Βερενίκη

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    699
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    5

Βερενίκη last won the day on Αύγουστος 6 2019

Βερενίκη had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

183 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Βερενίκη

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Πάντως αν δεν έχουν υποδομές να δεχτούν και να διαχειριστούν σωστά παιδιά με ΔΕΠΥ και δυσκολίες, είναι προς όφελος του παιδιού να το ξέρουν οι γονείς από την αρχή. Το ζήτημα με αυτά είναι τι γίνεται αν εμφανιστούν τα προβλήματα αυτά στην συνέχεια, σταδιακά, γιατί δεν μπορούν όλα να διαγνωστούν στα 4 με μισή ώρα παιχνίδι... Είναι το παιδί σε ένα σχολείο, το οποίο σηκώνει τα χέρια ψηλά γιατί δεν μπορεί να το διαχειριστεί, έχει πχ. 28 παιδιά στην τάξη και ο δάσκαλος δεν έχει υποστήριξη από το κατάλληλο ψυχοπαιδαγωγικό τμήμα. Εγώ θα σου πρότεινα να ρωτήσεις ξεκάθαρα, αν κάποιο παιδί (όχι απαραίτητα το δικό σου), ανακύψει τέτοιο θέμα, τι κάνει το σχολείο; πώς το αντιμετωπίζει; πώς το εντάσσει; πώς το βοηθάει;. Γιατί ΑΝ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΥΠΟΔΟΜΗ, ένα μισάωρο σε ένα τετράχρονο δεν είναι αρκετό! Κατά τα άλλα δεν θεωρώ λάθος θα θέλουν να δουν και τα παιδιά πριν τα εγγράψουν. Ό,τι και να σημαίνει αυτό. Ακόμα και για να έχουν ένα προφιλ τους, όταν θα φτιάξουν τα τμήματα.
  2. Εγώ πιστεύω ότι όταν πας σε μία γιορτή, συνηθίζεται να πηγαίνεις ένα δώρο. Ο άλλος λέει ευχαριστώ. Το 'δεν χρειάζεται' δεν .... χρειάζεται. Εννοείται ο άλλος δεν εξαρτάται από το δώρο σου. Δεν είναι απαραίτητο να το λεει. Δηλαδή τι ; να έρθει ο άλλος στα γενέθλια του παιδιού χωρίς να κρατάει κάτι; Οκ καλοδεχούμενος αλλά δεν συνηθίζεται. Όταν ο γιος μου άρχισε να δέχεται φίλους στο σπίτι, μία μαμά την πρώτη φορά του έφερε ένα δώρο. Την δέυτερη ξανά. Ε εκεί της είπα, κοίτα, δεν χρειάζεται να το κάνουμε αυτό. Ανταλλάσσουμε επισκέψεις, θα το κάνουμε συχνά, δεν μπορεί να κουβαλάμε πάντα κάτι. Ναι, αυτό 'δεν χρειάζεται' . Αλλά στα γενέθλια θα πω 'δεν χρειάζεται'. ; Γιατί να το πω; Από αμηχανία ίσως; Από καθωσπρεπισμό; χμμμμμ
  3. Δες το σαν αναμνηστικό του πάρτι. όχι σαν δώρο. Πώς στον γάμο δίνεις μία μπομπονιέρα (κι εγώ δεν το θεωρώ απαραίτητο, ούτε σχολίασα ποτέ κάποιον που δεν είχε δωράκια στο πάρτι του).

  4. Διαφημίσεις


  5. Είναι ανάλογα το παιδάκι. κάποια συγκεντρώνονται δυσκολότερα, κάποια είναι λίγο πιο αργά, κάποια κουράζονται ευκολότερα, ειδικά στην αρχή παίζουν όλα τα σενάρια. Μετά τα χριστούγεννα στρώνει. Μιλάμε πάντα για μία μέση δασκάλα, γιατί υπάρχουν και τα δύο άκρα, το 'δεν πρέπει να διαβάζουν τα παιδιά στο σπίτι' και 'πρέπει να διαβάζουν πολύ για να συνηθίσουν'.
  6. Βερενίκη

    ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ

    Με την ονοματοδοσία μπαίνει το όνομα. Με το βαφτιστικό μπαίνει το θρήσκευμα, ό,τι όνομα και να γράφει πάνω δεν ισχύει αν έχει ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ ονοματοδοσία. Αν δεν έχει τότε καταχωρείται το όνομα του βαφτιστικού και ως ονοματοδοσία και ΔΕΝ αλλάζει.
  7. Βερενίκη

    Εξωσωματική ανω 50

    Θα σχολιαστεί και ένα παιδί με μεγάλο πατέρα. Και με χοντρή μάνα, και με ανάπηρο πατέρα, και με πατέρα εγκληματία και με μάνα που έχει πολλούς ερωτικούς συντρόφους, γενικά θα σχολιαστούν τα πάντα. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;;;;;;
  8. Δεν διαφωνώ καθόλου με αυτά που λες. Υποθέτω ότι αυτά λέει το ΠΔ. Εγώ όταν πήγα τον γιο μου, έξι χρόνια πριν, μας ξεκαθάρισαν την πρώτη μέρα ότι πρωινή βάρδια ξεχάστε την, το απαγορεύει το συνδικαλιστικό όργανο (ενώ υπήρχαν ο απαραίτητος αριθμός αιτήσεων). Οι δύο νηπιαγωγοί συνυπήρχαν ένα 15λετο 12.00 - 12.15 ΜΟΝΟ όταν είχαν ραντεβού με γονείς, ώστε να μπορούν να μιλήσουν με τους γονείς και να μην παραμελούν τα παιδιά. Τις άλλες μέρες άλλαζαν στις 12.00 ακριβώς. Συγκεκριμένα γελούσαμε οι γονείς γιατί με το που έσκαγε μύτη η μία, η άλλη έπαιρνε τα πραγμάτά της και παρέδιδαν τα κλειδιά στο μισό της διαδρομής. Δεν λέω ότι ήταν κάθε κάθε μέρα, λέω ότι ήταν ο κανόνας. Η διευθύντρια είχε το πρωινό τμήμα και προφανώς έμενε παραπάνω για τα γραφειοκρατικά. ΑΛΛΑ ας μην μένουμε σε αυτό. Ήμασταν πολύ πολύ ευχαριστημένοι, τα παιδιά έκαναν πράγματα ωραία, ήταν σε ένα περιβάλλον με αγάπη, ακόμα το θυμάται ο γιος μου το νηπιαγωγείο. Μία δουλειά που δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ. Για μένα, ΗΡΩΕΣ Ε καλά, μην συγκρίνουμε κάθε άλλο επάγγελμα με τους νοσοκομειακούς υποθέτω γιατρούς. ούτε οι απολαβές είναι οι ίδιες γενικότερα.
  9. Δεν νομίζω αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Η δουλειά τους είναι και δύσκολη αλλά κυρίως επισφαλής για τα παιδιά. προφανώς οι άνθρωποι που έχουν αυτήν την δουλειά έχουν κάποιο ταλέντο γι αυτό την επέλεξαν. Εγώ όμως έχω διαπιστώσει ότι εκεί κοντά στο τέλος του χρόνου, είναι πολύ πολύ κουρασμένοι και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Στο νηπιαγωγείο του παιδιού μου υπήρχαν βοηθοί και άλλαζε εντελώς η προσέγγιση. Καλά τώρα. Μην λέμε και υπερβολες. Στο νήπιο του πρώτου μου γιου που ήταν δημόσιο, οι νηπιαγωγοί συναντιούνταν στην εξώπορτα. 12 με 12.15 γινόταν η αλλαγή. Η διευθύντρια έκανε διοικητική δουλειά αλλά νομίζω είχε λιγότερες ώρες μπορεί και να κάνω λάθος.
  10. Ναι, αυτό το έχω διαπιστώσει κι εγώ και μου φαίνεται τρομερή ευθύνη. Μπορεί να είναι 4 ώρες αλλά είναι 4 ώρες χωρίς καμία μα καμία ανάσα! Αλλά, γι αυτόν τον λόγο είναι και μόνο 4 ώρες, έτσι δεν είναι; Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να υπάρχει βοηθός, έστω και στο πλαίσιο άσκησης ή stage, σε 8άωρη βάση, που να βοηθάει μπαλαντέρ όπου την / τον χρειαστούν. Αλλά όταν έπεσε αυτό στο τραπέζι, δεν έγινε δεκτό για διάφορους λόγους.
  11. Αν όμως το 4χρονο δεν μαθαίνει και αυτά στο νηπιαγωγείο, τότε είναι που το νηπιαγωγείο μετατρέπεται σε 'φύλαξη'. Και η δασκάλα της πρώτης έχει 25 παιδιά, για σκέψου να πει, ας του βάλουν και οι γονείς τις βάσεις για να μάθει γράμματα;
  12. Νομίζω ότι προσπαθείς να λύσεις ένα πρόβλημα που δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα. Η γνώμη μου είναι ότι δεν αλλάζουμε σχολείο, κατά πώς πάνε οι φίλοι μας. Το βρίσκω λίγο υπερβολικό. Καταλαβαίνω απόλυτα πώς είναι να χάνει ένα 13 τις παρέες του, γιατί τα παιδιά μου είναι περίπου σε αυτές τις ηλικίες αλλά η επιλογή σχολείου είναι δεδομένη και είναι επιλογή της οικογένειας. Και στην ζωή έτσι θα γίνεται. Αν ξεκινήσεις από αυτό, τότε όλα τα άλλα μπαίνουν στην σειρά τους. Πες του να δώσει ευκαιρίες και σε άλλα παιδιά, πες του ότι μπορεί να έρθουν κι άλλα παιδιά στο σχολείο κλπ κλπ. και άσε να δεις πώς θα πάει. Εγώ από αυτά που γράφεις βλέπω ένα μεγάλο άγχος από εσένα. Αυτά είναι σε γενικές γραμμές πιο ευπροσάρμοστα από εμάς.
  13. Γι αυτό και ρώτησα. Καθόλου αυτονόητο δεν είναι το πρόβλημα. Δεν είναι ξεκάθαρο.
  14. Σου απαντάω μόνο και μόνο για είσαι ενήλικη. Δεν έχω καταλάβει, το ζήτημα είναι αν θα διανυκτερεύσεις στο σπίτι του αγοριού σου ή αν θα κάνετε επαφές; Συγνώμη μπορεί να μην διάβασα τα μηνύματα προσεκτικά και να μην το κατάλαβα.
  15. Βερενίκη

    Φιλίες

    Ανάλογα με την κοινωνικότητά του το παιδί σου, είτε θα κάνει το κινητό σου φέιγ βολάν και θα σε παίρνουν διάφοροι άσχετοι είτε θα φέρνει τηλέφωνα γονιών, να επικοινωνήσετε και να παίξουν. Για μένα δεν υπάρχει σαβουάρ βιβρ. Όπως αισθάνεται άνετα κάθε οικογένεια. Απαράβατος κανόνας για εμάς ήταν να μην δεχόμαστε παιδί του δημοτικού μόνο στο σπίτι (χωρίς έναν γονιό) τουλάχιστον μέχρι να αποκτήσουμε οικειότητα με τους γονείς. Αυτό το φέρνω το παιδί μου και το αφήνω να πεταχτώ να κάνω δύο δουλίτσες και αν χρειαστείς κάτι εδώ δίπλα θα είμαι, όχι δεν .......
  16. Το βρίσκω λίγο υπερβολικό να λέμε ότι θα έχει 'καεί'ένα παιδάκι που στην αρχή της α δημοτικού θα ξέρει να κάνει πρόσθεση... Ο γιος μου δεν 'έμαθε ποτέ πρόσθεση΄ θεωρώ ότι είχε τέτοια αντίληψη των ποσοτήτων που ήξερε πρόσθεση από πάντα. Και όχι μόνο δεν βαρέθηκε αλλά νομίζω ότι στην πρόοδο του δημοτικού, παρά το ότι διακρίνονταν σε όλους τους μαθηματικούς διαγωνισμου΄ς της ηλικίας του, δεν είχε καν 10 στα μαθηματικά. Είναι άλλες οι απαιτήσεις ενός σχολικού μαθήματος από το καθόμαστε και κάνουμε προσθέσεις με την μαμά ή τον μπαμπά. Ειδικά η α' δημοτικού έχει πολλές πολλές πολλές προκλήσεις, ειδικά αν όπως ευχόμαστε, του χρόνου τα παιδιά επιστρέψουν στα σχολεία. Κατά την γνώμη μου, και έχοντας μεγαλώσει δύο πολύ διαφορετικά παιδιά, θεωρώ ότι στο παιδί πρέπει να δίνουν ό,τι ζητήσει. Αν θέλει να 'προχωρήσει', ναι πρέπει να βοηθήσουμε. Αν δεν δείχνει κάποιο ενδιαφέρον, ας το αφήσουμε ήσυχο έχει πολύ πολύ χρόνο να τα μάθει (εγώ πάντα λέω ότι ο γιος μου πήγε στο δημοτικό και δεν ήξερε να γράφει ούτε το όνομά του, που είναι και μεγάλο άλλωστε' και τα χριστούγεννα διάβαζε μόνος παραμύθια.