Βερενίκη

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    607
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    4

Βερενίκη last won the day on Μάρτιος 30

Βερενίκη had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

84 Neutral

Περισσότερα για την/τον Βερενίκη

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Δεν ξέρω αν είναι λίγοι. Τα παιδιά μου πέρασαν από τρία διαφορετικά σχολεία. Δύο ιδιωτικά και ένα δημόσια. Και στα τρία, -συμπτωματικά, δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους-, αυτή ήταν η οδηγία προς τους γονείς για να βοηθήσουμε τα παιδιά να γίνουν λειτουργικά και να έχουν θετικό αποτύπωμα στον κόσμο. Αρχικά στην μικροκοινωνία του σχολείου και στη συνέχεια στον 'μεγάλο' κόσμο. Λειτουργεί. Πριν από πολλά χρόνια, έκανα παράπονα στον γιο μου για έναν συμμαθητή του που του έριχνε κάτω το κολατσιό και του έλεγα ότι αν δεν τον αντιμετωπίσει, θα τηλεφωνήσω στο σχολείο. Η απάντηση ήταν, μαμά χωρίζουν οι γονείς του, δώσε λίγο χρόνο. νράπηκα.
  2. Πάμε πάλι. Το θέμα δεν είναι αν θα ζηλέψει ο άλλος. Το ζήτημα είναι να μην πληγώνουμε τον άλλον. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Άλλο είναι να ζηλεύω το ωραίο σώμα μίας συμμαθήτριας και άλλο είναι να μην έχω να φάω, να το ξέρεις και να μιλάς μπροστά μου με τις ώρες για το αν θα πρέπει να ταξιδέψεις business class για να πας Νέα Υόρκη για Χριστούγεννα. Στην καθομιλουμένη το λέμε και 'λεπτότητα', αίσθημα ευθύνης. κλπ. Με την ίδια λογική δεν θα μιλήσω με τον ίδιο τρόπο στο σπίτι μου αν το παιδί μου έχει φέρει ένα φιλαράκι του, με την ίδια λογική κάποιοι γονείς δεν καπνίζουν μπροστά στα παιδιά και με την ίδια λογική το 8χρονό μου πρόσεχε πάντα στην παιδική χαρά όταν γύρω υπήρχαν μεγαλύτερα παιδάκια. Και ναι παραδέχομαι ότι δεν τα έχουν όλοι αυτή την λεπτότητα αλλά θα προτιμούσα το δικό μου παιδί να την έχει.
  3. Να ταυτίζεσαι συναισθηματικά δεν είναι ενσυναίσθηση είναι απλά αδύνατον. Να κατανοείς τα συναισθήματα του άλλου και να τα λαμβάνεις υπόψη στην ζωή σου (πχ. πότε τον πληγώνεις, πότε πρέπει να τον στηρίξεις) ΑΥΤΟ είναι ενσυναίσθηση. Επίσης δεν παίζουμε ελεύθερα στην παιδική χαρά, αδιαφορώντας για τα άλλα παιδιά γύρω μας. Η συζήτηση παίρνει ενδιαφέρουσα τροπή...... Θα με ενδιέφερε να μάθω πόσες άλλες μαμάδες υποστηρίζουν την άποψη ότι δεν με νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδιά στην παιδική χαρά, το δικό με νοιάζει να παίζει ελεύθερα; Μην αρχίσετε να μου τα γυρίζετε τώρα, αυτό λέτε. (παρασύρθηκα, ελπίζω να μην παρεξηγηθώ)

  4. Διαφημίσεις


  5. Γενικά η ενσυναίσθηση είναι η επέκταση της αίσθησης του ατόμου πέραν από τον εαυτό του. όχι δεν έχω την ευθύνη κανενός, φυσικά. Αλλά γνωρίζω ότι η συμπεριφορά μου έχει μία επίδραση στον κόσμο γύρω μου. Και μέσω της επίδρασης αυτής μπορώ και είναι ευθύνη μου να τον κάνω καλύτερο. Δεν είναι ενοχή, είναι ευθύνη. Μπορώ να περάσω τον δρόμο με κόκκινο, ξέρω πότε. Αν είμαι με ένα παιδί, αν με βλέπει ένα παιδί, δεν θα το κάνω. ' Το παράδειγμα με το τάμπλετ είναι πολύ επιτυχημένο. Φυσικά και δεν θα απαγορεύσω να παίζει το παιδί μου τάμπλετ μπροστά σε άλλα. δεν είναι κάτι επικίνδυνο. (εκτός αν το κάνει μπροστά σε ένα πολύ φτωχό παιδάκια, όπου οι γονείς τους στερούνται για να μεγαλώσουν, οπότε εκεί θα του πω να το εξαφανίσει από διακριτικότητα.) Δεν απαγόρευσες ποτέ στο παιδί σου να κάνει κάτι μόνο και μόνο επειδή θα πληγώσει ένα άλλο παιδάκι; Σίγουρα το έχεις κάτι, γιατί θέλεις το παιδί σου να μεγαλώνει με συμπόνοια για τους άλλους όχι αδιάφορα. Δεν θα επεκταθώ άλλο στο θέμα γιατί φαίνεται να κάνω υποδείξεις και αισθάνομαι λίγο άβολα.
  6. Ε, αυτό είναι έλλειψη ενσυναίσθησης. Δεν το λέω προσβλητικά, καταλαβαινόμαστε έτσι. Απλά εξηγώ την ορολογία. γιατί όλοι λέμε θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά μας έτσι κι αλλιώς αλλά στην πράξη τα μεγαλώνουμε αλλιώς. Δεν σε κρίνω, απλά διαφέρουν οι κοσμοθεωρίες μας. Εμείς μεγαλώνουμε το παιδί μας για να κάνει τον κόσμο καλύτερο, για να είναι καλό παράδειγμα στους άλλους και να επιδρά θετικά στη συμπεριφορά των άλλων. Εννοείται μπορεί κάποιος να μεγαλώνει τα παιδιά του αλλιώς.
  7. το δεν ανεβαίνουμε την τσουλήθρα ανάποδα είναι το ίδιο με το δεν περνάμε τον δρόμο με κόκκινο ή εκτός διάβασης. Φυσικά, αν έχω 500 μέτρα ορατότητα δεν υπάρχει λόγος να κάθομαι και να περιμένω. Και ναι, αν η παιδική χαρά είναι άδεια, δεν υπάρχει λόγος να μην κάνει το παιδάκι την πλάκα του. Επειδή όμως τα παιδιά δεν μπορούν να διακρίνουν, βάζουμε έναν κανόνα για την δική τους ασφάλεια. Γιατί ναι, είναι επικίνδυνο αν έχει κόσμο στην παιδική χαρά και μάλιστα μικρότερα παιδάκια (πολύ σημαντικό αυτό) το παιδί μας να μην έχει ξεκάθαρο ότι ΤΩΡΑ δεν ανεβαίνουμε την τσουλήθρα ανάποδα. Και θα είναι χρήσιμο να θυμίζουμε στα παιδιά μας ότι είναι παράδειγμα για τα μικρότερα. ΟΚ το 8χρονο μπορεί να κρίνει πότε μπορεί να ανεβεί την τσουλήθρα ανάποδα, αν όμως το δει ένα 4χρονο και κάνει το ίδιο όταν δεν πρέπει;;;;; Αυτό είναι ενσυναίσθηση. Να μάθει το παιδί να αναλογίζεται τι επίδραση θα έχει η συμπεριφορά του στους γύρω.
  8. Συμφωνώ. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι και το παράδειγμά μας είναι μία καλή λύση. Το πώς συμπεριφερόμαστε στους φίλους μας και πώς αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας. Τις πιο πολλές φορές η λύση είναι μέσα στο σπίτι. Τα παιδιά βλέπουν τα πάντα, ακόμα και πίσω από κλειστές πόρτες. Αν δέχονται την εικόνα ενός 'ανεκτικού' γονιού που δεν βάζει όρια στις προσωπικές του σχέσεις (στη δουλειά, στην οικογένεια), αν βλέπουν τον γονιό να υιοθετεί τον ρόλο του θύματος ( με βασανίζει αλλά τι να κάνω, δεν μπορώ να τσακωθώ και στο γραφείο γιατί θα δημιουργηθεί κακό κλίμα) ε, τότε θα κάνουν το ίδιο. Εγώ έχω πολύ πρόσφατο το παράδειγμα μία φίλης που πηγε σε ψυχολόγο να συζητήσει για την ανασφαλή της κόρη και εισέπραξε μία απάντηση τύπου, 'εσείς πόσο εύκολα λέτε όχι;'
  9. Δεν 'διαβάζεσαι' και τόσο καλοπροαίρετη απέναντι στα άλλα παιδιά πάντως Άκου 'μπουχεσάκος'....... Να μην πέσουμε στο διάβα σου, εύχομαι... Ελπίζω να είσαι το ίδιο ακριβοδίκαιη όταν θα γίνει η μικρή σου 8 και φυσικά δεν θα είσαι από πάνω της όταν παίζει. Αλλά δεν θα είσαι, πίστεψέ με, θα θέλεις καλύτερη συμπεριφορά προς το παιδί σου.
  10. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Μου αρέσει που η συζήτηση κινείται σε δύο .....επίπεδα. Το διατροφικό και το επίπεδο της ανατροφής. Νομίζω ότι οι γονείς που είναι υποχωρητικοί είναι βασικά αυτού που είναι και οι πιο ενοχικοί. Έχω φίλη, άνεργη, με οικονομικά προβλήματα αντικειμενικού τύπου, ε δεν θα περάσει ούτε ένας χρόνος να μην κάνει πάρτι γενεθλίων στο παιδί, με αρκετούς καλεσμένους κλπ. Εμείς που έχουμε μία άνεση, δεν κάνουμε πάρτι κάθε χρόνο, κάποιες χρονικές κάνουμε κάτι μεταξύ μας. Ή το παιδί της έχει σαφέστατα πιο πολλά και πιο ακριβά παιχνίδια από τα δικά μας. Είναι η ενοχή ότι δεν του προσφέρει ό,τι θα έπρεπε (κατά την γνώμη της) και δεν θέλω να νοιώθει ότι υπολείπεται σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Εγώ της λέω ότι το μεγαλώνετε σαν παππούς και γιαγιά και όχι σαν γονείς και γελάει. Το καταλαβαίνει. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Εκτός από τους γονείς που είναι οι ίδιοι 'παλιοχαρακτήρες΄και μεγαλώνουν τα παιδιά τους έτσι. Πολύ καλά το έχεις εντοπίσεις. Θέλουμε τα παιδιά να μας συνοδεύουν και βασικά να μην ενοχλούν. Γι αυτό και δεν γίνεται κάποια προσπάθεια να περάσουν κι αυτά καλά. Έχετε δει οικογένεια Γάλλων να τρώει εξω; Ακόμα και με πολύ μικρά παιδιά αλλά και με μεγαλύτερα, κάθονται όλοι μαζί και μιλάνε. Σε εμάς θέλουν να μιλήσουν οι ενήλικες μεταξύ τους και τα παιδιά να μένουν σιωπηλά και ήσυχα και αν παίζουν, να παίζουν εκεί δίπλα, να μην ενοχλούν κανέναν, να είναι στο οπτικό πεδίων των γονιών. Γι αυτό 'φοριέται' τόσο πολύ η λύση του τάμπλετ. Το έχεις εκεί δίπλα .....απενεργοποιημένο.
  11. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Εγώ δεν είπα αυτό. Είπα ότι επειδή κάποιοι/ες έχουμε φάει 'πακέτο' σαν παιδιά, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας πιο φιλελεύθερα και μπορεί να δίνουμε την εντύπωση ότι δεν τα οριοθετούμε όπως πρέπει. Μπορεί να μην είναι έτσι. Μπορεί να είναι απλώς παιδιά και να θέλουν τον χρόνο τους. Γενικά ας μην είμαστε τόσο επικριτικοί με τα παιδιά των άλλων, μπορεί να μην γνωρίζουμε μία απλή λεπτομέρεια που να κάνει την διαφορά. Και αυτό πραγματικά αισθάνομαι την ανάγκη να το αναφέρω.
  12. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Δεν καταλαβαίνω ούτε το ύφος ούτε τι εννοείς. Αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι απαραίτητο να καταλαβαινόμαστε όλοι.
  13. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Μη ξεχνάς ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μεγαλώσει μέσα στα κοινωνικά "πρέπει" και σε καλώς εννοούμενες "δεμένες" οικογένειας. Έχουμε πιεστεί, άλλη λίγο άλλη πολύ, να ανταποκριθούμε στην εικόνα της "τέλειας οικογένειας" και σε κάποιες περιπτώσεις νοιώθουμε ακόμα την αποδοκιμασία των παππούδων (γονιών) όταν αποφασίζουμε να παρεκκλίνουμε από το προσδοκώμενο. Οπότε δεν σου φαίνεται φυσικό να έχουμε αποφασίσει είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα ότι τα παιδιά μας θα έχουν περιθώρια επιλογής ειδικά σε μία ηλικία που δεν καταλαβαίνουν πολλά πολλά από '"υποχρεώσεις'. ? Εμείς τους μιλάμε πολύ. Είναι πολύ κουραστικό αυτό πρέπει να σου πω αλλά δουλεύει. Αυτό όμως που θα γίνει, στο μέτρο που τα αφορά, είναι "συναποφασισμένο", ώστε να νοιώθουν ότι οι γονείς τους σέβονται τις επιθυμίες και τις προτιμήσεις τους. Είναι σημαντικό για μας να ξέρουν ότι το να είναι χαρούμενα και να μην καταπιέζονται είναι πρώτη προτεραιότητα για μας. Με τον τρόπο αυτό, όταν τα "καταπιέζουμε", έχουν εμπιστοσύνη ότι υπάρχει σοβαρός λόγος. Το να έχουν όρια και σεβασμό απέναντι στους άλλους δεν είναι αντίθετο με το να είναι χαρούμενα και να μην καταπιέζονται. Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί. Πρέπει να σου πω ότι έχει να κάνει με την νοοτροπία της οικογένειας. Έχω μία φίλη με μεγάλα παιδιά, που δεν τα μάλωσε ΠΟΤΕ μπροστά σε ξένους. Ό,τι και να έκαναν τα παιδιά της, τα σταματούσε φυσικά αλλά δεν έλεγε κουβέντα, απλά το συζητούσαν όλοι μαζί το βράδυ σπίτι. Τα παιδιά της έχουν γίνει υπέροχοι και επιτυχημένοι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση, αλλά φαντάζεσαι τι "παιζόνταν" πισω από την πλάτη της, κυρίως από μεγαλύτερους. Βλέπω γονείς να ξεφτιλίζουν τα παιδιά τους μόνο και μόνο για να δείξουν ότι τα οριοθετούν και ότι εκείνοι είναι τα αφεντικά. Και τα κάνουν σκουπίδια και μάλιστα μπροστά σε φιλαράκια τους.
  14. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Αν πραγματικά ΄πρέπει' να έρθουν κάπου, γιατί έχουν κι αυτά τις υποχρεώσεις τους (πχ. στον γάμο της θείας ΔΕΝ μπορεί να μην έρθουν, όσο και να χτυπιούνται, γιατί είναι ο γάμος της θείας), μπορείς να τους θυμίσεις πόσα ανούσια παιδικά πάρτι έχεις υποστεί για χάρη τους (μόνο τα ανούσια, όχι όλα), απλά και μόνο επειδή έπρεπε να τα πας. Επίσης να τους θυμίσεις ότι όσο διαρκούσε το πάρτι εσύ μπορεί να βαριόσουν αφάνταστα να ακούς άσχετες μαμάδες να μιλάνε για αδιάφορα θέματα, αλλά δεν πήγαινες κάθε πέντε λεπτά να τους γκρινιάζεις πότε θα φύγουμε και άντε πότε τελειώνει. Όσο και να τα έχει χτυπήσει η εφηβεία, σε μία λογική συζήτηση τέτοιου τύπου πάντα τα 'ρίχνει'.
  15. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Καλά στα 11 δεν υπάρχει περίπτωση να ακολουθήσει σε τραπέζι βάπτισης, εκτός αν έχει παρέα εκεί (πχ. άλλα ξαδέρφια). Πρόσφατα μας έκαναν την 'χάρη' να έρθουν στην εκκλησία σε βάφτιση παιδιού συναδέλφου και επειδή ήταν κυριακή μεσημέρι και δεν θέλαμε να την περάσουμε χώρια (μία κυριακή μας έχει μείνει πια), δεν πήγαμε μετά στο τραπέζι. Οπότε κορίτσια το πρόβλημα με παιδιά ή χωρίς το λύνει αργά ή γρήγορα η ίδια η ζωή. Αν και πρέπει να σας πω ότι τώρα στα 11 και στα 13, πολύ θα τους ήθελα μαζί, γιατί ξέρουν και πώς να σταθούν, και δεν χρειάζεται να τους κυνηγάω, και γενικά είναι 'παρεούλα'.
  16. Βερενίκη

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Το φαγητό των παιδιών είναι μεγάλο θέμα. Εγώ από τότε που είδα φίλη οδοντίατρο, τρελή με την διατροφή (της) να βάζει ζάχαρη στην φρουτόκρεμα του παιδιού της για να φάει επειδή ήταν λιποβαρές, είπα ότι τα έχω δει όλα σε αυτήν την ζωή. Εμείς τους δίναμε από τους δώδεκα μήνες το φαγητό της οικογένειας. Δεν μαγειρεύουμε τηγανιτά και δεν βάζουμε αλάτι στο φαγητό (εγώ βάζω πολύ δυστυχώς αλλά στο πιάτο μου), έχουμε πάντα σαλάτα, και 2-3 φορές την εβδομάδα ένα μικρό επιδόρπιο. Το μενού πάει Δευτέρα ρύζι ή ζαρζαβατικό (για την αποτοξίνωση του ΣΚ), Τρίτη κοτόπουλο, Τετάρτη όσπριο, Πέμπτη κρέας- κιμάς, Παρασκευή ψάρι και ΣΚ ό,τι μαγειρέψουν οι γιαγιάδες, φαγητό έξω, κάτι της ώρας κλπ. Το βράδυ όταν ήταν μικροί έτρωγαντο φαγητό της επόμενης μέρας που συνήθως το φτιάχνουμε από την προηγούμενη λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Τα τελευταία χρόνια τρώνε τοστάκι, σαλάτα με κάτι μέσα κλπ. Θέλω να πω ότι τα έχουμε συνηθίσει να τρώνε ό,τι κι εμείς αλλά κι εμείς τρώμε βασικά ουδέτερο φαγητό.