Βερενίκη

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    584
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    4

Βερενίκη last won the day on Μάρτιος 30

Βερενίκη had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

63 Neutral

Περισσότερα για την/τον Βερενίκη

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. To νόημα είναι ότι στην Β' λυκείου θα έχει περισσότερο διαβασμα στο σχολείο ώστε να προετοιμαστεί. Επίσης, ότι αν πάρει το lower στην β' λυκείου δεν θα καταφέρει να πάρει το proficiency στα μαθητικά του χρόνια, που ούτε κι αυτό είναι κακό φυσικά.
  2. Εμένα και οι δύο κάνουν φουλ γερμανικά. Στην πρώτη ενδεχομένως στην δευτέρα λυκείου θα έχουν πάρει, αν συνεχίσουν έτσι δηλαδή, το C2 ώστε να έχουν μία καλή εναλλακτική σπουδών. Η Γερμανία έχει πολύ καλά πανεπιστήμια, δωρεάν εκπαίδευση, σε κάποιες πόλεις το κόστος ζωής είναι πολύ χαμηλότερο από την Ελλάδα και, το πιο σημαντικό, στα περισσότερα πεδία η είσοδος στα πανεπιστήμια είναι ελεύθερη, οπότε πρακτικά τα παιδιά σπουδάζουν ό,τι θέλουν. Αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά μου άρχισαν σιγά σιγά από την τρίτη δημοτικού γερμανικά και θα την φτάσουν όσο πιο ψηλά γίνεται. Τα αγγλικά είναι μία γλώσσα που λίγο πολύ όλα τα παιδιά μία χρονιά πάνω, μία χρονιά κάτω την φτάνουν σε επίπεδο επάρκειας. Δεν τους φαίνεται βαρύ αυτό με τις δύο ξένες γλώσσες γιατί γιατί πάνε σιγά σιγά. Μακάρι να είχαν χρόνο να αρχίσουν και μία τρίτη.
  3. Εγώ είμαι απόλυτη και δεν δείχνω καμία φωτογραφία των παιδιών μου σε δημόσια φόρα. Νομίζω ότι η σύνδεση με την φωτογραφία, για μένα, υπερπολλαπλασιάζει την αξία κάθε άλλη πληροφορίας. Το ότι έχω ένα παιδί στον παιδικό σταθμό 'τα σκιουράκια' , που έκανε μία γιορτή τα χριστούγεννα είναι μία ανώνυμη πληροφορία, που θα την καταλάβουν λίγοι, αλλά που η φωτογραφία του παιδιού την κάνει πολύ συγκεκριμένη. Τέλος πάντων αυτή είναι η δική μου οπτική ,καταλαβαίνω ότι δεν είναι αλάνθαστη.

  4. Διαφημίσεις


  5. Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι παρανοϊκό αυτό. Καταρχάς είναι η επίσημη συμβουλή της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (όχι προσωπικά στοιχεία). Κατά δεύτερον, είναι ένα προσωπικό δεδομένο του παιδιού -αλλου ανθρώπου δηλαδή- και το διαχειριζόμαστε, όπως παρατηρώ, σαν 'σκουλαρίκι' χωρίς να μπορούμε να το ρωτήσουμε. Αυτή η κάλυψη θα το προστατέψει από την σύνδεση των φυσικών του χαρακτηριστικών με μία σειρά από πληροφορίες που παρέχουμε γι αυτό, όπως πχ. σε ποιον σχολείο πηγαίνει, ποια είναι τα χόμπι του, πού θα πάει εκδρομή με τους φίλους του, πότε τελειώνει το μπάσκετ κλπ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙ ΤΗΝ ΦΑΤΣΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΟΡΝΟΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ. Είναι μία δικλείδα ασφαλείας. Έτσι λένε οι ειδικοί, τουλάχιστον. Και όχι, δεν είναι ο ίδιος ο κίνδονος στα social media, με τις συζητήσεις που κάνει το παιδί μας στο σπίτι ή στο τηλέφωνο. Αλλά είναι ένα αποδεκτό ρίσκο και γι αυτό πρέπει να το κρατάμε σε όρια. Από την φοβικότητα μέχρι το 'κανω την ζωή μου βιτρίνα' υπάρχουν πολλα΄πολλά στάδια.
  6. Ήθελα να κάνω πολλά likes αλλά δεν με 'αφήνει'. Σε κάθε λέξη του μηνύματος.
  7. Μα τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά τις αρχές της οικογένειας. Ανάμεσα στα άλλα και με τον τρόπο που αναφέρεις, δηλαδή με σχόλια για άλλα περιστατικά. Δεν πάνε στα τυφλά. Δεν ξέρει ο γιος μου ότι αν καπνίσει στα 13 του θα δημιουργηθεί μεγάλο ζήτημα στην οικογένεια; Δεν το έχουμε πει ποτέ, το ξέρει όμως πολύ καλά. Ε, με τον ίδιο τρόπο ξέρει ότι το να έχει μία 'παράλληλη ζωή' στο διαδίκτυο και μάλιστα στο καθεστώς ελευθερίας που ζει, είναι λόγος να στερηθεί πολλά προνόμιά του και μάλιστα για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Κυρίως όμως θα δει την απογοήτευση στα μάτια μας και αυτό θέλω να πιστεύω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό. Αν και εγώ πρέπει να σου πω ότι προσέχω πολύ όταν κρίνω κάποιον τρίτο. Αν δαιμονοποιήσουμε πράγματα, μπορεί το παιδί να μην ανοιχτεί όταν θα βρεθεί μπροστά στο πρόβλημα, να φοβηθεί να μας το πει σε πολύ πρώιμο στάδιο, όταν θα διορθώνονται όλα. Όλα τα παιδιά μπορούν να κάνουν λαθη. όσο καλά και να χτίσεις τον κώδικα ηθικής τους, μπορεί να κάνουν λάθη. Προτιμώ να έρθει να μου πει, χθες έκανα ένα τσιγάρο και να το συζητήσουμε, (καλά όχι στα 13 που δεν βγαίνει καν μόνος του) παρά να ξέρει ότι θα τον κρίνω, όπως έκρινα πχ. τον φίλο του, και να καταλήξει καπνιστής. Την εποχή μου η μητέρα μου θεωρούσε τα κορίτσια που καπνίζανε του δρόμου. Εγώ είχα πολλές φίλες που καπνίζανε. Μία χαρά κορίτσια ήταν, πολύ καλύτερα από άλλες που δεν κάπνιζαν. Η μαμά μου δεν ακουγόταν καθόλου πειστική στα εφηβικά μου αυτιά. Ξεκίνησα το κάπνισμα στα 22 και το σταμάτησα μετά από 15 χρόνια, αλλά αν είχα καταναλώσει όλη αυτη την ενέργεια να είναι κοντά μου και να το συζητάμε, θα το είχα κόψει πολύ πιο νωρίς, άσε που μπορεί να μην το είχα ξεκινήσει καν. Δεν γίνεται να αποκτήσεις σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά κατακρίνεις συνέχεια άλλους. Θα φοβηθούν ότι θα τα κατακρίνεις κι αυτά και θα απομακρυνθούν. Εμένα πάντως ως μητέρα, αν το παιδί κάνει κάτι τέτοιο (το ότι θα το ανακαλύψουμε άμεσα το θεωρώ δεδομένο) θα με ανησυχήσει πολύ ως προς το τι του συμβαίνει και θέλει τέτοια απομόνωση, τι δηλαδή δεν κάναμε εμείς καλά και το παιδί μας πετάει από την ζωή του.
  8. Θα σου πω σε τι αναφέρομαι. Πρώτα από όλα τα σχολεία. Σε όλα τα σχολεία πια γίνονται δράσεις για το ιντερνετ. Ακόμα και στα δημοτικά. Τα παιδιά μου ήξεραν το blue whale περίπου όταν έμαθαν για τα .....στρουμφάκια. Επίσης στο ίδιο το internet, στα σόσιαλ μιντια, ακούνε ειδήσεις, πληροφορούνται. Δεν νομίζω να υπάρχει 13χρονο σήμερα που να μην ξέρει να σου διηγηθεί τους βασικούς κινδύνους του διαδικτύου. Επίσης τα συζητάει η οικογένεια. Απλά και καθημερινά, όπως όλους τους κινδύνους. Δεν λέω να μην υπάρχει εποπτεία φυσικά, όπως και στο τι τρώνε, στο ποιοι είναι οι φίλοι τους κλπ. Αλλά δεν μπορεί ένα 13χρόνο να αισθάνεται ότι το κατασκοπεύουν, ή ότι δεν μπορεί να μιλήσει με έναν φίλο του για κάτι χωρίς να το ξέρουν οι γονείς του ......για την περίπτωση που θα διακινεί ναρκωτικά. Τι να κάνουμε; Στην εποπτεία του εφήβου υπάρχουν 'κενά σημεία', σημεία που τα παιδιά αυτενεργούν, που θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις μόνα τους. Και όσο μεγαλώνει, τα κενά αυτά σημεία αυξάνονται. Πώς θα πω σε έναν έφηβο που δεν μου έχει δώσει καμία αφορμή ότι θα έχει συνέπειες αν ανοίξει 2-3 λογαριασμούς που δεν τους ξέρουμε ή αν κρύψει τους κωδικούς του; Είναι σαν να του λέω 'σε έχω ικανό για όλα', 'δεν είσαι εσύ το παιδί που μεγαλώνω τώρα που πήρες κινητό μπορεί να γίνεις δημόσιος κίνδυνος'.
  9. Καταρχήν δεν είναι κακό να είναι κανείς .....καραγκιοζοπαίχτης, αρκεί να το έχει επιλέξει και να είναι καλός φυσικά. Εγώ δεν ξέρω πολλά για το παιδί σου, ούτε το δυσκολίες έχει, ούτε πόσο φιλόδοξο είναι. Απλά και χωρίς να θέλω να σου υποδείξω τι να κάνεις, θα σου δώσω μία συμβουλή. Τα παιδιά 'με δυσκολίες που προσπαθούν' είναι μία πολύ συμπαθής κατηγορία μαθητών. Οι δάσκαλοι τους συμπαθούν πολύ εύκολα, εκτιμούν την προσπάθειά του και αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να είναι εξαιρετικά ενθουσιώδεις με τους γονείς. Παρατηρώ την αδερφή μου πόσο ευαίσθητη είναι απέναντι στα παιδιά που παλεύουν μέσα σε ένα αφιλόξενο γι αυτά σύστημα. Μην ξεχνάς όμως ότι το παιδί σου δεν είναι απαραίτητο να αποδείξει σε κανέναν τίποτα. Πρέπει να κάνει κάτι που να το κάνει ευτυχισμένο και σίγουρα κάτι που το δυσκολεύει τόσο δεν μπορεί να του προσφέρει ευτυχία. Και δεν είναι αρκετό να του αρέσει το αποτέλεσμα. Πρέπει να του αρέσει και η πορεία προς το αποτέλεσμα. Στον έξω κόσμο το παιδί σου θα ανταγωνιστεί με άλλους και πρέπει να είναι ανταγωνιστικό για να είναι επιτυχημένο, και επομένως ευτυχισμένο κλπ. Επειδή όλοι παρεμβαίνουμε στα όνειρα των παιδιών μας, η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να παρέμβεις προς αυτή την κατεύθυνση.
  10. Εγώ είμαι από τα παιδιά που έκαναν τον γύρο της ..............Ευρώπης με μία φίλη που την έλεγαν ....Μίτσο, οπότε δεν δικαιούμαι να μιλήσω. Είχα τα άπειρα μυστικά από τους γονείς μου και ακόμα έχω. Οπότε ξέρω ότι όσο τρέχεις πίσω από τα παιδιά, τόσο αυτά επιταχύνουν. Δεν τα φτάνεις. Εκτός αν α) τα καταπιέσεις φρικτά και γίνει η ζωή της οικογένειας κόλαση (και μετά γίνουν ή φρενοβλαβή ή serial killers ή β) αν τα κάνεις να αισθανθούν ανασφαλή ώστε να τα έχεις συνέχεια στο βρακί σου, όπως λένε και στο χωριό μου. Σε κάθε άλλη περίπτωση που θέλεις να μεγαλώσεις όσο το δυνατόν υγιή παιδιά, πρέπει να τους δώσεις κάποια ελευθερία. Και αν δεν είναι τα 13 κατάλληλη ηλικία, δεν ξέρω ποια ηλικία είναι. Εγώ λάμβανα το μέιλ του παιδιού στο κινητό μου, επειδή το χρησιμοποιούσε για τα μηνύματα του σχολείου και ήθελα να ξέρω τα μαθήματα γιατί δεν το έβλεπε συνέχεια. Όταν μου είπε, θέλω να το διαγράψεις, το διέγραψα. Χωρίς δεύτερη συζήτηση. Μου λέει θα αλλάξω κωδικούς, του λέω δεν θα χρειαστεί, αν ποτέ χρειαστεί να μπω, θα σε ενημερώσω. Μας εμπιστεύεται όμως, γιατί δεν έχουμε μπει ποτέ στο δωμάτιό του χωρίς άδεια, δεν έχουμε ανοίξει το μυστικό του συρτάρι και δεν έχουμε διαβάσει εδώ και 2-3 χρόνια το ημερολόγιό του. Επίσης δεν τον κατασκοπεύουμε όταν μιλάει με τους φίλους του, δεν κάνουμε αδιάκριτα σχόλια, ξέρουμε όλους τους φίλους του και τους γονείς τους κλπ. Τι μπορεί να ετοιμάζει με το άλλο 13χρονο που το ξέρεις από 7 χρονών, είναι από μία σοβαρή οικογένεια και μία χαρά παιδάκι; Πώς θα κάνουν ένοπλη ληστεία; Το πολύ πολύ να λένε για καμία συμμαθήτρια. Ή για το πώς θα κάνουν καψόνι σε κανέναν καθηγητή. Ε, αυτά δεν χρειάζεται να τα ξέρω, άσε που αργά ή γρήγορα θα τα μάθω γιατί θα τα συζητήσει. Δεν ξέρω αν το παίζω άνετη και μετά θα το μετανοιώσω αλλά αρκούμαι σε όσα μου δίνει. Ούτε τον τρομοκρατώ. Τους έχουν φάει τα μυαλά για το τι πρέπει να κάνουν με το ιντερνετ. Τα ξέρουν όλα. Μία φωνή παραπάνω που να τα αγχώνει δεν χρειάζεται. Τίποτα δεν μπορεί να πάθει που δεν θα μπορούμε αυτή τη στιγμή να το προφυλάξουμε. Σιγά σιγά βλέπουμε. Σιγά σιγά βλέπει όμως και μόνος του τους κινδύνους, κάνει επιλογές. Έχει instagram εδώ και έναν χρόνο, δεν έχει ποστάρει καμία φωτογραφία του. Κάποια φορά που είχε χρειαστεί να προστάρω μία φωτογραφία του στο fb γιατί είχε μία μεγάλη επιτυχία, με ρώτησε γιατί τον έβαλα 'πλάτη'. Του εξηγήσαμε γιατί, φαίνεται να το έχει στο νου του. Είναι 13 μόνο βέβαια και ακόμα αισθάνομαι ότι τον έχουμε πολύ κοντά μας. Όταν όμως θέλει, έτσι επειδή είναι παιδί, να έχει μία ιδιωτικότητα, δεν του την παραβιάζουμε.
  11. Είχα, και έχω φυσικά, σοβαρή, όπως μου λένε, δυσορθογραφία και έγραψα 18 έκθεση στις Πανελλήνιες. Αντί να το παλεύω, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι. Με απίστευτα καλή γραμματική και λίγο πιο πλούσιο λεξιλόγιο (οκ και λίγη βοήθεια από τον αυτόματο διορθωτή)...... δεν είναι μεγάλο πρόβλημα.
  12. Ελπίζω να μην έγινε αυτό κατανοητό από αυτό που έγραψα.
  13. Όχι, αλλά μπορείς να ενημερώσεις το παιδί να κάνει 'ρεαλιστικούς' στόχους. Όπως λες και σε ένα παιδί 1,50 ότι το πιθανότερο είναι να μην γίνει μοντέλο, έτσι λες και σε ένα παιδί που δεν μπορεί να γράψει σωστά ότι δεν μπορεί να γίνει δικηγόρος. Αυτό όμως πάντα κρίνεται κατά περίπτωση και ανάλογα με τις ποιες δεξιότητες έχει καταφέρει να αναπτύξει το κάθε παιδί. Ο σωστός επαγγελματικός προσανατολισμός προαπαιτεί ένα σωστό τεστ δεξιοτήτων. Δεν έχει σημασία αν έχεις δυσλεξία, δυσορθογραφία, ή διάσπαση προσοχής (συγχωρέστε με, δεν είμαι εξοικειωμένη με την ορολογία). Αν έχεις τις δεξιότητες, δεν υπάρχουν ταμπέλες. Αν μπορείς να καλλιεργήσεις τις δεξιότητές, και πάλι. Αν όμως δεν ισχύουν τα παραπάνω τότε α) είτε δεν ξέρεις πολύ καλά τι επάγγελμα θέλεις να κάνεις, είτε β) προσπαθείς να ικανοποιήσεις τις φιλοδοξίες άλλων, όχι τις δικές σου. Το παράδειγμα με την νομική που σας ανέφερα δεν είναι τυχαίο. Μου είχε τύχει φίλη μαμά, δικηγόρος να διαμαρτύρεται επειδή η κόρη της με μεγάλο πρόβλημα στον γραπτό λόγο, παρά το ότι εξτάστηκε προφορικά στις πανελλήνιες, δεν κατάφερε να πάρει καλό βαθμό στο μάθημα της ελληνικής γλώσσας. Δεν ξέρω, αλλά εγώ προβληματίστηκα, πώς είναι δυνατόν ένα παιδιά να 'αγαπάει' ένα επάγγελμα, του οποίου το βασικό εργαλείο το δυσκολεύει τόσο πολύ. Κι εγώ σου λέω προσγειώνεται στην νομική. Είναι χαρούμενο να γράφει όλη την ημέρα δικόγραφα, ή νομίζει ότι οι δικηγόροι πάνε και τα λένε απ' έξω στο δικαστήριο;
  14. Μα αυτό είναι το παρόν θέμα. Γιατί λες ότι δεν το αφορά; Εγώ τουλάχιστον θα ενδιαφερόμουν να μάθω μία άλλη αντίληψη.
  15. H αλήθεια είναι ότι το βιωματικό πρέπει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο της εκπαίδευσης. Απλά νομίζω ότι έχουν αλλάξει πολλά από την εποχή που στα ελληνικά δημόσια σχολεία διδάσκονταν η πληροφορική με εικόνες στον πίνακα. Ένα μεγάλο μέρος της εκπαίδευσης πια γίνεται βιωματικά κυρίως στο δημοτικό. Και επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους γίνονται (οκ, δεν πάνε στην αίγυπτο, πάνε όμως στην ακρόπολη και στις Μυκήνες), ένα εργαστήριο φυσικής το έχουν λίγο πολύ όλα τα σχολεία, κλπ. Εγώ είχα δασκάλους που την δεκαετία του 70 έκαναν 'βιωματικό' μάθημα και ξέρω δασκάλους τώρα που, έχοντας περισσότερα μέσα, δεν σηκώνουν τα παιδιά από το θρανίο. Όσο για την οικογένεια. Φυσικά υπάρχουν προνομιούχα παιδιά (πάντα υπήρχαν) που μεγαλώνουν σε οικογένειες που δίνουν ερεθίσματα. Όπως όμως σωστά επισημαίνει η ΑΡΓΚ εδώ μιλάμε για την 'μελέτη'. Τι αντιλαμβανόμαστε ως 'μελέτη''. Να πάει διαβασμένο στο σχολείο, να το βοηθήσω να λύσει την άσκηση, να μάθει απέξω την ιστορία, να κάνει διάγραμμα το κεφάλαιο της ιστορίας, να βάλει πλαγιότιτλους στην βιολογία για να μάθει ευκολότερα το κεφάλαιο; κλπ κλπ. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό που εννοούμε 'μελέτη' είναι διαφορετικό. Μιλάμε ο καθένας για διαφορετικά πράγματα. Ο μικρός μου γιος είχε σε κάποια τάξη του δημοτικού μία δασκάλα που τον έμαθε να μελετάει τα προφορικά μαθήματα. Για τρεις μήνες μας είπε μην ασχοληθείτε καθόλου, θα τους βάλω σε μία σειρά. Και τα κατάφερε. Να δείτε τώρα στην α' γυμνασίου πώς 'πιάνει' κείμενο, το αποδομεί, το αναλύει, το χωρίζει σε θέματα, βγάζει ερωτήσεις, κυκλώνει τις λέξεις κλειδιά κλπ. και σε πολύ λίγο χρόνο το μαθαίνει...... Ο μικρός μου δεν είχε την ίδια δασκάλα, βασανίζεται να μάθει την ιστορία κομματάκι κομματάκι, και όχι με ταλόγια του βιβλίου, και ξέχασα αυτή την παράγραφο κλπ. Ο τρόπος να μελετάνε τα παιδιά διδάσκεται και φυσικά δεν είναι ούτε με το να τους μισολύνουμε τις ασκήσεις ούτε με τον να τους 'ξαναεξηγούμε' το μάθημα που δεν κατάλαβαν. Όσο τα παιδιά μας μας χρησιμοποιούσαν σαν ......λεξικό, δεν μάθαιναν λέξεις. όταν πήραν το λεξικό κοντά (εντάξει, έγινε και ο σχετικός καυγάς), άρχισαν να μαθαίνουν.
  16. Όταν λες αγγλόφωνο εννοείς σχολείο που παρακολουθεί αγγλικό πρόγραμμα σπουδών ή ελληνικό σχολείο που κάνει ενισχυμένα τα αγγλικά; Εκτός από την ξένη γλώσσα, δεν βλέπεις κάποια άλλη διαφορά στην προσέγγιση του εκπαιδευτικού αντικειμένου; Εκτός πχ. από ενισχυμένα αγγλικά κάνουν και μαθήματα στα αγγλικά; Το βιωματικό πχ. πώς επιτυγχάνεται; Αφήνεται μόνο στους γονείς ή κάνει κάτι και το σχολείο γι αυτό, εχει δηλαδή ένα πιο σύγχρονο πρόγραμμα σπουδών;