Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου

[elenik]

Μιλησα με τον παιδιατρο για το τραυλισμα και μου ειπε οτι μεχρι τα 6 ειναι φυσικο και λογω του μικρου θα παραταθει Εγω θελω να το ψαξω αλλα μετα την διαβεβαιωση του παιδιατρου ο συζυξ λεει οτι παλι με επιασε να ψαχνομαι οποτε ακυρωσα το ραντεβου με τον παιδοψυχολογο. Αν συνεχισει ομως μετα τον Φεβρουαριο δεν θα αντεξω. Moloha εσενα ποσο κρατησε το τραυλισμα?

 

Γενικα εχουμε επανελθει καποιος αν και οποιος απο τους 2 μας (εγω ή ο αντρας μου) εχουμε αγκαλια τον μικρο ο Βασιλης ειναι αυτοκολητος. Γενικα τον προσεχει πολυ.

 

Η επιθετικοτητα και η ασχημη συμπεριφορα στους τριτους συνεχιζει. ατα περιοδους πεταει κατι κουλα σε μας " Θα σε κοψω , θα σε σκοτωσω κλπ) και μενουμε αφωνοι. Δεν μπορω να καταλαβω που τα ακουει. Ειναι δυνατον σχολειο? Παιδια προσχολικης ηληκιας ειναι καλε. Και φταιει γι αυτα που λεει το μωρο ή ειναι της ηληκιας? Τα λενε τα δικα σας?

 

Tα θετικα: Πινει γαλα επειδη πινει ο μπεμπης και τρωει οτι και εμεις (πανε τα ιδιαιτερα γιατι αφου ο μπεμπης δεν κανει να φαει και ζηλευςειιιι). Του λεει και του μικρου να πινει το γαλα του να μεγαλωσει να παιζουνε

[mouxritsa]

Κορίτσια όντως οι αντιδράσεις των παιδιών των πρωτότοκων είναι όντως άνευ λογικής και ανεξέλεγκτες. Να σας πω τι έπαθα με το γιό μου που τώρα είναι 5 ετών.

Όταν ήρθε η Ελένη στην οικογένεια ο Αναστάσης (4 τότε) ήταν ο ιδανικός (για τους γονείς) πρωτότοκος. Όχι απλά δεν είχαμε προβλήμα αλλά ο Αναστάσης ήταν πανταχού παρών. Να βοηθήσει στις αλλαγές της πάνας, να βοηθήσει με το γάλα, να με ειδοποιεί πότε κλαίει το μωρό. Ήταν πραγματι ανέλπιστα καλός.

 

Όλα κύλισαν για ένα χρόνο τώρα ονειρεμένα σε σημείο που μου ήταν πολύ πιο δύσκολο να έχω την Ελενίτσα μόνη της παρά μαζί με τον Αναστάση.

Μέχρι πριν μία εβδομάδα που την ώρα που τον έκανα μπάνιο μου είπε το απίστευτο: "Μαμά νομίζω ότι θα προτιμούσα να είμαι κορίτσι". Μου έφυγε η γη κάτω από τα πόδια. Με όση δύναμη μου είχε απομείνει τον ρώτησα :"Γιατί αγάπη μου". Και η φοβερή απάντηση: "Ετσι". Δεν ήξερα τι να το κάνω. Όλο το βράδυ έμεινα ξάγρυπνη προσπαθόντας να καταλάβω τι μου έλεγε.

Πρωϊ - πρωϊ λοίπον πήρα τηλέφωνο στο Νηπιαγωγίο του Ανασταση και ζήτησα ραντευού με την ψυχολόγο.

Το ίδιο απόγευμα με είδε γιατί της είχε φανεί περίεργο να θέλω να την δω εγώ η μαμά του Αναστάση που είναι τόσο καλόβολος, συνεργάσιμος και κυρίως ώριμος για την ηλικία του. Της είπα τα τεκτενόμενα ότι μου είπε έτσι... και έτσι και εκείνη με ρώτησε για την κατάσταση στο σπίτι. Της εξήγησα ότι ο Αναστάσης είναι ο ιδανικός αδερφός ότι όχι απλά προσέχει την Ελένη αλλά μας προσέχει και εμάς καθώς το πρωϊ που η Ελενίτσα ξυπνά (είναι στο ίδιο δωμάτιο) μπαίνει στη κούνια της για να μη κλαίει και μας ξυπνήσει (για τέτοιο παιδί μιλάμε!)

Τι μου είπε κορίτσια ακούσατε.... ακούσατε......

Δεν υπάρχει παιδί πρωτότοκο που δεν ζηλεύει.

Τα παιδιά δε που είναι σαν τον Αναστάση είναι αυτά που έχουν κυρίως το πρόβλημα γιατί ναι μεν νιώθουν την εισβολή στο χωρο τους αλλά ξέρουν επίσης ότι όντας ΜΕΓΑΛΟΙ δεν τους επιτρέπεται να αντιδράσουν γιατί έτσι θα χάσουν την εκτίμηση και τον σεβασμό της μαμάς και του μπαμπά και καταπιέζονται.

Προσπαθούν λοιπόν να είναι ιδανικά παιδιά προκειμένου να κερδίσουν την μαμά και τον μπαμπά που αναγκαστικά πλέον επιμερίζουν τον χρόνο τους και στα δύο παιδιά.

Το αποτέλεσμα στην περίπτωσή μας είναι ότι ο Αναστασούλης νίωθοντας πραγματικά καταπιεσμένος και βλέποντας την μικρή ξέγνοιστή θεώρησε ότι είναι καλύτερα να είσα κορίτσι να μην σε αφορά τίποτα και απλώς να γκρινιάζεις παρά να είσα αγόρι και να τρως όλη αυτή την καταπίεση.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!!!!!!!!!!!!!

Με παρότρινε λοιπόν η ψυχολόγος να τον απελευθερώσω δηλώνοντάς του την δυσφορία μου για την μικρή και τα κλάματά της. Έτσι και έκανα.

 

Και ........ ναι ο Αναστάσης όταν του είπα "αχ αυτή η μικρή με έχει ζαλίσει είμασταν καλύτερα όταν είμασταν μόνοι μας χωρίς αυτή την μικρή ζουζούνα" έπεσε στην αγκαλιά ανακουφισμένος και έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό και μου είπε "Και εμένα με ζαλίζει μαμά μου, ώρες - ώρες θέλω να την πετάξω από το μπαλκόνι αλλά..... να την αγαπάω κιόλας".

Τρελάθηκα δεν το πίστευα.

Από εκείνη την ημέρα ο Αναστάσης είναι πιο ελεύθερος στο συναίσθημά του και εγώ με δύο πλέον φυσιολογικά παιδιά που το μικρό γκρινιάζει και κάνει ζουζουνιές και το μεγάλο μου πλέον δεν είναι σε έναν συνεχή αγώνα να με κερδίσει από αυτήν.

Εγώ απλά προσπαθώ να του θυμίζω σχεδόν καθημερινά ότι τον αγαπάω πολύ ακόμα ακόμα κι αν κάνει την χειρότερη ζουζουνιά του κόσμου.

 

Είναι όντως απίστευτο τι μπορεί να χωρέσει σε ένα παιδικό μυαλό;;;;

[elenik]

δηλώνοντάς του την δυσφορία μου για την μικρή και τα κλάματά της. Έτσι και έκανα.

 

 

Και αυτο το κανω.

 

Η πορεια μας ? Ο Βασιλης εβρεξε τα σεντονια του 8 μηνες μετα το οριστικο κοψιμο νυχτερινης πανας (ειχαμε κανει πισογυρισμα 1 1/2 χρονο πριν )

 

Τι να κανωωωωωω? Τραυλισμα και νυχτερινη ενουρηση και κατα τ αλλα ολα καλα. Να πανικοβληθω?

 

Υγ . Ο παιδιατρος λεει οτι ειναι φυσιολογικο το τραυλισμα μεχρι τα 6 και ειδικα με την αιτια "εισβολης" νεου μελους. Ο συζυξ συμφωνει με αυτον και εγω τρελαινομαι

[kallima2008]

εγω νομιζα οτι ζουσα μια ιδανικη κατασταση μεχρι πριν 3 μερες που ο δημητρακης μου (2,5 χρονων) πηγε να φιλησει την κων/να (8,5 μηνων) και της εδωσε κουτουλια. Και αυτο το επανελαβε 3 φορες. Πηγαινε να της αγγιξει το χερακι και το τραβαγε και ενω αυτη μπουσουλουσε πηγε να την πατησει. εννοειται οτι της παιρνει τα παιχνιδια απο τα χερια κιολας. εγω νευριασα. μια του εδωσα χαστουκι την αλλη του πηρα ενα αγαπημενο του παιχνιδι και την τελευταια τον εκλεισα για λιγο στο δωματιο του να ηρεμησει λιγο. δεν ξερω τι να κανω.

πρωτη φορα γραφω και νομιζω οτι χρειαζομαι την βοηθεια σας

[Eliza]

Η πορεια μας ? Ο Βασιλης εβρεξε τα σεντονια του 8 μηνες μετα το οριστικο κοψιμο νυχτερινης πανας (ειχαμε κανει πισογυρισμα 1 1/2 χρονο πριν )

 

Τι να κανωωωωωω? Τραυλισμα και νυχτερινη ενουρηση και κατα τ αλλα ολα καλα. Να πανικοβληθω?

 

Υγ . Ο παιδιατρος λεει οτι ειναι φυσιολογικο το τραυλισμα μεχρι τα 6 και ειδικα με την αιτια "εισβολης" νεου μελους. Ο συζυξ συμφωνει με αυτον και εγω τρελαινομαι

 

Για το βρέξιμο, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα και κυρίως να μην το κάνεις θέμα. Θεώρησέ το απλά ατύχημα. Είναι απολύτως μέσα στις φυσιολογικές αντιδράσεις όταν υπάρχει καινούριο μωρό στο σπίτι

Για το τραύλισμα...δεν ξέρω...αλλά αν ο παιδίατρος δεν ανησυχεί καθόλου...μήπως πράγματι να περίμενες λίγο

 

Περιμένω κι εγώ το 2ο μωράκι μου και σας διαβάζω πάντα

[Eliza]

εγω νομιζα οτι ζουσα μια ιδανικη κατασταση μεχρι πριν 3 μερες που ο δημητρακης μου (2,5 χρονων) πηγε να φιλησει την κων/να (8,5 μηνων) και της εδωσε κουτουλια. Και αυτο το επανελαβε 3 φορες. Πηγαινε να της αγγιξει το χερακι και το τραβαγε και ενω αυτη μπουσουλουσε πηγε να την πατησει. εννοειται οτι της παιρνει τα παιχνιδια απο τα χερια κιολας. εγω νευριασα. μια του εδωσα χαστουκι την αλλη του πηρα ενα αγαπημενο του παιχνιδι και την τελευταια τον εκλεισα για λιγο στο δωματιο του να ηρεμησει λιγο. δεν ξερω τι να κανω.

πρωτη φορα γραφω και νομιζω οτι χρειαζομαι την βοηθεια σας

KAllima2008 καλωσήρθες!

Να χαίρεσαι τα πιτσιρίκια σου!

Αυτό που περιγράφεις δεν είναι κάτι ασυνήθιστο -δυστυχώς. Και είναι πράγματι πολύ δύσκολο να το χειριστείς.

Θα έλεγα όμως πως να χτυπήσεις ένα μικρό παιδί -για οποιονδήποτε λόγο- μόνο κακό αποτέλεσμα μπορεί να έχει Αφήνω στην άκρη όλα τα υπόλοιπα και θέλω να σου επισημάνω πως έτσι το μόνο που εισπράττει έιναι ότι το να χτυπάμε τους άλλους είναι κάτι αποδεκτό (αφού το κάνει και η μαμά)

Θα πρότεινα να διαβάσεις κάποια σχετικά άρθρα της Μ. Στυλιανάκη που υπάρχουν στην ενότητα Ψυχολογία και κάνε και μια αναζήτηση για άλλα σχετικά θέματα. Εχω κατα καιρούς διαβάσει εξαιρετικά χρήσιμες συμβουλές.

[mouxritsa]

Εlenik μη πανικοβάλεσε!!!!!!! Τα παιδιά έχουν εξαιρετικά αισθητήρια ακόμα και αυτό το πανικό σου τον συναισθάνεται και τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι για να πανικοβάλετε η μαμά τότε όντως κάτι δεν πάει καλά και τότε δικαίως νιώθω ........ άβολα.

 

Για να συνεχίζει ο Βασιλάκης σου και να έχει αυτά τα προβλήματα (τραύλισμα, νυχτερινή ενούρηση ) πιθανώς να σημαίνει, ότι θεωρεί πως το μωρό βρίσκεται σε προνομιακή θέση σε σχέση με αυτόν και το μιμήτε (κατουριέτε όπως το μωρό, και δεν μιλάει καθαρά όπως το μωρό).

Φωνάζει για ενδιαφέρον.

Μήπως ο άνδρας σου θα μπορούσε να ασχοληθεί λίγο παραπάνω μαζί του, πραγματοποιόντας όλα αυτά που κανατε και πριν το μωρό.

 

Και τέλος ας μη γελιόμαστε τα πράγματα στην οικογένεια δεν θα είναι ποτέ όπως πρίν το ερχομό του ......... αντιζήλου. Τουλάχιστον να τα κάνουμε να νιώθουν την αγάπη μας και να τους δώσουμε τον χρόνο που χρειάζονται να συνηθήσουν την καινούργια πραγματικότητα. Ούτως ή άλλος ας μη ξεχνάμε ότι και εμείς οι "μεγάλοι" δεν έχουμε ακόμα συνηθήσει και αποδεκτεί την καινούργια πραγματικότητα.

 

Κουράγιο είμαι μαζί σου. Το ανεβαίνουμε μαζί αυτό το βουνό. Λες να είναι μακρυά ακόμα η κορυφή;

[elenik]

Λες να είναι μακρυά ακόμα η κορυφή;

Αν ειναι το εβερεστ την κατσαμε

[zunix]

εγω νομιζα οτι ζουσα μια ιδανικη κατασταση μεχρι πριν 3 μερες που ο δημητρακης μου (2,5 χρονων) πηγε να φιλησει την κων/να (8,5 μηνων) και της εδωσε κουτουλια. Και αυτο το επανελαβε 3 φορες. Πηγαινε να της αγγιξει το χερακι και το τραβαγε και ενω αυτη μπουσουλουσε πηγε να την πατησει. εννοειται οτι της παιρνει τα παιχνιδια απο τα χερια κιολας. εγω νευριασα. μια του εδωσα χαστουκι την αλλη του πηρα ενα αγαπημενο του παιχνιδι και την τελευταια τον εκλεισα για λιγο στο δωματιο του να ηρεμησει λιγο. δεν ξερω τι να κανω.

πρωτη φορα γραφω και νομιζω οτι χρειαζομαι την βοηθεια σας

KAllima2008 καλωσήρθες!

Να χαίρεσαι τα πιτσιρίκια σου!

Αυτό που περιγράφεις δεν είναι κάτι ασυνήθιστο -δυστυχώς. Και είναι πράγματι πολύ δύσκολο να το χειριστείς.

Θα έλεγα όμως πως να χτυπήσεις ένα μικρό παιδί -για οποιονδήποτε λόγο- μόνο κακό αποτέλεσμα μπορεί να έχει Αφήνω στην άκρη όλα τα υπόλοιπα και θέλω να σου επισημάνω πως έτσι το μόνο που εισπράττει έιναι ότι το να χτυπάμε τους άλλους είναι κάτι αποδεκτό (αφού το κάνει και η μαμά)

Θα πρότεινα να διαβάσεις κάποια σχετικά άρθρα της Μ. Στυλιανάκη που υπάρχουν στην ενότητα Ψυχολογία και κάνε και μια αναζήτηση για άλλα σχετικά θέματα. Εχω κατα καιρούς διαβάσει εξαιρετικά χρήσιμες συμβουλές.

Συμφωνώ απόλυτα. Kallima2008 δοκίμασε αν μπορείς όταν ο μεγάλος έχει τέτοιες αντιδράσεις να τον αγνοήσεις και να δώσεις την προσοχή σου στο "θύμα". Έτσι θα καταλάβει ότι αυτή η συμπεριφορά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει. Προσωπικά όταν ο μεγάλος έριχνε καμιά του μικρού έπαιρνα τον μικρό αγκαλιά, τον παρηγορούσα, του έλεγα πόσο τον αγαπώ αγνοώντας την αταξία του μεγάλου και σε δευτερόλεπτα ερχόταν αμέσως ο "δράστης" να πάρει και αυτός την αγκαλίτσα του αφού έβλεπε ότι δεν του δίναμε σημασία.

 

Elenik επειδή τα πρωτοπέρασα και μπορώ να καταλάβω πώς νιώθεις, σου λέω ότι και εμένα ο μεγάλος μου γιος για ένα διάστημα 3 μηνών έβρεχε ξανά το κρεβάτι του ενώ το είχαμε κόψει τη νυχτερινή πάνα. Προσπάθησε κάποια ώρα μες την ημέρα να την περνάς μόνο μαζί του χωρίς παρεμβολές από το μωρό και οπλίσου και πάλι με υπομονή. Να ξέρεις ότι είναι φυσιολογικό να έχει τέτοιες αντιδράσεις και θα έπρεπε να ανησυχούσες αν δεν υπήρχαν αυτές.

[kallima2008]

Κοριτσια ευχαριστω πολυ γ το καλοσωρισμα. Δεν προκειται να τον ξαναδειρω, καταλαβαινω ποσο κακο πραγμα ειναι αλλα εκεινη την ωρα φοβηθηκα μην παθει τιποτα η μπεμπουκα. Έμενα δεν με εδειραν ποτε οι γονεις μου. Διαβασα και ενα αρθρο της Μαριας Στυλιανακη και καταλαβα οτι δεν πρεπει να δειξω πανικο εκεινη την στιγμη. Νομιζω οτι ζηλευει αλλα δεν το εδειχνε πολυ εντονα.

Καποτε μου ειχε πει ενας γιατρος οτι δεν θα επρεπε να θηλάσω πανω απο 6 μηνες για να μην αρχισει να ζηλευει το μεγαλυτερο. Τωρα φτανουμε τους 8,5 μηνες και αρχιζω να βλεπω δειγματα. Όμως δεν νομιζω οτι πρεπει να σταματησω γιαυτο τον θηλασμο.

- Ξεφευγω απο το θεμα για να εκφρασω το ποσο με βοηθαει το γεγονος οτι διαβαζω πως αντιμετωπιζουν τα ιδια προβληματα αλλοι γονεις, να ειστε ολοι καλα!-

[/img]

[Eliza]

Καποτε μου ειχε πει ενας γιατρος οτι δεν θα επρεπε να θηλάσω πανω απο 6 μηνες για να μην αρχισει να ζηλευει το μεγαλυτερο. Τωρα φτανουμε τους 8,5 μηνες και αρχιζω να βλεπω δειγματα. Όμως δεν νομιζω οτι πρεπει να σταματησω γιαυτο τον θηλασμο.

Να θηλάσεις για όσο καιρό το επιθυμείς, εσύ και το μωρό σου!

Η ζήλεια του μεγαλύτερου παιδιού υπάρχει ούτως ή άλλως και δεν θα εξαφανιστεί αν κόψεις το θηλασμό. Μα τι βλακείες είναι αυτές

Το μωρό μεγαλώνει, κινείται, ίσως μπουσουλάει, και μάλλον φαίνεται στο άλλο παιδί πιο απειλητική η παρουσία του

[pocoyo]

γεια σας και απο μενα, αντιμετωπιζω μια παρομοια κατασταση....και ακομα δεν εχει ερθει το μωρο!!!!!!!!!!η συμπεριφορα του γιου μου εχει αλλαξει εδω και περιπου 2 βδομαδες και δεν ξερουμε τι να κανουμε εχω απελπιστει και το κακο ειναι οτι αυριο φευγω για να γεννησω και θα λειψω 3 βδομαδες. ο Κωστας μας εχει παρουσιασει μια αρνητικη συμπεριφορα απεναντι μας φοβερη ενω ειναι υπερπροστατευτικος για τα πραγματα του μωρου???

μιλησα στο παιδικο αν εχουν δει διαφορα αλλα τιποτα μονο οταν πηγαινω να τον παρω δεν θελει να ερθει μαζι μου λες και ειμαι ο χειροτερος εχθρος του..σημερα για πρωτη φορα σηκωσα χερι και νιωθω τοσες ενοχες... θα μου λειψει τοσο πολυ οταν φυγω αλλα δυστυχως θα αποχωριστουμε με βαριες καρδιες. κλαιω συνεχως για την ολη κατασταση (οχι μπροστα του) σιγουρα δεν ειναι καλο αυτο ουτε για μενα ουτε για το μωρο

[kallima2008]

- Εliza μου εχεις δικιο. και εγω δεν τα ακουω αυτα, ομως σκεψου οτι ηταν παιδιατρος και τα ειπε σε μητερα γιατρο επισης και εκεινη οντως θηλασε μονο 6 μηνες για αυτο το λογο. Εμενα η παιδιατρος μου θηλασε 2 χρονια το καθε παιδι της και με ενθαρυνει και εμενα να κανω το ιδιο (αφηνοντας με να το επιλεξω ελευθερα βεβαια) και οτι ο θηλασμος δεν εχει καμμια σχεση με την ζηλια του μεγαλυτερου παιδιου.

- Ποπη μπερκ ευχομαι η ωρα η καλη! Πιστευω οτι οταν δει το μωρακι να ερχεται στο σπιτι θα του αρεσει πολυ. Εμενα μου ειχαν πει να παρω ενα δωρακι απο το μαευτηριο και να το εμφανισω στο μεγαλυτερο οτι ταχα του το αγορασε το μωρακι. Το εκανα, αγορασα μια μεγαλη καμηλοπαρδαλη και ελεγα συνεχεια οτι του το πηρε η αδελφουλα του απο την χαρα της που θα συναντουσε τον αδελφουλη της. Επιασε το κολπο!!!Οντως ηταν ενθουσιασμενος με την μπεμπα μας! - εμεις οταν γεννησα ειχαμε κανονισει να ασχολειται σχεδον αποκλειστικα ο μπαμπας μαζι του και ετσι δεν ενιωσε καθολου παραμεληση.

Μην στεναχωριεσαι, θα δεις οτι τα πραγματα θα ειναι πολυ καλυτερα απο οτι τα φανταζεσαι. Αλλωστε τα παιδια παιρνανε συνεχεια φασεις. θα περασει και αυτη.

[zoitheodos]

- Εliza μου εχεις δικιο. και εγω δεν τα ακουω αυτα, ομως σκεψου οτι ηταν παιδιατρος και τα ειπε σε μητερα γιατρο επισης και εκεινη οντως θηλασε μονο 6 μηνες για αυτο το λογο. Εμενα η παιδιατρος μου θηλασε 2 χρονια το καθε παιδι της και με ενθαρυνει και εμενα να κανω το ιδιο (αφηνοντας με να το επιλεξω ελευθερα βεβαια) και οτι ο θηλασμος δεν εχει καμμια σχεση με την ζηλια του μεγαλυτερου παιδιου.

- Ποπη μπερκ ευχομαι η ωρα η καλη! Πιστευω οτι οταν δει το μωρακι να ερχεται στο σπιτι θα του αρεσει πολυ. Εμενα μου ειχαν πει να παρω ενα δωρακι απο το μαευτηριο και να το εμφανισω στο μεγαλυτερο οτι ταχα του το αγορασε το μωρακι. Το εκανα, αγορασα μια μεγαλη καμηλοπαρδαλη και ελεγα συνεχεια οτι του το πηρε η αδελφουλα του απο την χαρα της που θα συναντουσε τον αδελφουλη της. Επιασε το κολπο!!!Οντως ηταν ενθουσιασμενος με την μπεμπα μας! - εμεις οταν γεννησα ειχαμε κανονισει να ασχολειται σχεδον αποκλειστικα ο μπαμπας μαζι του και ετσι δεν ενιωσε καθολου παραμεληση.

Μην στεναχωριεσαι, θα δεις οτι τα πραγματα θα ειναι πολυ καλυτερα απο οτι τα φανταζεσαι. Αλλωστε τα παιδια παιρνανε συνεχεια φασεις. θα περασει και αυτη.

 

Πολύ καλή ιδέα! Και εμένα μου το έχουν πεί και σκέφτομαι να κάνω κάτι ανάλογο. Η καμηλοπάρδαλη μου φάνηκε υπέροχο σαν δώρο, μεγάλο και εντυπωσιακό!

[elenik]

Και μιας και ξεκινησα τους προβληματισμους μου εδω ειπα να συνεχισω εδω.

 

Σημερα παρατηρουσα το σπιτι. Εχουμε φτιαξει μια γωνια για τον μικρο με αυτα τα παζλ η οποια εχει το παρκο του διπλα τα παιχνιδια του πανω κλπ. Και ηθελα να βαλω και ενα σπιτακι που μας φερανε για τον Βασιλη. Αμ δε... δεν χωρουσε πουθενα.

Και σαν μουρλοπαλαβη που ειμαι σκεφτομουν. Η γωνια του Βασιλη στο σαλονι εγινε γωνια του μπεμπη. Μοιραστηκε το δωματιο του και βγαλαμε καποια πραγματα για να χωρεσει η κουνια. Ο αποκλειστικος χρονος και το προγραμμα ωρων καταπατηθηκε. Ακομα και το ντουλαπι του Βασιλη στην κουζινα εχει πιατα και του μπεμπη πια

Ολοι προσαρμοστηκαμε γιατι ειμαστε οικογενεια και αυτο τον χωρο εχουμε με αυτον θα πορευτουμε.

 

Και καθως τα σκεφτομουνα ολα αυτα αναρωτιομουν πως φανταζουν ολα αυτα στα ματια ενος 5 χρονου.:roll:

Και μπηκα για λιγο στην θεση του Βασιλη.... και ειλικρινα νοιωθω περηφανη για το παιδι μου. Δεχτηκε τοσα πραγματα, τοσες αλλαγες, τοσες καταπατησεις των δεδομενων μεχρι τοτε προσωπικων του χωρων και ομως ολα με ενα χαμογελο και αγαπη (ειχαμε καποια α ξεσπασματα οπως ειχα γραψει στην αρχη αλλα αυτα μονο) . Υπηρχαν φορες που στην τρεχαλα δεν μπορουσα να καταλαβω οτι συνεβαινε αλλα προσπαθουσε να διεκδικησει ενα κοματι χωρου στις γωνιες που αναγκαια δημιουργουσαμε για την ασφαλεια του μικρου και που ομως μεχρι τοτε ηταν δικες του (αλλαζουμε συχνα τα επιπλα και δεν μου χτυπησε ευκολα το καμπανακι αλλα παντα ειχε καπου μια γωνια ο Βασιλης). Και αυτο ηταν το γραφειο του. Το οποιο μεταφερθηκε στο δωματιο τους σε μια γιορτη και εμεινε εκει (κατοπιν δικης του συμφωνιας βεβαια) . Και θυμαμαι τον Βασιλη να λεει

"μαμα να κατσω κι εγω εκει?Μπορω να ξαπλωνω κι εγω?" (στην γωνια με τα παζλ)

και εγω να λεω¨" φυσικα . Ο αδερφουλης σου θα χαρει να το μοιραστειτε" (ποιον ? τον χωρο που εγινε πανω στον δικο του?)

και να κουτρουβαλιαζονται και τα 2 ενω εγω ετρεμα αλλα δεν το εδειχνα μην πλακωσει το μπεμπη ο Βασιλης στα παιχνιδια πανω.

 

 

Ειλικρινα παντως ακομα αναρωτιεμαι.... Πως ενα 5χρονο αντεξε τοσες αλλαγες με τοσο αγαπη. Με εχει αφησει αφωνη. Ευχομαι να μην τα πνιγει. Υπαρχει περιπτωση να συμβαινει αυτο και να μην το εχω καταλαβει?

Υπαρχουν αραγε σημαδια σε αυτα? Ο τραυλισμος ? Αν ναι. Πως μπορω να τον κανω να τα εκφρασει? (πηρα και τον μεγαλο θυμο ωστε να το απενεχοποιησουμε το θεμα και γενικα τον ρωταω συχνα και προσπαθω να του δειξω οτι δεν ειναι κακο να θυμωνουμε.

Μηπως τελικα τρωγομαι με τα ρουχα μου?

[dimitraz]

Εμένα παρά το ότι κατά βάθος τον αγαπάει, δεν θέλει να παίρνουμε το μωρό πουθενά μαζί μας και όταν πάω με το μωρό στην πλατεία που κάνει ποδήλατο, μπαίνει μπροστά στο καρότσι για να μην το βλέπουν οι φίλοι του. Στο σπίτι έχει γίνει πολύ γκρινιάρης και απαιτητικός. Πρέπει να ζηλεύει πολύ, παρά το οτι εδώ και χρόνια ζητούσε κλαίγοντας αδερφάκι..Τα κορίτσια νομίζω το αντιμετωπίζουν καλύτερα σε αυτή την ηλικία. Ελπίζω με τον καιρό να του περάσει, δε μου αρέσει να τον βλέπω να μαραζώνει..

[Eliza]

Ελένη, χίλια μπράβο στον Βασίλη σου!!! Μπράβο και σε σας που μάλλον έχετε χειριστεί την κατάσταση πολύ καλά

Πάγματι δείχνει πως έχει προσαρμοστεί ιδανικά στη νέα κατάσταση.

Αυτό όμως σίγουρα δεν σημαίνει ότι δεν κρύβει και τίποτα μέσα του.

Μήπως κάθε τόσο θα έπρεπε να κάνετε κάποια αλλαγή που να 'χαρίζει' στον Βασίλη λίγη αποκλειστικότητα? λίγο νέο δικό του χώρο? που φυσικά θα μοιραστεί με το μωρό μετά αλλά κατά βάση θα είναι δικός του και θα μπορεί να επιλέγει ΑΝ και ΠΟΤΕ θέλει να τον μοιραστεί.

 

Με απασχολουν και για τα δικά μου παιδιά όλα αυτά,,,

[elenik]

Μήπως κάθε τόσο θα έπρεπε να κάνετε κάποια αλλαγή που να 'χαρίζει' στον Βασίλη λίγη αποκλειστικότητα? λίγο νέο δικό του χώρο? που φυσικά θα μοιραστεί με το μωρό μετά αλλά κατά βάση θα είναι δικός του και θα μπορεί να επιλέγει ΑΝ και ΠΟΤΕ θέλει να τον μοιραστεί.

,

 

Αυτο ειναι ενα μεγάλο προβλημα.

Αν φτιαξουμε χώρο αποκλειστικα για τον Βασιλη ... ο μικρος δεν θα τον σεβαστει και δεν μπορω να κανω τιποτα γι αυτο ((εχουν κοινο δωματιο) και θα γινει ο χαμος. Αντιθετα οταν ειναι του μικρου ο χωρος τον μοιραζονται μιας και ο μικρος ......ειναι πολυ μικρος για να απαιτησει απο τον Βασιλη να φυγει απο τον χωρο του. Αλλα δεν ειναι δικος του. Εδω προσπαθησα να βαλω ενα στρωματακι κολητα με το παζλ-πατωμα του μικρου και να ειναι διπλα και οταν ανεβαινε ο μικρος ο Βασιλης ουρλιαζε για την καταπατηση.

Το γραφειο του ειναι ψηλο οποτε ο μικρος δεν φτανει. Επισης στα παιχνιδια του Βασιλη δεν εχει προσβαση ο μικρος (εχει δικα του) εκτος αν ενας απο τους 2 θελησει να τα μοιραστει.

 

Ειναι απαραιτητος ο προσωπικος χωρος σε αυτη την ηληκια νομιζω

[elenik]

Εμένα παρά το ότι κατά βάθος τον αγαπάει, δεν θέλει να παίρνουμε το μωρό πουθενά μαζί μας και όταν πάω με το μωρό στην πλατεία που κάνει ποδήλατο, μπαίνει μπροστά στο καρότσι για να μην το βλέπουν οι φίλοι του.

 

Εμενα παλι στην πλατεια φωναζει τους φιλους του να τον δουν και τον φιλαει επιδεικτικα του στυλ "εγω εχω εσεις δεν εχετε":shock:. Κατι σαν το προσωπικο του αρκουδακι ενα πραγμα.

[zouzounitsa79]

γραφω για να σας πω τον πονο μου μολις βρω λιγο χρονο!

Ατιμη ζηλια!

[BEBE]

Η ζηλια εχει χτυπήσει κοκκινο. Αντιδρά και σε εμας και στη μπέμπα. Αν δε΄γίνει αυτό που θέλει (κάποιες φορές) μας χτυπάει. Σημερα με πήρε το παράπονο μεσα στο σούπερ και άρχισα να κλαίω. Γιατι δε μπορεί να καταλάβει οτι τον αγαπαμε πολύ αλλα μαζί με αυτόν υπάρχει και η μπεμπα που την αγαπάμε το ίδιο.

 

Οποιος ειπε οτι ειναι καλό να κάνεις κοντα κοντά τα παιδιά ειχε τεράστιο ΑΔΙΚΟ. Προσπ[αθούμε να ασχοληθούμε μαζί του βόλτες απο εδω απο εκει............... αλλα το μυαλό του εκει στη μικρη. Κάθε φορά που τον πάω βόλτα οταν γυρίζω νοιώθω να μου λείπει αφάνταστα η κόρη μου/ Τι θα γινει τελικά ???

 

Μαρία βοήθεια................... ναι προσπαθω να εφαρμόσω αυτα που εχω διαβάσει και εχω δει στην τβ ( νταντα πρώτων βοηθειών) αλλα ηθελα να ξέρω αυτό που κάνει και ζηταει συγνώμη και μετα τον συγχωρουμε, ποσες φορές μπορεί να επαναληφθει ? ΜΑς κάντει ντα, μας ζητάει συγνωμη και όλα οκ ? και μετα ξανά ? Ως πότε ?

[alcyon]

Μπορείς να μας περιγράψεις περιστατικά που φαίνεται η ζήλια; Τι συμβαίνει; Τι κάνει η μικρή; Τι κάνει ο μικρός, τι του λέτε εσείς, τι λένε οι άλλοι που τυχαίνει να είναι κοντά κτλ....

[zouzounitsa79]

Και εμας δερνει κοπελια πολυ και σχεδον ολους Δεν μπορω να βρω τροπο να το κοψει 2,5 ειναι εμενα αλλα δεν την κανω καλα με την ζηλια της...τις τελευταιες 2-3 ημερες εχει μειωσει τις υστεριες νομιζω...Το παρακολουθω!!!!

[efikarag]

Mανουλες τα ιδια τραβαω κι εγω εδω και 3 ολοκληρους μηνες,απο τοτε που φεραμε το μπεμπη σπιτι.Η μεγαλη μου ειναι 3 ετων.Ηταν παντα το καλυτερο παιδακι και τωρα ουρλιαζει για ασημαντες αφορμες,πεφτει κατω και χτυπιεται,χτυπαει και τον μικρο..εχω δοκιμασει και με το καλο να την πιασω και με το αγριο(τιμωρια).Τιποτα μα τιποτα δεν φαινεται να λειτουργει.Κουραστηκα πια,ειμαι τοσο στεναχωρημενη.

[elenik]

Οποιος ειπε οτι ειναι καλό να κάνεις κοντα κοντά τα παιδιά ειχε τεράστιο ΑΔΙΚΟ

 

Οταν ο Βασιλης ηταν 2-3 χρονων εβλεπε να περνουμε αγκαλια αλλα παιδακια και γινοταν ο κακος χαμος. Ολο αυτο μας εβγαζε απο το μυαλο την οποια ιδεα μας περνουσε για 2ο.

 

Μεγαλωνοντας αλλαξε γνωμη. Ο χρονος ομως πισω δεν γυρνα.

 

Εχω δει αδερφακια να ειναι κοντα κοντα και ξερω οτι στην αρχη ειναι δυσκολο.

 

Οταν ομως ξεπεταχτει λιγο η μικρη... θα τρελαινεσαι να τα χαζευεις πιστεψε με.:D:D:D:D Και αυτο ειναι κατι που το κοντινο της ηληκιας του θα το κανει πολυυυυ πιο ευκολο.