θέλω ΜΟΝΟ τη μαμά

[no doubt]

κοίτα, τα πρώτα 18 χρόνια είναι δυσκολα, μετά αν είστε τυχεροι θα περάσει σε άλλη πόλη, και μετά θα τον αναλάβει άλλη γυναίκα...!

 

Βασικά να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν και χειρότερα (σκέψου να έκανες δίδυμα),

Δεν έλεγες κάτι άλλο. Είμαι κι εγώ σε αυτή τη φάση με νεογέννητα δίδυμα. Φανταστείτε τί τραβάω η γυναίκα. Το βράδυ δε είναι ένας ολόκληρος μαραθώνειος. Μια θηλάζω το ένα μωρό μιά το άλλο και ο μεγάλος συνέχεια να ξυπνάει και να φωνάζει μαμά. Κι όταν έρχετε στο κρεβάτι θέλει να του δώσω γάλα εγώ όχι ο μπαμπάς του. Πώς να αφήσω το μωρό που θηλάζει, διαμαρτύρεται κι αυτό. Αρχίζει τις τσιρίδες ξυπνάει και το άλλο μωρό και είμαστε να μας λυπάστε.

[pk33]

Δεν έλεγες κάτι άλλο. Είμαι κι εγώ σε αυτή τη φάση με νεογέννητα δίδυμα. Φανταστείτε τί τραβάω η γυναίκα. Το βράδυ δε είναι ένας ολόκληρος μαραθώνειος. Μια θηλάζω το ένα μωρό μιά το άλλο και ο μεγάλος συνέχεια να ξυπνάει και να φωνάζει μαμά. Κι όταν έρχετε στο κρεβάτι θέλει να του δώσω γάλα εγώ όχι ο μπαμπάς του. Πώς να αφήσω το μωρό που θηλάζει, διαμαρτύρεται κι αυτό. Αρχίζει τις τσιρίδες ξυπνάει και το άλλο μωρό και είμαστε να μας λυπάστε.

 

ίδιο configuration με εμένα (η μεγάλη κοριτσάκι 2,5 ετών και οι 2 μικροί 5 μηνών )

 

μήπως να δοκιμάσεις να βγάλεις το γάλα με θήλαστρο για να ταϊζει και ο άντρας σου;

 

Η μεγάλη τρελαίνεται (σιγά σιγά το ξεπερνάει) όταν έβλεπε εμένα να ταϊζω μικρά (Οιδίποδας βλέπεις ).

 

Τώρα βλέπει εσένα ξαφνικά να είσαι αποκλειστικά με τα μικρά και τρελαίνεται. Θέλει να τον ταϊζεις όπως ταϊζεις και τα μικρά. Είναι ότι χειρότερο αυτό που έχεις κάνει, να στρέψεις την προσοχή σου αποκλειστικά στα μικρά. Σίγουρα έχεις ακούσει τις ωραίες ιστοριούλες περί θηλασμού, αλλά δεν έχεις μόνο τα δίδυμα, σε χρειάζεται και το άλλο μωρό.

 

Λυπάμαι που θα σου το πω, αλλά το configuration που έχεις με θηλασμό δεν βγαίνει. Οι μήνες που θα σας έρθουν είναι ακόμη πιο δύσκολοι και αν εξαντληθείς από το θηλασμό, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε κάνα εξάμηνο θα καταλήξεις ή σε ψυχιατρείο ή με μία πέτρα στο λαιμό κάπου στο σαρωνικό μαζί με τα ψαράκια.

Εμείς το κάναμε με θήλαστρο και πάλι αντέξαμε 3 μήνες. Καλό το γαλατάκι της μαμάς, αλλά η μαμά πρέπει να υπάρχει και μετά το θηλασμό για να ζήσουν τα μωρά. Χωρίς το γάλα σου θα ζήσουν μια χαρά. Χωρίς τους γονείς τους όμως απλά δεν θα ζήσουν.

[pk33]

Καλώς την Στρουφμίτα!

Η δικιά μου άποψη είναι αρκετά διαφορετική από του pk33.

Πότε ξεκίνησε παιδικό σταθμό ο γιος σου? Πότε ξεκίνησε η προσκόλληση σε σένα? Μήπως τελικα αυτά τα δύο συνδέονται?

Η πολύ έντονη προτίμηση για τον ένα από τους δύο γονείς (συνήθως η μαμά αλλά όχι πάντα), που μπορεί να εκφράζεται και ως απόρριψη του άλλου, είναι ένα βασικό 'σύμπτωμα' αυτού που λέμε "άγχος αποχωρισμού". Αυτό ξεπερνιέται καλύτερα, ευκολότερα και χωρίς να πληγώνει την ψυχούλα του παιδιού μας με τρυφερότητα και αγάπη.

Η δική μου άποψη είναι ότι στα πλαίσια του δυνατού, πρέπει να ικανοποιείς την ανάγκη του για περισσότερη επαφή μαζί σου, προλαβαίνοντας και όχι υποκύπτωντας εκ των υστέρων στις φωνές του. Πίστεψέ με ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι.

Πάρτον μαζί σου παντού, κάνετε περισσότερα πράγματα μαζί, κάντε περισσότερες αγκαλιές.

Διάβασε προσεχτικά αυτά που γράφει η sofuka πιο πάνω. Εμένα με έχει βοηθήσει πολύ

 

 

Και όταν με το καλό κανεις άλλο παιδάκι, τότε εκεί είναι που θα τρελαθείς!

 

Αν θα μείνει μοναχοπαίδι, θα έχεις αναθρέψει το τέλειο κολόπαιδο που θέλει τη μαμά ακόμη και για να κατουρήσει!

[no doubt]

ίδιο configuration με εμένα (η μεγάλη κοριτσάκι 2,5 ετών και οι 2 μικροί 5 μηνών )

 

μήπως να δοκιμάσεις να βγάλεις το γάλα με θήλαστρο για να ταϊζει και ο άντρας σου;

 

Η μεγάλη τρελαίνεται (σιγά σιγά το ξεπερνάει) όταν έβλεπε εμένα να ταϊζω μικρά (Οιδίποδας βλέπεις ).

 

Τώρα βλέπει εσένα ξαφνικά να είσαι αποκλειστικά με τα μικρά και τρελαίνεται. Θέλει να τον ταϊζεις όπως ταϊζεις και τα μικρά. Είναι ότι χειρότερο αυτό που έχεις κάνει, να στρέψεις την προσοχή σου αποκλειστικά στα μικρά. Σίγουρα έχεις ακούσει τις ωραίες ιστοριούλες περί θηλασμού, αλλά δεν έχεις μόνο τα δίδυμα, σε χρειάζεται και το άλλο μωρό.

 

Λυπάμαι που θα σου το πω, αλλά το configuration που έχεις με θηλασμό δεν βγαίνει. Οι μήνες που θα σας έρθουν είναι ακόμη πιο δύσκολοι και αν εξαντληθείς από το θηλασμό, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε κάνα εξάμηνο θα καταλήξεις ή σε ψυχιατρείο ή με μία πέτρα στο λαιμό κάπου στο σαρωνικό μαζί με τα ψαράκια.

Εμείς το κάναμε με θήλαστρο και πάλι αντέξαμε 3 μήνες. Καλό το γαλατάκι της μαμάς, αλλά η μαμά πρέπει να υπάρχει και μετά το θηλασμό για να ζήσουν τα μωρά. Χωρίς το γάλα σου θα ζήσουν μια χαρά. Χωρίς τους γονείς τους όμως απλά δεν θα ζήσουν.

Ε καλά δεν θα τρελαθώ κι όλας! Βασικά είπα να τους θηλάσω λίγο καιρό για τα αντισώματα όμως συνεβη το εξής. Ο μικρός έχει παλλινδρόμηση και πνίγεται με τα μπιμπερό, και η παιδίατρος συνέστησε θηλασμό. Ο μεγάλος έχει παχύνει πολύ και πάλι η παιδίατρος συνέστησε θηλασμό μετά τον θηλασμό του μικρού για να τραβάει όχι πολύ γάλα να κουράζεται και να κοιμάται. Και όντως έτσι τον "μαζέψαμε" λίγο.

Τον πρώτο μου γιο δεν τον έχω εγκαταλήψει. Παίζουμε συνέχεια μαζί, όσο κουρασμένη κι αν είμαι και έχω καθιερώσει 1-2 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, να πηγαίνουμε κάπου οι δυο μας. Αν δεν έχει καλό καιρό κάθομαι όλη αυτήν την ώρα στο δωμάτιο του. Τον ταϊζω εγώ, τον κοιμίζω εγώ, μπάνιο εγώ άλλαγμα εγώ. Κι όμως δεν τον φτάνει. Όλο φωνάζει μαμά μαμά. Τα μωρά μάλλον είναι αδικημένα γιατί εκτός τον θηλασμό δεν ασχολούμαι καθόλου μαζί τους κι ας κλαίνε. Ενώ εκείνον δεν τον άφησα ποτέ να κλάψει και πάντα κοιμάται στην αγκαλιά μου.

Και στην τελική και μένα ο θηλασμός με ξεκουράζει, είναι η μόνη ώρα που μπορώ και κάθομαι.

[Afrodite]

Βρε συ frosobal, μια χαρα σε βρισκω, αλλα μου εμεινε μια απορια, οταν λες τον θηλαζεις μετα τον μικρο, εννοειες απο το ιδιο στηθος? Δεν εχω διδυμα κ δε ξερω αλλα δεν τα θηλαζεις ενα μαστο σε καθε παιδι(εννοειται οτι τα εναλλασεις)? αμα τον θηλαζεις "δευτερο" αφου ο πρωτος εχει πιει το αραιο γαλα, "ο μπουλουκος" (δωσε ονοματα κ συ βρε παιδι μου ) θα παρει το πιο "παχυ" γαλα οποτε θα παχυνει κιαλλο ενω ο πιο μικρος θα μενει πιο αδυνατος....

ΠΚ, οσο πιο πολυ "απορριπτεις" το παιδι τοσο πιο πολυ θα σε ζηταει. Αν το κανεις εντονα, στο τελος θα απογοητευτει και θα κλειστει στον εαυτο του κ δε θα σε πρηζει, αλλα ποτε δεν θα εχει αισθανθει σιγουρια κ ασφαλεια για τα συναισθηματά σου κ κατα συνεπεια των αλλων. Αντιθετα αν του καλυψεις αυτη την αναγκη (που ειναι φυσιολογικοτα το ενα παιδι να εχει, μιας και ξερει οτι εξαρτάται απο σενα) σε λιγο θα "απογαλακτιστει" μονος του κ θα εχει μεγαλυτερη αυτοπεποιθεση! Αυτα λεω εγω τωρα...

[no doubt]

Όταν το βάζω το στήθος είναι εντελώς άδειο. Ρουφάει μέχρι να το ξανατραβήξει και έτσι κουράζεται. Αυτό δεν γίνεται συνέχεια μόνο όταν πεινάσει πολύ γρήγορα σε σχέση με το προηγούμενο γεύμα. Δεν ισχύει αυτό που λες ένα στήθος ο καθένας. Α και ο μικρός δεν είναι αδύνατος, μπουλούκος είναι κι αυτός αλλά όχι τόσο.

Τη δεύτερη παράγραφό σου δεν την κατάλαβα. Ποιο παιδί δηλαδή απορρίπτω; Αν διαβάσεις περισσότερο με τον μεγάλο μου γιο ασχολούμαι προς το παρόν. Παίζω βέβαια και με τα μωρά αλλά όταν εκείνος δεν είναι μπροστά. Εξάλλου κι αυτά είναι πολύ μικρούλια και κοιμούνται πολλές ώρες.

[Afrodite]

Τη δεύτερη παράγραφό σου δεν την κατάλαβα. Ποιο παιδί δηλαδή απορρίπτω; Αν διαβάσεις περισσότερο με τον μεγάλο μου γιο ασχολούμαι προς το παρόν. Παίζω βέβαια και με τα μωρά αλλά όταν εκείνος δεν είναι μπροστά. Εξάλλου κι αυτά είναι πολύ μικρούλια και κοιμούνται πολλές ώρες.

καλε η δευτερη παραγραφος απανταει σε αυτα που λεει η pk33, απλα για συντομια εγραψα ΠΚ... Σορι στη βιασυνη μου δεν εγινα μαλλον κατανοητη

Παντως και γω με την μεγαλη μου ασχολουμαι νομιζω περισσοτερο παρα με το μωρο... Ευτυχως οταν αυτη παει σχολειο μπορω και αφιερωνομαι στον μικρο αποκλειστικα!

[no doubt]

Τρόμαξα προς στιγμή αν έδωσα να καταλάβετε ότι δεν θέλω το μεγάλο μου παιδί. Απλά είναι αδύνατον να έχει μόνο εκείνος την προσοχή μου. Επίσης δεν θεωρώ σωστό να μην θηλάσω τα μωρά μετά από τόσο κόπο που έχω κάνει μόνο και μόνο επειδή έχω κι άλλο παιδί. Και δεν το κάνω για τις ιστοριούλες περί θηλασμού αλλά γιατί ΕΓΩ το θέλω. Τα όρια μου τα γνωρίζω πολύ καλά.

[pk33]

Τα μωρά μάλλον είναι αδικημένα γιατί εκτός τον θηλασμό δεν ασχολούμαι καθόλου μαζί τους κι ας κλαίνε. Ενώ εκείνον δεν τον άφησα ποτέ να κλάψει και πάντα κοιμάται στην αγκαλιά μου.

Και στην τελική και μένα ο θηλασμός με ξεκουράζει, είναι η μόνη ώρα που μπορώ και κάθομαι.

 

Συγνώμη αλλά από εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Κοιμάσαι πάντα αγκαλιά μαζί του, και δεν το άφησες να κλάψει; Ε κάποια στιγμή πρέπει να μάθει και να κλαίει και να κοιμάται μόνο του!!!

Δυστυχώς για σένα αυτά έπρεπε να τα κόψεις πριν τη γέννηση των μωρών...καλά δεν προετοίμασες το έδαφος; Τι περιμένεις, ότι θα του αρέσει του μικρου να σε βλέπει να τα θηλάζεις;

 

Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσεις να φέρεσαι φυσιολογικά στον μεγάλο. Θα παίρνεις και τα 3 να κοιμάστε αγκαλιά σε ένα χρόνο; Τα άλλα θα τα αφήνεις να κλαίνε;

 

Δεν κάνουμε τέτοια λάθη! Το μωρό από την 1η μέρα πρέπει να συνηθίσει ότι μπαίνει στο κρεβάτι και κοιμάται. Τέλος. Ούτε νανουρίσματα, ούτε τίποτα.

Για το αντίθετο, βιώνεις το αποτέλεσμα τώρα. Δυστυχώς τώρα λόγω ζήλειας του μεγάλου, δεν μπορείς να τα κόψεις. Απλά θα γίνεις χιλια κομμάτια.

Αλλιώς ξεκίνα με το να λές στον άντρα σου να ασχοληθεί λίγο με τον μεγάλο. Θα κλάψει 2-3-4-5 φορές , ε μετά θα συνηθίσει.

 

Το κλάμα είναι μία φυσιολογικότατη φάση της ζωής κάθε ανθρώπου. Αν απλά δεν τον αφήνεις να κλαίει, τον κάνεις edit admin.

Επεξεργάστηκαν 25 Νοεμβρίου,2009 by Συντονιστής Συζητήσεων
Αναφορά μέλους για ανάρμοστη έκφραση.

[pk33]

ΠΚ, οσο πιο πολυ "απορριπτεις" το παιδι τοσο πιο πολυ θα σε ζηταει. Αν το κανεις εντονα, στο τελος θα απογοητευτει και θα κλειστει στον εαυτο του κ δε θα σε πρηζει, αλλα ποτε δεν θα εχει αισθανθει σιγουρια κ ασφαλεια για τα συναισθηματά σου κ κατα συνεπεια των αλλων. Αντιθετα αν του καλυψεις αυτη την αναγκη (που ειναι φυσιολογικοτα το ενα παιδι να εχει, μιας και ξερει οτι εξαρτάται απο σενα) σε λιγο θα "απογαλακτιστει" μονος του κ θα εχει μεγαλυτερη αυτοπεποιθεση! Αυτα λεω εγω τωρα...

 

Ναι ΟΚ. δοκίμασε εσύ με δίδυμα και τα λέμε.

Καμία σχέση το να κάνεις 2ο παιδί με το να κάνεις 2ο και 3ο μαζί. Το πιο απλό: τα γεύματα, αλλαγές πάνας, μπάνιο κτλ είναι επι 2. Τόσο απλά.

Μετά βρες μου εσύ χρόνο για το μεγάλο. Εννοείται ότι δεν θεωρούμε δεδομένη την ύπαρξη γιαγιάδων κτλ.

 

Γιαυτό λέω ότι πριν τη γέννηση των διδύμων έπρεπε να αλλάξει η στάση απέναντυ στο μεγάλο παιδί, ώστε να μάθει ότι η φυσιολογική κατάσταση είναι μια πολύ πιο χαλαρή σχέση. Τα παιδιά μέχρι ένα βαθμό προσκολλούνται στους γονείς τους λόγω της φύσης του ανθρώπου, αλλά από ένα βαθμό και μετά, οι γονείς ωθούν τα παιδιά τους να προσκοληθούν πάνω τους και αυτό συμβαίνει κυρίως στο 1ο παιδί. Έτσι όταν θα έρθουν τα επόμενα παιδιά, εκεί καταλαβαίνει ο γονιός την πατάτα του, αλλά τότε είναι αργά πια για να αλλάξει το status.

[pk33]

Τρόμαξα προς στιγμή αν έδωσα να καταλάβετε ότι δεν θέλω το μεγάλο μου παιδί. Απλά είναι αδύνατον να έχει μόνο εκείνος την προσοχή μου. Επίσης δεν θεωρώ σωστό να μην θηλάσω τα μωρά μετά από τόσο κόπο που έχω κάνει μόνο και μόνο επειδή έχω κι άλλο παιδί. Και δεν το κάνω για τις ιστοριούλες περί θηλασμού αλλά γιατί ΕΓΩ το θέλω. Τα όρια μου τα γνωρίζω πολύ καλά.

 

Επειδή έχω ήδη 6 μήνες με τα δίδυμα, πίστεψέ με τα όριά σου δεν τα ξέρεις, όπως δεν ξέρεις και τα όρια του άντρα σου. Κάθε μέρα που περνάει είναι πιο κουραστική από την προηγούμενη. Κάθε μέρα που περνάει δοκιμάζεται η σχέση μου με τη γυναίκα μου.

 

Ξέρεις τι δυναμη θα χρειαστείς αν κάποια στιγμή έχεις το ένα παιδί νοσοκομείο με πνευμονία και ταυτόχρονα τα δίδυμα στο σπίτι βγάζουν δόντια; Εκεί να δείς γλέντια! Στο σπίτι δεν κοιμόμαστε, στο νοσοκομείο δεν κοιμόμαστε γιατί πρέπει να απασχολούμε ένα παιδάκι 2,5 ετών και να προσέχουμε να μην τραβήξει το ορό και όταν είναι ξύπνιο και όταν κοιμάται!

Και εγώ έλεγα ότι ήξερα τα όριά μου, μέχρι που την βδομάδα που μας πέρασε, απλά τα ξεπέρασα.

[no doubt]

pk33 φαίνεται πώς πιέστηκες τώρα τελευταία! Ξέρεις 3 μήνες πριν γεννήσω επισκεπτήκαμε και παιδοψυχολόγο προκαταβολικά επειδή ο μεγάλος ζήλευε την κοιλιά! Τον αφήσαμε να κλάψει περίπου ένα μήνα. Τον κοίμιζε ο πατέρας του και δεν τον ήθελε καθόλου. Μέχρι και το κεφάλι του στον τοίχο χτυπούσε αλλά εμείς ανένδοτοι. Πάνω στον μήνα έκανε πίσω και ο παιδοψυχολόγος. Το παιδί είπε δεν μπορείτε να το βασανίζετε άλλο. Θα ζηλέψει τί να κάνουμε όλα τα μεγαλύτερα αδέλφια παιρνούν αυτή τη φάση. Η μητέρα μου μένει δίπλα και με παρακαλάει κάθε μέρα να τον αφήσω να κοιμηθεί εκεί που του αρέσει κιόλας (όταν δεν είναι η μαμά προσκολλάται στη γιαγια). Όμως ο παιδοψυχολόγος ήταν σαφής στο όχι. Θα νιώσει ότι τον διώχνουμε λόγω των μωρών και η αλήθεια δεν είναι και μακριά από αυτό.

Να διορθώσω ότι κοιμόταν στην αγκαλιά μου όσο ήταν μωρό. Τους τελευταίους μήνες απλώς θέλει για κανένα 10λεπτο να του κρατάω το χέρι.

Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολα τα πράγματα και αγγελικά πλασμένα, θέλει πολύ πολύ υπομονή. Εγώ δεν έχω παράπονο το μόνο που με κουράζει είναι αυτή η προσκόλλησή του σε μένα.

[sofuka]

Συγνώμη αλλά από εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Κοιμάσαι πάντα αγκαλιά μαζί του, και δεν το άφησες να κλάψει; Ε κάποια στιγμή πρέπει να μάθει και να κλαίει και να κοιμάται μόνο του!!!

Ε, λοιπόν, όσο ζει κανείς μαθαίνει! Ήμουν πολύ μακριά νυχτωμένη και δεν είχα καταλάβει ότι έπρεπε να μάθω στα παδιά μου να κλαίνε! Άσε που μάθανε να κοιμούνται μόνα τους κάποια στιγμή χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, χωρίς να προσπαθήσω και κυρίως, χωρίς να κλαίνε! Πάει, τα κατέστρεψα!

 

Δυστυχώς για σένα αυτά έπρεπε να τα κόψεις πριν τη γέννηση των μωρών...καλά δεν προετοίμασες το έδαφος; Τι περιμένεις, ότι θα του αρέσει του μικρου να σε βλέπει να τα θηλάζεις;

 

Σίγουρα θα του αρέσει περισσότερο να τον αφήνεις να κλαίει και να αρνείσαι να του κρατήσεις λίγο το χεράκι για να κοιμηθεί (κάτι που μπορεί να γίνει άνετα και θηλάζοντας το ένα μωρό, είμαι σίγουρη ότι κάποιες φορές θα καταφέρεις να το κάνεις θηλάζοντας και τα δύο και έχοντας και τα τρία παιδιά σου ευτυχισμένα και να αισθάνονται ασφαλή κοντά σου)

 

Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσεις να φέρεσαι φυσιολογικά στον μεγάλο. Θα παίρνεις και τα 3 να κοιμάστε αγκαλιά σε ένα χρόνο; Τα άλλα θα τα αφήνεις να κλαίνε;

 

Αχ, προφανώς δεν ξέρεις τι ωραίο που είναι να κοιμάσαι αγκαλίτσα με 3 και με 4 και με περισσότερα παιδάκια. Δυστυχώς, εμένα ποτέ δεν μου κάθονται να τα κοιμίσω όλα μαζί και μου έχει μείνει απωθημένο!

 

Δεν κάνουμε τέτοια λάθη! Το μωρό από την 1η μέρα πρέπει να συνηθίσει ότι μπαίνει στο κρεβάτι και κοιμάται. Τέλος. Ούτε νανουρίσματα, ούτε τίποτα.

Ούτε νανουρίσματα, ούτε θηλασμός, ούτε χάδια, ούτε αγκαλιές... Μην κάνεις τέτοια τραγικά λάθη!

Μα είναι δυνατόν να ζητάνε τα παιδιά από τη μαμά τους τέτοια πράγματα;

 

Αλλιώς ξεκίνα με το να λές στον άντρα σου να ασχοληθεί λίγο με τον μεγάλο. Θα κλάψει 2-3-4-5 φορές , ε μετά θα συνηθίσει.

Θα το πάρει απόφαση το παιδί πως ό,τι και να κάνει η μαμά δεν πρόκειται να ασχοληθεί μαζί του γιατί δεν αξίζει να ασχοληθεί μαζί του και δεν θα ξανακλάψει! Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του (μόνο μην ξεχάσετε να βάζετε την άκρη λεφτά για ψυχολόγους που θα χρειαστεί αργότερα)

 

Το κλάμα είναι μία φυσιολογικότατη φάση της ζωής κάθε ανθρώπου. Αν απλά δεν τον αφήνεις να κλαίει, τον κάνεις edit admin.

 

Τι λες;... Για κοίτα, και δεν το είχα σκεφτεί! Έτσι εξηγούνται πολλά!

[sofuka]

pk33 φαίνεται πώς πιέστηκες τώρα τελευταία!

 

Κορίτσια εσείς που έχετε δίδυμα είσαστε ηρωίδες, σίγουρα καμία από εμάς δεν μπορεί να αισθανθεί την κούραση και το άγχος που περνάτε! Γι' αυτό pk33, θα ήταν καλύτερο να εμψυχώνετε η μία την άλλη, αντί να την αποθαρρύνετε! Όλες οι μαμάδες κατά καιρούς έχουνε περάσει από πολύ ζόρικες φάσεις και μακάρι να μην ξαναπεράσει καμία από νοσοκομεία κλπ. Όμως κάποια στιγμή τα δύσκολα περνάνε.

 

Θα ζηλέψει τί να κάνουμε όλα τα μεγαλύτερα αδέλφια παιρνούν αυτή τη φάση.

 

Ακριβώς! Και ταλαιπωρούνται από τη ζήλεια τους, αλλά και μαθαίνουν από αυτή, είναι μια πρόκληση και η ζήλεια και αν οι γονείς δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι είναι εκεί γι' αυτό, ότι όσο μπορούνε θα του καλύψουνε τις ανάγκες του τις συναισθηματικές, τόσο πιο καλά θα τη διαχειριστεί και ακόμα και θα ωφεληθεί απ' αυτή!

Αργά ή γρήγορα, θα μάθει να μοιράζεται, να νοιάζεται για τα αδέρφια του όπως η μαμά και ο μπαμπάς νοιάζονται γι' αυτό, γιατί τα παιδιά καταλαβαίνουν πότε ο γονιός κάνει το καλύτερο δυνατό σε κάθε περίπτωση και πότε απλά το ξεφορτώνεται.

 

Η μητέρα μου μένει δίπλα και με παρακαλάει κάθε μέρα να τον αφήσω να κοιμηθεί εκεί που του αρέσει κιόλας (όταν δεν είναι η μαμά προσκολλάται στη γιαγια). Όμως ο παιδοψυχολόγος ήταν σαφής στο όχι. Θα νιώσει ότι τον διώχνουμε λόγω των μωρών και η αλήθεια δεν είναι και μακριά από αυτό.

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα μ' αυτό! Ο μεγάλος πάντα κοντά σ' εσένα και στα μωρά!

 

 

Να διορθώσω ότι κοιμόταν στην αγκαλιά μου όσο ήταν μωρό. Τους τελευταίους μήνες απλώς θέλει για κανένα 10λεπτο να του κρατάω το χέρι.

 

Όταν γεννήθηκε ο δεύτερος γιος μου, το βράδυ τον θήλαζα καθισμένη μέσα στην κούνια του πρώτου, γιατί ήθελε κι ο πρώτος μου να του κρατάω το μπιμπερό και να τον χαϊδεύω μέχρι να αποκοιμηθεί και στον καναπέ ή αλλού δεν κοιμόταν. Έτσι κατέληξα να μπαίνω με το μωρό μέσα στην κούνια του!:lol:

frosobal, μια χαρά τα πατε, θα βρεις σιγά σιγά λύσεις που θα σε βολέψουν πιο πολύ και όταν τα μωρά αρχίσουν τις στερεές, θα μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και με τα 3 παιδιά ταυτόχρονα, ενώ θα δεις τη ζήλεια του μεγάλου να μετριάζεται κάπως!

 

 

Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολα τα πράγματα και αγγελικά πλασμένα, θέλει πολύ πολύ υπομονή. Εγώ δεν έχω παράπονο το μόνο που με κουράζει είναι αυτή η προσκόλλησή του σε μένα.

 

Δεν σε κουράζει η προσκόλληση του μεγάλου σ' εσένα, σε κουράζουν τα 3 παιδιά, 2 εκ των οποίων είναι δίδυμα! Θα σε κούραζαν ακόμα κι αν δεν θήλαζες, ακόμα κι αν ο μεγάλος ήταν λιγότερο προσκολλημένος!

Τα πάτε πολύ καλά, συνέχισε να ανταποκρίνεσαι στον μεγάλο σου γιο όπως κάνεις μέχρι τώρα. Η ηλικία που βρίσκεται είναι δύσκολη και θέλει συνεχώς την επιβεβαίωση ότι τον αγαπάς, ότι θα είσαι εκεί όποτε σε χρειαστεί. Σε λίγο θα είναι έτοιμος να κάνει τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και αυτό δεν έχει σχέση με το αν έχει μικρότερα αδέλφια ή όχι! Για να τα κάνει όμως θα πρέπει πρώτα να νιώσει απόλυτα ασφαλής! Γι' αυτό προσκολλάται και γι' αυτό κι εσύ πολύ σωστά καθοδηγούμενη από το ένστικτό σου του δίνεις αυτή την ασφάλεια που έχει ανάγκη!

[underage]

Ωραίο είναι μωρέ να σε θέλει...και κουραστικό βέβαια απο την άλλη..

 

 

Ιδίως αν έχεις ένα χρονοδιάγραμμα με γραπτές εργασίες του πανεπιστημίου να σε κυνηγάει :lol:

 

 

Τι λες;... Για κοίτα, και δεν το είχα σκεφτεί! Έτσι εξηγούνται πολλά!

 

Για αυτό είσαι εδώ, για να μάθεις!!!!!!!!!!!!

Τι αν δεν κλάψει το παιδί μέχρι να μελανιάσει, δεν μαθαίνει τίποτα......

Επίσης αν σε ενοχλεί το κλάμα, μπορείς απλά να το πας στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του σπιτιού για να μην το ακούς

[no doubt]

Σε λίγο θα είναι έτοιμος να κάνει τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και αυτό δεν έχει σχέση με το αν έχει μικρότερα αδέλφια ή όχι! Για να τα κάνει όμως θα πρέπει πρώτα να νιώσει απόλυτα ασφαλής! Γι' αυτό προσκολλάται και γι' αυτό κι εσύ πολύ σωστά καθοδηγούμενη από το ένστικτό σου του δίνεις αυτή την ασφάλεια που έχει ανάγκη!

Και μέσα σε όλο αυτό το γλυκό πανικό ο μεγάλος μου γιος έκοψε την πάνα! Από μόνος του χωρίς να του πούμε τίποτα. Ζήτησε να τον πάμε στην τουαλέτα, πήρε μόνος του το γιογιό και τα έκανε. Και τα τσίσα. Τις τελευταίες μέρες φοράμε μόνο τη νύχτα πάνα. Κι εγώ που νόμιζα ότι λόγω των μωρών δεν θα τα έκοβε και δεν έκανα καν τον κόπο να του το μάθω.

[Dimitrali]

Και μέσα σε όλο αυτό το γλυκό πανικό ο μεγάλος μου γιος έκοψε την πάνα! Από μόνος του χωρίς να του πούμε τίποτα. Ζήτησε να τον πάμε στην τουαλέτα, πήρε μόνος του το γιογιό και τα έκανε. Και τα τσίσα. Τις τελευταίες μέρες φοράμε μόνο τη νύχτα πάνα. Κι εγώ που νόμιζα ότι λόγω των μωρών δεν θα τα έκοβε και δεν έκανα καν τον κόπο να του το μάθω.

 

πρέπει να είσαι υπερήφανη για τον γιο σου αλλά και για τον εαυτό σου ως μανούλα. Η σχέση σας είναι πολυ ζεστή και γερά θεμελιωμένη και ο κανακάρης σου αποφάσισε να σου κάνει δώρο τα τσίσα του! Δεν είναι καθόλου περίεργο να συμβεί αυτό. Έχει ήδη αρχίσει να αποκτάει την αυτονομία του και επιλέγει να κάνει αυτή την κίνηση για να σου πει ευχαριστώ αλλά και να εισπράξει την επιβράβευση και το χαμόγελό σου.

[Dimitrali]

Για αυτό είσαι εδώ, για να μάθεις!!!!!!!!!!!!

Τι αν δεν κλάψει το παιδί μέχρι να μελανιάσει, δεν μαθαίνει τίποτα......

Επίσης αν σε ενοχλεί το κλάμα, μπορείς απλά να το πας στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του σπιτιού για να μην το ακούς

 

Επίσης μπορείς να το κλείνεις στο δωμάτιό του, να κλειδαμπαρώνεις μην τυχόν και βγει και σε φάει και να βάζεις τη μουσική στο τέρμα με κάτι σε ροκ ή όπερα ώστε να εναρμονίζεται με τις υψηλές οκτάβες του κλάματος. Σε περίπτωση που υπάρχει η παραμικρή όχληση, ένα ζευγάρι ωτοασπίδες κρίνεται απαραίτητο.

Τώρα σε ό,τι αφορά στο μελάνιασμα, αν θες να βγεις έξω με το παιδί κι επιμένει να μελανιάζει κλαίγοντας, παίρνεις ένα φον ντε τεν καλής εταιρίας, υποαλλεργικό και καλύπτεις το μουτράκι του. Κατόπιν προσαρμόζεις στο στόμα του ένα τσιρότο στο ίδιο χρώμα με το φον ντε τεν, ζωγραφίζεις ένα στόμα με κραγιόν ουδέτερου χρώματος και είσαι μια χαρά!

[Afrodite]

pk, θα συμφωνησω οτι πιεστηκες πολυ κ εχεις αναγκη απο λιγη ξεκουραση κυριως πνευματικη. Βγες για μια ωριτσα για ενα καφε με εναν φιλο σου κ μην μιλησεις καθολου για τα παιδια ή πατε μια ωραια εκδρομουλα οικογενειακως να αλλαξετε περιβαλλον. Δυσκολες στιγμες περνανε ολοι, ειδικα αν παιζει νοσοκομειο μεσα, αλλα μην απογοητευεσε, στρωνουν τα πραματα. προς θεου ομως, μην πληρωνει το μεγαλο σας παιδι την κουραση κ την (δικαιολογημενη) ανυμπορια την δικη σας να τα βγαλετε περα. υπαρχουν κ αλλες λυσεις ξερεις, μπορειτε να βρειτε εναν ανθρωπο να ερχεται να σας βοηθαει καποιες ωρες π.χ.

να σε ρωτησω κ κατι αλλο, εισαι η μαμα ή ο μπαμπας της οικογενειας? γιατι αν εισαι ο μπαμπας αλλαζει το πραμα, και ελπιζω η γυναικα σου να τα βλεπει λιγο πιο "ανρωπινα" τα πραματα.

[aglaia]

 

Αν θα μείνει μοναχοπαίδι, θα έχεις αναθρέψει το τέλειο κολόπαιδο που θέλει τη μαμά ακόμη και για να κατουρήσει!

 

Θέλεις να πεις ότι όλες οι μητέρες που αναθρέφουν μοναχοπαίδια, αναθρέφουν κολόπαιδα;

 

Έχεις σκεφτεί πόσες μητέρες έχουν μείνει με ένα μόνο παιδί χωρίς τη θέλησή τους;

 

Έχεις σκεφτεί πόσες μητέρες έχουν αγωνιστεί για πολλά χρόνια για να αποκτήσουν αυτό το ένα και μοναδικό παιδί που έχουν;

 

Έχω δει πολλά μοναχοπαίδια που δεν βγάζουν τόσο εύκολα συμπεράσματα, που δεν βρίζουν λέγοντας "κολόπαιδο" κάποιον απλά και μόνο γιατί είναι μοναχοπαίδι, που σέβονται λίγο περισσότερο τους γύρω τους...

[Eliza]

Πω-πω χαμός στο θέμα μου!

Νομίζω ότι ο pk33 είναι ο μπαμπάς και όχι η μαμά. Αυτό όμως δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι δραματικά.

Δεν θα σχολιάσω τα περί μοναχοπαιδιού-κολόπαιδου που απαντάει στα δικά μου λεγόμενα αφού ο πκ33 δεν μπηκέ καν στον κόπο να δει ότι έχω ήδη 2 παιδιά

Frosobal, μπράβο κοπέλα μου που τα καταφέρνεις τόσο καλά με 3 μωρά. Γύρω στον 1 μήνα -μπορώ τώρα να το πω με βεβαιότητα- είναι η χειρότερη φάση για το μεγαλύτερο παιδί. Μόλις δλδ συνειδητοποιεί ότι το αδερφάκι(α) έχει έρθει στο σπίτι για να μείνει.

Τα πράγματα, καλυτερεύουν και μετά ξανακυλάνε και ξανά και ξανά, ειδικά αν υπάρχουν και άλλες αλλαγές στη ζωή του (όπως παιδικός, μετακόμιση, κλπ) αλλά νομίζω ότι ποτε δεν ξαναγίνονται όπως στον 1 μήνα από τη γέννηση του μωρού.

Υπομονή και πολλή αγάπη για τα μωρά μας είναι για μένα η απάντηση.

Αλλά καθένας πράττει σύμφωνα με τα πιστέυω του

[no doubt]

Ευχαριστώ τόσο πολύ για τα καλά σας λόγια. Νομίζω πώς τα έχω ανάγκη. Το να μου λέτε ότι είμαι καλή μαμά είναι για μένα το μεγαλύτερο κοπλιμέντο που έχω ακούσει σε όλη μου τη ζωή.

[Dimitrali]

Ο καθένας αγαπάει τα παιδιά του με το δικό του τρόπο και ο καθένας έχει τα όριά του στην υπομονή.

 

Φιλικά και μόνο φιλικά.

 

Τα όριά μας στην υπομονή που επιδεικνύουμε στα παιδιά μας, έχουν να κάνουν με τα ψυχικά μας αποθέματα. Κι αυτά τα αποθέματα είναι άμεσα συνεδεμένα με την πληρότητα των συναισθηματων μας στην παιδική μας ηλικία.

 

Η αγκαλιά, το νανούρισμα, το χάδι είναι πράγματα που αναπτύσουν τη συναισθηματική ευφυΐα των παιδιών μας και τα εξοπλίζουν για τις αντίξοες καταστάσεις που θα βιώσουν μεγαλώνοντας.

 

Αγκαλίάζοντας τα παιδιά μας όταν είναι μικρά δεν τα καθιστούμε εξαρτημένα από εμάς ούτε προσκολλημένα εσαεί επάνω μας. Ίσα ίσα, παίρνουν αυτό που χρειάζονται σε μικρή ηλικία και μεγαλώνοντας δεν μας έχουν ανάγκη. Η ασφαλής προσκόλληση του παιδιού στην πρώιμη παιδική ηλικία οδηγεί στην καλύτερη αυτονόμηση και ανεξαρτητοποίησή του όταν μεγαλώνει.

 

Υπάρχουν όμως αντικειμενικά δεδομένα που αν δεν τα κάνεις όταν έχεις 3 μωρά, απλά θα καταλήξεις σε ψυχιατρείο

 

Αν πραγματικά το πιστεύεις αυτό τότε αναρωρήσου για αυτό

 

Από την 1η μέρα έμαθε να κοιμάται χωρίς νανούρισμα και χωρίς αγκαλιές όπως είχα μάθει και εγώ χωρίς να μου μείνει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα.

 

Μήπως η στέρηση της αγκαλιάς προς εσένα σε μικρή ηλικία είναι ακριβώς αυτή που σου δημιουργεί συναισθήματα άγχους σε σχέση με τον ρόλο σου ως γονιός; Δε θέλω να σε προσβάλω. Απλά θέλω να αναρωτηθείς.

 

Ως παιδί η αλήθεια είναι πως στερήθηκα την αγκαλιά. Σκύβοντας μέσα μου διαπίστωσα πως πολλά απ' τα άγχη και τις φοβίες τις ενήλικης ζωής μου τις χρωστούσα ακριβώς σε αυτή τη στέρηση. Έτσι αποφάσισα να μην την υποβάλλω στα δικά μου παιδιά.

 

Προσωπικά έχω 3 παιδιά. Στο μεγάλωμά τους έτυχα και τυγχάνω ελάχιστης βοήθειας. Αλλά την αγκαλιά δεν τους την στέρησα ποτέ. Δεν είμαι βέβαια σε κανένα ψυχιατρείο κι ελπίζω να μη φτάσω ποτέ ως εκεί!

[singlemam]

Έχοντας επισκεφθεί παιδοψυχολόγο (για θέμα άσχετο με αυτό ) αλλά και από ένστικτο, έχω διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει πιο φυσιολογική και επιθυμητή συμπεριφορά από ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 3-4, που να έχει αυτού του είδους την προσκόληση στη μητέρα του...

Αυτή η προσκόληση και η ανταπόκρισή μας ως μανάδων στην επιθυμία των παιδιών μας για αγκαλιά, επαφή, προσοχή, είναι που θα καλλιεργήσει την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση του παιδιού, που θα διαμορφώσει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του ως οντότητα αγαπητή και επιθυμητή, που θα αναπτύξει αυτό που αναφέρθηκε και πιο πάνω ως "συναισθηματική νοημοσύνη"...

Μεγαλώνω μόνη μου την κόρη μου και το θεωρώ λογικό να έχει προσκολληθεί πάνω μου... ζω βέβαια με τους γονείς μου και η βοήθεια της μητέρας μου είναι πολυτιμότατη αλλά ακούω πολύ συχνά το "μόνο η μαμά μ'" και ανταποκρίνομαι σ' αυτό... διαπίστωσε και η παιδοψυχολόγος ότι ενώ πρόκειται για ένα παιδί με ελάχιστο άγχος αποχωρισμού (το διαπίστωσε ιδιοίς όμμασι) το γεγονός ότι έχει πρόβλημα ακόμη που δουλεύω είναι κάτι που πρέπει να διαχειριστούμε... και το διαχειριζόμαστε... αν ξυπνήσουμε νωρίτερα το πρωί και προλάβουμε να παίξουμε λίγο και να της εξηγήσοω ότι θα πρέπει να φύγω αποφεύγουμε τα δράματα... αν είναι κάποιος άλλος στο σπίτι (π.χ. έχει έρθει ο πατέρας της να την επισκεφθεί ή είναι τα ξαδερφάκια της) δεν έχει πρόβλημα να φύγω και λίγο πιο βιαστικά το απόγευμα... τη μητέρα μου βέβαια την έχει συνδέσει με την απουσία μου, γι' αυτό και μικρότερη δεν μπορούσα να κινηθώ καθόλου μέσα στο σπίτι και να βγω από το οπτικό της πεδίο χωρίς να κλάψει (αν ήταν και η μητέρα μου στο σπίτι...αν είμασταν οι δυο μας μπορούσα να κάνω ότι ήθελα γιατί καταλάβαινε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω μόνη της και να φύγω)...

Κοιμόμαστε ακόμη στο ίδιο δωμάτιο (δεν έιναι επιλογή- είναι ανάγκη) και νιώθω πόσο καλό της κάνει να με βλέπει κάθε φορά που ξυπνάει και να ξανακοιμάται ήρεμη... τα θετικά του co-sleeping!

σπανίως έχω ακούσει το κλάμα της... δεν είμαι της άποψης "αν δεν κλάψει δεν θα μάθει" και γενικά από την κοιλιά ακόμη της μιλούσα... της εξηγώ το παραμικρό και μακάρι να μην δούλευα για να της αφιέρωνα ακόμη περισσότερο χρόνο (τουλάχιστον μέχρι να γίνει 4 χρονών)...

Δεν της έχω αρνηθεί ποτέ την αγκαλιά τα φιλιά και τα γλυκόλογα και προτιμώ να κουραστώ και να με πιάσει η μέση μου και να ενεργοποιηθούν τα trigger points στην πλάτη μου παρά να της αρνηθώ να παίξουμε αεροπλάνάκι ή να χορέυουμε με τη μικρή να κάνει ακροβατικά στα χέρια μου...

Και παρ' όλα αυτά αγαπητές΄φίλοι και φίλες μπρώ να σας βεβαιώσω ότι δεν μεγαλώνω ένα κωλόπαιδο... είνα αλήθεια και δεν είμαι κουκουβάγια που το λέω... έχω και τη βούλα του παιδοψυχολόγου που το επιβεβαιώνει!!!

Το κοριτσάκι μου είναι ένα ευφυέστατο πλάσμα, με ανεπτυγμένη αντίληψη γιοα την ηλικία της, τρυφερή και χαδιάρα, με απίστευτη αίσθηση χιούμορ για την ηλικία της, που ξέρει να διεκδικεί τα ΄χαδια και την προσοχή με τέτοιον τρόπο που δεν μπορείς να της αρνηθείς... ένα παιδί με προσωπικότητα, κοινωνικότατο που όμως απλά για να νιώθει ασφαλές αναζητά τη μαμά του όπου κι αν βρίσκεται... είναι ανεξάρτητη (για την ηλικία της κάνει πάρα πολλά πράγματα μόνη της ή με βοήθεια και επιβράβευση)...παίζει με τα παιδάκια αλλά θα έρθει ανα διαστήματα να μου δείξει τα παιχνίδια της ή τι έκανε για να πάρει το "μπράβο, αγάπη μου... τι όμορφα που παίζεις" και να ξαναφύγει...

 

Πραγματικά θα ανησυχούσα πολύ αν ήταν ένα παιδί που σ' αυτήν την ηλικία θα έδειχνε αυτάρκες... στο βαθμό που ο pk αναφέρει... η που θα την ανάγκαζα να απογαλακτιστεί βίαια...

Θα σήμαινε (δικός μου φόβος) ότι θα γινόταν ένας άνθρωπος συναισθηματικά ελλειπής... γιατί προσωπικά φοβάμαι τους ανθρώπους που είναι συναισθηματικά αλωβητοι και που δείχνουν τόσο επαρκης που δεν έχουν ανάγκη τη συναισθηματική κάλυψη... είναι άνθρωποι που δε θα δίσταζαν να πληγώσουν τον άλλο (αδιαφορώντας για τα συναισθήματά του) προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκές τους...

Η ανταπόκριση στην αγκαλιά (ακόμη και με κόστος) έχε αποδειχθεί και επιστημονικά για τις ευεργετικές της ιδιότητες (έκριση ορμονων)...

Τέλος πάντων...

 

Αγάπη, αγάπη και αγάπη...

Κανένας δεν έγινε κωλόπαιδό από την πολλή αγάπη...

από την έλλειψη ορίων, ναι...

αλλά τα όρια δεν μπαίνουν στην αγκαλιά, την τρυφερότητα και την αγάπη...

τα όρια και οι κανόνες μπαίνουν στη συμπεριφορά ...

 

Σόρρυ για το μεγάλο ποστ... αλλά ο όρος "κωλόπαιδα" για ψυχούλες πυ αποζητούν αγάπη και τρυφερότητα (δηλαδή τροφή ψυχής) με ανατρίχιασε...

 

Υ.Γ.Και όταν κάνουμε εμείς οι γονείς τους τα παιδιά μας να νιώθουν "βάρος" και "κούραση", δεν μπορώ να φανταστώ πόσο μπορεί να πληγώνονται και δυστυχώς ανεπανόρθωτα (χωρίς να γίνεται πάντα αντιληπτή η ύπαρξη αυτής της πληγής ακόμη και από τα ίδια τα παιδιά)

[no doubt]

 

Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσεις να φέρεσαι φυσιολογικά στον μεγάλο. Θα παίρνεις και τα 3 να κοιμάστε αγκαλιά σε ένα χρόνο;

Δεν κάνουμε τέτοια λάθη! Το μωρό από την 1η μέρα πρέπει να συνηθίσει ότι μπαίνει στο κρεβάτι και κοιμάται. Τέλος. Ούτε νανουρίσματα, ούτε τίποτα.

Για το αντίθετο, βιώνεις το αποτέλεσμα τώρα. Δυστυχώς τώρα λόγω ζήλειας του μεγάλου, δεν μπορείς να τα κόψεις. Απλά θα γίνεις χιλια κομμάτια.

Αλλιώς ξεκίνα με το να λές στον άντρα σου να ασχοληθεί λίγο με τον μεγάλο. Θα κλάψει 2-3-4-5 φορές , ε μετά θα συνηθίσει.

Τί εννοείς να αρχίσω να φέρομαι φυσιολογικά στο μεγάλο; Σου φαίνεται κάτι αφύσικο στη συμπεριφορά μου; Εγώ δεν μίλησα καθόλου για το πώς συμπεριφέρομαι απλά είπα ότι επιζητά συνεχώς να είναι μαζί μου και να κάνω τα πάντα εγώ. Δεν είπα ότι του κάνω τα χατήρια. Φυσικά και κάθεται με τον πατέρα του και πάνε και καθημερινά βόλτα. Φυσικά και του λέω όχι. Απλά είναι μερικές φορές που υποχωρώ για να μην ξυπνήσει τα μωρά. Αν κάποιος θέλει τα παιδιά του να γίνουν ανεξάρτητα και να πατούν καλά τα πόδια τους αυτή είμαι εγώ. Απόδειξη ότι ο μικρός έκοψε την πάνα.

Και τί εννοείς ότι δεν κάνουν τέτοια λάθη; Δεν αγκαλιάζουν και δεν φιλάνε τα παιδιά τους;

Όσο για την αγκαλιά κι εγώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να τον παίρνω αγκαλιά εννοώ όρθια. Εμάς είναι 17 κιλά κι έχω κι εγώ κήλη στη μέση και μην ξεχνάς ότι 9 μήνες ήμουν έγκυος. Οι αγκαλιές κόπηκαν μια και καλή. Όμως το να τον πάρω αγκαλιά όταν ξυπνάει στο κρεβάτι του, να του δώσω φιλάκια και να του πω καλημέρα δεν νομίζω ότι είναι λάθος.

Και πιστεύω ότι με αυτά που γράφεις κρίνεις κι εσύ τους άλλους. Εγώ δεν σου έκανα καμία υπόδειξη. Ο καθένας μεγαλώνει όπως θέλει κι όπως μπορεί τα παιδιά του. Το μόνο που θα σου πω είναι ότι κατανοώ την κούρασή σου (οι άνδρες δεν είναι εξοπλισμένοι από τη φύση σας για τέτοιες πιέσεις) αλλά μην μεμψιμοιρείς. Χαμογέλασε και λίγο, κοίτα τα παιδάκια σου και νιώσε ότι ο Θεός μας ευλόγησε και έχουμε 3 γερά παιδάκια.