανουμε πολλα μαζι τους... γλεντια, ξενυχτια, βολτες, κουβεντες... οσο ταιριαζουμε καλως!!! μετα χεστα! οσο κι αν με στεναχωρει για τους φιλους που εχασα κατανοω οτι αλλαξαν οι ζωες μας, η καθημερινοτητα μας κι εμεις οι ιδιοι...

προσωπικα, οσο κι αν με πονα η απωλεια αγαπημενων προσωπων απ τη ζωη μου, θεωρω πως ετσι εξελισομαι σαν ανθρωπος! αλλαζω ζωη, αλλαζω συνηθειες, αλλαζω ανθρωπους που συναναστρεφομαι και γινομαι ακλυτερη. κραταω τις αναμνησεις και προχωρω....

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...