θέλω ΜΟΝΟ τη μαμά

[Eliza]

Ο Κωστής είναι ~28μηνών και πριν από 1 μήνα απέκτησε μια αδερφούλα.

Γενικά, πάντα ήταν αρκετά κολλημένος επάνω μου, στα πλαίσια του φυσιολογικού. Η άφιξη του νέου μέλους όμως μας έχει μπερδέψει (οικογενειακώς).

Σχεδόν πάντα, το βράδυ τον έκανε ο μπαμπάς του μπάνιο και μετά τον κοίμιζα εγώ. Αυτό που ήθελε (και θέλει) μέχρι να κοιμηθεί είναι απλά να κάθομαι δίπλα του και να μου χαϊδεύει το χέρι. Τίποτα το υπερβολικό κατά τη γνώμη μου.

Το πρόβλημα εμφανίζεται από τη στιγμή που την ώρα του ύπνου του, η μικρή θέλει να θηλάσει. Προσπάθησα να τη θηλάζω καθισμένη δίπλα του, αλλά επειδή ακόμα δυσκολεύεται να πιάσει καλά το στήθος, χρειάζεται πολλές φορές να πάρω το χέρι που κρατάει ο Κωστής για να τη βάλω καλύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι να εκνευρίζονται και οι δύο, ο μεγάλος να μην κοιμάται και η μικρή να μη θηλάζει και να κλαίει.

Ξεκινώντας από εκεί το πρόβλημα έχει αρχίσει να επεκτείνεται σε όλες μας τις δραστηριότητες.

-Θέλω ΜΟΝΟ η μαμά να με ντύσει

-Θέλω ΜΟΝΟ η μαμά να με πλύνει (κι ας το έκανε ΠΑΝΤΑ ο μπαμπάς του)

-Θέλω ΜΟΝΟ η μαμά να με βοηθήσει

-Θέλω ΜΟΝΟ η μάμά να παίξει μαζί μου/ να μου διαβάσει

-και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε

και ακόμα χειρότερα

-Δεν θέλω τον μπαμπά

-Μπαμπά να φύγεις

Φυσικά καταλαβαίνετε ότι ο μπαμπάς μας είναι μέσα στην πίκρα....

Και βέβαια στα παραπάνω προστίθεται και μια υπερβολική διάθεση για αταξίες.

 

Για πείτε καμιά ιδέα οι πιο έμπειρες γιατί έχουμε πελαγώσει. Πως το χειριζόμαστε?

[DEMS]

Σχετικά πρόσφατα περάσαμε μια από τα ίδια. Ο δικός μου ξεκίνησε το "μόνο τη μαμά" όταν άρχισε να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό τον περασμένο Οκτώβριο. Τότε ήταν ακριβώς 28 μηνών. Από ό,τι μας εξήγησε η ιδιοκτήτρια του σταθμού (είναι παιδοψυχολόγος) οι αλλαγές της ρουτίνας τους σε αυτή την ηλικία τους προκαλούν άγχος και στρέφονται στη μαμά γιατί αυτή τους προσφέρει τη μεγαλύτερη ασφάλεια. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάνε τον πατέρα τους. Σε καμία περίπτωση. Μόλις συνηθίσουν στη νέα κατάσταση όλα γίνονται όπως πριν. Τώρα έχουν στρώσει τα πράγματα.

Μη προσπαθείς να τον διώξεις από κοντά σου και μην τον μαλώνεις γιατί η ανασφάλειά του θα μεγαλώσει και θα παραταθεί αυτή η περίοδος της προσκόλλησης. Είναι πιο δύσκολο για σένα γιατί έχεις και το μωρό. Δείχνε του σε κάθε ευκαιρία πόσο τον αγαπάς, να του το λες επίσης συχνά. Καλό κουράγιο.

[Αρετή Κυπραίου]

Καλησπέρα!

 

Καταρχάς πιστεύω ότι η συμπεριφορά του παιδιού σας είναι απόλυτα φυσιολογική.

Είναι πολύ μεγάλη αλλαγή για ένα παιδί ο ερχομός ενός μωρού στην οικογένεια και είναι φυσιολογικό να νιώθει ότι «χάνει τη μαμά του» και αυτός είναι κυρίως ο λόγος που αυτή τη στιγμή θέλει μόνο εσάς.

 

Τα παιδιά –δυστυχώς!- δεν θεωρούν αυτονόητη την αγάπη των γονιών τους για αυτά.

Άρα, κάθε φορά που ασχολείστε με το μωρό, είναι λογικό να νιώθει ότι «χάνει» κάτι από την αγάπη σας και αυτό το εκδηλώνει με το να «θέλει μόνο τη μαμά».

 

Σαφώς και δεν έχει να κάνει με το ότι αγαπάει τον μπαμπά του λιγότερο,

αλλά με την ανασφάλειά του ως προς το ότι «χάνει τη δική σας αγάπη».

Εάν ήταν ο μπαμπάς αυτός που ασχολιόταν περισσότερο με το μωρό, είναι πιθανό να εκδήλωνε αυτή τη συμπεριφορά προς αυτόν!

 

Θα πρότεινα να προσπαθήσετε να περνάτε όσο πιο πολύ χρόνο μπορείτε οι δυο σας, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό στη φάση που βρίσκεστε!

Μπορείτε όσο κοιμάται το μωρό να κάνετε διάφορες δραστηριότητες μαζί και όταν ξυπνάει το μωρό να προσπαθήσετε να μην τον κάνετε να πιστεύει ότι σταματάτε να ασχολείστε μαζί του εξαιτίας του μωρού.

 

Καλό είναι ακόμη να προσπαθήσετε να τον εμπλέξετε στην διαδικασία της φροντίδας του μωρού, καθώς αυτό θα τον κάνει να νιώθει ιδιαίτερα σημαντικός και «βοηθός» σας!

 

Προσπαθήστε επίσης να δείχνετε στον γιο σας όχι μόνο πόσο μεγάλωσε αλλά και πόσο πολύ τον αγαπάτε. Στη φάση αυτή το έχει πιο πολύ ανάγκη από ποτέ!

 

Θα πρότεινα ακόμη, όταν δεν μπορείτε να ασχοληθείτε μαζί του λόγω του μωρού να προσπαθείτε να αποφεύγετε φράσεις όπως «πήγαινε στον μπαμπά», «θα σε κάνει μπάνιο ο μπαμπάς γιατί η μαμά....»

αλλά να έχετε συνεννοηθεί με τον σύζυγό σας ώστε την ώρα που θα τον πάρει να τον φωνάζει αυτός αντί να τον στέλνετε εσείς.

Παράλληλα, θα ήταν καλό να βρίσκει έναν τρόπο να αποσιωπά το γεγονός ότι εσείς δεν είστε διαθέσιμη.

 

Για παράδειγμα να μην του λέει «έλα μαζί μου γιατί η μαμά έχει το μωρό» αλλά να τον κάνει να πιστεύει ότι ο μπαμπάς θέλει εκείνη τη στιγμή να ασχοληθεί μαζί του.

Ίσως θα ήταν καλή ιδέα και το να μην ξέρει πάντα ο γιος σας ότι είστε με το μωρό αλλά κάποιες φορές που το θηλάζετε να του λέτε για παράδειγμα ότι πάτε για ύπνο.

 

Το σημαντικότερό όλων είναι να βρίσκετε τρόπους να νιώθει ότι όσο και αν ασχολείστε με το μωρό η αγάπη σας δεν μοιράζεται.

Ότι δεν χάνει κάτι από τη μαμά του εξαιτίας του μωρού.

Είμαι σίγουρη ότι είναι πολύ δύσκολο αλλά σιγά σιγά θα βρείτε πολλούς τρόπους να το καταφέρετε.

[leni]

Ωραίο είναι μωρέ να σε θέλει...και κουραστικό βέβαια απο την άλλη...

 

Σκέψου μόνο και το πως νοιώθει το ίδιο...απο την μια στιγμή στην άλλη, ανατράπηκαν τα δεδομένα του, και ήρθε και ένα μωρό στο σπίτι...Ε, μια ανασφάλεια, το καημενούλι θα την νοιώσει...

Σημασία έχει να νοιώσει και να καταλάβει, ότι παρόλες τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σπίτι σας, τίποτα δεν θα αλλάξει μεταξύ σας. Πρίν 2 εβδομάδες γέννησα και εγώ το δεύτερό μου, και το τι δουλειά και δούλεμα συγχρόνως, έχουμε ρίξει, και ρίχνουμε καθημερινά στον Παντελή για να εχει αυτήν την συμπεριφορά που έχει δεν λέγεται!!!

Προσπαθώ να του περάσω (και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει), ότι ό,τι κάναμε και πρίν στο σπίτι, θα συνεχίσουμε να το κάνουμε!Μαγείρεμα μαζί, ψωμί στον αρτοπαρασκευαστή μαζί, να με βοηθάει στο πλυντήριο και στο άπλωμα, να κάνουμε κατασκευές, να παίζουμε έξω στην αυλή με τα χώματα και το φορτηγό με τα χαλίκια...Τώρα πλέον με βοηθάει και στο άλλαγμα του μπέμπη...Του λέω ότι είναι το δεξί μου χέρι, και αυτόε καμαρώνει σαν το γύφτο!!!Βέβαια το βράδυ όταν πάω να ξαπλώσω, τα πόδια μου τρέμουν απο την κούραση και όχι τίποτα άλλο, στο 3ωρο σηκώνομαι και για το μωρό...

Σε καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο με το μικρό σου, αλλά και αυτός μια επιβεβαίωση την θέλει!

[ANNA27!]

εγώ το ζηλεύω αυτό!εμένα ο μικρός είναι "μόνο το μπαμπά!" (τα χατήρια γαρ!)με το που μπαίνει ο μπαμπάς η μαμά στασ σκουπίδια!

τώρα όταν γεννήσω θα αλλάξει αυτό?

[Eliza]

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις

Ακόμα και αν ξέρεις ότι η συμπεριφορά του παιδιου σου είναι φυσιολογική και αναμενόμενη, πάντα βοηθάει να το ξανακούς (και να τα διαβάζει και ο μπαμπάς που αγχώνεται ακόμα χειρότερα.)

Και φυσικά από τη θεωρία μέχρι την πραγματικότητα στην εφαρμογή της, δυστυχώς υπάρχει τεράστια απόσταση.

Έτσι θέλω να εξειδικεύσω λίγο για να μου πείτε εσείς τι κάνετε ή θα κάνατε

- Μαμά θέλω να κάνουμε αυτό. Βγάλε το μωρό (που θηλάζει) να παμε τώρα.

Εγώ συνήθως απαντάω ότι δεν μπορούμε να διακόψουμε το μωράκι που τρώει αλλά έλα κάθισε δίπλα μου να κάνουμε εκείνο και μετά θα παμε να κάνουμε αυτό που θέλεις.

-Να με πάρεις αγκαλιά / να καθίσω στα πόδια σου (ενώ κρατάω ή θηλάζω το μωρό και δεν μπορώ να το αφήσω)

Αν υπάρχει έστω μικρή πιθανότητα να χωράει και αυτός φυσικά του λέω να έρθει, αλλά πολύ συχνά είναι απλά επικίνδυνο

 

Γενικά με απασχολεί με ποιον τρόπο απαντάμε σε ένα δίχρονο που ευθέως μας λέει "Παράτα το μωρό και ασχολήσου αποκλειστικά μαζί μου"

 

Προσπαθώ να παίζουμε πολύ μαζί και να μην του αλλάζω πράγματα που έχει συνηθίσει -όπως τη ρουτίνα του ύπνου του. Δεν είναι όμως πάντα εφικτό.

Δεν έχω καταφέρει και πολύ να τον εμπλέξω στη φροντίδα του μωρού. Του ζητάω να μου δίνει τις πάνες -σπανίως το κάνει- αλλά δεν έχω σκεφτεί κάτι άλλο -τι μπορεί άραγε να κάνει ένα δίχρονο για να βοηθήσει?

[leni]

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις

Ακόμα και αν ξέρεις ότι η συμπεριφορά του παιδιου σου είναι φυσιολογική και αναμενόμενη, πάντα βοηθάει να το ξανακούς (και να τα διαβάζει και ο μπαμπάς που αγχώνεται ακόμα χειρότερα.)

Και φυσικά από τη θεωρία μέχρι την πραγματικότητα στην εφαρμογή της, δυστυχώς υπάρχει τεράστια απόσταση.

Έτσι θέλω να εξειδικεύσω λίγο για να μου πείτε εσείς τι κάνετε ή θα κάνατε

- Μαμά θέλω να κάνουμε αυτό. Βγάλε το μωρό (που θηλάζει) να παμε τώρα.

Εγώ συνήθως απαντάω ότι δεν μπορούμε να διακόψουμε το μωράκι που τρώει αλλά έλα κάθισε δίπλα μου να κάνουμε εκείνο και μετά θα παμε να κάνουμε αυτό που θέλεις.

-Να με πάρεις αγκαλιά / να καθίσω στα πόδια σου (ενώ κρατάω ή θηλάζω το μωρό και δεν μπορώ να το αφήσω)

Αν υπάρχει έστω μικρή πιθανότητα να χωράει και αυτός φυσικά του λέω να έρθει, αλλά πολύ συχνά είναι απλά επικίνδυνο

 

Γενικά με απασχολεί με ποιον τρόπο απαντάμε σε ένα δίχρονο που ευθέως μας λέει "Παράτα το μωρό και ασχολήσου αποκλειστικά μαζί μου"

 

Προσπαθώ να παίζουμε πολύ μαζί και να μην του αλλάζω πράγματα που έχει συνηθίσει -όπως τη ρουτίνα του ύπνου του. Δεν είναι όμως πάντα εφικτό.

Δεν έχω καταφέρει και πολύ να τον εμπλέξω στη φροντίδα του μωρού. Του ζητάω να μου δίνει τις πάνες -σπανίως το κάνει- αλλά δεν έχω σκεφτεί κάτι άλλο -τι μπορεί άραγε να κάνει ένα δίχρονο για να βοηθήσει?

 

Καλημέρα και απο εμένα. Ένα δίχρονο νομίζω μπορεί να κάνει τα εξής:

- Πήγαινε καρδούλα μου να δεις αν ξύπνησε το μωρό μας. Μην το πειράξεις, μόνο δες αν έχει τα ματάκια του κλειστά. Όταν γυρίσει, αν πάει κιόλας, επιβράβευσέ το που βοηθάει.

- Δώσε σε παρακαλώ την πιπίλα στο μωρό μας. Μην την σπρώξεις δυνατά στο στόμα του. Ακοούμπησέ την απαλά στα χειλάκια του, μέχρι να τα ανοίξει. Δείξε του μερικές φορές πως να το κάνει.

- Δώσε μου σε παρακαλώ την πούδρα / κρέμα / λαδάκι για το μωρό μας. Και θα στα δώσει και θα μάθει να τα ξεχωρίζει!!!

- Δες αν είναι σκεπασμένο το μωρό μας.

 

Γενικά, ανάθεσέ του καθήκοντα που να το κάνουν να νοιώθει σπουδαίο. Πάντα πιάνει!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην το παραφορτώσεις με ευθύνες. Ουσιαστικά και αυτό μωρό είναι (άλλωστε είναι μόνο δυο μωρέ - μωρέ!).

[Eliza]

leni, καλημέρα!

πολύ καλές ιδέες.

θηλάζεις? τι κάνεις την ώρα του θηλασμού?

[leni]

γειά σου. Δεν κατάφερα να θηλάσω λόγω θρόμβωσης που έπαθα...δυστηχώς, γιατί το ήθελα πολύ...

[sofuka]

Έτσι θέλω να εξειδικεύσω λίγο για να μου πείτε εσείς τι κάνετε ή θα κάνατε

- Μαμά θέλω να κάνουμε αυτό. Βγάλε το μωρό (που θηλάζει) να παμε τώρα.

Εγώ συνήθως απαντάω ότι δεν μπορούμε να διακόψουμε το μωράκι που τρώει αλλά έλα κάθισε δίπλα μου να κάνουμε εκείνο και μετά θα παμε να κάνουμε αυτό που θέλεις.

-Να με πάρεις αγκαλιά / να καθίσω στα πόδια σου (ενώ κρατάω ή θηλάζω το μωρό και δεν μπορώ να το αφήσω)

Αν υπάρχει έστω μικρή πιθανότητα να χωράει και αυτός φυσικά του λέω να έρθει, αλλά πολύ συχνά είναι απλά επικίνδυνο

 

Γενικά με απασχολεί με ποιον τρόπο απαντάμε σε ένα δίχρονο που ευθέως μας λέει "Παράτα το μωρό και ασχολήσου αποκλειστικά μαζί μου"

 

 

Eλιζάκι, τις περισσότερες φορές θα του εξηγείς όπως κάνεις και θα τον προτρέπεις να κάνει υπομονή. Όμως μερικές φορές μπορείς να αφήσεις το μωρό, να διακόψεις τον θηλασμό και να κάνεις αυτό που θέλει, λέγοντας στο μωρό και καλά ότι "περίμενε λίγο μωράκι, γιατί ο Κωστής περιμένει πολλή ώρα για την αγκαλίτσα πχ". Φυσικά το μωρό θα αρχίσει να κλαίει και εσύ θα προσπαθήσεις να πείσεις το μωρό ότι ο καϋμένος ο Κωστής που είναι τόσο καλό παιδάκι κλπ κλπ, θέατρο δηλαδή... Κάποια στιγμή θα πεις στον μεγάλο ότι το καϋμένο το μωράκι που πεινάει πολύ και δεν καταλαβαίνει ακόμα κλπ κλπ και θα τον πείσεις να περιμένει τελικά μέχρι να τελειώσει ο θηλασμός. Ίσως εκπλαγείς αν δεις σιγά σιγά να το διαχειρίζεται όλο αυτό από μόνος του, να καταλάβει ότι η μαμά έχει πάντα τη διάθεση να εξυπηρετήσει και τις δικές του ανάγκες και ότι και αυτός έχει προτεραιότητα και όχι μόνο το μωρό και να αρχίσει έτσι να δείχνει "μεγαλοψυχία". Εγώ έχω καταφύγει πολλές φορές σ' αυτό το κόλπο με τα παιδιά μου, άλλοτε έπιανε άλλοτε όχι, αλλά έτσι κι αλλιώς με την πάροδο του χρόνου αυτά τα θέματα λύνονται.

Η αντίδραση του μεγάλου σου πάντως είναι φυσιολογική και είναι καλό που δείχνει πώς νιώθει και διεκδικεί για τον εαυτό του, παρά να μην αντιδρούσε να τα δεχόταν όλα και να κράταγε μέσα του πίκρα. Έτσι ξέρεις τι τον απασχολεί και μπορείς να τον βοηθήσεις.

Γενικά, βάλε το μωρό στο παιχνίδι, σαν να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα και αυτό, να περιμένει πχ και αυτό τη σειρά του κλπ. Περισσότερο θα έλεγα ότι θα ευχαριστούσε τον μεγάλο να σε βοηθήσει στο να διασκεδάσεις το μωρό, πχ αν έχει κάποιες ώρες που είναι ξύπνιο και μπορείτε να του τραγουδήσετε ή να του μιλήσετε μαζί, ώστε να του δείξεις ότι το μωρό ανταποκρίνεται με το χαμόγελό του στα τραγουδάκια και τα λογάκια που του λέει ο μεγάλος αδελφός και το πόσο απαραίτητος είναι και αυτός για το μωρό και πόσο τυχερό μωρό είναι που τον έχει αδελφό κλπ.

[Eliza]

Σοφούκα μου, πάντα οι συμβουλές σου είναι πολύτιμες.

[Eliza]

Να σας πω τα νέα μας.

Με τις συμβουλές σας, είδαμε τα πράγματα λίγο πιο καθαρά. Έτσι μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση κυρίως με μεγαλύτερη υπομονή (ο μπαμπάς μας, έκανε στροφή 180 μοιρών).

Παρατηρήσαμε ότι από το απόγευμα και μετά οι αντιδράσεις του Κωστή γίνονται πολύ πιο 'ακραίες' με φωνές και κλάματα -μάλλον λόγω κούρασης μιας και αρνείται να ξεκουραστεί το μεσημέρι- και αποφασίσαμε ότι αυτές τις ώρες όσο γίνεται δεν θα του χαλάμε το χατήρι να τα κάνει όλα η μαμά. Ακόμα και αν χρειάζεται να διακόψει το μωρό το γεύμα του. Την ημέρα, προσπαθώ να του εξηγώ και να τον πείθω να κάνει υπομονή. Αυτό, προς το παρόν δείχνει να λειτουργεί.

Το να του ζητάω βοήθεια για τη μικρή, δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει και πολύ. Άλλες φορές έρχεται, άλλες με αγνοεί. Άσε που είναι και σε φάση "μονος μου" και αν κάτι δεν καταφέρνει παίρνει ανάποδες

[Afrodite]

Ο Κωστης ειναι κ αγορακι, οποτε φανταζομαι οτι δεν τον πολυενδιαφερει να βοηθησει! Η Δαναη τρελλεται απο την χαρά της οταν της λεω να μου δωσει πανα ή μαντηλακι ή να πεταξει την πανα κτλ. Της λεω οτι ειναι πολυ σημαντικη η βοήθειά της κ φουσκωνει απο περηφανια! Βεβαια μετα παιρνει αερα κ θελει να αλλαξει τον μπεμπη μονη της ή να του δωσει μονη της το στηθος μου (!!!)

Το μεγαλο προβλημα ειναι οταν τον ταιζω που θελει κ αυτη να ερχεται στην αγκαλια μου απο την ιδια πλευρα που εχω κ τον μπεμπη ή την νυχτα που θελει να κοιμαται μονο μαζι μου κ δε θελει με τιποτα να εχουμε κ τον μπεμπη μαζι. Ακολουθησα κ τη συμβουλη της Σοφιας, κ αφησα τον μικρο μιας κ ηταν η "σειρα" της Δαναης κ απο τοτε φωναζει "σειρα μου σειρα μου"!

Χτες αφησα το μωρο με τον μπαμπα κ την πηγα στη παιδικη χαρα! Ηταν τρισευτυχισμενη που βγηκαμε οι δυο μας. Με το που γυρισαμε ομως κ πηρα να θηλασω τον μικρο αρχισε παλι η μιρλα!!!

Εχω παρατηρησει οτι οταν ειναι κουρασμενη-πεινασμενη- νυσταγμενη τα πραγματα ειναι ανυποφορα. Οταν ειναι στα καλα της, δειχνει οτι εχει συμβιβαστει! Βεβαια ειναι πολυ νωρις ακομα κ το μωρο δεν διεκδικει πολλα. Αργοτερα τι θα γινει? Ποσο καιρο κραταει?

[Eliza]

και έχουν περάσει σχεδόν 6 μήνες....

Ο Κωστής ξεκινάει παιδικό. Η προσαρμογή του γίνεται με τα σχετικά κλαματα τις πρώτες ημέρες, αλλά δείχνει να πηγαίνει καλά -προσκολλάται στη δασκάλα, συμμετέχει στις δραστριότητες, κάθε μέρα μοιάζει πως περασε καλύτερα από τις προηγούμενες.

Αλλά.....

τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας είναι κολλημένος επάνω μου σε βαθμό ασφυκτικό.

Όσο είμαστε οι τρεις μας μόνο στο σπίτι (Κωστής-Σοφία-Εγώ) η κατάσταση είναι κάαπως πιο ισορροπημένη.

Όταν όμως υπάρχει στο σπίτι κάποιος ακόμα -μπάμπάς ή γιαγιά/παππούς- δεν με αφήνει από τα μάτια του. Πχ, σπαράζει στο κλάμα όταν μπω στο μπάνιο ή είμαι στον άλλο όροφο (που δεν μπορεί να έρθει μόνος του) για οποιοδήποτε λόγο -έστω και για 1-2 λεπτά

"Μαμάαααααααααα, Μανούλαααααααα, σε χρειάζομαι, μανούλαααααα, μανούλαααααααα, μαμάαααααα, σε χρειάζομαι, που είσαι, μαμάαααααα"

Μιλάμε για σπαραγμό, Βασιλάκης Καΐλας η κατάσταση

Επιπλέον αν ξυπνήσει το βράδυ και για οποιοδήποτε λόγο πάει ο μπαμπάς του πιο γρήγορα από εμένα, όχι μόνο δεν ησυχάζει, αντίθετα τον διώχνει και βάζει τις φωνές τρισχειρότερα μέχρι να πάω. Τοσο πολύ που προτιμώ να μην πηγαίνει κανείς κοντά του, κι ας κλαψει μέχρι να φτάσω εγώ

Το θέμα είναι ότι ενω τίποτα από αυτά που γράφω δεν μου φαίνεται ακριβώς παράλογο με δεδομένη την κατάσταση, δεν ξέρω πως να το χειριστώ για να το ξεπεράσουμε.

πχ την ώρα που μπαίνω στο μπάνιο (και το ξέρει) και αυτός βάζει τις φωνές, εγώ τι πρέπει να κάνω? να βγω άρον-άρον να τον παρηγορήσω ή να κάνω κανονικά τη δουλειά μου και να τον παρηγορήσω μετά?

για πείτε τίποτα οι πιο έμπειρες

[Palladin]

Να πω μια ιδέα, αν και δεν έχω εμπειρία ως μάνα, έχω όμως ως ζηλιάρα μεγάλη αδελφή

Νομίζω ότι ο Κωστής ζηλεύει πολύ που η μαμά του περνάει τόσο πολύ χρόνο με την αδερφή του. Μήπως αν ξαφνικά σταματούσες να περνάς εσύ τόσο πολύ χρόνο, και ασχολιόταν κυρίως ο μπαμπάς με τη Σοφία (προφανώς όχι την ώρα του θηλασμού, αλλά του παιχνιδιού και της φρουτόκρεμας που σε λίγο υποθέτω θα ξεκινήσετε) ξαφνικά ο Κωστής αρχίσει να αποζητά την προσοχή του μπαμπά περισσότερο; Ή αν ο μπαμπάς του τον πηγαίνει τα απογεύματα βόλτα στην παιδική χαρά ή παίζουν "αντρικά" παιχνίδια με αυτοκινητάκια αρχίσει να δένεται περισσότερο μαζί του;

[felinidoc]

Ελιζάκι, δεν ξέρω πως να σε παρηγορήσω... αλλά περνάω ακριβώς τα ίδια και ακόμα δεν έχει γεννηθεί το μωρό...

Λοιπόν νομίζω είναι φαινόμενο του παιδικού, και είναι παροδικό.

Η Άννα δε κόλλησε το "μου" στο μαμα με το που πήγε παιδικό. Αλλά αν είμαι εγώ μαζί της μπορεί να κλαίει το ίδιο σπαρακτικά γιατί θέλει τον μπαμπά της...

[sofuka]

.... δεν ξέρω πως να το χειριστώ για να το ξεπεράσουμε.

πχ την ώρα που μπαίνω στο μπάνιο (και το ξέρει) και αυτός βάζει τις φωνές, εγώ τι πρέπει να κάνω? να βγω άρον-άρον να τον παρηγορήσω ή να κάνω κανονικά τη δουλειά μου και να τον παρηγορήσω μετά?

για πείτε τίποτα οι πιο έμπειρες

 

 

Ελίζα, μπορεί να είναι από ζήλεια στην αδελφή του, μπορεί αντίδραση από τον παιδικό, μπορεί να το έκανε έτσι κι αλλιώς κι ας μην υπήρχε αδελφή ή παιδικός...

Για μένα η λύση είναι να είσαι όσο το δυνατόν κοντά του, αν θέλεις να πας σε άλλο δωμάτιο να του το λες και να τον ρωτάς αν θέλει να έρθει μαζί, στο μπάνιο να τον παίρνεις μαζί σου, δεν υπάρχει λόγος να μένει το παιδί έξω από την πόρτα και να κλαίει, ούτε να περιμένεις να κοιμηθεί για να κάνεις ένα μπάνιο! Μου τα έκανε κι αυτά η δικιά μου πολύ έντονα μέχρι πριν λίγο καιρό και καμιά φορά τα κάνει και τώρα. Έτσι το χειρίστηκα εγώ, την είχα πάντα κοντά μου, σε όποιο δωμάτιο πήγαινα την φώναζα να πάμε μαζί κλπ. Τώρα είναι σε φάση που μπορεί να μη με ακολουθήσει πάντα ή να φύγει μόνη της και να πάει κάπου αλλού. Κι η δικιά μου επίσης έχει πιο μεγάλη ανασφάλεια όταν είναι και άλλοι στο σπίτι. Πιστεύω ότι είναι απλά άγχος μη σε χάσει και θα περάσει μόνο όταν σιγουρευτεί ότι αυτό δεν θα γίνει.

[Eliza]

Sofuka, σε γενικές γραμμές αυτό προσπαθώ να κάνω. Δλδ όσο γίνεται να τον έχω μαζί μου. Εννοείται ότι πάντα του λέω όταν πηγαίνω κάπου και ποτέ δεν του το σκάω κρυφά. Αυτό είναι κάτι που έκανα πάντα.

Από την άλλη, είναι στιγμές που το ότι δεν μπορώ ούτε στο μπάνιο να μπω χωρίς να βάλει τις φωνές μου δίνει τρελλά στα νεύρα.

Ή υπάρχουν φορές πχ το βράδυ που μπορεί να ξυπνήσει την ώρα που θηλάζω, αλλά αν πάει ο μπαμπάς του, όχι μόνο δεν ηρεμεί αλλά χειροτερεύει

Πάντως έχω την αίσθηση ότι το βασικό πρόβλημα είναι ο παιδικός.

Σήμερα που πήγαμε να ψηφίσουμε, τον πήραμε μαζί μας. Γυρίζοντας περάσαμε έξω από τον παιδικό και ο μπαμπάς του του λέει

"Έλα να μου δείξεις το σχολείο σου, να μπούμε και μέσα να μου δείξεις την τάξη σου" και όπως τον κρατούσε τον κατεύθυνε προς την πόρτα.

Ο φουκαράς έντρομος γύρισε σε μένα "δε θα φύγεις...?"

Τον καταλυπήθηκα μιλάμε

[Valia]

Υπομονή μανούλα... τα ίδια πέρασα κ εγώ... φάση είναι κ θα την περάσει. Δείχνε του πολλή αγάπη

[Valia]

Και κάτι ακόμα... όταν θα ξεπεράσει τη φάση αυτή κ θα ακούσεις για πρώτη φορά το "μόνο τον μπαμπά", θα νιώσεις ένα μικρό τσιμπηματάκι στο στομάχι σου...

[alan]

Αργοτερα τι θα γινει? Ποσο καιρο κραταει?

 

 

Μην αγχώνεσαι αλλα κραταει περίπου 15-20 χρονάκια.

Μετά πηζει ο εγκέφαλος και αρχίζουν να μην πλακώνονται ολη την ημέρα (μονο την μισή αλλα η γλώσσα τους σπάει κοκαλα)

[pk33]

κοίτα, τα πρώτα 18 χρόνια είναι δυσκολα, μετά αν είστε τυχεροι θα περάσει σε άλλη πόλη, και μετά θα τον αναλάβει άλλη γυναίκα...!

 

Βασικά να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν και χειρότερα (σκέψου να έκανες δίδυμα), οπότε καλό είναι να μην αφιερώνεις και πολύ ώρα στο μικρό για να μην έχει κρίσεις ο μεγάλος. Σιγά σιγά να του ζητάς να σε βοηθήσει, να πλένετε μαζί το μικρό, να παίρνεις το μικρό στο relax εκεί που παίζετε με τον μεγάλο, για να συνηθίσει ότι πλέον η οικογένεια είστε οι 4.

Και φυσικά δεν βλάπτουν και οι κατσάδες και οι τιμωρίες. Αν του λέτε συνέχεια ΝΑΙ, ε τότε θα πάθει μόνο να απαιτεί. Και εμείς τη μεγάλη μερικές μέρες την αφήνουμε να χτυπιέται ολόκληρο το απόγευμα επειδή δεν έγινε το δικό της. Δεν είναι δικός τους ο κόσμος, να μάθουν ότι τον μοιράζονται. (ΝΑΙ από αυτή την ηλικία, αλλιώς το έχασες το παιχνίδι, θα είσαι η χαζομαμά που στέκεται προσοχή στο κολόπαιδό της)

[STROUMFITA30]

Κοριτσια κι εγω στο κλαμπ "Θελω μονο τη μαμα", για την ακριβεια "δε θελω το μπαμπα"...Ξερω οτι στην ηλικια που ειναι ο γιος μου (κοντα στα 3) το οιδιποδειο χτυπαει στο κοκκινο, αλλα πραγματικα στενοχωριεμαι κι εγω και περισσοτερο ο νατρας μου..Του το εξηγω ηρεμα ότι αυτο που λεει ποναει την καρδουλα του μπαμπα κτλ κτλ, αλλά οταν τον ξαναπιανει αστα να πάνε..Να φανταστειτε θελει νερο κι αν του το φερει ο πατερας του δεν το πινει και το θελει μονο απο τη μαμα!!!Γενικα δεν ειναι παιδι που ειναι κολλημενο πανω μου, εχει εξαιρετικες σχεσεις με ολους, πηγαινει παιδικο και δε φαινεται να εχει προβλημα και δεν εχει ερθει αδερφάκι...Τι λετε;

[pk33]

άστον να διψάει, και μην του εξηγείς ότι πονάει η καρδούλα του μπαμπά κτλ. Μην του δίνεις σημασία. Αν δεν θέλει κάτι από τον μπαμπά να μην επεμβαίνεις. Δεν τρώει από τον μπαμπά, εσύ έχεις άλλες δουλειές και δεν μπορείς. 3 ετών είναι και να μείνει νηστικό σε ένα γεύμα δεν έγινε και τίποτα

[Eliza]

Καλώς την Στρουφμίτα!

Η δικιά μου άποψη είναι αρκετά διαφορετική από του pk33.

Πότε ξεκίνησε παιδικό σταθμό ο γιος σου? Πότε ξεκίνησε η προσκόλληση σε σένα? Μήπως τελικα αυτά τα δύο συνδέονται?

Η πολύ έντονη προτίμηση για τον ένα από τους δύο γονείς (συνήθως η μαμά αλλά όχι πάντα), που μπορεί να εκφράζεται και ως απόρριψη του άλλου, είναι ένα βασικό 'σύμπτωμα' αυτού που λέμε "άγχος αποχωρισμού". Αυτό ξεπερνιέται καλύτερα, ευκολότερα και χωρίς να πληγώνει την ψυχούλα του παιδιού μας με τρυφερότητα και αγάπη.

Η δική μου άποψη είναι ότι στα πλαίσια του δυνατού, πρέπει να ικανοποιείς την ανάγκη του για περισσότερη επαφή μαζί σου, προλαβαίνοντας και όχι υποκύπτωντας εκ των υστέρων στις φωνές του. Πίστεψέ με ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι.

Πάρτον μαζί σου παντού, κάνετε περισσότερα πράγματα μαζί, κάντε περισσότερες αγκαλιές.

Διάβασε προσεχτικά αυτά που γράφει η sofuka πιο πάνω. Εμένα με έχει βοηθήσει πολύ