ΛΗΤΩ

Πολλά νεύρα και κυκλοθυμική συμπεριφορά.Φταίει το ότι απέκτησε αδερφάκι?

    Recommended Posts

    Η μεγάλη μου κόρη είναι 2,5 ετών.Από μωρό υπήρξε δύσκολο παιδάκι, με πολύ γκρίνια, δυστροπία και πείσμα.Μικρότερη ήταν και πολύ ντροπαλή και δεν θα τη χαρακτήριζα ιδιαίτερα κοινωνική.Με τον καιρό και με τη δική μας συμβολή και προσπάθεια, φέρνωντάς την συνεχώς σε επαφή με συνομήλικα παιδάκια άρχισε να αποκτά θάρρος και να απολαμβάνει το παιχνίδι μαζί τους.Είναι επίσης πάρα πολύ έξυπνη και προχωρημένη για την ηλικία της,και με τρομερή αντίληψη, ήξερε να φτιάχνει παζλ που απευθύνονταν σε ηλικίες των 3 ετών από 16 μηνών.

    Πριν ενάμιση μήνα αποκτήσαμε το δεύτερο κοριτσάκι μας, και από τότε η ψυχολογία της άλλαξε δραματικά.Πάρα πολλά νεύρα και κυκλοθυμική συμπεριφορά συνέχεια.Άρχισε πάλι να μην θέλει τους φίλους της, να μην θέλει να παίζει με τα άλλα παιδάκια παρά μόνο με τις γιαγιές και τον μπαμπά της.Το μόνο παιδάκι που θέλει είναι η 2χρονη ξαδέρφη της με την οποία μεγάλωσε μαζί αλλά και πάλι η συμπεριφορά της απέναντί της δεν είναι η καλύτερη.Την χτυπάει σε άσχετες φάσεις, επειδή έτυχε πχ να της πάρει ένα παιχνίδι αλλά η πράξη της εμπεριέχει πολλά νεύρα...τρίζει τα δόντια, τη χτυπάει και μετά όταν τη ρωτάμε γιατί το έκανε αρχίζει να χτυπιέται και να ουρλιάζει.Της έχω εξηγήσει ότι αυτό που νοιώθει είναι θυμός και πρέπει να προσπαθεί να μην χτυπαάει τα άλλα παιδάκια όταν αισθάνεται έτσι αλλά να έρχεται σε μένα για να ηρεμήσουμε μαζί.Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης αυτός αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να το διαχειριστώ όλο αυτό.Προσπαθώ να συγκρατώ τα νεύρα μου που είναι λίγο τεντωμένα λόγω λοχείας, ξενυχτιού, θηλασμού κτλ, κτλ αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα και κάποιες φορές (ευτυχώς όχι πολλές), όταν με βγάζει εκτός εαυτού της φωνάζω.Φαίνεται να έχει καταλάβει ότι αυτό που νοιώθει λέγεται θυμός, αλλά όταν τη ρωτάμε τι είναι αυτό που την έκανε να θυμώσει μας απαντάει με αφοπλιστικό τρόπο ότι δεν ξέρει...κάποιες φορές δεν θέλει ούτε να την κοιτάνε άλλοι άνθρωποι, νευριάζει και φωνάζει...φυσικά μόνο με μένα ηρεμεί!Ενοείται ότι προσπαθώ να περνώ αρκετό χρόνο μαζί της, να κοιμόμαστε το βραδυ μαζί λέγοντας παραμυθάκια, να τρώμε μαζί κτλ, για να μη νοιώθει παραμελειμμένη.

    Στο μωρό συμπεριφέρεται πότε καλά και τρυφερά, με αγκαλιές και φιλιά και πότε με νεύρα μου λέει ότι το ζηλεύει και να κάνω άλλο νινί γιατί αυτό δεν το θέλει....

    Δεν ξέρω πως να την αντιμετωπίσω, φοβάμαι για την ψυχολογία του παιδιού μου και με ανησυχεί το πισωγύρισμα που έχει κάνει όσον αφορά στις σχέσεις της αλλά από την άλλη με τρελαίνουν αυτές τις οι μεταπτώσεις, το ότι σηκώνει χέρι και χτυπάει, και οι τρομερές κρίσεις θυμού που έχουν γίνει καθημερινό φαινόμνο πλέον...

    Δεκτή κάθε βοήθεια και ιδέα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τα έχω περάσει και τα περνάω. Τώρα τα νεύρα σου είναι τεντωμένα και αναρωτιέσαι αν τελικά έκανες καλά που έκανες δεύτερο παιδάκι. Σου το λέω με βεβαιότητα ότι έκανες πολύ καλά. Να σκέφτεσαι ότι η μικρή πριγκήπισσα πρέπει να μοιραστεί τον θρόνο της, κάτι που στη ζωή της θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να το κάνει με πολύ μεγαλύτερο κόστος αργότερα. Όλα είναι φυσιολογικά. Θα ήταν πολύ χειρότερα να το έπαιζε υπεράνω και να μαράζωνε. Είναι δύσκολο γιατί αλλιώς είναι στις διαφημίσεις οι οικογένειες, αλλά πίστεψέ με ότι θα έρθουν στιγμές που θα σε συγκινεί η μεταξύ τους σχέση. Δεν είμαι ειδική, αλλά θα σου πω αυτό που έκανα εγώ. Κάποια στιγμή που ο μεγάλος μου γιος ήταν ήρεμος, λίγο πριν κοιμηθεί και είχαν πέσει οι άμυνες, τον ρώτησα ανοιχτά "Μήπως τώρα που ήρθε το μωρό, νομίζεις ότι σε αγαπάμε λιγότερο;", "Σε πειράζει που παίρνουμε το μωρό αγκαλιά και όχι εσένα συνέχεια;" κ.λπ. Πίστεψέ με, νομίζω ότι είχε πολλή ανάγκη να εκφράσει τη ζήλια του. Και μια μικρή συμβουλή: τώρα έχεις δύο παιδάκια και θα πρέπει να ισορροπείς σε τεντωμένο σκοινί, γιατί και το μικρό σου θα σε διεκδικεί και έχει δικαίωμα να σε χαρεί όπως σε χάρηκε η μεγάλη. Ψυχραιμία λοιπόν και να θυμάσαι ότι η αδερφική σχέση είναι το μεγαλύτερο δώρο που κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους...


    wi69p3.png 1wK0p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Άρχισε πάλι να μην θέλει τους φίλους της, να μην θέλει να παίζει με τα άλλα παιδάκια παρά μόνο με τις γιαγιές και τον μπαμπά της..

    Θελει να ειναι διπλα της και οχι διπλα στο μωρο.

    Ο Βασιλης δεν ηθελε να παει καν παιδοτοπο ωστε να μην μεινει το μωρο μονο του με τους αλλους.

    Φαση ειναι και οταν βεβαιωθει οτι η αγαπη ολων ειναι σταθερη και δεν "κλεβετε" θα ηρεμησει.


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Νομίζω ότι σ' αυτή την ηλικία δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τους φίλους, αν δεν κάνω λάθος μετά τα τρία αναζητούν την παρέα άλλων παιδιών για παιχνίδι. Οπότε δεν θα με ανησυχούσε το ότι δεν θέλει να παίζει με άλλα παιδάκια. Εξάλλου τώρα με το μωρό το σπίτι είναι πιο ενδιαφέρον και "μετράει" και την συμπεριφορά σας προς αυτήν και προς το μωρό. Κάνεις πολύ καλά που ασχολείσαι μαζί της για να μη νιώθει παραμελημένη, σίγουρα θέλει επιβεβαίωση.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πάντως εγω νομίζω πως ίσως είναι και η ηλικία δηλ.εμένα η δικιά μου είναι ακριβώς έτσι όπως περιγράφεις την μικρή σου τον τελευταίο καιρό και πραγματικά με φτάνει στα όρια μου:(Βέβαια εκείνη μου λεεί ότι της λείπει ο μπαμπάς της αλλλά θεωρώ ότι τώρα νοιώθουν θυμό και δεν ξέρουν πως να το εκφράσουν.:?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λητώ μου ο κόσμος της έχει αλλάξει με τον ερχομό του μωρού και σίγουρα νιώθει ανασφάλεια, αφού η μητέρα της αναγκαστικά ασχολείται με το μωρό και δεν είναι διαθέσιμη όλες τις στιγμές, όπως ήταν πριν. Λίγο μεγαλύτερη προσοχή από το μπαμπά και λίγος προσωπικός χρόνος μαζί σου όποτε μπορείς (παιχνίδι όταν το μωρό κοιμάται, κάποια βόλτα οι δυο σας στο πάρκο, όταν μπορείς να αφήσεις με κάποιον άλλο το μωρό) ίσως βοηθήσει. Χάδια και επιβεβαίωση από εσένα συνεχώς. Εγώ για κάποιο διάστημα έλεγα στο γιο μου ότι τον αγαπώ περισσότερο από την αδερφούλα του, γιατί αυτός ήταν το πρώτο μου παιδάκι. Εμένα μου το έβγαλε πολύ έντονα ο γιος μου την περασμένη Άνοιξη σε ηλικία 3,5 χρονών και δε νομίζω ότι είχε σχέση με την αδερφή του, αφού ήταν ήδη και αυτή 1,5 χρονών. Χτυπούσε κυρίως εμένα και τον μπαμπά του. Πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι αποδεκτή συμπεριφορά και ίσως να της επιβάλλεις, αν χρειαστεί κάποια μορφή "τιμωρίας" (να της στερήσεις κάτι που θέλει πολύ, π.χ. μια βόλτα ή ένα παιχνίδι). Εξήγησέ της ότι το να δέρνει είναι κάτι που κάνει τους άλλους να πονάνε και τους στενοχωρεί. Εγώ παρατήρησα ότι όταν συγκρατούσα το θυμό μου και δεν αντιδρούσα, η καταστάση εκτονονώταν πιο γρήγορα. Θέλει πολύ υπομονή, φάση είναι και θα περάσει! Με βοήθησε και ένα βιβλίο που λέγεται "Τα χεράκια δεν είναι για να δέρνουμε", νομίζω εκδόσεις Μεταίχμιο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα, 

    έχω ένα αγοράκι 25 μηνών και μόλις πριν 20 μέρες απέκτησε έναν αδερφούλη. Λόγω του ότι ασκώ ελεύθερο επάγγελμα 2 μήνες  αφού γέννησα τον μεγάλο επέστρεψα στη δουλειά με θήλαστρα κ τα σχετικα καθώς είχαμε αποκλειστικό θηλασμό και ανέλαβαν οι γιαγιαδες εναλλάξ τις καθημερινές να τον κρατάνε. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη σταμάτησα τη δουλεια μια εβδομάδα πριν γεννήσω οπότε κ ο μεγάλος ήταν σπίτι μαζί μου με βόλτες παιχνίδια κλπ. Είχα σκοπό λοιπόν και μετά την γέννα να είναι σπίτι ο μεγάλος και μόνο κανένα 2ωρο να τον πηγαίνουν οι γιαγιάδες καμιά βόλτα να ξεσκάει και αυτός. 

    Αφού λοιπόν γέννησα και ενω είχα ένα δίχρονο άψογο και συνεργάσιμο σε όλα (από τη στιγμή που μιλάει και κανονικά δεν υπήρχε κανένα θέμα συνεννοήσης) ξαφνικά είναι ένα παιδί που το μόνο που λέει είναι ένα  "όχι δε θέλω" σε ό,τι και να του πεις με ξεσπάσματα θυμού και όποτε με βλέπει να θηλάζω αρχίζουν διάφορες περίεργες συμπεριφορές και καταλήγουμε όλοι μεσα στα νεύρα και ο μικρότερος να μην μπορεί να ηρεμήσει όυτε για να θηλάσει ούτε για να κοιμηθεί. Κοινώς εχω ενα άλλο παιδί πλέον στο σπίτι. Και ως εδω οκ λέω είναι θέμα ζήλειας αν και προβληματίζομαι πολύ που ο μικρός δεν κοιμάται και δεν ηρεμεί αρκετά μέσα στη μέρα και που ο μεγάλος είναι συνέχεια στην αντίδραση.

    Η απορία μου είναι μήπως δεν έπρεπε να του αλλάξω το πρόγραμμα και να πηγαίνει όπως πήγαινε στις γιαγιάδες κ να έρχεται κανονικά το απόγευμά? Γενικά είναι παιδί που από πολύ μωρό είχε πρόγραμμα σε όλα ( ύπνος φαΐ παιχνίδι βόλτα όλα είχαν την ώρα τους) κσι νομίζω ότι έχει μπερδευτει πολύ τώρα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, Varlen είπε:

    Καλησπέρα, 

    έχω ένα αγοράκι 25 μηνών και μόλις πριν 20 μέρες απέκτησε έναν αδερφούλη. Λόγω του ότι ασκώ ελεύθερο επάγγελμα 2 μήνες  αφού γέννησα τον μεγάλο επέστρεψα στη δουλειά με θήλαστρα κ τα σχετικα καθώς είχαμε αποκλειστικό θηλασμό και ανέλαβαν οι γιαγιαδες εναλλάξ τις καθημερινές να τον κρατάνε. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη σταμάτησα τη δουλεια μια εβδομάδα πριν γεννήσω οπότε κ ο μεγάλος ήταν σπίτι μαζί μου με βόλτες παιχνίδια κλπ. Είχα σκοπό λοιπόν και μετά την γέννα να είναι σπίτι ο μεγάλος και μόνο κανένα 2ωρο να τον πηγαίνουν οι γιαγιάδες καμιά βόλτα να ξεσκάει και αυτός. 

    Αφού λοιπόν γέννησα και ενω είχα ένα δίχρονο άψογο και συνεργάσιμο σε όλα (από τη στιγμή που μιλάει και κανονικά δεν υπήρχε κανένα θέμα συνεννοήσης) ξαφνικά είναι ένα παιδί που το μόνο που λέει είναι ένα  "όχι δε θέλω" σε ό,τι και να του πεις με ξεσπάσματα θυμού και όποτε με βλέπει να θηλάζω αρχίζουν διάφορες περίεργες συμπεριφορές και καταλήγουμε όλοι μεσα στα νεύρα και ο μικρότερος να μην μπορεί να ηρεμήσει όυτε για να θηλάσει ούτε για να κοιμηθεί. Κοινώς εχω ενα άλλο παιδί πλέον στο σπίτι. Και ως εδω οκ λέω είναι θέμα ζήλειας αν και προβληματίζομαι πολύ που ο μικρός δεν κοιμάται και δεν ηρεμεί αρκετά μέσα στη μέρα και που ο μεγάλος είναι συνέχεια στην αντίδραση.

    Η απορία μου είναι μήπως δεν έπρεπε να του αλλάξω το πρόγραμμα και να πηγαίνει όπως πήγαινε στις γιαγιάδες κ να έρχεται κανονικά το απόγευμά? Γενικά είναι παιδί που από πολύ μωρό είχε πρόγραμμα σε όλα ( ύπνος φαΐ παιχνίδι βόλτα όλα είχαν την ώρα τους) κσι νομίζω ότι έχει μπερδευτει πολύ τώρα.

     

    Να σου ζήσουν καταρχήν και τα δύο παιδάκια!!!!

     

    Επίσης....υπομονή! Ίδια διαφορά ηλικίας έχουν και τα δικά μου, είναι βέβαια πλέον 4,5 και 6,5 ετών, τα καλύτερα είναι μπροστά σου, αυτό να σκέφτεσαι, θα έρθουν καλύτερες μέρες!!!

     

    Για το συγκεκριμένο ερώτημα, θα σου πρότεινα να κάνεις ό,τι νομίζεις ότι θα σας εξασφαλίσει περισσότερη ηρεμία στην παρούσα φάση. Αν το μεγάλο παιδί δεν αντιδράει να λείπει από το σπίτι από τα πρωινά, αν είναι πιο ήρεμος στην γιαγιά και γυρνάει με καλύτερη διάθεση τα απογεύματα, ναι γιατί όχι? Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνη σου!!! Το μωρό σου είναι πολύ μικρό, είσαι στην φάση που προσπαθείς να εδραιώσεις θηλασμό, αν υπάρχει βοήθεια καλό είναι να την αξιοποιήσεις.

     

    Κατά τα άλλα, η συμπεριφορά του μεγάλου σου είναι αναμενόμενη και πολύ φυσιολογική, με αγάπη, ενθάρρυνση και ηρεμία θα το ξεπεράσει. Το βασικότερο είναι να διαφυλάξεις την δική σου ηρεμία και μια καλή ψυχολογική κατάσταση, πράγμα δύσκολο γιατί είσαι σε δύσκολη περίοδο. Προσωπικά, ντρέπομαι λίγο που το λέω, τους πρώτους 2 μήνες με το δεύτερο παιδί στο σπίτι δεν μπορούσα να νιώσω ευτυχία, χωρίς να περνάω επιλόχια. Η κούραση με είχε κουρελιάσει, δεν μπορούσα να δω τίποτα καθαρά!

     

    Αυτό που βοήθησε εμένα τελικά ήταν ότι ξεκίνησα πολύ νωρίς (εντάξει όχι 20 ημερών που είναι το δικό σου, αλλά μετά τις 40 μέρες περίπου) να προσπαθώ να βάλω ένα υποτυπώδες πρόγραμμα στο μωρό, ειδικά όσον αφορά στον ύπνο της.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτη την συμπεριφορα του παιδιου την βλεπω ως φυσιολογικη. Εχει διαταραχθει η ισορροπια του. Βλεπει ακομη ενα αλλο πλασμα να εχει την προσοχη και την αγαπη σου. Αυτο λοιπον τον βαζει σε θεση αμυνας. Προσπαθει να σε διεκδικησει. Ας πουμε οτι ερχοταν ξαφνικα μια αλλη γυναικα στο σπιτι σας και περνουσε χρονο με τον συζυγο σου...πως θα αισθανοσουν εσυ?

     

    Καταλαβαινω την ολη κατασταση γιατι το περασα αυτο με τον μεγαλο μου γιο που ηταν λιγο παραπανω απο ενος οταν γεννησα τον μικρο.  Δεν ξερω αν θα ηταν πιο καλο για εκεινον να λειπει απο το σπιτι τοσες πολλες ωρες ή θα αισθανθει απορριψη. οπως ειπε η @Deena αν τον βλεπεις οτι το δεχεται και γυρναει πιο ηρεμος τοτε γιατι οχι? 

     

    Οι πρωτοι δυο μηνες και για μενα ηταν τραγικοι χωρις να θελω να σε απογοητευσω..Θα περασει ενα διαστημα για να προσαρμοστει ο μεγαλος. Εσυ οσο μπορεις να του δειχνεις ηρεμα την αγαπη σου, να του δινεις μια σταθεροτητα και να του μιλας πολυ. Ειναι σε θεση που καταλαβαινει πολλα. Δειξε στο παιδι οτι καταλαβαινεις τον θυμο του και την δυσφορια του και παρηγορησε τον. Οσο μπορεις συνδυασε την ωρα του θηλασμου με ενα παραμυθι για τον μεγαλο. Εμεις καταληξαμε να θηλαζουν και οι δυο την ιδια στιγμη (δεν ειχε σταματησει τον θηλασμο ο μεγαλος ουτως η αλλως).  Βαλε τον μεγαλο να σε βοηθαει με το μωρο..να σου φερει την πανα..την κρεμα...

     

    Οσο δυσκολο και να ειναι στην αρχη ολα θα φτιαξουν..απλα κανει υπομονη...οση βοηθεια εχεις δεξου την...με το σπιτι, το φαγητο...καποιον να κρατησει το μωρο για να παιξεις με τον μεγαλο...

     

    να τα χαιρεσαι!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @Varlen Η μαμά μου ήταν 2 χρονών όταν η γιαγιά μου γέννησε τον θείο μου και τον έφεραν σπίτι. Η αντίδρασή της ήταν να φύγει απο το σπίτι και να πάει στον πάνω όροφο που ΄έμενε η θεία με τα ξαδερφάκια της και έδωσε τελεσίγραφο "αν δεν φύγει αυτό, εγώ πίσω δεν γυρναω".  Είχε καθήσει μία εβδομάδα τουλάχιστον! Υπομονή, είναι και η ηλικία "terrible two" , συνέχισε να προσφέρεις αγάπη και κατανόηση και ο χρόνος απο μόνος του θα φέρει την ισορροπία. Να σου ζήσουν τα μωρά σου!

    • Χαχαχα 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για την άμεση ανταπόκριση!

    Σήμερα χρειάστηκε να πάω στη γυναικολόγο για επανεξεταση μετά τον τοκετό και αναγκαστικά τον άφησα σε γιαγιά από το πρωί για να δοκιμάσω με την ευκαιρία να δω πως θα πάει. Όταν τον έντυνα για να έρθουν να τον πάρουν μυξοέκλαιγε και έλεγε δε θέλω αλλά μόλις είδε τη γιαγιά του έτρεξε στην αγκαλιά της οπότε δε νομίζω ότι θα έχει πρόβλημα να λείπει, μάλλον θα χαρεί που θα είναι εκεί μόνος του να ασχολούνται μόνο μαζί του. (Δε σας κρύβω βέβαια ότι με πληγώνει λίγο που φεύγει με τόση χαρά αλλά προσπαθώ να το ξεπεράσω αφού με την ίδια χαρά έφευγε για τις γιαγιάδες του και από πριν γεννήσω). Τώρα τον περιμένω να ξυπνησει από τον μεσημεριανό ύπνο και να τον φέρουν και θα δω πως θα κυλίσει το απόγευμα.

     

    @Deena η αλήθεια είναι ότι και με τους δυο σπίτι μόνη μου τα νεύρα μου δεν ήταν στα καλά τους πράγμα που επηρέαζε τον μεγάλο και σίγουρα είμαι πιο ήρεμη αν τον παίρνουν. Αλλά αισθάνομαι λίγο άσχημα να μην μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου γι αυτό είπα να προσπαθήσω. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 20/3/2019 at 6:06 ΜΜ, Varlen είπε:

    Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για την άμεση ανταπόκριση!

    Σήμερα χρειάστηκε να πάω στη γυναικολόγο για επανεξεταση μετά τον τοκετό και αναγκαστικά τον άφησα σε γιαγιά από το πρωί για να δοκιμάσω με την ευκαιρία να δω πως θα πάει. Όταν τον έντυνα για να έρθουν να τον πάρουν μυξοέκλαιγε και έλεγε δε θέλω αλλά μόλις είδε τη γιαγιά του έτρεξε στην αγκαλιά της οπότε δε νομίζω ότι θα έχει πρόβλημα να λείπει, μάλλον θα χαρεί που θα είναι εκεί μόνος του να ασχολούνται μόνο μαζί του. (Δε σας κρύβω βέβαια ότι με πληγώνει λίγο που φεύγει με τόση χαρά αλλά προσπαθώ να το ξεπεράσω αφού με την ίδια χαρά έφευγε για τις γιαγιάδες του και από πριν γεννήσω). Τώρα τον περιμένω να ξυπνησει από τον μεσημεριανό ύπνο και να τον φέρουν και θα δω πως θα κυλίσει το απόγευμα.

     

    @Deena η αλήθεια είναι ότι και με τους δυο σπίτι μόνη μου τα νεύρα μου δεν ήταν στα καλά τους πράγμα που επηρέαζε τον μεγάλο και σίγουρα είμαι πιο ήρεμη αν τον παίρνουν. Αλλά αισθάνομαι λίγο άσχημα να μην μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου γι αυτό είπα να προσπαθήσω. 

     

    Δεν είναι η στιγμή με νεογέννητο στο σπίτι να δοκιμάσεις τις αντοχές σου, ούτε να αλλάξεις τη ρουτίνα του μεγάλου. Κάνετε ο,τι κάνατε τόσο καιρό. Αν μείνεις στο σπίτι και μετά π.χ το τρίμηνο, αρχίζεις να κρατάς σιγά σιγά και τον μεγάλο στο σπίτι και όχι απαραίτητα κάθε μέρα. Αφού είχε μία ρουτίνα, μην του την χαλάς.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα