Μπερδεμενη...

[φουλα27]

10 χρονια μαζι απο τα οποια τα 6 ειμαστε παντρεμενοι...Τα πρωτα 6 χρονια σχετικα ημασταν καλα με τα κλασσικα καυγαδακια οχι τιποτα το σημαντικο...μετα απο πολλες δυσκολιες καταφεραμε να εχουμε κ μια τελειομηνη εγκυμοσυνη κ σημερα ο πριγκιπας μας ειναι 2,5 ετων...ποτε δεν ειχε μια σταθερη δουλεια ενω εγω ειχα...ο Θεος μας αξιωσε κ μπηκε μονιμος σε μια γνωστη εταιρια πριν 4 μηνες..τοτε σταματησα κ την δουλεια...απο τοτε πουεμεινα εγκυος μεχρι κ σημερα ηρθαν οι χοντροι καυγαδες...τυπου δε μαγειρευω καλα κ καλυτερα να δινω λεφτα στην μανα μ να μ μαγειρευει,βρισκει πολλα ελαττωματα σε μενα,με μειωνει σε παρεες μπροστα,φωναζει ξεροντας οτι τον ακουει η γειτονια...λειπει ολη μερα απο το σπιτι,χρονος για εμας ελαχιστος εως καθολου...δεν περναω καλα...φοβαμαι να φυγω.. οχι οτι θα μ λειψει κ τιποτα γιατι κ τωρα ολα μονη μου τα περναω μεχρι κ τσονταρω αρκετα οικονομικα μιας κ ειμαι στο ταμειο ανεργιας...φοβαμαι πως θα ειναι ο χωρισμος,φοβαμαι για το παιδι μου...

[turbulence]

αν τον αγαπας, θα πρεπει να του μιλας για οτι σε ενοχλει. ηρεμα, χωρις καυγαδες. θελει πολυ προσπαθεια και υπομονη να κρατησεις την οικογενεια σου ενωμενη.

αν δεν αγαπιεστε πια, παλι θα πρεπει να το συζητησετε - θα μπορουσατε να μεινετε μαζι για χαρη του παιδιου?

στον χωρισμο παντα 'την πληρωνουν" τα παιδια. ας ειναι η τελευταια λυση.

αν χωρισεις, το παιδι θα περασει δυσκολα - τα παιδια δεν καταλαβαινουν τον χωρισμο, και δεν τον δεχονται, γιατι αγαπανε και τους 2 γονεις το ιδιο.

απ'την αλλη, υπαρχουν πολλες γυναικες που μεγαλωνουν σωστα τα παιδακια τους μονες.

αν σε προσβαλει, υπαρχει βια, δεν συμβαλει στα οικονομικα, δεν υπαρχουν επαφες μεταξυ σας, τοτε δεν υπαρχει λογος να ειστε μαζι.

δεν ξερω πως θα το χειριστεις, ευχομαι να πανε ολα καλα. οτι και να αποφασισεις.

[ΑΡΓΚ]

Αλλο το καβγάς και άλλο το να σε προσβάλει. Εσύ ξέρεις τι από τα δύο συμβαίνει. Το πρώτο, με καλή θέληση λύνεται, το δεύτερο είναι άλλη ιστορία...

[φουλα27]

Η προσβολη πιστευετε οτι ειναι μια αιτια χωρισμου;

[ΑΡΓΚ]

On 13/4/2017 at 10:52 ΜΜ, φουλα27 said:

Η προσβολη πιστευετε οτι ειναι μια αιτια χωρισμου;

Προφανώς. Η λεκτική κακοποίηση είναι αιτία χωρισμού. Και δεν εννοώ το καλοπροαίρετο "αντε βρε χαζούλα". Αν συνεχώς ο άντρας σου σε μειώνει, σε βρίζει, σε κάνει να νιώθεις άσχημα, σου ουρλιάζει, σε γελοιοποιεί, δεν έχεις κανένα λόγο να μένεις και είναι και τραγικό και για παιδιά να μεγαλώνουν σε τέτοιο περιβάλλον

[belleblue]

γειά σου Φούλα, κάποιες φορές είμαστε ανασφαλείς και δεν ξέρουμε τι χρειαζόμαστε. 

όταν εκείνη τη στιγμή έρθει κάποιος που δεν έχει φρένα στην συμπεριφορά του, μας είναι δύσκολο να του αντικρούσουμε αυτή την αρνητική δυναμική. 

Ο μόνος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο,  (και στην τελική να μπουμε σε διαπραγμάτευση με κάποιον με τον οποίο θέλουμ να ΄χουμε σχέση λόγω οικογενειας, είτε παντρεμένοι, 

είτε και όχι,  )  είναι να ξέρουμε ΑΚΡΙΒΩΣ Αυτό που θέλουμε, και ΠΩΣ το θέλουμε. 

"Θέλω αγάπη μου να μου μιλάς έτσι, α β γ δ ε , με ωραίο τρόπο όπως σου μιλάω εγώ.  Οτιδήποτε άλλο δεν μου αξίζει ούτε εμένα ούτε στο παιδί μας. Τι θα προσφέρεις εσύ στην σχέση μας ? Την τσαντίλα και την χολή σου ? Εγώ απαιτώ απο εσένα να κάνεις τουλάχιστον αυτά που κάνω εγώ. Εγώ ΔΕΝ σου μιλάω ειρωνικά, ΔΕΝ στα πρήζω, αλλά εάν δεν κάνεις αυτά που εγώ και το παιδί σου χρειαζόμαστε, και δεν μπορείς ή δεν θέλεις,   ή βρες τον τρόπο να μπορείς, βρες τον τρόπο να θέλεις,  αλλιώς να ξέρουμε τι να κάνουμε στη ζωή μας. " 

απλά και σταράτα, αλλά πρέπει να το θέλεις, πρέπει να το πιστεύεις, και τότε μπορεί να γίνουν τα πάντα.  Βρές τι αγαπάς, βρες τι θέλεις μέσα σου και πάτα το πόδι στον εαυτό σου και στον άντρα σου για αυτά, με ΚΑΘΕ λεπτομέρεια. 

να εισαι ειλικρινής με τον εαυτό σου όμως,  και το τι αισθάνεσαι.  Τα συναισθήματα αλλάζουν πηγαινοέρχονται, όμως η αγάπη ειναι κατι πιο βαθυ και πιο μονιμο. Εάν αισθάνεσαι αυτό, πρεπει να βρείς τρόπο να έρχεσαι σε επαφή με αυτό το πιο βαθύ συναισθημα για να είναι ο πλοηγός σου και η δύναμή σου για σενα και το παιδί σου. 

πολλά από αυτά που γράφεις μου φαίνονται γνώριμα, και είναι ίσως αποτέλεσμα δικών σου βιωμάτων, ίσως μοιάζουμε. 

Εχω βρεθεί και εγώ σε τεράστια "γκελ" συναισθημάτων. Όταν δεν είσαι σίγουρος για αυτό το πιο μόνιμο συναίσθημα πιάνεσαι από τα πιο επίκαιρα επιφανειακά. 

Δεν βοηθά αυτό. Πρέπει να αναζητήσεις μέσα σου το συναίσθημα της αγάπης για τον άνθρωπο αυτό όπως αυτός είναι, και μόνο τότε μπορείς να βρείς τρόπο να τον βοηθήσεις να αλλάξει.  Όλοι αλλάζουν , όλα αλλάζουν, τα πάντα ρεί. Μην πιστέψεις ποτέ κανέναν που θα σου πει το αντίθετο.  Όμως υπάρχει τρόπος, ... πρέπει να γίνει με αγάπη αλλά συγκεκριμένα.  

Αν δεν ξέρεις ακριβως πως θέλεις να σου συμπεριφερθεί ο άλλος ( ίσως επειδή δεν είχες τέτοιο καλό βίωμα στην ζωή σου ίσως δεν υπήρξε κάποιος .. ) 

τότε για αυτό δεν μπορείς να βρείς αυτή τη γραμμή. 

Κάποιοι άνθρωποι έχουν την τύχη να έχουν μεγαλώσει στην οικογένειά τους με σταθερούς ανθρώπους που επικοινωνούσαν σωστά.  Αυτό, ένα παιδί το κάνει να ξέρει τι να περιμένει και απο τους άλλους. 

Απο αυτά που γράφεις σαν να μην είσαι σίγουρη για το τι έχεις ανάγκη να σου προσφέρει ο άλλος. Αν είναι έτσι, τότε να ξέρεις δεν είσαι σίγουρα η μόνη που το αισθάνεται αυτό υπάρχει πολύς κοσμάκης. Κολυμπάς. !  

Οι άνθρωποι που έχουν την τύχη να ξέρουν τι θέλουν να τους προσφέρει ο άλλος, δεν έχουν ανάγκη να ρωτήσουν ή να γράψουν σε κάποιο φόρουμ,   ή στο ημερολογιο τους κλπ κλπ.  Εάν αισθάνεσαι τόση αμφιβολία, σκέψου αυτά που λέω. 

Αν συνειδητοποιήσεις αρχικά το ότι αισθάνεσαι εσύ αβεβαιόητα για το τι σου αξίζει, τότε βρείς μέσα από αυτό το δρόμο για να έχεις την σιγουριά να το ζητήσεις και να το απαιτήσεις. 

Το  γράφω αυτό γιατί το πέρασα και έχει τεράστιο αποτέλεσμα.