δεν είμαι καλά....

[Johna]

Κορίτσια (και ιδιαίτερα την Μίκα) να σας πω και εγώ για τον δικό μου αυτόματο πιλότο?

Όταν με πέρνει και εμένα πολύ από κάτω (πολύ όμως λέμε....) και βλέπω σαν μοναδικό χρώμα αυτού του κόσμου το μαύρο, παντού μαύρο.... μέσα και έξω απ' το σπίτι και έχω νεύρα με όλους και με όλα και μια μελαγχολία ανεξήγητη, σε σημείο που δεν μπορεί να με βοηθήσει τίποτα και κανένας (ούτε οι αγκαλίτσες του γιού μου... ούτε μια βόλτα για καφέ... ούτε τίποτα....) ξέρετε τι κάνω για να με βοηθήσω?

Βάζω τον εαυτό μου σε έναν άλλο ρόλο και σκέφτομαι πως αν εγώ τώρα ήμουν μια μαμά (από τις πολλές που σαφώς υπάρχουν) και ζούσα σε μια από τις χώρες του τρίτου κόσμου και είχα άρρωστα παιδάκια που πεθαίνουν από ασιτία δεν θα είχα την "πολυτέλεια" όχι να νιώσω, αλλά ούτε καν να σκεφτώ για μαυρίλες και μελαγχολίες... γιατί το μόνο που θα ένοιαζε ήταν για το αν θα ζούν τα παιδάκια μου αύριο το πρωί.... και πως θα βρώ κάτι να τους δώσω να φάνε....και είναι τόσο γελοία και ανούσια όλα όσα σκέφτομαι και νιώθω εγώ μπροστά σ'αυτό....νιώθω τόσο λίγη. Σκέφτομαι επίσης όλους αυτούς που περιμένουν μήνες ένα μόσχευμα και δεν ξέρουν αν θα ζήσουν ή όχι τελικά, τα παιδάκια που πολεμούν κάθε μέρα με τον καρκίνο και τους γονείς τους που ζούν τον απόλυτο πόνο και τι χειρότερο υπάρχει απ' αυτό? Πείτε μου. Μήπως δηλαδή τελικά πρέπει να σκεφτόμαστε αυτά για να ταρακουνάμε λίγο το κεφάλι μας. Θα μου πείτε τώρα, με αυτά που έχεις, με αυτά ζείς, μήπως όμως πρέπει να εκτιμήσουμε λίγο αυτά που έχουμε και να αφήσουμε στην άκρη τις μαύρες σκέψεις και τις μελαγχολίες γιατί όντως και συμφωνώ απόλυτα "η ζωή δεν είναι δικαίωμα είναι ευκαιρία" (αυτό το διάβασα κάπου εδώ μέσα αν θυμάμαι καλά) και πρέπει να την αρπάζουμε από τα μαλλιά και να ζούμε την κάθε της στιγμή σαν να είναι η τελευταία.

Ελπίζω να βοήθησα λιγάκι με όσα εγώ σκέφτομαι και αν με κάτι δεν συμφωνείτε το σέβομαι απόλυτα.

Σε τέσσερεις ώρες ξημερώνει, ελπίζω για όλες σας να είναι μια φωτεινή και χαρούμενη..... χαρούμενη.....χαρούμενη μέρα.

[sonar]

Καλημέρα κορίτσια κι από μένα.

 

Δυστυχώς τελικά δεν είμαι η μόνη! Εγώ από τότε που γέννησα κατά καιρούς παθαίνω κρίσης μαυρίλας. Προσπαθώ να σκέφτομαι όπως εσύ Johna αλλά δεν πιάνει καθόλου. Λίγο η μοναξιά (είμαι μόνη σε ξένη πόλη από τότε που σαράντισα), λίγο το μωρό που είναι πολύ φαγανό και κρέμεται όλη την ώρα στο στήθος μου, λίγο που δεν είμαι μαθημένη στο σπίτι (δούλευα από τα 18 και πρώτη φορά κάθομαι).... Μου 'ρχεται να παρατήσω άντρα και παιδί και να τρέχω στους δρόμους σαν την τρελή. Μετά ντρέπομαι που σκέφτομαι έτσι και κλείνομαι σ' ένα δωμάτιο και κλαίω με λυγμούς. Τσακώνομαι και με τον άντρα μου και περιμένω γιατί μόλις ξημερώσει η επόμενη μέρα είμαι μια χαρά !

 

[νεφελη]

Χαζομαμα ειναι πολυ προσφατος ο ερχομος του μωρου σας κ λογικο να αισθανεσαι ετσι... Κ εγω τα περασα αυτα κ πολυ ασχημα μαλιστα.. Να ξερεις οτι δεν εισαι η μονη κ ειναι φυσιολογικα ολα αυτα που περνας. Υπομονη κ ελπιζω να εχει κ ο αντρας σου πολυυυ υπομονη. Εγω παντως αρχισα να συνερχομαι μετα το χρονο που γυρισα στη δουλεια. Οποτε εχεις δρομο μπροστα σου....

[ana08]

Καλημέρα κορίτσια κι από μένα.

 

Δυστυχώς τελικά δεν είμαι η μόνη! Εγώ από τότε που γέννησα κατά καιρούς παθαίνω κρίσης μαυρίλας. Προσπαθώ να σκέφτομαι όπως εσύ Johna αλλά δεν πιάνει καθόλου. Λίγο η μοναξιά (είμαι μόνη σε ξένη πόλη από τότε που σαράντισα), λίγο το μωρό που είναι πολύ φαγανό και κρέμεται όλη την ώρα στο στήθος μου, λίγο που δεν είμαι μαθημένη στο σπίτι (δούλευα από τα 18 και πρώτη φορά κάθομαι).... Μου 'ρχεται να παρατήσω άντρα και παιδί και να τρέχω στους δρόμους σαν την τρελή. Μετά ντρέπομαι που σκέφτομαι έτσι και κλείνομαι σ' ένα δωμάτιο και κλαίω με λυγμούς. Τσακώνομαι και με τον άντρα μου και περιμένω γιατί μόλις ξημερώσει η επόμενη μέρα είμαι μια χαρά !

 

 

Ειναι πολυ φυσιολογικα αυτα που νιωθεις!!! Τα ενιωθα κι εγω, ακριβως τα ιδια και σε πολυ χειροτερο βαθμο μπορω να σου πω! Ειναι και οι ορμονες σου που κανουν παρτυ ακομα! Κανε λιγο υπομονη και θα δεις... θα ηρεμησεις... Το μονο σιγουρο παντως ειναι οτι δεν εισαι μονη σου!!! Εγω τους πρωτους τρεις μηνες απο τη στιγμη που γεννησα τους θυμαμαι με τρομο... Βουλιαζα καθε μερα στην καταθλιψη και στην απελπισια!!! Ηθελα να τα παρατησω ολα και να σηκωθω να φυγω ΜΟΝΗ ΜΟΥ!!!

 

Βελτιωση ειδα μετα το τετραμηνο που το μωρο αρχισε να κοιμαται κατι 5ωρα (ειναι και ζορικος) και καπως αρχισα να ξεκουραζομαι... Και μετα στο εξαμηνο που αρχισαν οι στερεες τροφες και βελτιωθηκε πολυ περισσοτερο ο υπνος του το βραδυ! Και επειτα οταν γυρισα στη δουλεια στους 7 μηνες δηλαδη... Για εμενα η δουλεια ηταν λυτρωση!!! Δεν το περιμενα ποτε οτι θα το ελεγα αυτο... Κι ομως... Ξαναενιωσα ανθρωπος, ντυθηκα, στολιστηκα, συζητησα για θεματα που δεν ανηκαν στο τριπτυχο μαμ-κακα-νανι και ενιωσα ανεξαρτητη εστω για ενα 8ωρο την ημερα!!!

 

Τωρα βλεπω τον μικρο που περπαταει κι εχει γινει ανθρωπακι που μου δινει χαρες καθε λεπτο της ωρας και δεν το πιστευω... Θυμαμαι περσι τετοια εποχη που ηταν ημερων, θυμαμαι την απελπισια μου και λεω.. τελικα ο καιρος περναει παρα πολυ γρηγορα.... Ποτε κρεμοταν απο το στηθος μου και τωρα με σπρωχνει οταν τον ζουπαω και ξαναγυριζει στα παιχνιδια του... Λιγο καιρο ακομα χαζομαμα θες και μετα ολα θα ειναι τελεια!!!

[sonar]

Νεφέλη & ana08 ευχαριστώ πολύ για την ενθάρρυνση. Κάθε μέρα ξημερώνει μια καινούργια μέρα καλύτερη απ' την προηγούμενη. Το ξέρω ότι θέλει υπομονή κυρίως με τα δικά μου "ψυχολογικά", γιατί το αγοράκι μου είναι ένα αγγελούδι σε σχέση με άλλες περιπτώσεις που έχω ακούσει.

Αυτό με τον χρόνο που περνάει το παθαίνω κι εγώ που ακόμη είμαι νέα μαμά. Σκέφτομαι ότι πέρσι τέτοια εποχή περίπου έμαθα ότι είμαι έγκυος και τώρα έχω μια "γλύκα" που αφήνει το στήθος μου για να με κοιτάξει, να μου χαμογελάσει και να μου πει "αγκουού", σαν να λεει "είμαι ευτυχισμένος"! (πάλι συγκινήθηκα!)

[Μίκα]

Ρώτησα σήμερα τη μαμά μου εάν έπαθε καμία φορά κατάθλιψη μετά τις εγκυμοσύνες της. Ξέρετε τι μου απάντησε; "Προλαβαίναμε να πάθουμε; Ήταν τόσες οι δουλειές και οι υποχρεώσεις... άσε που ούτε καν ξέραμε τι είναι αυτό..."

 

Γκντουπ...ναι αυτός ο γδούπος είναι το κεφάλι μου που συναντήθηκε με τον τοίχο...σύνελθε επιτέλους...

 

οκ! μήνυμα ελήφθη...

[antigoni84]

Όλοι οι άνθρωποι περνάνε καταθλίψεις,κρίσεις πανικού,κακοκεφιά,εχω μπει άπειρες φορες εδω στο φόρουμ,οι παλιότερες με θυμάστε και άρχιζα να γράφω μη έχοντας κανέναν να μιλήσω,αυτο που πλέον εχει εντυπωθεί στο κεφάλι μου είναι οτι η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε σε ανούσιους ανθρώπους και κακές σκέψεις,ο καθένας μας εχει απίστευτα αποθέματα ενέργειας απλά δεν το ξέρει να τα χρησιμοποιήσει,υπήρξα για μια περίοδο της ζωής μου ενα τρομαγμένο κορίτσι που ετρωγα ξύλο απο έναν αλήτη,εκλαιγα συνέχεια,αλλαζα δουλειες επειδή με απειλούσε οτι θα μου κάνει φασαρίες,περασα μια φάση που εξαιτίας του σιχαινόμουν το κορμί μου και ηθελα να πεθάνω,μόνο αυτο πίστευα οτι είναι λύτρωση,και κάποια μερα έκατσα στο καθρέφτη,κοιτάχτηκα και είπα ΟΧΙ,ως εδώ,και έβαλα τα κλάματα,και ηταν η πρώτη φορά που έκλαιγα απο χαρά και λύτρωση,μόλις τέλειωσε το κλάμα καθάρισα το σπίτι μου,τα ήθελα ολα καθαρα και όμορφα,αρκετά ειχα βουτηχτεί στην ασχήμια και τη βρωμια,ε αυτό λειτούργησε πολύ ψυχοθεραπευτικά,απο εκείνη τη μέρα εχω βαλθεί να κάνω τη ζωή μου όμορφη και ουσιαστική,σκέφτομαι καμμια φορά αν όντως ημουν εγω εκείνο το φοβισμένο κουρέλι που δεχόμουν ετσι το ξύλο και τους εξευτελισμούς,τωρα νιώθω δυνατή,και κάτι πολύ σημαντικό,οταν σκεφτόμαστε την ευτυχία ΕΡΧΕΤΑΙ,μόνο θετικές σκέψεις και συζήτηση,οταν ανοίγουμε τη καρδιά μας εκεί που πρέπει και παίρνουμε τη σωστή συμβουλή ολα φαίνονται πολύ πιο εύκολα,ζηστε τη ζωή με ενταση,πάθος και πάνω απ όλα αγάπη,η αγάπη είναι το βάλσαμο για κάθε τι.Και μην ξεχνάμε οτι είμαστε άνθρωποι και λαθεύουμε,κουραζόμαστε,ξεσπάμε,ειδικά εσεις που είστε μανούλες και μικραναθρεύετε είναι πολύ κουραστικό και δύσκολο,αλλά εχετε το κουράγιο και τα καταφέρνεται!!Φιλιά σε όλες και δύναμη

[fistikaki]

Ρώτησα σήμερα τη μαμά μου εάν έπαθε καμία φορά κατάθλιψη μετά τις εγκυμοσύνες της. Ξέρετε τι μου απάντησε; "Προλαβαίναμε να πάθουμε; Ήταν τόσες οι δουλειές και οι υποχρεώσεις... άσε που ούτε καν ξέραμε τι είναι αυτό..."

 

..

 

 

δε παει ετσι, παρτο αλλιως....

γυναικες σε ολες τις εποχες, ολους τους καιρους κλαιγανε, ζοριζοντουσαν, γυναικες αυτοκτονουσαν, μαραζωναν, χιλια δυο...

 

οσες επιβιωναν, με τα χρονια το ξεχναγαν... οπως θα τα ξεχασουμε και μεις...

 

πιστευω πως, οπως και τους πονους της γεννας, πρεπει να υπαρχει καποια ατιμη εγκεφαλικη λειτουργια, προεγκατεστημενη απο το μαγκα το δημιουργο μας, που μας κανει και τα ξεχναμε μολις ψιλοτελιωσουν τα ζορια...

 

ισως τελικα, ο Θεος να ναι γυναικα

[Μίκα]

Αχ! βρε Αντιγόνη, μ' άρεσει που σε άλλη φάση σε συμβούλευα εγώ!!! Χαίρομαι που είσαι καλά

[Μίκα]

Τελικά βρε φύστικε, ξέρεις τι κατάλαβα; ( με λίγη βοήθεια!!). Εάν είχα σοβαρότερα προβλήματα ή ήμουν πολυάσχολη ( είμαι και τεμπέλα μέσα σ' όλα) τίποτα δεν θα πάθαινα...αι σιχτίρ δηλαδή...βρε, μήπως σκέφτομαι πολύ; Αυτό είναι ...είμαι ιδιοφυία και ως γνωστόν οι ιδιοφυίες είναι σχιζοφρενεις και παρανοϊκοί....άντε λοιπόν, περαστικά μου...

[fistikaki]

διαφωνω καθετα (αυτη την εκφραση, ποτε δεν την καταλαβα... υπαρχει αραγε και διαφωνω οριζοντια???)

 

ειτε εχει προβληματα καποιος ειτε οχι, αμα ειναι να βαρεσει τιλτ το μυαλο, θα το βαρεσει..

 

ασε που, ρε συ μικα... ξεκολλα!! για ολα φταις εσυ, δηλαδη?? κλασσικη φαση που περναμε ολες!! ακομα και για τη κακοκεφια μας, για τη μουρτζουφλιαση μας, πρεπει να απολογουμαστε??

 

δεν ειμαστε καλα ρε φιλε, τι θες??? (γενικα, μιλαω!! δεν απευθυνομαι σε καμια σας!! χεχεχεεχεχεχ)

[antigoni84]

το να κάνεις πράγματα βοηθάει πολύ,βρες εστω ενα δίωρο τη βδομάδα για σενα,να μην εχεις τα παιδια και κανε οτι θες,να νιώθεις εστω για λίγο οτι δν εχεις καμμια υποχρέωση,μόνο οι μηχανές δουλεύουν ασταμάτητα,εμεις είμαστε άνθρωποι!

[maira95]

διαφωνω καθετα (αυτη την εκφραση, ποτε δεν την καταλαβα... υπαρχει αραγε και διαφωνω οριζοντια???)

 

ειτε εχει προβληματα καποιος ειτε οχι, αμα ειναι να βαρεσει τιλτ το μυαλο, θα το βαρεσει..

 

ασε που, ρε συ μικα... ξεκολλα!! για ολα φταις εσυ, δηλαδη?? κλασσικη φαση που περναμε ολες!! ακομα και για τη κακοκεφια μας, για τη μουρτζουφλιαση μας, πρεπει να απολογουμαστε??

 

δεν ειμαστε καλα ρε φιλε, τι θες??? (γενικα, μιλαω!! δεν απευθυνομαι σε καμια σας!! χεχεχεεχεχεχ)

 

 

σωστη

[alcyon]

δε παει ετσι, παρτο αλλιως....

γυναικες σε ολες τις εποχες, ολους τους καιρους κλαιγανε, ζοριζοντουσαν, γυναικες αυτοκτονουσαν, μαραζωναν, χιλια δυο...

 

οσες επιβιωναν, με τα χρονια το ξεχναγαν... οπως θα τα ξεχασουμε και μεις...

 

πιστευω πως, οπως και τους πονους της γεννας, πρεπει να υπαρχει καποια ατιμη εγκεφαλικη λειτουργια, προεγκατεστημενη απο το μαγκα το δημιουργο μας, που μας κανει και τα ξεχναμε μολις ψιλοτελιωσουν τα ζορια...

 

ισως τελικα, ο Θεος να ναι γυναικα

 

Τα ζόρια και τα παιδιά συνοδεύονται από.... κούραση και.... αϋπνία! Η αϋπνία και γενικά ο διακοπτόμενος ύπνος έχει επίπτωση στη μνήμη. Δηλαδή, πράγματα που μας συμβαίνουν και τα θυμόμαστε για τη διάρκεια της ημέρας... ή για λίγο καιρό.... αποτυγχάνουν να "εγγραφούν" στη "μόνιμη" μνήμη μας (ή εγγράφονται αποσπασματικά).

Γι' αυτό μετά από λίγο καιρό.... λέμε.... "ξέχασα τους πόνους της γέννας", "ξέχασα την κούραση"... κτλ....

Γι' αυτό εξακολουθούμε να κάνουμε παιδιά ενώ στα ζόρια λέμε... δεν πρόκειται να κάνω άλλο παιδί!

 

Η φύση μας έχει παγιδεύσει για τα καλά.... προς χάρην της διαιώνησης του είδους μας

 

Μην ψάξετε αναφορές και επιστημονική τεκμηρίωση..... δική μου... αμπελο-φιλοσοφία!

Το μόνο που ισχύει (και έχει σίγουρα λάθος διατύπωση από αυτά που έγραψα) είναι ότι ο διακοπτόμενος ύπνος έχει σοβαρή επίπτωση στη μνήμη. Γι' αυτό και τα "κουφά μαμάδων" καλά κρατούν.... γι' αυτό βιώνουμε και το "αλτσχάιμερ"... από τη μέρα που ήρθαν τα ζουζούνια μας στον κόσμο (ή λίγο νωρίτερα)....

 

 

Πολλά λέω... σταματήστε με κάποιοςςςςςςς

[alcyon]

Εγώ πότε θα κάνω reboot?????

[fistikaki]

αλκυ, αυτο με τους πονους της γεννας ισχυει... σε ολα τα θηλαστικα...

ρε, ειμαστε παγιδευμενες λεμε!!!!

ειναι δυνατον να ξεχναμε τα μεγαλυτερα ζορια της ζωης μας, και να θυμομαστε, ας πουμε, τοτε που γδαραμε το γονατο μας πριν 500 χρονια, ή που μας εριξε χυλοπιτα ο φριφρικος ο μπασκετμπολιστας στη δευτερα γυμνασιου??

 

δεν ειναι λογικο!! κατι παιζει!!

[sonar]

Το μόνο που ισχύει (και έχει σίγουρα λάθος διατύπωση από αυτά που έγραψα) είναι ότι ο διακοπτόμενος ύπνος έχει σοβαρή επίπτωση στη μνήμη. Γι' αυτό και τα "κουφά μαμάδων" καλά κρατούν.... γι' αυτό βιώνουμε και το "αλτσχάιμερ"... από τη μέρα που ήρθαν τα ζουζούνια μας στον κόσμο (ή λίγο νωρίτερα)....

Φαντάσου εμένα που ήμουν ξεχασιάρα πριν το παιδί. Τώρα δεν κάνω τίποτα αν δεν το γράψω σε χαρτάκι. Ψώνια σούπερ μάρκετ, σκουπίδια, ό,τι θέλω να πω στη μάνα μου, εκκρεμότητες, τα παράπονα στον άντρα μου!!! Μόνο το παιδί δεν έχω ξεχάσει ακόμη πουθενά κι αυτό επιδή είναι μαμάκιας κι αν δεν με βλέπει φωνάζει "μαααα"...

[alcyon]

Φυστικάκι...

δεν έχω ακούσει ποτέ γατί να σκούζει ή σκύλα να γρυλίζει επειδή γεννάει. Όλα τα άλλα θηλαστικά πρέπει να βιώνουν διαφορετικά τη γέννα (από θεμα πόνων). Κουράζονται μεν, αλλά κάπου είχα ακούσει πως δεν πονάνε και πως είμαστε από τα ελάχιστα (αν όχι το μοναδικό) είδος θηλαστικού που πονάει στη γέννα....

 

Τώρα... αλήθεια; Ψέμματα; Δεν ξέρω.......

 

Υ.Γ. Αν όμως ισχύει και πονάμε μόνο εμείς....... κάποιος μας έχει "ρίξει".....

[sonar]

Φυστικάκι...

δεν έχω ακούσει ποτέ γατί να σκούζει ή σκύλα να γρυλίζει επειδή γεννάει. Όλα τα άλλα θηλαστικά πρέπει να βιώνουν διαφορετικά τη γέννα (από θεμα πόνων). Κουράζονται μεν, αλλά κάπου είχα ακούσει πως δεν πονάνε και πως είμαστε από τα ελάχιστα (αν όχι το μοναδικό) είδος θηλαστικού που πονάει στη γέννα....

 

Τώρα... αλήθεια; Ψέμματα; Δεν ξέρω.......

 

Υ.Γ. Αν όμως ισχύει και πονάμε μόνο εμείς....... κάποιος μας έχει "ρίξει".....

 

Πολύ σωστά τα λες. Έχουμε το "προνόμιο" της δύσκολης γέννας και αβοήθητων βρεφών. Τα παιδιά που γεννάμε είναι μεγάλα αναλογικά με το σώμα μας και έχουν μεγάλο κρανίο ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί ο εγκέφαλός τους. Επίσης γεννιούνται πριν αναπτυχθούν ικανοποιητικά γιατί αργότερα δεν θα χωράνε να περάσουν απ' την λεκάνη της μητέρας τους! Τα μωράκια μας δεν θηλάζουν μόνα τους και δεν περπατάνε όπως τα ξαδελφάκια τους τα μαϊμουδάκια/πιθηκάκια κλπ!

 

Άστα και δεν ξέρω πού να παραπονεθώ γι' αυτήν την "αδικία"

[alcyon]

.........

 

Άστα και δεν ξέρω πού να παραπονεθώ γι' αυτήν την "αδικία"

 

Φυστικάκι....Τελικά μήπως ο Θεος είναι .... αντρας!

[tzoutzouka]

Φυστικάκι...

δεν έχω ακούσει ποτέ γατί να σκούζει ή σκύλα να γρυλίζει επειδή γεννάει. Όλα τα άλλα θηλαστικά πρέπει να βιώνουν διαφορετικά τη γέννα (από θεμα πόνων). Κουράζονται μεν, αλλά κάπου είχα ακούσει πως δεν πονάνε και πως είμαστε από τα ελάχιστα (αν όχι το μοναδικό) είδος θηλαστικού που πονάει στη γέννα....

 

Τώρα... αλήθεια; Ψέμματα; Δεν ξέρω.......

 

Υ.Γ. Αν όμως ισχύει και πονάμε μόνο εμείς....... κάποιος μας έχει "ρίξει".....

 

Ας όψεται η Εύα κι αυτός ο καταραμένος όφης, αυτοί κάνανε τη "δουλειά".

 

(Κι ύστερα μου λέει η μάνα μου να βγάλω το παιδί Εύα....ε ρε κάτι ιδέες που έχει ο κόσμος...)

[vouraikos]

Α ρε Μικακι τα ίδια σκατά νοιώθω κι εγώ... και το χειρότερο δεν είμαστε μειοψηφία. Το καλό όμως είναι ότι είναι στιγμές, είναι μερες αλλά παιρνάνε γιατί απο διάφορα πράγματα παίρνεις δύναμη και θάρρος και συνεχίζεις για να βελτιώσεις καταστάσεις! Σε όλα αυτα είναι βασικό να μην ξεχνάμε να γελάμε όσο μπορούμε περισσότερο (αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο πάντως που μας κάνουν τα μικρά μας κανιβαλάκια, χαλάλι το ξεπάτωμα!)... στα τσακίδια παλιομαυρίλα... εντάξει την τρόμαξα αρκετά; (συμφορά μου τι γράφω παλι;;; ντάξει το βουλώνω!)

 

Κοιτα να δεις και σενα σε ειχα για πολυ δυνατη Κιντερακι!!!!

 

 

Λοιπον χαλαρωστε! Δεν ειναι τιποτα ειμαστε ολες μια χαρουλα...το πιστευω δηλαδη , δεν το λεω ετσι!

Εμενα οταν τα πραγματα μαυριζουν αρκετα (συνηθως χωρις λογο και βασικα οταν περιμενω περιοδο) εξαφανιζεται και το οξυγονο απο το σπιτι!! Ασε σκετη φρικη! και το χειροτερο εινια οτι την ιδια στιγμη που δεν εχω αερα , καταλαβαινω οτι ολοι γυρω μου ανασενουν μια χαρα!

 

Αυτο που κανω ειναι να εξωτερικευω καθε τι που νιωθω. Στο αντρα μου (που τον εχω πριξει) στα αδερφια μου (που τα εχω σκισει) στους φιλους μας ....και γενικα οπου σταθω και οπου βρεθω....οποτε

1. δεν του δινω πεδιο να δρασει υποσυνηδητα

2. βρησκω πολλους στα ιδια χαλια (καλη ωρα)

3. νιωθω ησυχη να εκφραστω και δεν πιεζομαι σκεπτομενοι (πχ. "τι θα πουν οι ταδε φιλοι μας αν καταλαβουν πως εγω εχω πανικο αυτη την στιγμη....μηπως σκεφτουν οτι σαλταρω σιγα σιγα......

4. σκεφτομαι ποοοοσες γυναικες θα ηθελα να εχουν τα ζορια που εχω εγω....εχοντας 2 υγειεστατα και πανεμορφα(οχι αληηθεια ειναι) παιδακια και την δυνατοτητα να τα μεγαλωνουν οι ιδιες και οχι γιαγιαδοντανταδες...

 

εεε αυτα...αν μου ερθουν κιαλλα θα συπληρωσω!!

[vouraikos]

Α! οσο για το φυλο του θεου.......

παιδια μου καλα.....οσο το σουβλακι και η τηγανιτη πατατα, η πιτσα και τα ψωμια παχαινουν ενω το μαρουλι, το καροτο και το μπροκολο μας κανουν καλο....και οσο ειναι λεει φυσιολογικο μεγαλωνοντας , να κρεμαμε....να κανουμε κυτταριτιδα και να πατσοκοιλιαζουμε.....ειναι απλο....

 

Δ Ε Ν Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι Θ Ε Ο Σ!!!!!!!!!!

[chryssa77]

Ε,μιας και το topic λέει πως "δεν είμαι καλά",να συμπληρώσω κι εγώ με την σειρά μου ότι δεν την παλεύω κορίτσια με τίποτα όμως!

Βασικά νομίζω πως δεν έχω νιώσει τόσο χάλια στην ζωή μου ποτέ.....

[sonar]

Ε,μιας και το topic λέει πως "δεν είμαι καλά",να συμπληρώσω κι εγώ με την σειρά μου ότι δεν την παλεύω κορίτσια με τίποτα όμως!

Βασικά νομίζω πως δεν έχω νιώσει τόσο χάλια στην ζωή μου ποτέ.....

 

Μην ανησυχείς καθόλου! Όπως είδες δεν είσαι η μόνη. Και μ' αυτόν τον σκ@@@καιρο που 'χει εδώ η μαυρίλα καλά κρατεί.

Πες μας ό,τι θες για να τα βγάλεις από μέσα σου, να ξαλαφρώσεις. Εγώ το έκανα παραπάνω, αν είδες. Κάτι θα σου πούμε κι εμείς, κάτι θα μας πεις κι εσύ... θα αλληλοπαρηγοριώμαστε...

 

 

Α! οσο για το φυλο του θεου.......

παιδια μου καλα.....οσο το σουβλακι και η τηγανιτη πατατα, η πιτσα και τα ψωμια παχαινουν ενω το μαρουλι, το καροτο και το μπροκολο μας κανουν καλο....και οσο ειναι λεει φυσιολογικο μεγαλωνοντας , να κρεμαμε....να κανουμε κυτταριτιδα και να πατσοκοιλιαζουμε.....ειναι απλο....

 

Δ Ε Ν Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι Θ Ε Ο Σ!!!!!!!!!!

Έτσι εξηγούνται όλα!