Varlen

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    6
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

4 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για την άμεση ανταπόκριση! Σήμερα χρειάστηκε να πάω στη γυναικολόγο για επανεξεταση μετά τον τοκετό και αναγκαστικά τον άφησα σε γιαγιά από το πρωί για να δοκιμάσω με την ευκαιρία να δω πως θα πάει. Όταν τον έντυνα για να έρθουν να τον πάρουν μυξοέκλαιγε και έλεγε δε θέλω αλλά μόλις είδε τη γιαγιά του έτρεξε στην αγκαλιά της οπότε δε νομίζω ότι θα έχει πρόβλημα να λείπει, μάλλον θα χαρεί που θα είναι εκεί μόνος του να ασχολούνται μόνο μαζί του. (Δε σας κρύβω βέβαια ότι με πληγώνει λίγο που φεύγει με τόση χαρά αλλά προσπαθώ να το ξεπεράσω αφού με την ίδια χαρά έφευγε για τις γιαγιάδες του και από πριν γεννήσω). Τώρα τον περιμένω να ξυπνησει από τον μεσημεριανό ύπνο και να τον φέρουν και θα δω πως θα κυλίσει το απόγευμα. @Deena η αλήθεια είναι ότι και με τους δυο σπίτι μόνη μου τα νεύρα μου δεν ήταν στα καλά τους πράγμα που επηρέαζε τον μεγάλο και σίγουρα είμαι πιο ήρεμη αν τον παίρνουν. Αλλά αισθάνομαι λίγο άσχημα να μην μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου γι αυτό είπα να προσπαθήσω.
  2. Καλησπέρα, έχω ένα αγοράκι 25 μηνών και μόλις πριν 20 μέρες απέκτησε έναν αδερφούλη. Λόγω του ότι ασκώ ελεύθερο επάγγελμα 2 μήνες αφού γέννησα τον μεγάλο επέστρεψα στη δουλειά με θήλαστρα κ τα σχετικα καθώς είχαμε αποκλειστικό θηλασμό και ανέλαβαν οι γιαγιαδες εναλλάξ τις καθημερινές να τον κρατάνε. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη σταμάτησα τη δουλεια μια εβδομάδα πριν γεννήσω οπότε κ ο μεγάλος ήταν σπίτι μαζί μου με βόλτες παιχνίδια κλπ. Είχα σκοπό λοιπόν και μετά την γέννα να είναι σπίτι ο μεγάλος και μόνο κανένα 2ωρο να τον πηγαίνουν οι γιαγιάδες καμιά βόλτα να ξεσκάει και αυτός. Αφού λοιπόν γέννησα και ενω είχα ένα δίχρονο άψογο και συνεργάσιμο σε όλα (από τη στιγμή που μιλάει και κανονικά δεν υπήρχε κανένα θέμα συνεννοήσης) ξαφνικά είναι ένα παιδί που το μόνο που λέει είναι ένα "όχι δε θέλω" σε ό,τι και να του πεις με ξεσπάσματα θυμού και όποτε με βλέπει να θηλάζω αρχίζουν διάφορες περίεργες συμπεριφορές και καταλήγουμε όλοι μεσα στα νεύρα και ο μικρότερος να μην μπορεί να ηρεμήσει όυτε για να θηλάσει ούτε για να κοιμηθεί. Κοινώς εχω ενα άλλο παιδί πλέον στο σπίτι. Και ως εδω οκ λέω είναι θέμα ζήλειας αν και προβληματίζομαι πολύ που ο μικρός δεν κοιμάται και δεν ηρεμεί αρκετά μέσα στη μέρα και που ο μεγάλος είναι συνέχεια στην αντίδραση. Η απορία μου είναι μήπως δεν έπρεπε να του αλλάξω το πρόγραμμα και να πηγαίνει όπως πήγαινε στις γιαγιάδες κ να έρχεται κανονικά το απόγευμά? Γενικά είναι παιδί που από πολύ μωρό είχε πρόγραμμα σε όλα ( ύπνος φαΐ παιχνίδι βόλτα όλα είχαν την ώρα τους) κσι νομίζω ότι έχει μπερδευτει πολύ τώρα.

  3. Διαφημίσεις


  4. Καλησπέρα! Εχω ένα αγοράκι 2 ετών και πριν από ένα μήνα αποκτήσαμε και νέο μέλος στην οικογένεια. Υπάρχουν κάποια ζητήματα που αφορούν τον μεγάλο μου γιο, ίσως περισσότερο να αφορούν τη δική μου ψυχολογία βέβαια, και για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω με κάποιον ειδικό αλλά δεν ξέρω που να απευθυνθώ. Αν υπάρχει κάποια κοπέλα που έχει να μου προτείνει κάτι θα βοηθούσε Ευχαριστώ.
  5. Varlen

    Δεν ξέρω τι να κάνω..

    Καλημέρα κ από εμένα! Αρχικά μην σκέφτεσαι ότι δε θέλει το μωράκι σας ίσα ίσα που αναγνώρισε την ευθύνη του γονιού από πολύ νωρίς. (εμενά ο δικός μου ήταν χαλαρός μέχρι τον τοκετό και όταν το συνειδητοποίησε με το που γυρίσαμε σπίτι άρχισε η δικιά του επιλόχειος!) Γνώμη μου είναι, βεβαία, ότι αν τον κυριεύει τέτοιο άγχος να το αντιμετωπίσει ακόμα κ με τη βοήθεια ειδικού πριν έρθει το μωράκι σας γιατί στον τοκετό για να φέρεις εσύ μια ζωή στον κόσμο το σώμα σου περνάει πολλά ορμονικά που θέλουν το χρόνο τους για να καταλαγιάσουν και ένας πανικοβλημένος σύζυγος δε βοηθάει. Στο λέω από προσωπική εμπειρία γιατί όλο αυτό που περιγράφεις εγώ το είχα αφού γέννησα... Πάντως για να κλείσω αφού την έπαθε την κρίση από τοσο νωρίς έχει χρόνο να το δουλέψει και θα δεις που θα του περάσει και στο τέλος θα είναι όσο γίνεται πιο έτοιμος.☺
  6. Συμφωνώ σε όλα... Αισθάνομαι ήδη καλύτερα από τις απαντήσεις που πήρα και ευχαριστώ πολύ!
  7. Δε θέλω να είμαι αχάριστη και για αυτό το λόγο δεν έχω μιλήσει σε κανένα δικό μου για αυτό, ξέρω ότι είναι δικό μου το θέμα και προφανώς δε στενοχωριέμαι όταν περνάει καλά το μωρό. Εννοείται ότι δε θέλω να κλαίει τις ώρες που λείπω και φυσικά είμαι ήσυχη όταν ξέρω ότι θα φάει και θα κοιμηθεί ήρεμος! Ανασφάλεια ότι ίσως πρέπει να κάνω κάτι παραπάνω τις ώρες που είμαστε μαζί με πιάνει κάποιες φορές, επειδή λείπω πολύ και αυτό πρεπει να δουλέψω όπως ανέφερε η @gorilaz! Προς Θεού δε θέλω να δώσω λανθασμένη εντύπωση σκέφτηκα να γράψω εδώ ίσως από ανάγκη να μιλήσω κάπου εκτός των δικών μου γιατί ξέρω ότι ακούγεται λίγο παράλογο όλο αυτό... Ευχαριστώ πάντως για την ανταπόκριση!
  8. Ο μικρός μου είναι ενός έτους. Από δυο μηνών κοιμόταν σερί 9 ώρες μέχρι τον 7ο που αρχίσαν τα δόντια.... Από τότε φτάσαμε στο σημείο να ξυπνάει και κάθε μια ώρα. Έχει καμια εβδομάδσ που ξυπνάει μια με δυο φορές όχι για να πιει γάλα (μέχρι τώρα θήλαζα και έχει μερικές μέρες που αντικατεστησα το βραδινό με ξένο και έμεινε μόνο πρωί ο θηλασμός), αλλά μάλλον επειδή ξεβολεύεται ή πονάει από τα δοντάκια. Τελευταία φορα που ρώτησα τον παιδίατρο μου είπε ότι μέχρι 2 φορές είναι φυσιολογικό να ξυπνάν τα μωρά. Όποτε υπομονη και μην ανησυχεις!
  9. Καλησπέρα, έχω ένα αγοράκι που μόλις χρόνισε και δυστυχώς επειδή η δουλειά μου είναι τέτοια (ελεύθερος επαγγελματίας) που δε μου επέτρεπει άδειες μητρότητας επέστρεψα στο γραφείο στους δυο μήνες μετά τη γέννα. Τον μικρό τον κρατάει μια μέρα η μητέρα μου και μια μέρα η πεθερά που ευτυχώς με βοήθησαν πολύ. Το πρόβλημα μου είναι ότι πολλες φορές όταν είμαι μαζί τους και είναι και το παιδί συμβαίνει να τον κρατάω εγώ και αυτός να ανοίγει τα χεράκια να πάει στη γιαγιά του, ή όταν τον κρατάνε εκείνες να πάω να τον πάρω και να μην τις αφήνει εύκολα. Εγώ λόγω των τύψεων που λείπω από τόσο νωρίς δεν κάνω τίποτα άλλο από το να γυρνάω τρέχοντας από το γραφείο για να πάρω στο σπίτι τον μικρό μη πηγαίνοντας πουθενά και ποτέ χωρίς αυτόν για να μη χάσω και αλλο χρόνο μακρια του, αλλά νιώθω ότι όταν είμαι μαζί με τις γιαγιάδες του, δείχνει μια προτιμηση. Ανησυχώ μήπως τελικά για τον μικρούλη δεν έχω καμια διαφορά από τους υπόλοιπους... σκέφτηκα και τη δουλειά μου να αφήσω αλλά δυστυχως δεν είναι εποχές για τέτοια...