δεν είμαι καλά....

[νεφελη]

Παντως αυτο συμβαινει κ σε εμενα συχνα..ειναι περιοδοι που νιωθω πραγματικα απογοητευμενη με τη ζωη μου, που τα βαζω με ολους κ με ολα, που μου φταινε ολοι, που αισθανομαι εγκλωβισμενη στην καθημερινοτητα κ στο κυνηγι της τελειας οικογενειας, που απλα δεν ξερω τιο εχω κ κλαιω μονη μου... Ειναι λογικο φανταζομαι...ολες οι αλλαγες με το παιδι, η πιεση του να τα καταφερνεις παντου, του να εισαι τελεια σε οτι κανεις, η κουραση, το αγχος για το παιδι μου, το αγχος μου για το αν τα καταφερνω ως μανα..

Παντα περναει ομως...κ μετα κοιταω το κοριτσακι μου κ τον αντρα μου κ αισθανομαι πολυ τυχερη.. μπορα ειναι κ θα περασει ΜΙκα.. να ξερεις παντως οτι αρκετες μας πιανουν τετοιες κρισεις...να ξερεις οτι δεν εισαι μονη...να ξερεις οτι εχεις τα παιδιακια σου κ εισαι πολυ τυχερη για αυτο...

[Μίκα]

...ουφ!! (ανακούφισης)...εντάξει λοιπόν, το παλεύουμε :lol:

[nea mamaka]

Ολες την περναμε την φαση αυτη ...... αλλες λίγο ........ αλλες πολύ ......

Εχεις μια βασική διαφορα ...... θετική ....... το παραδεχτηκες ...... πολύ σημαντικό ...... γιατι αυτο δηλωνει δυναμη .....

 

Τα βλεπεις όλα μαυρα ........ κοιταξε τα παιδακια σου ...... φωτεινοι αγγελοι μεσα στο σπίτι σου ...... μεσα στην αγκαλιά σου .......

[maryp]

πιέστηκα πολύ με τα μικρά, να τα καταφέρω χωρίς βοήθεια, μόνο με τον αγαπημενο μου, αλλά αισθάνομαι πως πνίγομαι...δεν θέλω καν να του το πω, σαν να αναιρώ τον ευατό μου, τις αποφάσεις μου, τις επιλογές μου...και μου΄ρχεται τόσο μα τόσο πολύ το να προσφέρω σε κάποιον άλλο κα΄τι δικό μου να του δώσω όλα αυτά που πάλεψα για να μάθω και να κάνω κτήμα μου, να είμαι καθημερινά μια "δασκάλα" που εκπαιδευει και μαθαίνει και...υπομονή...ηρεμία...έχω φτάσει στο σημείο να μην ξέρω καν τι σημαίνουη αυτές οι λέξεις...γιατί όμως, έτσι ξαφνικά;;...αισθάνομαι σαν να έπεσα ξαφνικά...σα να γλύστρισα...

 

ξέρεις τι έμαθα αυτά τα χρόνια που αναθρέφω τα κανιβαλάκια μου?... ότι δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις! Οχι γιατί είμαι αναποφάσιστη, το αντίθετο μάλιστα.. αλλά ξέρω ότι στην τελική θα αναγκαστώ να αναιρέσω τον εαυτό μου! Οπότε... μερικά πράγματα τα έχω αφήσει λίγο... χύμα. Από την άλλη πλευρά, το συχαίνομαι το "χύμα"!! Το συχαίνομαι! Αλλη μια αυτο-αναίρεση εδώ. Και η αυτο-αναίρεση με σπρώχνει πιο βαθιά στον πάτο... Τέλος πάντων, βλέπω ότι δεν είμαι μόνη μου, έχει κι άλλες σαν και μένα...

[Μίκα]

Τέλος πάντων, βλέπω ότι δεν είμαι μόνη μου, έχει κι άλλες σαν και μένα...

 

Εμπρός της Γης οι ...μαυρισμένοι, λοιπόν....

 

αχ! πραγματικά το χιούμορ βοηθάει. δεν βρίσκω τελικά άλλη λύση. Χιούμορ και γέλια, ε, έστω και στο ξεκάρφωτο...

...φωνάξτε το γιατρό...:mrgreen: ...δεν μπορώ να μην ξεφύγω, είτε στην μια πλευρά θα είμαι είτε στην άλλη....

[mammy]

Τώρα εγώ να χαρώ που είμαστε πολλές;;;; Δεν μπορώ να πω ότι χαίρομαι, αλλά τουλάχιστον έχω παρέα!!!

[DaF]

εγώ το χω βγάλει το συμπέρασμα...για να είσαι καλά πρέπει να είσαι ένας γάιδαρος και μισός, παρτάκιας εγωίσταρος...έτσι επιβιώνεις, κάτι σαν το εγωιστικό γονίδιο

 

έχω δύο πολύ καλά παραδείγματα: τον παππού μου που είναι 97 (ω ναι.....) ο πλέον αναίσθητος άνθρωπος στον κόσμο που τώρα τελευταία έχει πέσει σε νιρβάνα και είναι ακόμα καλύτερα, και τη γιαγιά του άντρα μου που είναι 89 και που χτες λέγαμε τα καμώματά της...ατάκα όταν πέθανε η κόρη της (η μαμά του άντρα μου) "είδες για να μην κάνω άλλο παιδί...ποιος θα με φροντίζει τώρα" (ω ναι...και πάλι!)

 

έλα όμως που δύσκολα 'κατακτιέται' η αναισθησία...

 

μα τόσο των άκρων πια;ή το ένα ή το άλλο;μήπως για όλα φταίνε τα ζώδια; (αναρωτιέμαι...........)διδυμούλες εδώ;

[fistikaki]

κι ο δικος μου ο παππους στα 94 εφυγε, μια ζωη ηταν τα ζωωωωωωωωωωωωωωα μου αργα.... οοοοοοοοολα θα γινουν........ ηηηηηηηηηηηηηρεμος!!!

 

 

(μη ψαχνεις για διδυμους σε τετοια τοπικς..... να φυγουν!!! να πανε αλλου!!!!!)

[ana08]

Εγω παλι ειχα απο τη στιμη που γεννησα και εχω ακομα (πολυ πιο σπανια βεβαια) τασεις φυγης... Να εξαφανιστω, να διακτινιστω, να ξαναγινω εφηβη, να μη ζω τη σημερινη ζωη μου... Αγχωνομαι με τα παντα, εχω πολλα νευρα και δεν εχω καθολου υπομονη... Αισθανομαι να πνιγομαι... Αυτα οχι συνεχεια, οχι καθε μερα... Εχω και πολυ καλες μερες... Και ειμαι και διδυμος!!!:lol:

[nicole23]

Μπορεί να σας φανώ ούφο με αυτό που θα πω αλλά θα το διακινδυνεύσω. Στα δύσκολα βάζω τον αυτόματο πιλότο. Είναι σα να βγαίνω από τον εαυτό μου και να παραλοκουθώ τα πάντα ως τρίτος παρατηρητής. Το έκανα στο παρελθόν σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου, το έκανα και πριν από κάποιους μήνες που γέννησα. Δεν σκεφτόμουν. Τάιζα, επλενα, κοιμόμουν. Ρομποτάκι. Έτσι σκαπούλαρα την κατάθλιψη.. κάτι σαν μίνι λοβοτομή. (εντάξει, τώρα επικοινωνώ κανονικά με το περιβάλλον )

 

ΥΣ: το υπέροχο τραγούδι του Μικρούτσικου που κολλάει?

[maryp]

οκ... δίδυμος κι εσύ??

[ana08]

οκ... δίδυμος κι εσύ??

 

Κι εσυ ε? Κι υστερα λενε πως δε μας αγγιζει τιποτα...

[Κατερίνα 23]

Είμαστε δυόοοοο...είμαστε τρείιιιιιιιιςςςς...είμαστε χίλιοι δεκατρείςςςςςςςςςς.............

[maryp]

Κι εσυ ε? Κι υστερα λενε πως δε μας αγγιζει τιποτα...

όχι! εγώ είμαι φυσιολογικός άνθρωπος! δεν είμαι δίδυμος! :lol::lol:

[ana08]

όχι! εγώ είμαι φυσιολογικός άνθρωπος! δεν είμαι δίδυμος! :lol::lol:

 

Μα καμια διδυμος??? Γιατι δε μας θελετε? Γιατι δε μας παιζετε? Γιατι περιθωριοποιουνται οι διδυμοι σε κατι τετοια θεματα???

 

Και αν σας πω οτι εχω ωροσκοπο σκορπιο??? Τι θα πειτε??? :roll:

[Μίκα]

Βρε Νικόλ, πως καταφέρνεις και βάζεις τον αυτόματο πιλότο; σαν να γυρνάς διακόπτη, ένα πράμα; εγώ πάλι αισθάνθηκα σαν να γύρισε ο διακόπτης αλλά από λάθος μεριά......κάπως πρέπει να βρω τη φόρμουλα να τον φέρω στα ίσα του...

 

 

σημ. Οι επτά νάνοι είναι κάτι σαν το "χάπι" μου, η φυγή μου...πολλά χρόνια τώρα...

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

 

 

Ενταξει? (Για την Μικα μου........)

[Μίκα]

αχ! μπουκίτσα... ευχαριστώ

[alcyon]

Ξέρεις πως θέλεις να φτάσεις κάπου, και παλεύεις. Παλεύεις με ότι έχεις για να το πετύχεις. Δίνεις την ψυχή σου σ'αυτό. Ξεχνάς πως είσαι άνθρωπος. Ξεχνάς τις ανάγκες. Ξεχνάς τα πάντα γύρω σου και έχουν σημασία μόνο εσύ και ο στόχος σου. Είσαι τόσο συγκεντρωμένη σε αυτόν που τίποτα άλλο δε μπορεί να μπει ανάμεσά σας.

 

Περνάει ο καιρός και ο στόχος σιγά σιγά εκπληρώνεται. Όλα φαίνεται να παίρνουν το δρόμο τους. Εμπόδια παρακάμπτονται, και η επίτευξη του στόχου φαίνεται στον ορίζοντα.

 

Χαλαρώνεις πια, γιατί ξέρεις πως όλη σου η δύναμη και το κουράγιο επενδυθηκαν σε αυτή σου την προσπάθεια. Ξέρεις πως έχεις γίνει πιο δυνατή. Πως μπορείς να ανταπεξέλθεις σε πολλά περισσότερα. Κάπου κάπου μπορεί να καμαρώνεις και τον εαυτό σου για όλα όσα κατάφερες και έφτασες (ή φτάνεις σύντομα) στο στόχο σου. Και χαλαρώνεις ακόμα περισσότερο.

 

Και ξαφνικά, εκεί που είσαι χαλαρή και έτοιμη να απολαύσεις τους καρπούς των κόπων σου.... Εκεί που περιμένεις να χαραχθεί ένα χαμόγελοο στο πρόσωπό σου και να γεμίσει η ψυχή σου αγαλίαση..... Κλαις. Κλαις μέσα από την ψυχή σου. Απορείς με το κλάμα... αλλά δεν μπορείς να το συγκρατήσεις. Το μυαλό σου ακόμα λειτουργεί με ρυθμό και αδυνατεί να αξιολογήσει τη νέα και παράδοξη αυτή κατάσταση. Και εξακολουθείς να κλαις! Και να μην ξέρεις το γιατί. Πώς να αντιμετωπίσεις κάτι που δεν το έχεις ταυτοποιήσει; Πώς να παλαίψεις έναν "εχθρό", έναν τόσο ξαφνικό "εισβολέα" όταν δεν μπορείς να κατανοήσεις από πού προέρχεται και πώς προέκυψε και γιατί συμβαίνει; Και εξακολουθείς να κλαις και να θρηνείς τα πράγματα όπως ακριβώς θα έκανες με την πλήρη αποτυχία! Πόσο παράξενο αλήθεια.

 

Τα σκέφτεσαι όλα από την αρχή, γιατί το μυαλό σου ακόμα λειτουργεί με γρήγορους ρυθμούς και εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει αυτή την απρόσμενη αντίδραση. Και βιώνεις θρήνο, αποτυχία, απογοήτευση, απομόνωση, μοναξιά. Και όλα αυτά.... για την ξεκάθαρη επιτυχία σου! Είσαι σίγουρη πως όλα πήγαν όπως τα σχεδίασες. Πως πάλαιψες, πως τα κατάφερες. Τότε πώς γίνεται όλο αυτό;

 

Εδώ μπλοκάρει και το μυαλό. Αναλαμβάνει το συναίσθημα που εξακολουθεί να θρηνεί. Η απογοήτευση γίνεται πια κυρίαρχος......

 

.................... .............. ..................

 

Αν κάτι από όλα αυτά σου είναι οικείο...... έχω μια λύση... μια δική μου λύση. Όπως εγώ προσωπικά την κατάλαβα από τον εαυτό μου. Γιατί ... τον εαυτό μου περιέγραψα παραπάνω.

 

Τον εαυτό μου σε στιγμές χαλάρωσης μετά από μεγάλη ένταση και προσπάθεια.

 

Είναι η συσσορευμένη κούραση που βγαίνει. Είναι η φυσική άμυνα του οργανισμού να κρατήσει τις ισορροπίες. Αν στην προσπάθειά σου έχεις παραβλέψει το συναίσθημα, αυτό θα βγει πιο απότομα, πιο ξαφνικά, πιο έντονα. Και επειδή έχει καταπιεστεί σε μη έκφραση τόσο καιρό, εκφράζονται τώρα... αλλά με θρήνο και κλάμα.

 

Αυτά τα συναισθήματα δεν έχουν να κάνουν με το αν πέτυχες ή όχι το στόχο σου. Έχουν να κάνουν μόνο με την εκτόνωση της έντασης που ένιωθες μέχρι να πετύχεις το στόχο σου. Γι' αυτό βγαίνουν σε περίοδο που φαίνεται πιο "χαλαρή". Και για αυτό βγαίνουν σε κλάμα (διεγείρεται ο μηχανισμός αυτοάμυνας του οργανισμού μας.... για να κρατήσει μια σχετική ψυχική ισορροπία).

 

Αφέσου στα συναισθήματα αυτά. Μη σκέφτεσαι προεκτάσεις, γιατί δεν υπάρχουν. Βίωσε αυτά που ερχονται και αναδύονται μέσα από την ψυχή σου. Μετά από 1-2 μέρες θα περάσουν! Όσο τα σκέφτεσαι περισσότερο και δίνεις προεκτάσεις και ανατροφοδοτείς αυτή τη θλίψη.... θα ενισχύεται και θα κρατάει περισσότερο.

[DaF]

Σοφή μαμά η alcyon να την ακούτε(βρε μπας και είσαι διδυμοι;-εντάξει το κόβω)

 

τι να πω βρε παιδιά, το στιχάκι από κάτω (κατω -κατω - κατω!) τα λέει όλα....για τους φευγάτους του κόσμου: "μπορούμε πάντα να ονειρευόμαστε ότι 'την κάνουμε', αλλά χωρίς να το κουνάμε από'δω"

[nicole23]

Βρε Νικόλ, πως καταφέρνεις και βάζεις τον αυτόματο πιλότο; σαν να γυρνάς διακόπτη, ένα πράμα; εγώ πάλι αισθάνθηκα σαν να γύρισε ο διακόπτης αλλά από λάθος μεριά......κάπως πρέπει να βρω τη φόρμουλα να τον φέρω στα ίσα του...

 

 

σημ. Οι επτά νάνοι είναι κάτι σαν το "χάπι" μου, η φυγή μου...πολλά χρόνια τώρα...

 

Ξέρω γω... είναι άμυνα του οργανισμού. Μόνο του συμβαίνει. Άκου αυτό το τραγουδάκι αύριο το πρωϊ να σου φτιάξει το κέφι ....

 

Και να θυμάσαι πως σ' αυτό το κάρο είμαστε δεμένες και το τραβάμε όλες λίγο πολύ.... Υπομονή

[Μίκα]

Κάνοντας ενδοσκόπηση και προσπαθώντας να βρω την άκρη και τι φταίει κατέληξα στο...φάση ήταν και πέρασε. ε, λέω να το δουλέψω κι έτσι μπας και πιάσει!! Αυτό που κατάλαβα, πιο έντονα όμως τώρα, είναι πως εάν δεν είμαι εγώ καλά το σπίτι πάει κατά διαόλου γωνία. Πάντα το έλεγα αυτό και το πίστευα αλλά δεν το είχα νοιώσει τόσο...ώσπου εχθές το συνειδητοποίησα και ήταν σαν...χαστούκι...

 

Πραγματικά Αλκυώνη, όσο το σκέφτεσαι τόσο το...φουντώνεις...σαν να τροφοδοτείς συνεχώς μια φωτιά...

[sofia_nefeli]

μικα μου σου ειχα πει να το νοιωσεις μη το πολεμησεις και θα περασει....τωρα βλεπω κ την αναλυση της αλκυων κ συμβουλη της ειναι να αφεθεις λιγο...δεν ειναι κακο...

φαε κ κανενα μεζεδακι πλασε κ κανενα ζυμαρακι να σου φυγει το αγχος κ ολα καλα θα πανε....!!!πολλα πολλα φιλακια!!!

[maryp]

Μη σκέφτεσαι προεκτάσεις, γιατί δεν υπάρχουν. Βίωσε αυτά που ερχονται και αναδύονται μέσα από την ψυχή σου. Μετά από 1-2 μέρες θα περάσουν! Όσο τα σκέφτεσαι περισσότερο και δίνεις προεκτάσεις και ανατροφοδοτείς αυτή τη θλίψη.... θα ενισχύεται και θα κρατάει περισσότερο.

 

και πώς γίνεται να μην το σκέφτεσαι? Γίνεται??

[Μίκα]

και πώς γίνεται να μην το σκέφτεσαι? Γίνεται??

 

Μάλλον εδώ μπαίνει ο αυτόματος πιλότος και λειτουργείς σαν ρομποτάκι, οπότε παύεις να σκέφτεσαι...

 

...και Σοφία...οκ! είπαμε...χαΛαρά!!...

 

(άντε να δούμε...)