Τύψεις κι ενοχές

[yls]

τέλος.. χαρά μου ΔΕΝ χρειάζεται να εισαι τοοοσο επικριτική με το φατσικό γιγνεσθαι των άλλων...

 

Δεν θεωρώ πως είμαι επικριτική με την εμφάνιση των άλλων. Άλλωστε και γω είμαι το "κορίτσι της διπλανής πόρτας" από πλευράς εμφάνισης. Όμως, ξανατονίζω, μου είναι παντελώς αδύνατο να έχω σχέση με κάποιον που θεωρώ την εμφάνισή του απωθητική. Αυτό δεν το θεωρώ μεμπτό. Πόσοι άντρες απορρίπτουν γυναίκες, γιατί δεν έχουν φυσιολογικό βάρος? Άπειροι! Αρνούνται να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με μια "χοντρή". Έτσι και γω αρνούμαι έναν δύσμορφο άντρα.

 

Μην ξεχνάμε δε πως μια σχέση, στα πρώτα της στάδια, βασίζεται στην σεξουαλική χημεία του ζευγαριού. Αν αυτή δεν υπάρξει, είναι εξαιρετικά δύσκολη η συνέχεια της σχέσης. Φυσικά η αγάπη και η εκτίμηση στηρίζουν την οικογένεια αλλά η δημιουργία της οικογένειας περνάει από το συζυγικό κρεββάτι.

[Πάνος Β]

Γειά σου yls,

 

Οι γυναίκες δεν είναι καθόλου μπερδεμένες. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν

 

Ξέρεις ο Φρόυντ πέθανε χωρίς να απαντήσει στο ερώτημα "τι θέλουν οι γυναίκες". Νομίζω θα χαιρόταν αν σε γνώριζε. Θα μπορούσες να του απαντήσεις στο ερώτημα του . Εγώ, ο μακρινός απόγονος του, δεν έχω απαντήσει το ερώτημα. Εξήγησε μου σε παρακαλώ: Τι θέλουν οι γυναίκες; (ελπίζω να μην σε ξενίζει λίγο αντρικό χιούμορ)

 

Θα ήθελα να κάνουμε ένα μικρό παιχνίδι. Θα σου δώσω τρία σενάρια στα οποία η κατάληξη δεν έχει αποσαφηνιστεί. Μπορείς να διαλέξεις ποια κατάληξη σου ταιριάζει και, το πιο σημαντικό, να μου το δικαιολογήσεις;

 

Α) Ο Θεός, το μαγικό τζίνι ή ένας θαυματοποιός (εσύ διάλεξε) σου χτυπάει την πόρτα και σου προτείνει: Αν θέλεις, μπορώ αυτή τη στιγμή να σου φέρω εδώ τον άντρα των ονείρων σου. Θα ερωτευτείτε τρελά και θα ζήσετε ευτυχισμένοι για το υπόλοιπο της ζωής σας. Όμως υπάρχει ένα τίμημα. Δεν θα κάνετε ποτέ παιδιά. Αλλιώς, σε αφήνω ήσυχη, συνεχίζεις την ζωή σου και ίσως γνωρίσεις τον έρωτα κάποια στιγμή, ίσως κάνεις παιδιά, ίσως γίνεις ανύπαντρη μητέρα, ποιος ξέρει. Τι διαλέγεις;

 

Β) Είπες κάποια στιγμή ότι γνώρισες τον έρωτα της ζωής σου αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως περιμένατε. Έστω ότι ο άντρας αυτός εμφανίζεται ξανά στην πόρτα σου και διατίθεται να διορθώσει ότι πήγε στραβά την πρώτη φορά. Επειδή δεν ξέρω την ιστορία σας, προσπάθησε να φανταστείς ένα σενάριο όπου και οι δυό σας βρίσκεται τρόπο να απαλλαχτείτε από το νοσηρό παρελθόν που σας ενώνει και να αρχίσετε πάλι από την αρχή. Τι του απαντάς;

 

Γ) έχεις βγει τυφλό ραντεβού με ένα παιδί που τα κάνει σχεδόν όλα λάθος. Τα πράγματα που σε ενοχλούνε, τα έχει, τους τρόπους που δεν εγκρίνεις, τους έχει, η εμφάνιση του δεν σε τραβάει ιδιαίτερα και η ζωή του εν γένει δεν φαίνεται να συμπίπτει με την δική σου. Όμως υπάρχει κάτι στα μάτια του που σε διεγείρει, μια λανθάνουσα ελπίδα, μια ανείπωτη υπόσχεση. Θα συνεχίσεις να βγαίνεις μαζί του;

 

Μην ξεχνάμε δε πως μια σχέση, στα πρώτα της στάδια, βασίζεται στην σεξουαλική χημεία του ζευγαριού. Αν αυτή δεν υπάρξει, είναι εξαιρετικά δύσκολη η συνέχεια της σχέσης. Φυσικά η αγάπη και η εκτίμηση στηρίζουν την οικογένεια αλλά η δημιουργία της οικογένειας περνάει από το συζυγικό κρεββάτι.

 

Πολύ ωραία στάση. Έχω ένα μικρό φετίχ, μην γελάσεις, μ' αρέσουν οι μυρωδιές των ανθρώπων. Δεν εννοώ τα αρώματα και τις κολώνιες, εννοώ την μυρωδιά που έχει ο κάθε ένας μας, σαν άνθρωπος. Με τα χρόνια ανακάλυψα ότι η μυρωδιά είναι ο καλύτερος οδηγός για τις σχέσεις μου. Όσο περισσότερο μ' αρέσει μια μυρωδιά, τόσο καλύτερη σε βάθος χρόνου αποδεικνύεται η σχέση μου με τον άνθρωπο αυτό. Περιττό να πω ότι τρελαίνομαι για την μυρωδιά της γυναίκας μου. Είναι σαν ναρκωτικό, μπορώ να την μυρίζω για ώρες.

 

Η χημεία είναι η αρχή όλων, είναι ο πρώτος λίθος πάνω στον οποίο θα στηθεί ένα ολόκληρο οικοδόμημα, το οικοδόμημα του ανάποδου κώνου της ζωής μας. Η χημεία φαίνεται στα μάτια, στο φιλί, στο κρεβάτι. Αν δεν υπάρχει, τότε λείπει κάτι πολύ σημαντικό και αναντικατάστατο από τη σχέση.

[yls]

Πάνο μου, οι γυναίκες, ανεξαρτήτως οικονομικού/μορφωτικού/κοινωνικού επιπέδου, θέλουν πολύ συγκεκριμμένα πράγματα. Επιθυμούν να έχουν σχέση με έναν άνδρα που θα τις γεμίζει από όλες τις πλευρές, κυρίως σεξουαλικά/πνευματικά/συναισθηματικά. Επιθυμούν με αυτόν τον άνθρωπο να δημιουργήσουν οικογένεια, να κυοφορήσουν τα παιδιά του, να κάνουν πράγματα μαζί, να γεράσουν παρέα.

Βεβαίως υπάρχουν γυναίκες που θέλουν απλά ένα "πορτοφόλι" και τίποτε άλλο. Θεωρώ πως είναι η μειοψηφία και πως στην πραγματικότητα είναι ρηχές και δυστυχισμένες, ανίκανες να βιώσουν το μεγαλείο μιας πραγματικής σχέσης.

Στην εποχή του Φρόυντ, υπήρχε ένα πολύ μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα "πρέπει" και στα "θέλω" των γυναικών. Έτσι οι γυναικείες προσωπικότητες εκείνης της εποχής ήταν "συγκρουσιακές". Δηλαδή αδυνατούσαν να εκδηλώσουν τις επιθυμίες και την προσωπικότητά τους. Αυτή τους η αδυναμία μπέρδευε τον Φρόυντ, ο οποίος αν ζούσε σήμερα δεν νομίζω να είχε αναπάντητα ερωτήματα.

Η μητρότητα και η συνύπαρξη σε μια σχέση είναι η βάση της γυναικείας ευτυχίας. Ξέρω πως αυτό που λέω δεν είναι "φεμινιστικό" αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα, η οποία επαληθεύεται και από την ψυχολογία. Για τον άντρα είναι η οικονομική και η κοινωνική καταξίωση. Είναι άλλες οι επιθυμίες του.

 

Τώρα ας έρθουμε στα σενάρια.

 

Σενάριο 1. Θα έλεγα στο τζίνι πως επιλέγω να μείνω μόνη μου και να ρισκάρω την μοναξιά. Παρόλο που είναι εξαιρετικά δελεαστική η πρόταση για τον "άντρα των ονείρων" μου, φοβάμαι πως ίσως τον μισούσα, με την πάροδο των χρόνων, για την στέρηση της μητρότητας.

 

Σενάριο 2. Η ερώτηση που μου θέτεις είναι αρκετά δύσκολη, δεδομένου πως έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια. Στα χρόνια αυτά οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και μπορεί να είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Πάντως, για χάρη του παρελθόντος, θα έβγαινα ραντεβού μαζί του, αν δεν είχα δεσμό. Διαφορετικά θα αρνιόμουν.

 

Σενάριο 3. Ναι θα συνέχιζα να βγαίνω μαζί του. Είμαι κατηγορηματική, γιατί μου έχει τύχει.

[TARA]

Η μητρότητα και η συνύπαρξη σε μια σχέση είναι η βάση της γυναικείας ευτυχίας. Ξέρω πως αυτό που λέω δεν είναι "φεμινιστικό" αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα, η οποία επαληθεύεται και από την ψυχολογία. Για τον άντρα είναι η οικονομική και η κοινωνική καταξίωση. Είναι άλλες οι επιθυμίες του.

 

 

Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα, και σε πολλές περιπτώσεις, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που ενδιαφέρονται για την οικονομική και κοινωνική τους καταξίωση μόνο, και πολλοί άντρες που βάζουν πάνω απ΄όλα την πατρότητα και τη σχέση με τη σύντροφό τους.

[fraoulopoulitsa]

εγώ δεν μπορώ να καταλάβω... γιατί δεν μπορούμε να έχουμε και κοινωνική -οικονομική καταξίωση και μία ευτυχισμένη οικογένεια? ο άνθρωπος από την φύση του είναι πολύπλοκο πλάσμα για αυτό το λόγο, για να καταφέρνει να διεκπεραιώνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όσον αφορά τους άντρες τώρα και τον μύθο ότι ασχολούνται μόνο με την επαγγελματική τους καταξίωση νομίζω ότι αυτό έχει τη βάση του αλλού- στο γεγονός ότι ως επί το πλείστον είναι εκείνοι που φέρνουν τα περισσότερα χρήματα στο σπίτι οπότε πιστεύω πως είναι εκείνοι που έχουν και τις περισσότερες δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης.

Τώρα για την αναφορά το τι θέλουν οι γυναίκες , μπορώ να πω για τον εαυτό μου ότι αυτό που ήθελα-και θέλω είναι τον σύντροφό μου να με κοιτάει στα μάτια με αγάπη και στα δύσκολα να μου κρατάει το χέρι και να μου λέει πως εδώ είναι για μένα όπως επίσης και να μην περιορίζει στις αναζητήσεις μου. Δεν με νοιάζει ούτε αν είναι άσχημος ούτε αν έχει χρήματα ούτε τίποτα.

[Μπαμπουράκι]

ΓΕια σου yls, γεια σας κορίτσια, γεια σου Πάνο..

 

Πολύ προβληματισμό παρατηρώ.... ίσως πολύ περισσότερο από όσο ταιριάζει στον έρωτα... αλλά θα μου πεις εδώ δεν μιλάμε για έρωτα, μιλάμε για γάμο, για θέλω, για αποκατάσταση... δεν θα μπορούσα να πω και πολλά γιατί εγώ πιστεύω αποκλειστικά και μόνο στον έρωτα και στο όνομα του θέλω να κάνω παράπονα !!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Καταλαβαίνω όλα αυτά που λέτε είναι προβληματισμοί πολλών ανθρώπων αλλά ας βάλουμε και λίγο αίσθημα στα ζητούμενα.... pleaseeeeeee

 

Θα το καταντήσετε μαθηματικό τεστ

 

Αχ πόσο θέλω να ερωτευτώωωωωωωωωωωωωωω

 

υ.γ. ο καθένας με τον πόνο του....

άρια δεν το περίμενα να έχεις τόσο έφεση στα προξενιά.......

[Πάνος Β]

Γειά σου yls,

 

συγνώμη για την αργοπορία. Μάλλον αυτή τη στιγμή έχω μπλεχτεί σε περισσότερα θέματα από όσα προλαβαίνω.

 

Πάνο μου, οι γυναίκες, ανεξαρτήτως οικονομικού/μορφωτικού/κοινωνικού επιπέδου, θέλουν πολύ συγκεκριμμένα πράγματα. Επιθυμούν να έχουν σχέση με έναν άνδρα που θα τις γεμίζει από όλες τις πλευρές, κυρίως σεξουαλικά/πνευματικά/συναισθηματικά. Επιθυμούν με αυτόν τον άνθρωπο να δημιουργήσουν οικογένεια, να κυοφορήσουν τα παιδιά του, να κάνουν πράγματα μαζί, να γεράσουν παρέα.

 

Αν έχω καταλάβει σωστά, πολλές γυναίκες από το φόρουμ εδώ δεν συμφωνούν μαζί σου. Θα έκανα ένα ακόμα γενναίο βήμα και θα έλεγα ότι οι γυναίκες σήμερα τείνουν να μην συμφωνούν μαζί σου. Τι συμβαίνει στον δικό σου κύκλο; Οι φίλες έχουν μια αντίστοιχα παραδοσιακή εικόνα του ρόλου τους;

 

Εγώ θα έλεγα ότι το μπέρδεμα ξεκινάει ακριβώς εδώ. Από την μια μεριά υπάρχει ο συζυγικός, οικογενειακός, μητρικός ρόλος της γυναίκας που μέχρις ενός σημείου είναι έμφυτος και μέχρις ενός άλλου ...εμφυτευμένος . Από την άλλη μεριά η χειραφέτηση της γυναίκας και η ανάληψη ευθυνών σε χώρους παραδοσιακά αντρικούς, όπως είναι η εργασία, έχει φέρει καινούργιες προτεραιότητες στην ατζέντα της σημερινής γυναίκας. Έτσι, οι προτεραιότητες πια αναμιγνύονται: Είμαι μάνα ή μάνατζερ; Είμαι μήπως και τα δύο; Αν όμως είμαι και τα δύο, ποιο είμαι περισσότερο; Μηπως είμαι εξίσου και τα δύο; Όταν όμως η ζωή μου ζητάει να διαλέξω - και το κάνει πολλές φορές - τότε τι θα διαλέξω;

 

Τα παραπάνω ερωτήματα ακούγονται απλά όμως η απάντηση τους είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη για την σημερινή γυναίκα (εξίσου και για τον άντρα, που έχει αναλάβει τελευταία μια πληθώρα ενδοοικογενειακών ρόλων). Πες μου yls, πως τα απάντησες εσύ αυτά τα ερωτήματα;

 

Για τον άντρα είναι η οικονομική και η κοινωνική καταξίωση. Είναι άλλες οι επιθυμίες του.

 

Θέλω να σε γυρίσω λίγο πίσω, εκεί που μου είπες ότι οι άντρες είναι μπερδεμένοι λαπάδες. Μπορείς να μου το εξηγήσεις υπό το πρίσμα του παραπάνω σχολίου σου;

 

Σενάριο 1. Θα έλεγα στο τζίνι πως επιλέγω να μείνω μόνη μου και να ρισκάρω την μοναξιά. Παρόλο που είναι εξαιρετικά δελεαστική η πρόταση για τον "άντρα των ονείρων" μου, φοβάμαι πως ίσως τον μισούσα, με την πάροδο των χρόνων, για την στέρηση της μητρότητας.

 

Γιατί θα τον μισούσες; Αφού εσύ το διάλεξες. Το τζίνι σου εξήγησε καθαρά ποιο είναι το τίμημα. Από την στιγμή που συμφώνησες, η ευθύνη είναι δική σου

 

Εμένα η παραπάνω απάντηση σου μου λέει ότι η προσωπική σου ευτυχία περνάει πρώτα μέσα από την μητρότητα και μετά μέσα από το ζευγάρι. Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο είναι ελαφρά θεωρητικό γιατί όλοι ξεχνάμε την εξωπραγματική ευφορία ενός έρωτα. Το μπαμπουράκι έχει κάποιο δίκιο, είναι σαν να μιλάμε για την 5η του Μπετόβεν και να μην ακούμε το κομμάτι του. Νομίζω αν σε ρωτούσα το ίδιο σενάριο όταν ήσουν ερωτευμένη, η απάντηση θα ήταν διαφορετική. Συμφωνείς;

 

Σενάριο 2. Η ερώτηση που μου θέτεις είναι αρκετά δύσκολη, δεδομένου πως έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια. Στα χρόνια αυτά οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και μπορεί να είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Πάντως, για χάρη του παρελθόντος, θα έβγαινα ραντεβού μαζί του, αν δεν είχα δεσμό. Διαφορετικά θα αρνιόμουν.

 

Κυρίες και κύριοι, ξεκινάμε την κάθοδο μας προς το αεροδρόμιο της ψυχής μας. Παρακαλώ πολύ δέστε τις ζώνες σας γιατί μπορεί να παρουσιαστούν αναταράξεις

 

Αρχίζουμε λοιπόν την κατάβαση στην ανθρώπινη ψυχή. Πόσα μπορείς να μου πεις για την ιστορία σας; Προφανώς ονόματα και τέτοια δεν με ενδιαφέρουν.

 

Σενάριο 3. Ναι θα συνέχιζα να βγαίνω μαζί του. Είμαι κατηγορηματική, γιατί μου έχει τύχει.

 

Κι εγώ την ίδια απάντηση θα έδινα. Αυτό μου λέει ότι πίσω από τα στρώματα λογικής σου, υπάρχει μια κραταιά ρομαντική ύπαρξη. Αν θυμάμαι καλά είπες σε κάποιο σημείο ότι είσαι 38 ετών; Είμαστε συνομίληκοι, εγώ είμαι 39. Η ζωή στα 39 έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, όπως άλλωστε η ζωή σε κάθε ηλικία. Μια ιδιαιτερότητα της είναι ότι σαν άνθρωπος βρίσκεσαι στο απόγειο σου. Είσαι νεαρός ακόμα ώστε να αισθάνεσαι την ρώμη της ηλικίας και ταυτόχρονα το μυαλό σου πια έχει αρχίσει να μεστώνει, να ωριμάζει. Με ένα παραλληλισμό θα μπορούσαμε να πούμε ότι το άλογο σου είναι ακόμα δυνατό και ο αναβάτης του είναι πια έμπειρος, ένας ωραίος συνδυασμός στην ζωή. Όμως, η δύναμη αυτή που αισθάνεσαι σε κάνει να ξεχνάς το ζώο μέσα σου και το παιδί μέσα σου. Πάλι θα γυρίσω στο μπαμπουράκι που κάπου έχει δίκιο και κάπου έχει άδικο. Το δίκιο της βρίσκεται στη παμπάλαια ρήση των μεγάλων δασκάλων των πολεμικών τεχνών: "Μην σκέφτεσαι, νιώσε". Η αρχή αυτή είναι κατά κανόνα δύσκολη να εφαρμοστεί από ένα παντοδύναμο άλογο. Ο άπειρος αναβάτης ή το κουρασμένο πια άλογο βρίσκονται σε καλύτερη θέση να ενστερνιστούν την αρχή αυτή.

 

Μια άλλη ιδιαιτερότητα της είναι ότι οι προσωπικές μας συνήθειες έχουν αρχίσει να παγιώνουν μέσα μας. Ένα παιδί ή ένας νεαρός είναι φτερό στο άνεμο. Οι συνήθειες του ακόμα χτίζονται με αποτέλεσμα να μην είναι δέσμιος τους. Η μοναξιά στα 38 χρόνια έχει ένα κίνδυνο: να βολευτείς στον εαυτό σου, να βολευτείς στις καθημερινές του συνήθειες και έτσι να έχεις αρνητικό πρόσωπο προς κάτι καινούργιο. Η συνήθεια απεχθάνεται την αλλαγή και κάθε καινούργια γνωριμία, κάθε προσπάθεια που θα σε φέρει σε χώρο που μπορείς να γνωρίσεις κάποιον, είναι μια αλλαγή. Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε το φρένο της συνήθειας. Έρχεται σε εμάς με το προσωπείο της βαρεμάρας ή του προβληματισμού. Σκεφτόμαστε "που να πηγαίνω εγώ τώρα" ή "τις κάλτσες του λέει ο άνθρωπος" ή "θα είναι και αυτός εκεί", ερωτήματα που στα είκοσι μας δεν μας απασχολούν. Άλλες φορές πάλι, δεν σκεφτόμαστε καν, είναι μια αίσθηση που έχουμε, μια άσχημη διάθεση, μια αρνητική προδιάθεση. Όλα αυτά είναι ανασταλτικά προς την αλλαγή. Ο δρόμος σου όμως yls περνάει μέσα από την αλλαγή, είναι η αλλαγή! Από ένας άνθρωπος θα γίνεις δύο και αργότερα τρεις, τέσσερις κ.ο.κ. Το εγώ σου θα κοπεί στο μισό και μετά στο τρίτο, στο τέταρτο κ.λπ.

 

Είναι ανακούφιση ότι μπορείς και σκέφτεσαι έτσι όπως απάντησες στο σενάριο 3. Κράτα αυτή την σκέψη σου και μην την αφήσεις.

[Μπαμπουράκι]

Δεν θα μπορούσες να το θέσεις καλύτερα Πάνο μου..

όντως αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας τα λεγόμενά σας..

ότι κάνετε κριτική στην μουσική χωρίς να την ακούτε..

 

Αλλά είμαι υποχρεωμένη να εξηγηθώ σε αυτά που είπα..

Σαφώς και υπάρχουν διαφορές με το πως βλέπει τον έρωτα ένας 20χρονος με έναν 30χρονο ή και ακόμα μεγαλύτερο άνθρωπο..

Από τα λεγόμενά μου ίσως (χεχεχε) νομίζεις ότι είμαι καμιά πιτσιρίκα που κάνει εκστρατεία στο όνομα του έρωτα...

 

Θα ήθελα να σε πληροφορήσω πως είμαι 39 χρονών, ανύπανδρη μητέρα όχι από επιλογή, έχω περάσει πολλά και ξέρω πολύ καλά την χρησιμότητα της σκέψης στην προσωπική μας ζωή. Το ότι δεν κατάφερα να το εφαρμόσω σε μια περίπτωση είναι μια άλλη ιστορία αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα ότι έχω και τύψεις όπως λέει η yls.

Τύψεις για τα λάθη μου?

Μαγκιά μου τα λάθη μου και μαγκιά τα κάθε λάθη της κάθε yls.

Το θέμα είναι να μπορείς να δεχτείς και τις συνέπειες τους........ εκεί ίσως βρίσκεται η διαφορά..

 

Ανέφερα τις τύψεις για να θυμίσω πως εκεί βρίσκεται και ο αρχικός προβληματισμός της yls και εγώ προσωπικά πιστεύω πως εκεί βρίσκεται και το κλειδί της απάντησης που γυρεύει... και όχι αν θα έβγαινε π.χ. με κάποιον κοντό φαλακρό χωρίς προσωπικότητα με γυαλινο μάτι που έχει χιούμορ και κουνιάδο με εξοχικό!!!!!!!!!!!

 

Επειδή σου αρέσουν τα σενάρια και για να γυρίσω στο αγαπημένο μου θέμα τον έρωτα, για να καταλάβεις πως το εννοώ θα σας πω πως θα προτιμούσα να ζήσω κάποιο χρονικό διάστημα με τον έρωτα της ζωής μου και ας χωρίσουμε κάποια στιγμή (ίσως επειδή δεν θα είναι ο κατάλληλος για το παιδί μου.. που εδώ σαφώς νικάει και το παιδί και η λογική) παρά να συμβιβαστώ με κάποιον που θα είναι καλός, στοργικός και αφοσιωμένος μόνο και μόνο για να υπάρχει κάποιος, ή στην περίπτωση της yls να κάνει παιδί.

 

Τι να τον κάνω βρε παιδιά τον άνδρα αν δεν λυγάνε τα γόνατά μου όταν με κοιτάει ?????

 

Γιατί πιστεύεις yls ότι θα συμβιβαστείς χωρίς παιδί αλλά είσαι έτοιμη να συμβιβαστείς για το παιδί ? και αν το παιδί είναι το πιο σημαντικό για σένα γιατί συζητάμε για σύντροφο ?

[MARGIO]

Τι να τον κάνω βρε παιδιά τον άνδρα αν δεν λυγάνε τα γόνατά μου όταν με κοιτάει ?????

 

Γιατι καποια στιγμη οσο μεγαλος κι αν ειναι ο ερωτας σταματανε να λυγανε και τα γονατα σου και να φτερουγιζουν πεταλουδες στο στομαχι σου και ολα τα ωραια που φερνει μαζι του ο ερωτας και τοτε τι θα κανεις?Αν μονο αυτο ειναι το κριτηριο και δεν πληρει καποιες προυποθεσεις ο αντρας που διαλεξες τοτε μενεις παλι μονη σου με τις αναμνησεις σου και εχεις πληγωθει και ενδεχομενως εχεις πληγωσει και το παιδι- α σου αν υπαρχουν.(Μπαμπουρακι δεν το λεω προσωπικα σε σενα,συζητηση κανουμε)

[Maya]

Γιατί θα τον μισούσες; Αφού εσύ το διάλεξες. Το τζίνι σου εξήγησε καθαρά ποιο είναι το τίμημα. Από την στιγμή που συμφώνησες, η ευθύνη είναι δική σου

 

Εμένα η παραπάνω απάντηση σου μου λέει ότι η προσωπική σου ευτυχία περνάει πρώτα μέσα από την μητρότητα και μετά μέσα από το ζευγάρι. Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο είναι ελαφρά θεωρητικό γιατί όλοι ξεχνάμε την εξωπραγματική ευφορία ενός έρωτα. Το μπαμπουράκι έχει κάποιο δίκιο, είναι σαν να μιλάμε για την 5η του Μπετόβεν και να μην ακούμε το κομμάτι του. Νομίζω αν σε ρωτούσα το ίδιο σενάριο όταν ήσουν ερωτευμένη, η απάντηση θα ήταν διαφορετική. Συμφωνείς;

 

Αυτό αγαπητέ Πάνο θα ίσχυε αν το σενάριό σου είχε και την επιλογή : μένω με έναν αδιάφορο τύπο για τη μητρότητα, αντί να παντρευτώ τον άντρα της ζωής μου χωρίς τη μητρότητα.

Η μητρότητα δεν είναι κάτι απλό για τη γυναίκα, για να την αποποιηθεί. Και πριν το κάνει πρέπει να ρωτήσει το 'γιατί', το αν αξίζει δηλαδή τον κόπο.

Επομένως το σενάριό σου, πρέπει να έχει υποπεριπτώσεις:

Ο 'τέλειος άντρας' δεν μπορεί να κάνει παιδιά για λόγους υγείας?

Ο 'τέλειος άντρας' θέλει να εξακολουθήσει τη μποέμικη ζωή του και δεν θέλει να βάλει παιδιά στη ζωή του?

Ο 'τέλειος άντρας' έχει ήδη παιδιά και δεν θέλει άλλα?

Στην πρώτη περίπτωση, μήπως μπορεί να επιτευχθεί μία άλλη λύση (υιοθεσία)? Να το συζητήσουμε, γιατί ο άντρας παραμένει 'τελειος'.

Στις άλλες περιπτώσεις πόσο 'τέλειος' τελικά είναι ο 'τέλειος άντρας'?

Μήπως είναι ένας εγωιστής που τρέφει τον εγωισμό του μέσα από τις θυσίες των άλλων???

Γενικά είμαι υπέρ των αφαιρετικών παραδειγμάτων (παρθένος στο ζώδιο, γαρ) όμως η υπόθεση της μητρότητας δεν σηκώνει παραδείγματα αλλά ad hoc αντιμετώπιση.

Μία γυναίκα που δεν αποποιείται τη μητρότητα για τον έρωτα έτσι απλά, δε σημαίνει ότι 'η προσωπική της ευτυχία περνάει πρώτα μέσα από τη μητρότητα'. Σημάνει ότι θέλω όλο το πακέτο (μητρότητα με τον έρωτα της ζωής μου) και επιμένω σε αυτό. Μόνο για σοβαρό λόγο κάνω εκπτώσεις στο πακέτο αυτό.

Κατά τα άλλα νομίζω ότι οι γυναίκες είμαστε σήμερα περισσότερο μπερδεμένες από τους άντρες. Να ερωτευτούμε ή να παντρευτούμε μικρές να κάνουμε γρήγορα τα παιδάκια μας?

Μάνα ή επαγγελματίας?

Αν μας μεγαλώνουν για μάνες, γιατί μας σπουδάζουν και μας βάζουν επαγγελματικές φιλοδοξίες?

Αν ο άντρας μου θέλει το μισθό μου, γιατί θέλει και σιδερωμένα πουκάμισα?

Πήρα προαγωγή, γιατί δεν με καμαρώνει, ή, αν με καμαρώνει, γιατί οι φίλοι του γελάνε με νόημα, που βγάζω περισσότερα?

Αφού με αντιμετωπίζει γενικά με σεβασμό, γιατί θέλει να βγάλω τα παιδιά μου με το όνομα των γονιών του?

Αφού είναι ανεξάρτητη, γιατί μου αρέσει να με κερνάει όταν βγαίνουμε?

Μέσα σε αυτές τις αντιφάσεις, που έχουμε μεγαλώσει, πώς να βρεις τον εαυτό σου?

_τα ίδια ισχύουν και για τους άντρες, απλά δεν ξέρω τα ερωτήματα-

[Maya]

Γιατι καποια στιγμη οσο μεγαλος κι αν ειναι ο ερωτας σταματανε να λυγανε και τα γονατα σου και να φτερουγιζουν πεταλουδες στο στομαχι σου και ολα τα ωραια που φερνει μαζι του ο ερωτας και τοτε τι θα κανεις?Αν μονο αυτο ειναι το κριτηριο και δεν πληρει καποιες προυποθεσεις ο αντρας που διαλεξες τοτε μενεις παλι μονη σου με τις αναμνησεις σου και εχεις πληγωθει και ενδεχομενως εχεις πληγωσει και το παιδι- α σου αν υπαρχουν.(Μπαμπουρακι δεν το λεω προσωπικα σε σενα,συζητηση κανουμε)

 

Μπορεί τα γόνατα να σταματάνε να λυγάνε, όμως η ανάμνηση αυτή θα σε επαναφέρει στην τάξη, όταν μέσα από την καθημερινότητα θα πρέπει να βρεθούν λύσεις γιατί θα το απαιτεί πια η οικογένεια. Αυτη΄είναι η διαφορα ανάμεσα στα ζευγάρια που ζουν μαζί για τα παιδιά με αμοιβαία αγάπη και σεβασμό και στα ζευγάρια που ζούν μαζί ΜΕ τα παιδιά με αμοιβαία αγάπη και σεβασμό αλλά φροντίζουν να 'ξεμοναχιάζονται' και καμία φορά -μία έξοδος, ένα σαββατοκύριακο μόνοι- όπου ΝΑΙ τα γόνατα ξαναλυγάνε (άσχετα αν το μυαλό είναι στο κινητό, γιατί ο μικρός είχε δέκατα) και μετά οι διαφωνίες της καθημερινότητας φαίνονται δεύτερες και χωρίς σημασία.

[Μπαμπουράκι]

Margio μου το ξέρω πως αυτό το λύγισμα δεν κρατάει για πάντα.. είπαμε 39 είμαι όχι 19

αλλά αν δεν ξεκινήσει από εκεί.. τότε είναι που φοβάμαι πραγματικά την κατάληξη...

 

Για μένα τα κριτήρια έχουν να κάνουν με τους λόγους που θα ερωτευτώ κάποιον και όχι με τα σχέδια μου εκείνης της στιγμής ή τα μελλοντικά. Το πιο απλό παράδειγμα που μπορώ να σου δώσω είναι ότι αποκλείεται να ερωτευτώ κάποιον που δεν διαθέτει καλωσύνη, αυτό λοιπόν ότι και να γίνει αποκλείεται ποτέ να μου δημιουργήσει πρόβλημα..

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις...

 

Η ένστασή μου ήταν στο θέμα της φίλης μας εδώ ότι κατέληξε να το συζητάνε πολύ "υπολογιστικά". Δεν εννοώ βέβαια τα υλικά αγαθά αλλά και αυτό το παζάρι, είναι όμορφος? έχει προσωπικότητα? θέλει να παντρευτεί ? πότε? αν δεν είχε τόσο μεγάλη μύτη θα έβγαινες 2ο ραντεβού ? μου φαίνεται ότι ξεφεύγει από την ουσία της κατάκτησης ενός από τα μεγαλύτερα αγαθά όπως της οικογένειας που είναι και το ζητούμενο της yls.

 

Έχω την εντύπωση πως ο Πάνος δεν καταγράφει αποκλειστικά τις δικές του ιδέες απλά με ερωτήσεις προσπαθεί να καταλάβει την yls ώστε στη συνέχεια να μπορέσει να την βοηθήσει..

 

Εν τω μεταξύ αν σας βρεθεί κανένα αρσενικό που να είναι καλωσυνάτος, αντιρατσιστής, ζωόφιλος με χιούμορ και να έχει υιοθετήσει μερικά παιδάκια παρακαλώ παρεπέμψε τον σε μένα, θα σας είμαι υπόχρεη........ άριααααααααααααα ακούς ???????

[MARGIO]

Ναι καταλαβα τι θελεις να πεις γι αυτο και ειπα οταν ειναι μονο αυτο τοτε τι γινεται αν θα φυγει ο ερωτας εννοειται οτι πρεπει να υπαρχει και αυτο γιατι αλλιως δεν γινεται.

Το κακο ξερεις ποιο ειναι οτι οσο μεγαλωνεις θελοντας και μη τα βλεπεις "υπολογιστικα" τα πραγματα κυριως γιατι οι γυναικες αισθανονται οτι στενευουν τα χρονικα τους περιθωρια και δεν εχουν καιρο να αναλωνονται σε ανουσιους ερωτες που δεν οδηγουν πουθενα.

Αχ και να'μουν 19 και το μονο που να με νοιαζει να'ναι να'χει ωραια ματια και Virago μηχανη!!!

[yls]

Μπαμπουράκι εγώ δεν συμβιβάζομαι. Αν ήμουν συμβιβασμένη, αυτή την στιγμή θα ήμουν μάνα 17χρονου παιδιού. Σε παρακαλώ μην το ξαναπείς. Είμαι πολύ ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου και γι΄αυτό δεν κάνω σοβαρές παραχωρήσεις στις σχέσεις μου. (αυτό είναι και το μεγάλο παράπονο των γονιών μου).

 

Περί έρωτα.

 

Πιστεύω στον έρωτα. Είναι απαραίτητο στοιχείο της χημείας του ζευγαριού. Όμως πιστεύω πως ο έρωτας έχει υπερεκτιμηθεί. Όταν ερωτευόμαστε, οι ενδορφίνες κάνουν πάρτυ στον εγκέφαλό μας. Κοινώς είμαστε "ντοπαρισμένοι". Η φύση έχει προνοήσει γι΄αυτό το ντοπάρισμα, ώστε να ζευγαρώνουμε ευκολότερα. Δεν βλέπουμε τα ελλατώματα του συντρόφου, τον εξειδανικεύουμε, δημιουργούμε αισιόδοξα σενάρια ευτυχίας. Φτάνει αυτό για να δημιουργηθεί σωστή σχέση? Η προσωπική μου απάντηση είναι ΟΧΙ.

Δεν ξεχνώ πως είμαι άνθρωπος, δηλαδή είμαι έλλογο ον και οφείλω τις όποιες αποφάσεις της ζωής μου να τις παίρνω με βάση την κοινή λογική. Ναι στον έρωτα αλλά με μέτρο. Δηλαδή να μην αφήσω το "ντοπάρισμα" να είναι το αποκλειστικό κριτήριο των αποφάσεών μου. Γιατί αλλιώς τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά.

 

Πόσα κοριτσάκια, αυτήν την στιγμή που διαλεγόμαστε, δεν έχουν δεσμό με παντρεμένους? Καταστρέφουν την ζωή τους, επειδή ενεργούν βάσει συναισθήματος (έρωτα) κι όχι βάσει λογικής. Πόσες γυναίκες δεν έχουν δεσμευτεί με άντρες κακούς, που τις βασανίζουν, αλλά οι ίδιες εθελοτυφλούν για την κατάστασή τους και προσπαθούν να τα δουν όλα με τα ροζ γυαλιά του έρωτα? Άπειρες!

 

Δεν είμαι κατά του έρωτα. Απλά όταν πρόκειται να δημιουργήσω μια σχέση ή είμαι μέσα σε αυτήν, προσπαθώ να μην τα βλέπω όλα μακαρίως υπό το παραμορφωτικό πρίσμα του έρωτα. Θέλω να βάζω το μυαλό μου να σκέφτεται. Δεν μετανιώνω καθόλου γι΄αυτή μου την επιλογή. Κυριολεκτικά μου έχει σώσει την ζωή. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου υπολογίστρια. Είναι κάπως βαρύς ο χαρακτηρισμός. Θεωρώ πως είμαι ως ένα σημείο συγκρατημένη, ώστε να προστατέψω τον εαυτό μου από δεινά. Κι αυτό το έχω πετύχει.

[yls]

Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα, και σε πολλές περιπτώσεις, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που ενδιαφέρονται για την οικονομική και κοινωνική τους καταξίωση μόνο, και πολλοί άντρες που βάζουν πάνω απ΄όλα την πατρότητα και τη σχέση με τη σύντροφό τους.

 

Πολλές γυναίκες εγκαταλείπουν ή "παγώνουν" την καριέρα τους προκειμένου να δημιουργήσουν οικογένεια. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να κάνει ένας άνδρας μια τέτοιου είδους θυσία. Επίσης ένας άνδρας δεν σκέφτεται την πατρότητα αν δεν έχει φέρει τον εαυτό του σε καλό επίπεδο από πλευράς επαγγελματικής και οικονομικής. Πχ ένας άνεργος δεν θα θελήσει να γίνει πατέρας εν αντιθέσει με μιαν άνεργη που -παρά την ανεργία της- θα πάρει την απόφαση για απόκτηση τέκνου.

 

Οι γυναίκες που ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για την οικονομική/κοινωνική καταξίωση είναι σχετικά λίγες για να αναφέρονται ως παράδειγμα. Επίσης τέτοιου είδους γυναίκες τρέχουν τρομοκρατημένες στα 40 και 45 να βρουν σύζυγο, ώστε να γευτούν την μητρότητα ή γίνονται ανύπαντρες μητέρες με εξωσωματική. Πχ η διάσημη φωτογράφος Άννυ Λίμποβιτς.

[yls]

Έτσι, οι προτεραιότητες πια αναμιγνύονται: Είμαι μάνα ή μάνατζερ; Είμαι μήπως και τα δύο; Αν όμως είμαι και τα δύο, ποιο είμαι περισσότερο; Μηπως είμαι εξίσου και τα δύο; Όταν όμως η ζωή μου ζητάει να διαλέξω - και το κάνει πολλές φορές - τότε τι θα διαλέξω;

 

Aυτά είναι πλασματικά lifestyle διλήμματα. Η γυναίκα είναι διττή προσωπικότητα και μπορεί να ανταπεξέλθει σε πολλούς ρόλους ταυτόχρονα. Όταν παλιά δούλευαν οι γυναίκες στα χωράφια, έψηναν ψωμί και είχαν κι ένα τσούρμο παιδιά, πώς τα κατάφερναν? Τώρα θα αποτύχουν με δυο παιδιά κι ένα σωρό τεχνολογικές ανέσεις?

 

 

 

Γιατί θα τον μισούσες; Αφού εσύ το διάλεξες. Το τζίνι σου εξήγησε καθαρά ποιο είναι το τίμημα. Από την στιγμή που συμφώνησες' date=' η ευθύνη είναι δική σου. [/quote']

 

Δεν θα διάλεγα ποτέ έναν άνδρα που δεν επιθυμεί να γίνει πατέρας. Την πληρότητα που μπορεί να σου δώσει ένα παιδί, δεν μπορεί να στην δώσει ο καλύτερος σύντροφος. Προσωπική μου άποψη.

 

Εμένα η παραπάνω απάντηση σου μου λέει ότι η προσωπική σου ευτυχία περνάει πρώτα μέσα από την μητρότητα και μετά μέσα από το ζευγάρι. Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο είναι ελαφρά θεωρητικό γιατί όλοι ξεχνάμε την εξωπραγματική ευφορία ενός έρωτα. Νομίζω αν σε ρωτούσα το ίδιο σενάριο όταν ήσουν ερωτευμένη' date=' η απάντηση θα ήταν διαφορετική. Συμφωνείς; [/b']

 

Όχι δεν συμφωνώ. Ξέρω ποιές είναι οι πραγματικές μου ανάγκες, έχω αυτογνωσία και δεν παραμυθιάζομαι εύκολα. Κι ως ερωτευμένη την ίδια απάντηση θα σου έδινα.

 

 

Πόσα μπορείς να μου πεις για την ιστορία σας;

 

Δεν θα πω τίποτα γι΄αυτήν την ιστορία. Άλλωστε είναι "περσινά ξινά σταφύλια".

[Πάνος Β]

Μπαμπουράκι,

 

Ανέφερα τις τύψεις για να θυμίσω πως εκεί βρίσκεται και ο αρχικός προβληματισμός της yls και εγώ προσωπικά πιστεύω πως εκεί βρίσκεται και το κλειδί της απάντησης που γυρεύει... και όχι αν θα έβγαινε π.χ. με κάποιον κοντό φαλακρό χωρίς προσωπικότητα με γυαλινο μάτι που έχει χιούμορ και κουνιάδο με εξοχικό!!!!!!!!!!!

 

Ωραία τα λες γενικώς. Στο συγκεκριμένο, θα συμφωνούσα μαζί σου μέχρι πριν λίγες μέρες. Τώρα δεν είμαι σίγουρος πια. Πάντως το έχω απορία που οφείλονται οι τύψεις της και ως προς ποιον (εκτός του εαυτού της)

 

Καταλαβαίνω όλα αυτά που λέτε είναι προβληματισμοί πολλών ανθρώπων αλλά ας βάλουμε και λίγο αίσθημα στα ζητούμενα.... pleaseeeeeee

 

Θα το καταντήσετε μαθηματικό τεστ

 

Πιστεύω πολύ στον έρωτα και πολύ στην αγάπη. Δεν πιστεύεις όμως ότι πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι κλείνουμε την πόρτα στην αγάπη; Δεν πιστεύεις ότι ο έρωτας φωνάζει το όνομα μας και εμείς φοράμε ωτοασπίδες; Έπειτα η αγάπη είναι ικανότητα. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αγαπήσουν το ίδιο. Άλλοι δεν βλέπουν πέρα από τον εαυτό τους και άλλοι χωράνε τον κόσμο όλο μέσα στην καρδιά τους. Εδώ λοιπόν έρχεται η ανάλυση. Εγώ πόση ικανότητα έχω στην αγάπη; Πόσο ανοιχτός είμαι προς αυτήν;

 

Επειδή σου αρέσουν τα σενάρια και για να γυρίσω στο αγαπημένο μου θέμα τον έρωτα, για να καταλάβεις πως το εννοώ θα σας πω πως θα προτιμούσα να ζήσω κάποιο χρονικό διάστημα με τον έρωτα της ζωής μου και ας χωρίσουμε κάποια στιγμή (ίσως επειδή δεν θα είναι ο κατάλληλος για το παιδί μου.. που εδώ σαφώς νικάει και το παιδί και η λογική) παρά να συμβιβαστώ με κάποιον που θα είναι καλός, στοργικός και αφοσιωμένος μόνο και μόνο για να υπάρχει κάποιος, ή στην περίπτωση της yls να κάνει παιδί.

 

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο σε αυτό. Για μένα δεν νοείται να σου αρέσει η ζωή και να αρνείσαι το δώρο του έρωτα. Κάποιες φορές ένας σύντομος έρωτας αρκεί για μια ολόκληρη ζωή. Είναι πολύ καλύτερα να τον γνωρίσεις και να ζήσεις μαζί του για όσο διαρκέσει, μέρες, μήνες ή χρόνια, παρά να μην τον γνωρίσεις.

[Πάνος Β]

Γειά σου yls,

 

Aυτά είναι πλασματικά lifestyle διλήμματα. Η γυναίκα είναι διττή προσωπικότητα και μπορεί να ανταπεξέλθει σε πολλούς ρόλους ταυτόχρονα. Όταν παλιά δούλευαν οι γυναίκες στα χωράφια, έψηναν ψωμί και είχαν κι ένα τσούρμο παιδιά, πώς τα κατάφερναν? Τώρα θα αποτύχουν με δυο παιδιά κι ένα σωρό τεχνολογικές ανέσεις?

 

Η γυναίκα ενός φίλου μου είναι σήμερα μητέρα ενός 28μηνου αγοριού και δουλεύει σε ιδιωτική εταιρία. Στην εταιρία αυτή όλοι δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες, μια πολύ συχνή πραγματικότητα στον ιδιωτικό τομέα. Το ωράριο είναι 9 - 5 αλλά η Μαρία γυρνάει σπίτι 7 με 8 το βράδυ. Έτσι, έχει γύρω στις 3 με 4 ώρες να είναι με το παιδί της, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο το παιδί μεγαλώνει με την γιαγιά, την θεία και μια νταντά. Η Μαρία προσπαθεί να ξεκλέψει χρόνο, όπου μπορεί, για να γυρίσει γρήγορα σπίτι. Ο διευθυντής της, της ζητάει να δουλέψει κι άλλο αλλιώς θα μείνει πίσω στις προαγωγές - ήδη δεν πήρε αύξηση ενώ οι συνάδελφοι της πήραν. Το παιδί της φυσικά θέλει την μαμά του, την ζητάει όσο δεν είναι εκεί, δεν θέλει κανέναν άλλο κ.λπ. κ.λπ.

 

Η Μαρία πιστεύεις είναι μάνα ή μάνατζερ;

 

Δεν θα διάλεγα ποτέ έναν άνδρα που δεν επιθυμεί να γίνει πατέρας. Την πληρότητα που μπορεί να σου δώσει ένα παιδί, δεν μπορεί να στην δώσει ο καλύτερος σύντροφος. Προσωπική μου άποψη.

 

Μα δεν τον διάλεξες. Το τζίνι σου πρόσφερε μια συμφωνία - πακέτο. Είτε παίρνεις την συμφωνία ολόκληρη ή καθόλου. Εφόσον δέχεσαι τον άνδρα, δέχεσαι και την στειρότητα του. Το τζίνι στο ξεκαθάρισε. Θες τον έρωτα για το υπόλοιπο της ζωής σου; Το τίμημα είναι η στειρότητα.

 

Πιστεύω στον έρωτα. Είναι απαραίτητο στοιχείο της χημείας του ζευγαριού. Όμως πιστεύω πως ο έρωτας έχει υπερεκτιμηθεί. Όταν ερωτευόμαστε, οι ενδορφίνες κάνουν πάρτυ στον εγκέφαλό μας. Κοινώς είμαστε "ντοπαρισμένοι". Η φύση έχει προνοήσει γι΄αυτό το ντοπάρισμα, ώστε να ζευγαρώνουμε ευκολότερα. Δεν βλέπουμε τα ελλατώματα του συντρόφου, τον εξειδανικεύουμε, δημιουργούμε αισιόδοξα σενάρια ευτυχίας. Φτάνει αυτό για να δημιουργηθεί σωστή σχέση? Η προσωπική μου απάντηση είναι ΟΧΙ.

 

Το παραπάνω είναι παρμένο από την τελευταία απάντηση σου στο Μπαμπουράκι. Θα ήθελα να πω κάτι εδώ. Δεν νομίζω ότι πιστεύεις στο έρωτα, όχι τουλάχιστον έτσι όπως τον περιγράφεις. Ο έρωτας είναι πράγματι μια κατάσταση ναρκωτική, μια κατάσταση ευδαιμονίας, αλλά υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος πίσω από την ανάγκη ύπαρξης του. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα με πολλές επιθυμίες, ακόμα περισσότερες ανάγκες και ακόμα περισσότερους φόβους. Χωρίς τον έρωτα δεν θα υπήρχε περίπτωση να δημιουργηθεί μια οικογένεια. Φυσικά, στο παρελθόν πολλές οικογένειες προκύψαν από συνοικέσιο ή ανάγκη. Αυτές όμως δεν ήταν πρότυπες οικογένειες και σε πολλές περιπτώσεις οι σύζυγοι κατέληξαν σε ένα μοναχικό βίο. Οικογενειακή ζωή σημαίνει να μοιράζεσαι, να υποχωρείς και να υπομένεις. Κάθε σχέση περνάει μέσα από τις έννοιες αυτές, απλά μια οικογένεια τις ...εμπεδώνει μιας και η οικογένεια είναι η αρχαιότερη και βαθύτερη κοινωνική μονάδα.

 

Πως λοιπόν οι δύο θα γίνουν ένας; Με τον έρωτα. Ο έρωτας είναι ένα ναρκωτικό γιατί μόνο με ναρκωτικό μπορούν οι άνθρωποι να ξεχάσουν τον εαυτούλη τους και να μάθουν να μοιράζονται. Αυτό που συμβαίνει σε μια μακροχρόνια σχέση είναι ότι οι άνθρωποι συγκλίνουν με τα χρόνια. Η σύγκλιση αφορά καθημερινά πράγματα, όπως που θα βγούμε, τι θα φάμε αλλά και μερικά περισσότερο θεμελιακά, όπως αν θέλουμε παιδιά ή όχι, σε ποια θρησκεία πιστεύουμε κ.λπ. Η σύγκλιση των χαρακτήρων είναι μια χημική αντίδραση και ο καταλύτης της αντίδρασης είναι ο έρωτας.

 

Έτσι, για να καταλήξω, ναι φτάνει ο έρωτας για να δημιουργηθεί σωστή σχέση. Τι θα πει σωστή σχέση; Σωστή σχέση είναι η σχέση που λειτουργεί. Πότε λειτουργεί μια σχέση; Όταν υπάρχει η χημεία και ο έρωτας. Η χημεία είναι η ένδειξη ότι ταιριάζουμε σαν προσωπικότητες και ο έρωτας αναλαμβάνει να εξομαλύνει όλα τα υπόλοιπα.

 

Πόσα κοριτσάκια, αυτήν την στιγμή που διαλεγόμαστε, δεν έχουν δεσμό με παντρεμένους? Καταστρέφουν την ζωή τους, επειδή ενεργούν βάσει συναισθήματος (έρωτα) κι όχι βάσει λογικής. Πόσες γυναίκες δεν έχουν δεσμευτεί με άντρες κακούς, που τις βασανίζουν, αλλά οι ίδιες εθελοτυφλούν για την κατάστασή τους και προσπαθούν να τα δουν όλα με τα ροζ γυαλιά του έρωτα? Άπειρες!

 

Δεν φταίει ο έρωτας γι' αυτό. Τα κοριτσάκια φταίνε

[yls]

Η γυναίκα ενός φίλου μου είναι σήμερα μητέρα ενός 28μηνου αγοριού και δουλεύει σε ιδιωτική εταιρία. Στην εταιρία αυτή όλοι δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες, μια πολύ συχνή πραγματικότητα στον ιδιωτικό τομέα. Το ωράριο είναι 9 - 5 αλλά η Μαρία γυρνάει σπίτι 7 με 8 το βράδυ. Έτσι, έχει γύρω στις 3 με 4 ώρες να είναι με το παιδί της, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο το παιδί μεγαλώνει με την γιαγιά, την θεία και μια νταντά. Η Μαρία προσπαθεί να ξεκλέψει χρόνο, όπου μπορεί, για να γυρίσει γρήγορα σπίτι. Ο διευθυντής της, της ζητάει να δουλέψει κι άλλο αλλιώς θα μείνει πίσω στις προαγωγές - ήδη δεν πήρε αύξηση ενώ οι συνάδελφοι της πήραν. Το παιδί της φυσικά θέλει την μαμά του, την ζητάει όσο δεν είναι εκεί, δεν θέλει κανέναν άλλο κ.λπ. κ.λπ.

 

Η Μαρία πιστεύεις είναι μάνα ή μάνατζερ;

 

 

Η Μαρία είναι και τα δύο. Και μάνα και εργαζόμενη. Το ίδιο και η Λελούδω η αγρότισσα, από τον νομό του πατέρα μου την Φθιώτιδα, που εργάζεται στο χωράφι του άντρα της μαζεύοντας καπνά μέσα στο λιοπύρι ενώ η γριά μάνα της φυλάει τα δύο μικρότερα από τα τέσσερα παιδιά της. Μάλιστα η Λελούδω δεν περιμένει αύξηση, δεν έχει ασφάλιση, δεν έχει κλιματισμό ούτε και σωματείο εργαζομένων. Απλά είναι σύζυγος ενός αγρότη με μικρό χωραφάκι. Άρα τζάμπα εργατικά χέρια. Τα μικρότερα παιδάκια της είναι με την αμόρφωτη γιαγιά τους και ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν από παιδικά ατυχήματα πχ να πέσει καυτό νερό στα χεράκια τους ή να πιούνε καμμιά χλωρίνη.

 

Η Λελούδω τι πιστεύεις πώς είναι? Μάνα ή αγρότισσα?

[yls]

Μα δεν τον διάλεξες. Το τζίνι σου πρόσφερε μια συμφωνία - πακέτο. Είτε παίρνεις την συμφωνία ολόκληρη ή καθόλου. Εφόσον δέχεσαι τον άνδρα, δέχεσαι και την στειρότητα του. Το τζίνι στο ξεκαθάρισε. Θες τον έρωτα για το υπόλοιπο της ζωής σου; Το τίμημα είναι η στειρότητα.

 

Πάνο εγώ ουδέποτε διάλεξα τον τζούφιο άντρα. Στο δίλημμα "μεγάλος έρωτας χωρίς παιδιά" ή "αβέβαιη συναισθηματική ζωή" επέλεξα το δεύτερο. Θυμάσαι?

 

Σενάριο 1.Θα έλεγα στο τζίνι πως επιλέγω να μείνω μόνη μου και να ρισκάρω την μοναξιά. Παρόλο που είναι εξαιρετικά δελεαστική η πρόταση για τον "άντρα των ονείρων" μου, φοβάμαι πως ίσως τον μισούσα, με την πάροδο των χρόνων, για την στέρηση της μητρότητας.

 

Ποτέ δεν θα καταδεχτώ να πληρώσω ως τίμημα την στειρότητα είτε για έρωτα είτε για λεφτά είτε για οτιδήποτε. Πιστεύω πως είμαι κατανοητή.

[yls]

 

Πως λοιπόν οι δύο θα γίνουν ένας; Με τον έρωτα. Ο έρωτας είναι ένα ναρκωτικό γιατί μόνο με ναρκωτικό μπορούν οι άνθρωποι να ξεχάσουν τον εαυτούλη τους και να μάθουν να μοιράζονται. Αυτό που συμβαίνει σε μια μακροχρόνια σχέση είναι ότι οι άνθρωποι συγκλίνουν με τα χρόνια. Η σύγκλιση αφορά καθημερινά πράγματα, όπως που θα βγούμε, τι θα φάμε αλλά και μερικά περισσότερο θεμελιακά, όπως αν θέλουμε παιδιά ή όχι, σε ποια θρησκεία πιστεύουμε κ.λπ. Η σύγκλιση των χαρακτήρων είναι μια χημική αντίδραση και ο καταλύτης της αντίδρασης είναι ο έρωτας.

 

Έτσι, για να καταλήξω, ναι φτάνει ο έρωτας για να δημιουργηθεί σωστή σχέση. Τι θα πει σωστή σχέση; Σωστή σχέση είναι η σχέση που λειτουργεί. Πότε λειτουργεί μια σχέση; Όταν υπάρχει η χημεία και ο έρωτας. Η χημεία είναι η ένδειξη ότι ταιριάζουμε σαν προσωπικότητες και ο έρωτας αναλαμβάνει να εξομαλύνει όλα τα υπόλοιπα.

 

Σε αυτά που λες δεν διαφωνώ. Όμως είσαι λίγο μπερδεμένος. Μπερδεύεις τον έρωτα με την βαθιά αγάπη μεταξύ των συντρόφων. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο έρωτας είναι μια υπέροχη φαντασίωση, η αγάπη εδραιώνει το δέσιμο του ζευγαριού. Τα ρομαντικά δείπνα υπό το σεληνόφως είναι φανταστικά αλλά το δέσιμο του ζευγαριού έρχεται μέσα από την πεζή πραγματικότητα. Το στεγαστικό που πληρώνουν μαζί, το ξενύχτι στο προσκέφαλο του άρρωστου παιδιού κτλ. Πρώτα έχουμε τον έρωτα -καψούρα, σεξουαλική έλξη, ευδαιμονία- και αυτός ο έρωτας μετά μετουσιώνεται σε αγάπη. Αν δεν γίνει αγάπη τότε έχουμε διαζύγια ή συμβατικούς γάμους. Εδώ κερδίζεται ή χάνεται το παιχνίδι.

 

Όσον αφορά το κοριτσάκια, αυτά είναι έρμαια των ροζ φαντασιώσεων και των ενδορφινών. Αν διδάσκονταν να χρησιμοποιούν την λογική δεν θα τα δούλευε ψιλό γαζί ο καθένας. Οι άντρες βρίσκουν πάτημα για όλα. Όσο περισσότερο μια κοπέλα άγεται και φέρεται από συναισθηματισμούς και ροζ παραληρήματα τόσο γίνεται θύμα. Άλλωστε ως άντρας γνωρίζεις πολύ καλά πως όλοι σας με μεγάλη ευκολία κατατάσσετε τις γυναίκες σε "εφεδρείες", "αναλώσιμες", "μόνιμες", "ξεπέτες" κτλ. Η χρήση της κοινής λογικής μπορεί να προστατέψει την κοπέλα από πολλά δεινά.

[Μπαμπουράκι]

Πάνο μου συμφωνώ..

 

Δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία της ανάλυσης της κάθε παραγράφου....

 

Yls μου... ένα δεν καταλαβαίνω...

ακούγεσαι τόσο απόλυτη...

τόσο κατασταλαγμένη...

έχεις τις απαντήσεις για τα πάντα ακόμα και για αυτά που δεν έχεις ερωτηθεί...

γενικά τα λεγόμενά σου δεν καταφέρνουν να με παραπέμψουν σε άνθρωπο που έχει δεχτεί ότι έχει κάνει οποιοδήποτε λάθος.. πόσο μάλλον να έχει τύψεις...

με έχεις εντελώς μπερδέψει....

[Πάνος Β]

Γεια σου yls,

 

Η Μαρία είναι και τα δύο. Και μάνα και εργαζόμενη.

 

Αυτός είναι ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. 'Ενας άλλος είναι ότι η Μαρία δεν είναι τίποτα από τα δύο γιατί δεν κάνει τίποτα σωστά.

 

Υπάρχει κάτι που θες να ρωτήσεις εμένα;

 

Γεια σου Μπαμπουράκι,

 

Δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία της ανάλυσης της κάθε παραγράφου....

 

[yls]

Αυτός είναι ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. 'Ενας άλλος είναι ότι η Μαρία δεν είναι τίποτα από τα δύο γιατί δεν κάνει τίποτα σωστά.

 

:shock:

 

Δεν καταλαβαίνω την αντίληψή σου. Αν η Μαρία, αντί για γιάπισσα, ήταν μια κολοβαρετζού δημόσιος υπάλληλος, όπως εγώ καλή ώρα, αυτό θα την έκανε καλύτερη μητέρα? Ή το γεγονός ότι εργάζεται εκτός σπιτιού την κάνει αυτοδίκαια "κακή" μαμά? Δηλαδή, σε ενοχλεί το επάγγελμα της Μαρίας (και οι όποιες απαιτήσεις του) ή είσαι οπαδός της νεοσυντηρητικής αμερικάνικης θεωρίας του "stay-at-home-mom"?

[Πάνος Β]

yls,

 

θα προσπαθήσω να γίνω όσο περισσότερο σαφής μπορώ. Για να γίνει κάποιος καλός γονιός απαιτείται προσπάθεια. Η προσπάθεια απαιτεί χρόνο και ενέργεια. Η Μαρία έχει έλλειψη και στα δύο επειδή καταναλώνει ένα μεγάλο μέρος στη δουλειά της. Δεν ξέρω αν εσύ θα ήσουν καλύτερη μητέρα, γιατί αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, πάντως σίγουρα θα βοηθούσε να έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο.

 

Δεν τη ήξερα αυτή την νεοσυντηρητική αμερικάνικη θεωρία. Ενδιαφέρουσα. Από μια μεριά μου ακούγεται λογική μιας και η χειραφέτηση των γυναικών έφερε κάποια θέματα στο προσκήνιο σχετικά με την κατανομή των ρόλων στην οικογενειακή μονάδα. Από την άλλη είμαι υπέρ της γυναικείας καριέρας και πιστεύω ότι την αξίζει όσο ένας άντρας. Νομίζω το κάθε ζευγάρι θα πρέπει να αποφασίζει ποιος ή ποιοι είναι οι προμηθευτές της οικογένειας, ποιος ή ποιοι είναι οι προστάτες, οι φροντιστές κ.ο.κ.

 

Πάνος