θέλω ΜΟΝΟ τη μαμά

[singlemam]

Γιατί ένα παιδί που νιώθει καλυμένο συναισθηματικά και ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μαθαίνει να ανταποκρίνεται στις δικές μας ανάγκες.

Παράδειγμα: Τις προάλλες είπα στη μικρή "Η μανούλα είναι κουρασμένη, αγάπη μου".

Και μου είπε "Έλα μαμά", μ'εβαλε να ξαπλώσω στον καναπέ, μου ανέβαζε τα πόδια πάνω (με τα παπούτσια αλλά δεν πειράζει) και μου χάιδευε τα χέρια...

με φίλησε και μου είπε "Καλά, μαμα;"

Εκείνη τη στιγμή... απλά ξεκουράστηκα... ήταν σαν να μ'αγγιξε με το μαγικό της ραβδάκι και μετά πετούσα...

 

Γιατί η ανταπόκριση μαθαίνει στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και να τα αναγνωρίζουν και στους άλλους... γιατί στη ζωή θα πάρεις ό,τι δώσεις...

[no doubt]

Γιαυτό λέω ότι πριν τη γέννηση των διδύμων έπρεπε να αλλάξει η στάση απέναντυ στο μεγάλο παιδί, ώστε να μάθει ότι η φυσιολογική κατάσταση είναι μια πολύ πιο χαλαρή σχέση.

Επειδή είμαι καθηγήτρια έχω δει τί κάνει η χαλαρή σχέση στα παιδιά. Μην εκλαγεί κάποιος γονιός αν έχει μετά και το παιδί χαλαρή με εκείνον.

[Dimitrali]

Έχοντας επισκεφθεί παιδοψυχολόγο (για θέμα άσχετο με αυτό ) αλλά και από ένστικτο, έχω διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει πιο φυσιολογική και επιθυμητή συμπεριφορά από ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 3-4, που να έχει αυτού του είδους την προσκόληση στη μητέρα του...

Αυτή η προσκόληση και η ανταπόκρισή μας ως μανάδων στην επιθυμία των παιδιών μας για αγκαλιά, επαφή, προσοχή, είναι που θα καλλιεργήσει την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση του παιδιού, που θα διαμορφώσει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του ως οντότητα αγαπητή και επιθυμητή, που θα αναπτύξει αυτό που αναφέρθηκε και πιο πάνω ως "συναισθηματική νοημοσύνη"...

Μεγαλώνω μόνη μου την κόρη μου και το θεωρώ λογικό να έχει προσκολληθεί πάνω μου... ζω βέβαια με τους γονείς μου και η βοήθεια της μητέρας μου είναι πολυτιμότατη αλλά ακούω πολύ συχνά το "μόνο η μαμά μ'" και ανταποκρίνομαι σ' αυτό... διαπίστωσε και η παιδοψυχολόγος ότι ενώ πρόκειται για ένα παιδί με ελάχιστο άγχος αποχωρισμού (το διαπίστωσε ιδιοίς όμμασι) το γεγονός ότι έχει πρόβλημα ακόμη που δουλεύω είναι κάτι που πρέπει να διαχειριστούμε... και το διαχειριζόμαστε... αν ξυπνήσουμε νωρίτερα το πρωί και προλάβουμε να παίξουμε λίγο και να της εξηγήσοω ότι θα πρέπει να φύγω αποφεύγουμε τα δράματα... αν είναι κάποιος άλλος στο σπίτι (π.χ. έχει έρθει ο πατέρας της να την επισκεφθεί ή είναι τα ξαδερφάκια της) δεν έχει πρόβλημα να φύγω και λίγο πιο βιαστικά το απόγευμα... τη μητέρα μου βέβαια την έχει συνδέσει με την απουσία μου, γι' αυτό και μικρότερη δεν μπορούσα να κινηθώ καθόλου μέσα στο σπίτι και να βγω από το οπτικό της πεδίο χωρίς να κλάψει (αν ήταν και η μητέρα μου στο σπίτι...αν είμασταν οι δυο μας μπορούσα να κάνω ότι ήθελα γιατί καταλάβαινε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω μόνη της και να φύγω)...

Κοιμόμαστε ακόμη στο ίδιο δωμάτιο (δεν έιναι επιλογή- είναι ανάγκη) και νιώθω πόσο καλό της κάνει να με βλέπει κάθε φορά που ξυπνάει και να ξανακοιμάται ήρεμη... τα θετικά του co-sleeping!

σπανίως έχω ακούσει το κλάμα της... δεν είμαι της άποψης "αν δεν κλάψει δεν θα μάθει" και γενικά από την κοιλιά ακόμη της μιλούσα... της εξηγώ το παραμικρό και μακάρι να μην δούλευα για να της αφιέρωνα ακόμη περισσότερο χρόνο (τουλάχιστον μέχρι να γίνει 4 χρονών)...

Δεν της έχω αρνηθεί ποτέ την αγκαλιά τα φιλιά και τα γλυκόλογα και προτιμώ να κουραστώ και να με πιάσει η μέση μου και να ενεργοποιηθούν τα trigger points στην πλάτη μου παρά να της αρνηθώ να παίξουμε αεροπλάνάκι ή να χορέυουμε με τη μικρή να κάνει ακροβατικά στα χέρια μου...

Και παρ' όλα αυτά αγαπητές΄φίλοι και φίλες μπρώ να σας βεβαιώσω ότι δεν μεγαλώνω ένα κωλόπαιδο... είνα αλήθεια και δεν είμαι κουκουβάγια που το λέω... έχω και τη βούλα του παιδοψυχολόγου που το επιβεβαιώνει!!!

Το κοριτσάκι μου είναι ένα ευφυέστατο πλάσμα, με ανεπτυγμένη αντίληψη γιοα την ηλικία της, τρυφερή και χαδιάρα, με απίστευτη αίσθηση χιούμορ για την ηλικία της, που ξέρει να διεκδικεί τα ΄χαδια και την προσοχή με τέτοιον τρόπο που δεν μπορείς να της αρνηθείς... ένα παιδί με προσωπικότητα, κοινωνικότατο που όμως απλά για να νιώθει ασφαλές αναζητά τη μαμά του όπου κι αν βρίσκεται... είναι ανεξάρτητη (για την ηλικία της κάνει πάρα πολλά πράγματα μόνη της ή με βοήθεια και επιβράβευση)...παίζει με τα παιδάκια αλλά θα έρθει ανα διαστήματα να μου δείξει τα παιχνίδια της ή τι έκανε για να πάρει το "μπράβο, αγάπη μου... τι όμορφα που παίζεις" και να ξαναφύγει...

 

Πραγματικά θα ανησυχούσα πολύ αν ήταν ένα παιδί που σ' αυτήν την ηλικία θα έδειχνε αυτάρκες... στο βαθμό που ο pk αναφέρει... η που θα την ανάγκαζα να απογαλακτιστεί βίαια...

Θα σήμαινε (δικός μου φόβος) ότι θα γινόταν ένας άνθρωπος συναισθηματικά ελλειπής... γιατί προσωπικά φοβάμαι τους ανθρώπους που είναι συναισθηματικά αλωβητοι και που δείχνουν τόσο επαρκης που δεν έχουν ανάγκη τη συναισθηματική κάλυψη... είναι άνθρωποι που δε θα δίσταζαν να πληγώσουν τον άλλο (αδιαφορώντας για τα συναισθήματά του) προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκές τους...

Η ανταπόκριση στην αγκαλιά (ακόμη και με κόστος) έχε αποδειχθεί και επιστημονικά για τις ευεργετικές της ιδιότητες (έκριση ορμονων)...

Τέλος πάντων...

 

Αγάπη, αγάπη και αγάπη...

Κανένας δεν έγινε κωλόπαιδό από την πολλή αγάπη...

από την έλλειψη ορίων, ναι...

αλλά τα όρια δεν μπαίνουν στην αγκαλιά, την τρυφερότητα και την αγάπη...

τα όρια και οι κανόνες μπαίνουν στη συμπεριφορά ...

 

Σόρρυ για το μεγάλο ποστ... αλλά ο όρος "κωλόπαιδα" για ψυχούλες πυ αποζητούν αγάπη και τρυφερότητα (δηλαδή τροφή ψυχής) με ανατρίχιασε...

 

Υ.Γ.Και όταν κάνουμε εμείς οι γονείς τους τα παιδιά μας να νιώθουν "βάρος" και "κούραση", δεν μπορώ να φανταστώ πόσο μπορεί να πληγώνονται και δυστυχώς ανεπανόρθωτα (χωρίς να γίνεται πάντα αντιληπτή η ύπαρξη αυτής της πληγής ακόμη και από τα ίδια τα παιδιά)

 

Eγώ θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο όπου όλοι οι γονείς θα σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο...

[singlemam]

Eγώ θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο όπου όλοι οι γονείς θα σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο...

 

 

Ο καθένας μας είναι ο μικρόκοσμός του... κι αν ο καθένας μας βίωνε τη μητρότητα και την πατρότητα απόλυτα και με τον ενθουσιασμό του "νεοφώτιστου" τότε τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για όλους μας...

 

Δυστυχώς τα παιδιά μας θα αντιμετωπίσουν και άλλους ανθρώπους στη ζωή τους που θα έχουν μία συναισθηματική "αναπηρία" λόγω της στέρησης αυτών που θεωρούνται αυτονόητα...

Αυτός είναι ένας φόβος μου... αν θα πληγώνεται η κόρη μου από τη συναναστροφή της με ανθρώπους που θεωρούν την επαφή περιττή και τους άλλους αναλώσιμους...

 

Στόχος μας είναι να τα θωρακίσουμε και να τα εκπαιδέψουμε να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται αυτούς τους ανθρώπους... με το ελάχιστο δυνατό κόστος

[pk33]

Τί εννοείς να αρχίσω να φέρομαι φυσιολογικά στο μεγάλο; Σου φαίνεται κάτι αφύσικο στη συμπεριφορά μου; Εγώ δεν μίλησα καθόλου για το πώς συμπεριφέρομαι απλά είπα ότι επιζητά συνεχώς να είναι μαζί μου και να κάνω τα πάντα εγώ. Δεν είπα ότι του κάνω τα χατήρια. Φυσικά και κάθεται με τον πατέρα του και πάνε και καθημερινά βόλτα. Φυσικά και του λέω όχι. Απλά είναι μερικές φορές που υποχωρώ για να μην ξυπνήσει τα μωρά. Αν κάποιος θέλει τα παιδιά του να γίνουν ανεξάρτητα και να πατούν καλά τα πόδια τους αυτή είμαι εγώ. Απόδειξη ότι ο μικρός έκοψε την πάνα.

Και τί εννοείς ότι δεν κάνουν τέτοια λάθη; Δεν αγκαλιάζουν και δεν φιλάνε τα παιδιά τους;

Όσο για την αγκαλιά κι εγώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να τον παίρνω αγκαλιά εννοώ όρθια. Εμάς είναι 17 κιλά κι έχω κι εγώ κήλη στη μέση και μην ξεχνάς ότι 9 μήνες ήμουν έγκυος. Οι αγκαλιές κόπηκαν μια και καλή. Όμως το να τον πάρω αγκαλιά όταν ξυπνάει στο κρεβάτι του, να του δώσω φιλάκια και να του πω καλημέρα δεν νομίζω ότι είναι λάθος.

Και πιστεύω ότι με αυτά που γράφεις κρίνεις κι εσύ τους άλλους. Εγώ δεν σου έκανα καμία υπόδειξη. Ο καθένας μεγαλώνει όπως θέλει κι όπως μπορεί τα παιδιά του. Το μόνο που θα σου πω είναι ότι κατανοώ την κούρασή σου (οι άνδρες δεν είναι εξοπλισμένοι από τη φύση σας για τέτοιες πιέσεις) αλλά μην μεμψιμοιρείς. Χαμογέλασε και λίγο, κοίτα τα παιδάκια σου και νιώσε ότι ο Θεός μας ευλόγησε και έχουμε 3 γερά παιδάκια.

 

 

Κοίτα, και η δική μας είναι συνέχεια με τα χέρια πάνω και φωνάζει αγκαλιά. Σαφώς και την παίρνουμε αγκαλιά αλλά δεν γίνεται να την έχουμε και συνέχεια! 2,5 ετών είναι και νομίζω ότι κανένας δεν διαφωνεί ότι στην ηλικία αυτή τα παιδιά πρέπει να αρχίσουν να μαθαίνουν να παίζουν και χωρίς να είναι στο δωμάτιο ο μπαμπάς ή η μαμά, απλά επειδή πλέον ξέρουν ότι ο μπαμπά ή η μαμά είναι στην κουζίνα ή κάπου αλλού!

 

Για να λύσω την παρεξήγηση, από αυτά που έγραψες κατάλαβα λάθος ότι έχεις τον μεγάλο συνέχεια αγκαλιά και δεν ξεκολάει καθόλου από εσένα. Από εκεί ορμόμενος σου είπα να μην τον παίρνεις συνέχεια αγκαλιά.

 

Και εγώ την παίρνω αγκαλιά τη μεγάλη και τα μικρά, εννοείται αυτό! Η μεγάλη φεύγει από την αγκαλιά της μαμάς για να έρθει σε εμένα. Απλά, θεωρώ ότι πρέπει τα παιδάκια να μαθαίνουν σε ένα πρόγραμμα και να μαθαίνουν ότι ο μπαμπάς και η μαμά μπορούν να τα αγαπάνε και χωρίς να τα παίρνουν αγκαλιά. Και επίσης εννοείται πως όταν τα μωρά παίζουν μια χαρά, ναι δεν τα παίρνω αγκαλιά (τι απάνθρωπο ε; Να μην παίρνεις αγκαλιά ένα παιδί που παίζει ήσυχα στο πάρκο!!!). Σαφώς όμως και θεωρώ ότι δεν πρέπει να είμαι υπερβολικά τρυφερός στην μεγάλη εις βάρος των μικρών γιατί πρέπει να μάθει και η μεγάλη σιγά σιγά ότι είμαστε 5 και όχι 3 μέσα στην οικογένεια. Το ότι τα αγκαλιάζει τα μικρά και ότι της έλειψαν την μία βδομάδα που αυτή ήταν στο νοσοκομείο, και το ότι απαντάει ότι τα αγαπάει στις ερωτήσεις που τις κάνουν διάφοροι, σημαίνει για μένα ότι δεν είμαι τελείως λάθος.

Το ότι κάθονται όλα μαζί στο πάρκο και παίζουν, χωρίς να είναι απαραίτητη η επίμονη παρουσία μας, σημαίνει για μένα ότι καπου στο βάθος ίσως δεν είμαι τέρας.

Όσες βγάλατε το συμπέρασμα ότι είμαι ένα τέρας που δεν αγαπάει τα παιδιά και δεν τα παίρνει αγκαλιά είστε βαθιά νυχτωμένες.

 

Εντάξει, άντρας είμαι και μιλάω πιο επιθετικά από εσάς τις γυναίκες, θεωρώ όμως ότι μπορούμε να κοιτάμε την ουσία των όσων γράφονται και όχι μόνο το τρόπο που γράφουμε.

[Eliza]

Singlemam kai Dimitrali, πολύ όμορφα διατυπωμένες οι σκέψεις σας. Με συγκίνησαν

 

Όσες βγάλατε το συμπέρασμα ότι είμαι ένα τέρας που δεν αγαπάει τα παιδιά και δεν τα παίρνει αγκαλιά είστε βαθιά νυχτωμένες.

 

Εντάξει, άντρας είμαι και μιλάω πιο επιθετικά από εσάς τις γυναίκες, θεωρώ όμως ότι μπορούμε να κοιτάμε την ουσία των όσων γράφονται και όχι μόνο το τρόπο που γράφουμε.

Οι επιθετικές παρατηρήσεις λογικό είναι να παίρνουν και επιθετικές απαντήσεις.

Το τι ακριβώς κάνεις με τα παιδιά σου, το ξέρεις εσύ και όχι εμείς. Εμείς ξέρουμε μόνο τι γράφεις προς εμάς.

Χαίρομαι πάντως που τα πράγματα είναι διαφορετικά απ'ότι τα παρουσιάζεις στα προηγούμενα ποστς σου (ξαναδιάβασέ τα λίγο προσεκτικά και θα καταλάβεις)

[singlemam]

Κοίτα, και η δική μας είναι συνέχεια με τα χέρια πάνω και φωνάζει αγκαλιά. Σαφώς και την παίρνουμε αγκαλιά αλλά δεν γίνεται να την έχουμε και συνέχεια! 2,5 ετών είναι και νομίζω ότι κανένας δεν διαφωνεί ότι στην ηλικία αυτή τα παιδιά πρέπει να αρχίσουν να μαθαίνουν να παίζουν και χωρίς να είναι στο δωμάτιο ο μπαμπάς ή η μαμά, απλά επειδή πλέον ξέρουν ότι ο μπαμπά ή η μαμά είναι στην κουζίνα ή κάπου αλλού! .

Εννοείται ότι είναι υγιές να μαθαίνουν τα παιδιά να παίζουν μόνα τους...

απλά αυτό μαθαίνεται, δεν επιβάλλεται(!!!)

Μπορείς απλά να ξεκινάς να απασχολείς εσύ τη μικρή, να την ενημερώνεις για την αποχώρησή σου... αν διαμαρτυρηθεί, θα μπορούσες να της προτείνεις να κάνει κάτι άλλο στο οποίο να είναι δυνατή η παρουσία σου (π.χ. να ζωγραφίζει δίπλα σου όσο εσύ ασχολήσε με την δουλειά σου στον υπολογιστή ή να βοηθάει στο άλλαγμα των μικρών...)

 

Και εγώ την παίρνω αγκαλιά τη μεγάλη και τα μικρά, εννοείται αυτό! Η μεγάλη φεύγει από την αγκαλιά της μαμάς για να έρθει σε εμένα. Απλά, θεωρώ ότι πρέπει τα παιδάκια να μαθαίνουν σε ένα πρόγραμμα και να μαθαίνουν ότι ο μπαμπάς και η μαμά μπορούν να τα αγαπάνε και χωρίς να τα παίρνουν αγκαλιά. Και επίσης εννοείται πως όταν τα μωρά παίζουν μια χαρά, ναι δεν τα παίρνω αγκαλιά (τι απάνθρωπο ε; Να μην παίρνεις αγκαλιά ένα παιδί που παίζει ήσυχα στο πάρκο!!!). Σαφώς όμως και θεωρώ ότι δεν πρέπει να είμαι υπερβολικά τρυφερός στην μεγάλη εις βάρος των μικρών γιατί πρέπει να μάθει και η μεγάλη σιγά σιγά ότι είμαστε 5 και όχι 3 μέσα στην οικογένεια. Το ότι τα αγκαλιάζει τα μικρά και ότι της έλειψαν την μία βδομάδα που αυτή ήταν στο νοσοκομείο, και το ότι απαντάει ότι τα αγαπάει στις ερωτήσεις που τις κάνουν διάφοροι, σημαίνει για μένα ότι δεν είμαι τελείως λάθος.

Το ότι κάθονται όλα μαζί στο πάρκο και παίζουν, χωρίς να είναι απαραίτητη η επίμονη παρουσία μας, σημαίνει για μένα ότι καπου στο βάθος ίσως δεν είμαι τέρας. .

 

Πάντως πραγματικά δεν χρειάζονται οι ειρωνίες... κανείς δεν είπε να παίρνεις αγκαλιά ένα παιδί που παίζει ήσυχα μόνο του...

Από την άλλη η έκφραση "Υπερβολικά τρυφερός" είναι ακατανόητη από μένα...

δεν υπάρχει καμία υπερβολή στην τρυφερότητα...

Ίσως θα πρέπει λίγο να σκεφτείς την πιαθνότητα η μεγάλη σου να βασανίζεται από ανασφάλεια που πηγάζει από τη φυσιολογική ζήλεια...

κι αν αυτή η ανασφάλεια δεν καλυφθεί ίσως να την κηνυγάει για ΄'ολη της τη ζωή... (λέω εγώ τώρα...)

Ίσως να πρέπει να σκεφτείς - περισσότερο με την καρδιά σου και όχι με τη λογική- ότι χρειάζεται να νιώθει ότι δεν απειλείται η θέση της στην καρδιά σας από τον ερχομό των διδύμων...κι αυτό θα γίνει μόνο αν νιώσει ότι τα δεδομενα δεν έχουν αλλάξει στις σχέσεις σας... να της αφιερώνετε το χρόνο που της αφιερώνατε (κι αφού αυτό δεν γίνεται ταυτόχρονα κι από τους δυο σας, τότε ο καθένας χωριστά...). Έτσι ούτε είς βάρος των μικρών θα γίνεται και η μεγάλη (τι μεγάλη, 2,5 χρονών μωράκι) δεν θα νιώθει παραγκωνισμένη...

 

Όσες βγάλατε το συμπέρασμα ότι είμαι ένα τέρας που δεν αγαπάει τα παιδιά και δεν τα παίρνει αγκαλιά είστε βαθιά νυχτωμένες.

 

Εντάξει, άντρας είμαι και μιλάω πιο επιθετικά από εσάς τις γυναίκες, θεωρώ όμως ότι μπορούμε να κοιτάμε την ουσία των όσων γράφονται και όχι μόνο το τρόπο που γράφουμε.

 

Όταν συζητάμε, πάντα θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψιν και το ποιοι είναι οι συνομιλητές μας... φαντάζομαι ότι δεν μιλάς με τον ίδιο τρόπο στη γυναίκα σου, ή στην κόρη σου, ή στους φίλους σου (όταν μιλάτε για μπάλα...)... φαντάζομαι ότι στον καθένα απευθύνεσαι με τον αντίστοιχο κώδικα επικοινωνίας...

Γιατί σημασία δεν έχει μόνο τι λες αλλά και ο τρόπος (κι αυτό είναι κάτι που έμαθα the hard way)

[pk33]

Ίσως να πρέπει να σκεφτείς - περισσότερο με την καρδιά σου και όχι με τη λογική- ότι χρειάζεται να νιώθει ότι δεν απειλείται η θέση της στην καρδιά σας από τον ερχομό των διδύμων...κι αυτό θα γίνει μόνο αν νιώσει ότι τα δεδομενα δεν έχουν αλλάξει στις σχέσεις σας... να της αφιερώνετε το χρόνο που της αφιερώνατε (κι αφού αυτό δεν γίνεται ταυτόχρονα κι από τους δυο σας, τότε ο καθένας χωριστά...). Έτσι ούτε είς βάρος των μικρών θα γίνεται και η μεγάλη (τι μεγάλη, 2,5 χρονών μωράκι) δεν θα νιώθει παραγκωνισμένη...

 

Είπαμε, γράφω ότι θέλω να πω. Μην ψάχνεις για ερμηνίες πίσω από τις λέξεις.

Δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά εννοείται ότι ένα παιδάκι 2,5 ετών νιώθει ανασφάλεια όταν του έρθουν και 2 άλλα μικρά στην οικογένεια. Κοινή λογική είναι αυτό. Δεν είμαι βλάκας, φυσικά το καταλαβαίνω και φυσικά της αφιερώνουμε το χρόνο που πρέπει.

Όσο για το τί σημαίνει "υπερβολική τρυφερότητα" επειδή αλλιώς αντιλαμβάνονται οι άντρες κάποια πράγματα μπορείς να ρωτήσεις έναν άντρα πως το αντιλαμβάνεται γιατί ότι και να γράψω πάντα θα ψάχνεις κάτι πίσω από αυτά που γράφω.

 

Απο κει και πέρα όμως, η άρση της ανασφάλειας θέλει προσοχή για να μην γίνει κακομαθημένο το παιδί. Αυτό εννοώ με το υπερβολική τρυφεροτητα. Άλλο το να παίρνεις αγκαλιά το παιδί για να μην νιώθει ανασφαλές και άλλο το να φτάσει το παιδί να εκμετελεύεται αυτή τη στάση σου. Δεν είναι χαζά τα παιδιά, καταλαβαίνουν πότε ο γονέας απλά υποκύπτει στο καπρίτσιο τους ή στην γκρίνια τους. Αν κάθε κλάμα η κάθε γκρίνια φτάσουμε στο σημείο να το ερμηνεύουμε ώς ανασφάλεια, τότε απλά θα κακομάθει το παιδί. Εδώ δεν υπάρχει η έννοια του μέτρου; Θα γίνουμε χαλί να μας πατάνε τα παιδιά; Και πότε θα μάθουν το όχι;

Κάποιες με κατακεραύνωσαν που έβαλα την έννοια του μέτρου. Δηλαδή πρέπει να μην κρίνουμε τη συμπεριφορά του παιδιού και να το αφήνουμε να μας κάνει ότι θέλει, επειδή δεν έχει μέτρο η τρυφερότητα;

Συγνώμη αλλά είμαι ριζικά αντίθετος με αυτή τη λογική (για μένα μάλιστα αυτό δεν είναι λογική)

 

Επίσης, για να μην αρχίσουν οι παρερμηνίες: Για έναν άντρα 1+1 κάνει πάντα 2. Τίποτε άλλο. Ό,τι γράφω σημαίνει ακριβώς και μόνο ό,τι γράφω, τίποτε άλλο. Δεν γράφω με υπονοούμενα. Δεν κάνουμε εδώ λογοτεχνία η θεολογία για να χρησιμοποιούμε αποφατική γραφή.