Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου

[elenik]

Τελικα εχει παιξει πολυ μεγαλο ρολο,ο ερχομος του μικρου της αδερφου κ ολη αυτη η αλλαγη στη ζωη μας.Βεβαια περιττο να πω οτι τον λατρευει,τον φροντιζει αλλα πολλες φορες την κουραζει η γκρινια του κ θελει την ησυχια της....αρχισε λοιπον,μετα απο μια γαστρεντεριτιδα ,να συνεχιζει να κανει εμετους σε καθημερηνη βαση κ να μην θελει να παει σχολειο....μετα χιλια ζορια πηγε ,αλλα αρχισε να μην τρωει,μεχρι που εκλεισε το στομαχι της,κ εχασε σε ενα μηνα 4 κιλα.......[ολα αυτα ενα μηνα πριν κλεισουν τα σχολεια]...απο τοτε,οποτε τρωει ποναει την κοιλια της μεχρι κ σημερα..............δεν ξερω τι να κανω.................Την επομενη εβδομαδα λεω να παω στην Αθηνα για να την δει κανενας γιατρος...........SOS ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ Η΄ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ????

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ

 

Γαστρεντερολογος το εχει δει το παιδι ωστε να αποκλειστουν ιατρικα θεματα?

[SPINELA]

Γαστρεντερολογος το εχει δει το παιδι ωστε να αποκλειστουν ιατρικα θεματα?

 

ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΟΥΤΕ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΟΣ.ΜΟΛΙΣ ΧΘΕΣ ΤΗΛ.ΣΕ ΜΙΑ Κ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΝΑ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ .....Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΛΛΙΝΔΡΟΜΙΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 4....ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ,ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ,ΜΕΤΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ,ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΤΙ ΠΟΝΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ....ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ.....

[Mairoula F]

Μανούλες καλησπέρα.

 

Όπως καταλαβαίνετε από το θέμα αποκτήσαμε στην οικογένειά μας εδώ και 2 εβδομάδες, ένα δεύτερο μωράκι, αγόρι, και έχουμε και μια κόρη 3,5 χρονών.

 

Η απορία μου είναι τι πρέπει να κάνω με την κόρη μου, που σίγουρα ζηλεύει, αλλά ευτυχώς δεν πειράζει το μπέμπη, αλλά με τον τρόπο της, κάνει ότι αταξία μπορεί να κάνει, είτε για να τον ξυπνήσει, είτε απλά για να ασχοληθούμε μαζί της (πράγμα που κάνει ο μπαμπάς της τώρα, μιας και εγώ θηλάζω). Η απορία μου είναι η εξής: Σε ότι αταξία κάνει, την μαλώνουμε? Σημειωτέον ότι είναι ένα πάρα πολύ ζωηρό και κακομαθημένο παιδί, με έντονη νευρικότητα (δεν μπορεί να καθίσει σε ένα σημείο ακίνητη για πάνω από 3 δευτερόλεπτα! - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει κάποιο πρόβλημα). Τα νεύρα μας έχουν γίνει κρόσια, και ξέρω ότι οι περισσότεροι θα με συμβουλέψετε να κάνουμε υπομονή και να της εξηγούμε ήρεμα γιατί δεν πρέπει να το κάνει αυτό (π.χ. να παίρνει όλα τα μεταλικά κουζινικά της και να τα κοπανάει έξω από το δωμάτιο που κοιμάται ο μπέμπης, ή να χοροπηδάει στο κρεβάτι μας, την ώρα που τον θηλάζω, ή να θέλει να κρατήσει αγκαλιά τον μπέμπη, την στιγμή που επιτέλους κατάφερα να τον κοιμήσω, μετά από 5 ώρες αγρυπνίας... και άλλα όμορφα...). Δυστυχώς, δεν μας ακούει, και αναγκαζόμαστε να την μαλώνουμε συνέχεια. Ξέρω ότι είναι λάθος, τη βλέπω ότι τότε το καταλαβαίνει, αλλά φοβάμαι μήπως με αυτόν τον τρόπο, της δημιουργήσουμε χειρότερο ψυχολογικό.

 

Ευχαριστώ για τη βοήθεια.

 

Μαίρη

[pk33]

πρέπει να βρεις χρόνο να περνάς μόνο μαζί της. Μην είσαι από πάνω από το μωρό συνέχεια, ή τουλάχιστον να μην το καταλαβαίνει. Να σε βλέπει να ασχολείσαι με το μωρό μόνο όταν το ταϊζεις.

Πρέπει εννοείται και ο άντρας σου να αρχίσει να περνάει πολύ (αλλά πολύ ) χρόνο μαζί της και να σε βοηθάει με το μωρό.

 

Τα έχουμε περάσει και εμείς. Όταν ήταν 2 ετών ήρθαν τα δίδυμα. Εννοείται ότι έπαθε σοκ και εμείς υπεροκόπωση.

Τώρα μετά από 2 χρόνια η ζήλεια παραμένει

[Mairoula F]

Από τον τίτλο του θέματος, φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ! Δυστυχώς η αντιδράσεις της κόρης μας, έχουν φτάσει τα νεύρα μας στο ταβάνι και ακόμα ο μπέμπης δεν έχει καλά καλά σαραντίσει. Δεν σταματάει με τίποτα να κάνει φασαρία, να απαιτεί να γίνεται το δικό της, ενώ υπάρχει ένα πρόγραμμα που τόσο καιρό το τηρούμε, αντιδράει σε όλα, και μέσα στο σπίτι επικρατεί ψυχρός πόλεμος. Η μόνη τιμωρία που πιάνει μέχρι στιγμής, είναι αυτή του να εξφενδονίζονται παιχνίδια έξω από το σπίτι. Αλλά δεν αντέχω άλλο... Ξυπνάει από τις 6 παρά το πρωί, και με τη φασαρία ξυπνάει και τον μπέμπη, και προσπαθεί με ύπουλο τρόπο να κάνει ότι μπορεί για να μας αναγκάσει να σηκωθούμε όλοι από το κρεβάτι (ενώ μέχρι στιγμής αυτό δεν συνέβαινε).

 

Δεν ξέρω πλέον ποια είναι τα όρια της ανοχής και της τιμωρίας. Από την άλλη το να ασχοληθώ με την κόρη μου, το κάνω, αλλά όταν από τη φασαρία της, ξεσηκώνει τον μπέμπη ο οποίος άμα δεν κοιμάται ή/και δεν θυλάζει κλαίει απαρηγόρητα...

 

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω....

[katerina2]

Από τον τίτλο του θέματος, φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ! Δυστυχώς η αντιδράσεις της κόρης μας, έχουν φτάσει τα νεύρα μας στο ταβάνι και ακόμα ο μπέμπης δεν έχει καλά καλά σαραντίσει. Δεν σταματάει με τίποτα να κάνει φασαρία, να απαιτεί να γίνεται το δικό της, ενώ υπάρχει ένα πρόγραμμα που τόσο καιρό το τηρούμε, αντιδράει σε όλα, και μέσα στο σπίτι επικρατεί ψυχρός πόλεμος. Η μόνη τιμωρία που πιάνει μέχρι στιγμής, είναι αυτή του να εξφενδονίζονται παιχνίδια έξω από το σπίτι. Αλλά δεν αντέχω άλλο... Ξυπνάει από τις 6 παρά το πρωί, και με τη φασαρία ξυπνάει και τον μπέμπη, και προσπαθεί με ύπουλο τρόπο να κάνει ότι μπορεί για να μας αναγκάσει να σηκωθούμε όλοι από το κρεβάτι (ενώ μέχρι στιγμής αυτό δεν συνέβαινε).

 

Δεν ξέρω πλέον ποια είναι τα όρια της ανοχής και της τιμωρίας. Από την άλλη το να ασχοληθώ με την κόρη μου, το κάνω, αλλά όταν από τη φασαρία της, ξεσηκώνει τον μπέμπη ο οποίος άμα δεν κοιμάται ή/και δεν θυλάζει κλαίει απαρηγόρητα...

 

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω....

 

Ξέρω ότι δε θα σε παρηγορήσει αυτό που θα σου πω, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να δώσεις λίγο χρόνο ακόμα στην κόρη σου. Ίσως και 2 μήνες... Κρατήστε μία σταθερή στάση απέναντί της και απλά δώστε λίγο χρόνο για να βρείτε όλοι μαζί τις νέες ισορροπίες σας.

[mariamg]

Εχω δυο υπέροχα κοριτσάκια 20,5 και 3 μηνών!! Η μεγάλη μου γεννήθηκε νευριασμένη!! Αυτός νομίζω πως είναι ο πιο σωστός χαρακτηρισμός!! Ήταν ένα εξαιρετικά δυσκολο μωρό που με πολύ υπομονή και φροντίδα βελτιώσαμε πολλα πράγματα. Με τον ερχομό της μικρής μας και την μετακόμιση μας σε μια άλλη πόλη ξαναρχίσαμε τα παλια σε δεκαπλάσιο βαθμό!! Διαβάζω πολύ και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για τα κορίτσια μου. Αυτό το διάστημα υπάρχουν φορές που δεν συγκρατώ τον εαυτό μου και της φωνάζω. Είναι σπάνιες μεν, αλλα υπάρχουν!! Πέρα τα γνωστά προβλήματα να καταστρέφει ολο το σπίτι, να σκαρφαλώνει παντού, να κανει ότι σκανταλιά μπορείτε να φανταστειτε, να αυτοχαστουκίζεται, να δαγκώνει τον εαυτό της πλεον υπάρχουν φορες που χτυπάει την μικρή καικυρίως εμένα!! Εχω δοκιμάζει το να βαλω το χερι μου μπροστα και να πω προσεχουμε την μαμά, να της πω πως αφου με χτυπαει δεν με θελει οποτε και εγω θα παω παραπερα να κανω τις δουλειες μου και πως αν αποφασισει πως με θέλει τοτε να ερθει να μου δωσει φιλακι κ να μου ζητήσέι συγνώμη, εχω δοκιμάσει να αδιαφορήσω, να την βαλω τιμωρία για 1,5 λεπτο σε ένα σημειο, να της εξηγησω πως με πονάει και πως δεν πρεπει να με χτυπάει.. Μεχρι που της εχω φωνάξει.. τιποτα δεν εχει πετυχει, πέφτει στο πατωμα και αρχιζει να χτυπιέται και να τσιριζει.. Περνάω αρκετό χρόνο με την μικρή μου μιας και την θηλάζω αποκλειστικά!! Συγχρόνως μιλάω στην Μαρίνα, την χαιδευω, παιζουμε στον κανάπε και γενικώς ασχολούμαι και μαζί της!! Πολλές φορες της ζητάω να με βοηθήσει με την αλλαγή της μικρής, της λεω ποσο την αγαπάω, πως καταλαβαινω πως νιωθει, πως είναι φυσιολογικο να ζηλευει, πως πλεον εχει αλλον έναν ανθρωπο να την αγαπάει πολύ και πως όταν μεγαλώσει λιγο η Αρτεμις θα εχει παρέα γιατι θα παιζουν και δεν θα είναι ποτέ ξανα μονη της, πως πρεπει να προσεχουμε και τον εαυτο μας και το μωρό κα!! Την λατρευει την αδελφή της, της δίνει φιλάκια, την παίρνει αγκαλίτσα της κάνει καλό καλό!! Και καποιες φορες εκει που ειμαστε καλά την χτυπάει!Καταλαβαινω πως καποιες φορες το κάνει για να μου τραβήξει την προσοχή!! Ισως εχει να κανει και με το γεγονός πως δεν μιλάει οποτε δυσκολευεται να εκφραστει!! Συνήθως παίρνω το μωρό αγκαλιά και μιλάω στην Μαρίνα με ηρεμία εξηγώντας της πως ετσι την πονάει την αδελφή της και πως δεν πονάμε οσους αγαπάμε κτλ. Της λεω διαφορα παραμυθάκια με αδελφάκια.. Οπου κι αν εχω την μικρή.. στο ριλάξ, στην κουνια ή στο παρκοκρέββατο πάει και ανεβαίνει μαζι της!! Στην προσπαθεια της να μπει πεφτει πανω της και άλλο καποιες φορες κλαιει!! Συνήθως καθονται διπλα διπλα.Αλλες φορές της κουνάει την κουδουνίστρα και άλλες προσπαθει να την τσιμπήσει ή γενικως να την πειράξει!! Παίζουμε κρυφτό και παίρνω την Αρτεμις αγκαλιά για να την βρει αυτή ή χτυπάω παλαμάκια με τα χεράκια της μικρης όταν χορεύει η Μαρίνα προσπαθωντας να της δείξω τα καλά στοιχεια του ερχομού της στην ζωη μας!! Παρατήρησα πως και στον παιδότοπο παει να χτυπησει παιδάκια, ενώ μεχρι τωρα την χτυπουσαν!! Της μιλησα και την εβγαλα εξω δυο φορες που το εκανε ξεκαθαριζοντας της πως αν το ξανακανει θα φυγουμε και εδειξε να συνετιζεται. Στην διάρκεια της ημέρας της αφιερώνω αποκλειστικά δικό της χρόνο.. Κάποιες φορες ειμαστε καλά, αλλάζουμε την πανα παίζοντας όπως συνήθως και κάποιες άλλες δεν συνεργάζεται με τιποτα.. με χτυπάει, τσιριζει προσπαθει με κάθε τροπο να μην βάλει την πανα να μην φαει κτλ!! Εχω παρατηρήσει πως όταν τρεχω να ελενξω τι κανει στην μικρή ή να την παρω όταν βλεπω πως εχει αγριες διαθέσεις αγριέυει ακομα περισσότερο. Αλλα δεν μπορω να της την αφήνω χωρις ορια.. Επίσης επειδή παρατήρησα πως ενοχλειτε όταν χρησιμοποιώ τα πραγματα της στην αδελφή της πχ καρότσι ή ριλάξ φρόντισα και πηρα και δευτερο ριλάξ και διπλό καροτσι διδύμων.. την είδα πως αύτο την βοήθησε αρκετα.. να αναφέρω πως η Μαρινα δεν κοιμήθηκε ποτε στην κουνια της και εχει λατρεψει το νέο της κρεββατι ας μην κοιμαται παντα εκει!! Οπότε αυτό το σπίτι/δωμάτιο το γνωρίζει ως κατι κοινό και όχι ως κατι που της παίρνουν!! Είναι φορες που απελπίζομαι, που χάνω την ψυχραιμία μου.. δεν θέλω να το παθαίνω αυτό.. θελω να κάνω το καλυτερο γιʼαυτές γιʼαυτό χρειάζομαι τις συμβουλές σας.. Τι πρέπει να διορθώσω στην συμπεριφορά μου; Τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω;

[Μαρια2010]

Εχω δυο υπέροχα κοριτσάκια 20,5 και 3 μηνών!! Η μεγάλη μου γεννήθηκε νευριασμένη!! Αυτός νομίζω πως είναι ο πιο σωστός χαρακτηρισμός!! Ήταν ένα εξαιρετικά δυσκολο μωρό που με πολύ υπομονή και φροντίδα βελτιώσαμε πολλα πράγματα. Με τον ερχομό της μικρής μας και την μετακόμιση μας σε μια άλλη πόλη ξαναρχίσαμε τα παλια σε δεκαπλάσιο βαθμό!! Διαβάζω πολύ και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για τα κορίτσια μου. Αυτό το διάστημα υπάρχουν φορές που δεν συγκρατώ τον εαυτό μου και της φωνάζω. Είναι σπάνιες μεν, αλλα υπάρχουν!! Πέρα τα γνωστά προβλήματα να καταστρέφει ολο το σπίτι, να σκαρφαλώνει παντού, να κανει ότι σκανταλιά μπορείτε να φανταστειτε, να αυτοχαστουκίζεται, να δαγκώνει τον εαυτό της πλεον υπάρχουν φορες που χτυπάει την μικρή καικυρίως εμένα!! Εχω δοκιμάζει το να βαλω το χερι μου μπροστα και να πω προσεχουμε την μαμά, να της πω πως αφου με χτυπαει δεν με θελει οποτε και εγω θα παω παραπερα να κανω τις δουλειες μου και πως αν αποφασισει πως με θέλει τοτε να ερθει να μου δωσει φιλακι κ να μου ζητήσέι συγνώμη, εχω δοκιμάσει να αδιαφορήσω, να την βαλω τιμωρία για 1,5 λεπτο σε ένα σημειο, να της εξηγησω πως με πονάει και πως δεν πρεπει να με χτυπάει.. Μεχρι που της εχω φωνάξει.. τιποτα δεν εχει πετυχει, πέφτει στο πατωμα και αρχιζει να χτυπιέται και να τσιριζει.. Περνάω αρκετό χρόνο με την μικρή μου μιας και την θηλάζω αποκλειστικά!! Συγχρόνως μιλάω στην Μαρίνα, την χαιδευω, παιζουμε στον κανάπε και γενικώς ασχολούμαι και μαζί της!! Πολλές φορες της ζητάω να με βοηθήσει με την αλλαγή της μικρής, της λεω ποσο την αγαπάω, πως καταλαβαινω πως νιωθει, πως είναι φυσιολογικο να ζηλευει, πως πλεον εχει αλλον έναν ανθρωπο να την αγαπάει πολύ και πως όταν μεγαλώσει λιγο η Αρτεμις θα εχει παρέα γιατι θα παιζουν και δεν θα είναι ποτέ ξανα μονη της, πως πρεπει να προσεχουμε και τον εαυτο μας και το μωρό κα!! Την λατρευει την αδελφή της, της δίνει φιλάκια, την παίρνει αγκαλίτσα της κάνει καλό καλό!! Και καποιες φορες εκει που ειμαστε καλά την χτυπάει!Καταλαβαινω πως καποιες φορες το κάνει για να μου τραβήξει την προσοχή!! Ισως εχει να κανει και με το γεγονός πως δεν μιλάει οποτε δυσκολευεται να εκφραστει!! Συνήθως παίρνω το μωρό αγκαλιά και μιλάω στην Μαρίνα με ηρεμία εξηγώντας της πως ετσι την πονάει την αδελφή της και πως δεν πονάμε οσους αγαπάμε κτλ. Της λεω διαφορα παραμυθάκια με αδελφάκια.. Οπου κι αν εχω την μικρή.. στο ριλάξ, στην κουνια ή στο παρκοκρέββατο πάει και ανεβαίνει μαζι της!! Στην προσπαθεια της να μπει πεφτει πανω της και άλλο καποιες φορες κλαιει!! Συνήθως καθονται διπλα διπλα.Αλλες φορές της κουνάει την κουδουνίστρα και άλλες προσπαθει να την τσιμπήσει ή γενικως να την πειράξει!! Παίζουμε κρυφτό και παίρνω την Αρτεμις αγκαλιά για να την βρει αυτή ή χτυπάω παλαμάκια με τα χεράκια της μικρης όταν χορεύει η Μαρίνα προσπαθωντας να της δείξω τα καλά στοιχεια του ερχομού της στην ζωη μας!! Παρατήρησα πως και στον παιδότοπο παει να χτυπησει παιδάκια, ενώ μεχρι τωρα την χτυπουσαν!! Της μιλησα και την εβγαλα εξω δυο φορες που το εκανε ξεκαθαριζοντας της πως αν το ξανακανει θα φυγουμε και εδειξε να συνετιζεται. Στην διάρκεια της ημέρας της αφιερώνω αποκλειστικά δικό της χρόνο.. Κάποιες φορες ειμαστε καλά, αλλάζουμε την πανα παίζοντας όπως συνήθως και κάποιες άλλες δεν συνεργάζεται με τιποτα.. με χτυπάει, τσιριζει προσπαθει με κάθε τροπο να μην βάλει την πανα να μην φαει κτλ!! Εχω παρατηρήσει πως όταν τρεχω να ελενξω τι κανει στην μικρή ή να την παρω όταν βλεπω πως εχει αγριες διαθέσεις αγριέυει ακομα περισσότερο. Αλλα δεν μπορω να της την αφήνω χωρις ορια.. Επίσης επειδή παρατήρησα πως ενοχλειτε όταν χρησιμοποιώ τα πραγματα της στην αδελφή της πχ καρότσι ή ριλάξ φρόντισα και πηρα και δευτερο ριλάξ και διπλό καροτσι διδύμων.. την είδα πως αύτο την βοήθησε αρκετα.. να αναφέρω πως η Μαρινα δεν κοιμήθηκε ποτε στην κουνια της και εχει λατρεψει το νέο της κρεββατι ας μην κοιμαται παντα εκει!! Οπότε αυτό το σπίτι/δωμάτιο το γνωρίζει ως κατι κοινό και όχι ως κατι που της παίρνουν!! Είναι φορες που απελπίζομαι, που χάνω την ψυχραιμία μου.. δεν θέλω να το παθαίνω αυτό.. θελω να κάνω το καλυτερο γιʼαυτές γιʼαυτό χρειάζομαι τις συμβουλές σας.. Τι πρέπει να διορθώσω στην συμπεριφορά μου; Τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω;

Αχ γλυκια μου νομιζω πως τα εχεις κανει ολα και μαλσιτα σωστα...αλλα μην ξεχνας πως εκτος απο τη ζηλια που πιθανοτατα νιωθει η μικρη ειναι και το θεμα της ηλικιας....απο αυτη την ηλικια αρχιζει το λουκι....δηλ μπορει να ηταν ετσι και χωρις να υπηρχε η αδερφη της απλα να ξεσπαγε σε αλλα παιδακια...αλλαζει η συμπεριφορα τους.δοκιμαζουν τα ορια τους και τη δυναμη τους ...επισης δοκιαμαζει και τα ορια σου....νομιζω πως οτι κανεις το κανεις καλα...συνεχισε να της αφιερωνεις χρονο οσο μπορεις,οταν θελει να ασχολειται και με την μικρη να μην το βλεπει ως αγκαρια και γενικα να βαζεις ορια....υπομονη και κουραγιο....επεσες και στην περιοδο κρισης που ξεκιναει απο τα 2 χρονια αλλα και στον συναισθημα ζηλεια....τι να κανει θα πρασει και αυτο....να σου ζησουν

[emma+meli]

Επαναφέρω λίγο το θέμα καθώς αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα.

 

Έχω δύο κοριτσάκια 17 και 3 μηνών. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα αντιμετωπιζα θεμα ζηλειας καθως η μεγαλη μου κορη ειναι παρα πολυ καλη με ολα τα παιδακια. Τρεχει μολις δει καροτσι, παει να αγκαλιασει οποιο παιδακι της μιλησει, δινει παντα τα παιχνιδια της σε αλλα παιδακια κτλ. Τους τελευταιους ομως μηνες που εχουμε κ το μωρο η συμπεριφορα της εχει αλλαξει δραματικα σε σημειο να χανω την ψυχραιμια μου. Δεν ξερω πραγματικα τι να κανω κ πως θα πρεπει να διαχειριστω την κατασταση ωστε να μην την πληγωσω κ να μην προκαλεσω περαιτερω αντιδραση. Οι υστεριες ειναι πλεον καθημερινο φαινομενο. Θελει ΜΟΝΟ εμενα να την κανω μπανιο κ να την ταισω κ μολις δει το μωρο να τρωει κανει σαν τρελη για να φαει κ αυτη ακομα κ οταν δεν ειναι η ωρα της ή μολις εχει φαει. Περασαμε ενα διαστημα που δεν ηθελε να κοιμαται και ουρλιαζε για να ερθει στο σαλονι μαζι μας επειδη ηξερε οτι θα ειμαστε με το μωρο. Δεν ειναι επιθετικη με το μωρο, καθε αλλο, ερχεται το χαιδευει, του δινει φιλακια κτλ. Καθε πρωι μαλιστα βαζω το μωρο στην κουνια της κ αυτη χαιρεται που τη βλεπει ξαπλωμενη διπλα της. Προσπαθω να περναω τα πρωινα τις περισσοτερες ωρες μονο μαζι της, να πηγαινουμε βολτες κτλ για να μη νοιωθει οτι δεν ειμαι κοντα της. Την στερηθηκα τους 9 μηνες της εγκυμοσυνης και τωρα προσπαθω να περναω οσο το δυνατο περισσοτερο χρονο μαζι της αλλα με εχει αναγκη και το μωρο. Θελω να παρει και αυτο την ιδια αγαπη και φροντιδα με το πρωτο. Ειναι φορες που φτανω σε απογνωση. Προσπαθω να μην φωναζω, να της μιλαω ηρεμα αλλα δεν ειναι παντα εφικτο οταν εχεις 2 μωρα να κλαινε ταυτοχρονα κ να θελουν αγκαλια και τα δυο. Απο εκει που δεν ηθελε να ειμαστε αγκαλια αλλα να περπαταει παντου μονη της ξαφνικα ειναι κολλημενη πανω μου. Μαγειρευουμε αγκαλια, ετοιμαζουμε το γαλα της μπεμπας αγκαλια, καθαριζουμε αγκαλια....το χειροτερο ειναι οταν ειμαστε οι 3 μας μονο στο σπιτι. Δεν δεχεται να ειμαι αγκαλια με το μωρο καθολου. Δε με αφηνει ουτε να την ταισω αλλα μου πεταει το μπιμπερο στο πατωμα! Πιστευα οτι επειδη ειναι ακομα κ αυτη μωρο οτι δε θα ζηλευε....Τελικα ομως οση διαφορα κ αν εχουν σχεδον παντα υπαρχει ζηλεια...

Υπαρχει αλλη μαμα με τοση μικρη διαφορα? πως το διαχειριστηκατε? ποτε αρχισαν να στρωνουν τα πραγματα? Πιστευετε οτι αν της εβαζα στο ιδιο δωματιο θα βοηθουσε η θα χειροτερευε την κατασταση?

[alex1979]

Επαναφέρω λίγο το θέμα καθώς αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα.

 

Έχω δύο κοριτσάκια 17 και 3 μηνών. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα αντιμετωπιζα θεμα ζηλειας καθως η μεγαλη μου κορη ειναι παρα πολυ καλη με ολα τα παιδακια. Τρεχει μολις δει καροτσι, παει να αγκαλιασει οποιο παιδακι της μιλησει, δινει παντα τα παιχνιδια της σε αλλα παιδακια κτλ. Τους τελευταιους ομως μηνες που εχουμε κ το μωρο η συμπεριφορα της εχει αλλαξει δραματικα σε σημειο να χανω την ψυχραιμια μου. Δεν ξερω πραγματικα τι να κανω κ πως θα πρεπει να διαχειριστω την κατασταση ωστε να μην την πληγωσω κ να μην προκαλεσω περαιτερω αντιδραση. Οι υστεριες ειναι πλεον καθημερινο φαινομενο. Θελει ΜΟΝΟ εμενα να την κανω μπανιο κ να την ταισω κ μολις δει το μωρο να τρωει κανει σαν τρελη για να φαει κ αυτη ακομα κ οταν δεν ειναι η ωρα της ή μολις εχει φαει. Περασαμε ενα διαστημα που δεν ηθελε να κοιμαται και ουρλιαζε για να ερθει στο σαλονι μαζι μας επειδη ηξερε οτι θα ειμαστε με το μωρο. Δεν ειναι επιθετικη με το μωρο, καθε αλλο, ερχεται το χαιδευει, του δινει φιλακια κτλ. Καθε πρωι μαλιστα βαζω το μωρο στην κουνια της κ αυτη χαιρεται που τη βλεπει ξαπλωμενη διπλα της. Προσπαθω να περναω τα πρωινα τις περισσοτερες ωρες μονο μαζι της, να πηγαινουμε βολτες κτλ για να μη νοιωθει οτι δεν ειμαι κοντα της. Την στερηθηκα τους 9 μηνες της εγκυμοσυνης και τωρα προσπαθω να περναω οσο το δυνατο περισσοτερο χρονο μαζι της αλλα με εχει αναγκη και το μωρο. Θελω να παρει και αυτο την ιδια αγαπη και φροντιδα με το πρωτο. Ειναι φορες που φτανω σε απογνωση. Προσπαθω να μην φωναζω, να της μιλαω ηρεμα αλλα δεν ειναι παντα εφικτο οταν εχεις 2 μωρα να κλαινε ταυτοχρονα κ να θελουν αγκαλια και τα δυο. Απο εκει που δεν ηθελε να ειμαστε αγκαλια αλλα να περπαταει παντου μονη της ξαφνικα ειναι κολλημενη πανω μου. Μαγειρευουμε αγκαλια, ετοιμαζουμε το γαλα της μπεμπας αγκαλια, καθαριζουμε αγκαλια....το χειροτερο ειναι οταν ειμαστε οι 3 μας μονο στο σπιτι. Δεν δεχεται να ειμαι αγκαλια με το μωρο καθολου. Δε με αφηνει ουτε να την ταισω αλλα μου πεταει το μπιμπερο στο πατωμα! Πιστευα οτι επειδη ειναι ακομα κ αυτη μωρο οτι δε θα ζηλευε....Τελικα ομως οση διαφορα κ αν εχουν σχεδον παντα υπαρχει ζηλεια...

Υπαρχει αλλη μαμα με τοση μικρη διαφορα? πως το διαχειριστηκατε? ποτε αρχισαν να στρωνουν τα πραγματα? Πιστευετε οτι αν της εβαζα στο ιδιο δωματιο θα βοηθουσε η θα χειροτερευε την κατασταση?

 

Παρόμοια κατάσταση βιώνουμε κι εμείς. Ο γιος μου είναι 20 μηνών και η μπέμπα 3ων. Από όταν ήμουν έγκυος φροντίζαμε να του μιλάμε συχνά για το μωρό, του εξηγούσαμε ότι είναι στην κοιλιά της μαμάς, αλλά κάποια στιγμή θα γεννηθεί και θα ζούμε όλοι μαζί, θα είναι η αδερφούλα του που τον αγαπάει πολύ, κλπ. Πίστευα ότι η μικρή διαφορά ηλικίας θα μας ωφελήσει στο θέμα της ζήλιας, τελικά όμως έπεσα έξω. Δυστυχώς είναι επιθετικός προς το μωρό, σε σημείο που πρέπει να είμαι φύλακας από πάνω του για να μην τη χτυπήσει. Ψάχνει ευκαιρία να τρέξει κοντά της, πάει τάχα να τη χαιδέψει, αλλά βάζει όλη του τη δύναμη και τη σφίγγει, τις προάλλες της έκανε μια γρατζουνιά στο προσωπάκι, αν και ήμουν δίπλα του δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Βγήκα εκτός εαυτού, τον μάλωσα πολύ άσχημα και αισθάνομαι απαίσια γι' αυτό. Το χειρότερο είναι τα πρωινά που είμαστε οι τρεις μας και ο μπαμπάς στη δουλειά. Αφιερώνω όση περισσότερη ώρα μπορώ στο γιο μου, παίζουμε ,τραγουδάμε, τον έχω δίπλα μου όταν μαγειρεύω τάχα να με βοηθάει, όταν όμως έρχεται η ώρα να φάει η μικρή αφηνιάζει. Προσπαθεί να πάρει το μπιμπερό της να το πετάξει και κάνει απόπειρες να τη χτυπήσει. Τότε τον βάζω στο καρεκλάκι φαγητού μέχρι να φάει η μικρή, αυτός πλαντάζει στο κλάμα κι εγώ αγχώνομαι και στεναχωριέμαι. Τα απογεύματα ευτυχώς τον απασχολεί πολύ και ο μπαμπάς του, οπότε είναι καλύτερη η κατάσταση. Και αναρωτιέμαι: πότε θα το ξεπεράσει;;;;;;;;

[pk33]

επειδή είμαστε όλοι ομοιοπαθείς, ένα μπορώ να πω: τα πρώτα 18 χρόνια είναι δύσκολα.Μετά θα πάνε να σπουδάσουν σε άλλη πόλη (με τίποτα δεν τα αφήνω να σπουδάσουν στην ίδια πόλη! )

[floraM]

Αχ! Κορίτσια αγχωθηκα τώρα! Περιμένω το 2ο και έχω στο μυαλό μου την αντίδραση της Μαριαλενας μου όταν θα έρθουν σε επαφή. Μέχρι στιγμής σε σχέση με αλλα παιδάκια είναι πολυ φιλική αλλα άλλο ένα παιδάκι που βλέπει μια στο τόσο και άλλο ένα αδελφάκι που θα πάρει ένα μερος απο την προσοχή της μαμάς και του μπαμπά και ιδιαίτερα της μαμάς που θα θηλαζει αποκλειστικά. Κι όσο κοντεύει ο καιρός τόσο το σκέφτομαι τι θα κάνω αν αρχίσει να είναι επιθετικό. Σκέφτομαι να της πάρω ένα δωράκι όταν γυρίσω απο το μαιευτήριο σαν δώρο που της κάνει η 2η στη μεγάλη. Αλλα μετα τι κάνουμε; Για αρχή θα παίζω αρκετά μαζί της αλλα θα έχω και το θηλασμο και φοβάμαι ότι εκεί θα έχω πρόβλημα. Ήδη όταν τρώω εγώ θέλει να έρχεται πάνω μου, όταν θα θηλαζω φοβάμαι θα έρχεται και θα θέλει να σταματήσει τον θηλασμο. Μάλλον βλέποντας και κάνοντας θα πάω.

[prosperous]

Αχ! Κορίτσια αγχωθηκα τώρα! Περιμένω το 2ο και έχω στο μυαλό μου την αντίδραση της Μαριαλενας μου όταν θα έρθουν σε επαφή. Μέχρι στιγμής σε σχέση με αλλα παιδάκια είναι πολυ φιλική αλλα άλλο ένα παιδάκι που βλέπει μια στο τόσο και άλλο ένα αδελφάκι που θα πάρει ένα μερος απο την προσοχή της μαμάς και του μπαμπά και ιδιαίτερα της μαμάς που θα θηλαζει αποκλειστικά. Κι όσο κοντεύει ο καιρός τόσο το σκέφτομαι τι θα κάνω αν αρχίσει να είναι επιθετικό. Σκέφτομαι να της πάρω ένα δωράκι όταν γυρίσω απο το μαιευτήριο σαν δώρο που της κάνει η 2η στη μεγάλη. Αλλα μετα τι κάνουμε; Για αρχή θα παίζω αρκετά μαζί της αλλα θα έχω και το θηλασμο και φοβάμαι ότι εκεί θα έχω πρόβλημα. Ήδη όταν τρώω εγώ θέλει να έρχεται πάνω μου, όταν θα θηλαζω φοβάμαι θα έρχεται και θα θέλει να σταματήσει τον θηλασμο. Μάλλον βλέποντας και κάνοντας θα πάω.

 

 

εγω γεννησα πριν 2,5 μηνες και εχω μια κορη ακριβως 3 ετων..

 

της πηρε σχεδον 2 μηνες για να μου πει: μαμα δεν θελω αλλα μωρακια, ο μπεμπης με ενοχλει.. ενω ηδη τον προσεγγιζε για να τον χαιδεψει δηθεν και εκει που τον χαιδευε πηγαινε να κανει και κανα περιεργο κολπο..

προσωπικα πιστευω πως ΟΤΙ και να κανεις, ΟΠΩΣ και να χειριστεις το θεμα θα περασεις εκ των πραγματων μια περιοδο ζηλειας.. δεν ξερω ποσο μικρη η μεγαλη..

θελει ΠΟΛΥ υπομονη, ΠΟΛΥΥΥΥΥ μπλα μπλα και να τονιζεις την σημαντικοτητα του πρωτου παιδιου χωρις ομως υπερβολες και χωρις να το υπερυψωνεις γιατι στη συνεχεια θα αντιμετωπισει την πραγματικοτητα και ξανα ΠΟΛΥ υπομονη γιατι αργα η γρηγορα μια υστερια, εναν παροξυσμο, καποιο πεισμα θα βγει..

 

 

δες το ΠΟΛΥ καλο της υποθεσης:

 

ειναι σε ηλικια που μπορει να αυτοεξυπηρετειται σε αρκετα πραγματα (υποθετω).. εμενα παει μονη τουαλετα, τρωει μονη (ειμαστε μαζι της αλλα δεν χρειαζεται να την ταιζουμε και στη τουαλετα τη βοηθαμε να σκουπιστει η να πλυθει) και βεβαια συνενοειται..

για σκεψου να χες το πρωτο σε μωρουδιακη κατασταση και να εισαι σε δυο μετωπα συγχρονως.. αν δεν εχεις ειδικα βοηθεια (εχεις δεν εχεις δηλαδη) ειναι κουραση οπως και να γινει καθως μανα ειναι μονο μια και μας θελουν συχνοτερα απο τους αλλους..

 

Με το καλο να ξελευθερωθεις, η αποψη μου ειναι να μην αγχωνεσαι.. οσο για το δωρο οι περισσοτεροι το εφαρμοζουν και εγω ακομη το εκανα αν και ημουν εξ αρχης πεπεισμενη οτι δεν οδηγει πουθενα ως πραξη και δεν μπορει να δημιουργησει συμπαθειες σε τετοιες ηλικιες και ειχα και δικιο.. μια που πηρε το δωρο και μια που το καταχωνιασε καπου την επομενη μερα.. ουτε θυμαται καν την πραξη...

 

ολα θα ρθουν οπως πρεπει να ρθουν.. καντε υπομονη στις δυσκολες στιγμες, κρατειστε την ψυχραιμια σας στους παροξυσμους, εχετε τα ματια δεκατεσσερα και μην αφηνετε τα δυο παιδακια μονα ενα διαστημα και ολα θα πανε μια χαρα..

[prosperous]

επειδή είμαστε όλοι ομοιοπαθείς, ένα μπορώ να πω: τα πρώτα 18 χρόνια είναι δύσκολα.Μετά θα πάνε να σπουδάσουν σε άλλη πόλη (με τίποτα δεν τα αφήνω να σπουδάσουν στην ίδια πόλη! )

 

 

αμ αυτο ξαναπες το!!! χαχα!!

[floraM]

Θα δυσκολευτω εγώ λιγάκι γιατί ενώ έχει καταλάβει το γιο γιο και τι κάνουμε σε αυτό όταν έρχεται η ώρα να τα κάνει επιλέγει πανα και δεν θέλω να την πίεσω περισσότερο, τώρα στο φαγητό, τώρα τελευταία αρχίσαμε να τρώμε μόνες μας αλλα φοβάμαι με το νέο μωρό θα πάμε μερικά βήματα πίσω. Εννοείται δεν θα την αφήνω απο τα ματιά μου με το μωρό μονή της. Ας βρωμισουμε λιγάκι δεν πειράζει. Ελπίζω μονο να το δεχτεί καλα και να μου δώσει και εμένα υπομονη ο θεός και δύναμη να τα βγάλω πέρα. Αυτή την στιγμή μου φαίνεται βουνό.

[YIOUPI]

ενεργοποιηση παρακολούθησης του θέματος

[honeybunny]

Ο γιος μου ειναι 30 μηνων και ειμαι εγκυος στο δευτερο.Μιας και ειναι νωρις ακομα δεν του χουμε αναφερει κατι για αδερφακι,ειναι ομως αρκετα εξυπνος και πιστευω οτι το χει καταλαβει κοιταει επιμονα τη κοιλια μου και αν δει να ακουμπαω τα χερια μου στη κοιλια μου ερχεται και μου τα βγαζει.το προβλημα μου ειναι οτι τον τελευταιο καιρο εχει περιεργη συμπεριφορα,πολυ ατιθασος και αντιδραστικος,δεν κοιμαται τα μεσημερια και ολο το βραδυ πεταγεται στον υπνο του.Το χειροτερο ειναι ομως οτι ολη την μερα μπεμπεκιζει,μιλαει σαν μωρο ενω μιλουσε σαν μεγαλος εδω και μηνες,βαζει τα χερια στο στομα και μπουσουλαει.Τι να κανω,πως να το χειριστω?

[AMD080911]

Γιατι δεν εχετε πει στο παιδι για την εγκυμοσυνη? Αν εχει ακουσει η εχει καταλαβει σχετικα, θα νιωθει οτι υπαρχει ενα φοβερο μυστικο που του αποκρυπτετε.

[alcyon]

Συννεφάκι σκέψης παιδιού:

Κάτι συμβαίνει... το βλέπω! Τι τρέχει; Πρέπει να είναι πολύ σημαντικό! Έχει σχέση με τη μαμά! Κοίτα πόσο διαφορετικά μου φέρεται! Δεν είναι όπως την ήξερα. Πιο παλιά με πρόσεχε! Μεγάλωσα! Αυτό θα φταίει!! Άμα κάνω σα μωράκι θα με προσέχει πάλι!! Ουφ... Γιατί φέρεται έτσι; Τι τρέχει; Πώς θα γίνουν τα πράγματα όπως πριν;

 

Όπως καταλαβαίνεις, επιβάλλεται να μιλήσετε στο παιδί. Με ειλικρίνεια, με σαφήνεια και να του εξηγήσετε τι ακριβώς θα συμβεί, τι ακριβώς νιώθετε, τι θα εξακολουθήσετε να κάνετε με το μεγάλο, ποιες περίπου θα είναι οι αλλαγές, τι θα εξακολουθήσετε να νιώθετε για το μεγάλο, τι να περιμένει και τι να μην περιμένει ως προς τις αλλαγές. Και μην προσπαθήσετε να πείτε τι μπορεί να κάνει ο μεγάλος για το μωρό, αλλά τι θα προσφέρει το μωρό στο μεγάλο! Πόσο θα θέλει να του μοιάσει, πόσο θα θέλει να τον έχει αδερφό, πόσο σημαντικός θα είναι ο μεγάλος για το μικρό, πόσα κόλπα θα του μάθει, πόσα παιχνίδια θα κάνουν μαζί όταν λίγο μεγαλώσει... γι' αυτό θα κάνουμε λίγο υπομονή όλοι για να μεγαλώσει λίγο, γιατί στην αρχή είναι κάπως... αδύναμο! κτλ κτλ κτλ...

 

30 μηνών... ΔΕΝ είναι μικρός!