Όταν δεν υπάρχει σύμπνοια και ηρεμία

[Μπεμπούλα10]

Σκηνικό 2ο: Το παιδί έχει νευριάσει γιατί ο μπαμπάς δεν τον αφήνει να χτυπάει την μπαλκονόπορτα. Νευριάζει και ο μπαμπάς και αφού το παιδί συνεχίζει παρά τις προειδοποιήσεις του, αρχίζει να του φωνάζει και φυσικά και το παιδί αρχίζει να φωνάζει και να κλαίει.

 

Ο μπαμπάς του του φωνάζει να ηρεμήσει αλλά (έκπληξη πάλι!) το παιδί δεν ηρεμεί με τις φωνές και τις απειλές αλλά γίνεται χειρότερα. Ο μπαμπάς αρχίζει να του φωνάζει χειρότερα. Η μαμά αντιδρά και του λέει να μη φέρεται έτσι στο παιδί. Ο μπαμπάς πετάει τη μαμά έξω από το δωμάτιο και κλειδώνει την πόρτα. Του φωνάζει άσχημα και κάποια στιγμή ακούγονται 4 ήχοι σαν από χαστούκια. Η μαμά χτυπάει την πόρτα δυνατά.

 

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς ξεκλειδώνει την πόρτα και βγαίνει με το παιδί. Η μαμά τον ρωτάει αν χτύπησε το παιδί. Ο μπαμπάς το αρνείται. Το παιδί δεν μιλάει και δεν μπορεί να πει στη μαμά αν το χτύπησε ο μπαμπάς.

[Μπεμπούλα10]

Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι: ότι είναι ένα παιδί τόσο καλόβολο, καλοδιάθετο, χαρούμενο, χαμογελαστό, ήρεμο για τα δεδομένα της ηλικίας του.

 

Πολλές μαμάδες το έχουν παρατηρήσει και θα έλεγα ότι ανήκει στο 10% των πιο καλόβολων και υπομονετικών παιδιών της ηλικίας του-ειδικά αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι δεν μιλάει και έχει χίλιες αφορμές να θυμώνει επειδή δεν μπορεί να συνεννοηθεί και έχει αποκτίσει και αδερφάκι. Πολλές φορές δείχνει μεγαλύτερη υπομονή και κατανόηση από τον πατέρα του.

 

Παρʼ όλα αυτά ο μπαμπάς θεωρεί ότι τον έχει κακομάθει η μαμά του, όταν π.χ. ο μπαμπάς δεν έχει πολλά κέφια και λέει στο παιδί να κάτσει κάτω-και το παιδί δεν θέλει να κάτσει αλλά να παίξει με τον μπαμπά. «Γιατί δε με ακούει το παιδί όταν του λέω όχι;» και τέτοια. Φταίει η μαμά δηλ. που το παιδί δεν κάθεται, ενώ του το έχει επαναλάβει ο μπαμπάς.

 

Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ήταν ένα δύστροπο και δύσκολο γκρινιάρικο παιδί. Βέβαια, εξακολουθεί να έχει το ελάττωμα να είναι παιδί, κι όχι ενήλικας, για να συνεννοείται ο μπαμπάς του μαζί του με την 1η...

[summer99]

Ωραίο το ποστ σου summer... Και εγω ετςι μεγάλωσα με φωνές και υστεριες.. Ευτυχώς ο άντρας μου με βοήθησε να μην τους μοιάσω και το κατόρθωσα πριν κανω παιδι, ευχαριστω τον Θεό για αυτο γιατι ειναι θαύμα κρίνοντας απο τους γονείς μου!

 

Ειναι πολυ γλυκό απο μέρος σου να προτείνεις να της μιλήσω για να αλλάξει αλλα η αδερφή μου τωρα πια ειναι χειρότερη και απο τους γονείς μου ! Φωνές υστεριες με το παραμικρό. Τα τελευταια χρόνια δεν εχουμε καθόλου καλη σχέση λόγω του χαρακτηρα της. Βρέθηκε ένας άντρας να την πάρει πολυ πρόσφατα (και χωρις να ξερει ο κακομοιρος που μπλέκει), και κάνανε τα μικρα τωρα σε ηλικια 41 η αδερφή μου! Για οποιαδήποτε άλλη γυναίκα αυτο θα ηταν ευλογία, αυτη δεν αντέχει κλαίει απο το πρωί ως το βράδυ γιατι άλλαξε η ζωή της και τα μωρακια δεν ειναι αυτά που περιμενε (νόμιζε οτι τα μωρακια ειναι για να παίξεις)

Οταν πήγα με την βοηθήσω να της δωσω μια συμβουλη, να την παρηγορησω αρχισε να μου λέει οτι τα συο παιδια ειναι εφιάλτης και δεν θα τα καταφέρω θα αποτυχω κλπ ενώ ξερει οτι ειναι να γεννήσω σε λίγες βδομαδες...

Εχει τρομερή κακια και απογοήτευση μεςα της γιατι δεν μπορει να πιστέψει οτι η ζωή της άλλαξε για παντα!!

Εγω απλα την έβαλα στη θέση της μετα τα σχόλια της και δεν της ξανά μίλησα .. Και ουτε πρόκειται να τα ξαναπούμε

Δεν με νοιάζει καθόλου τι θα απογίνει απλα λυπάμαι πολυ τα δυο κοριτσάκια που εχει!!

 

Δυστυχώς κάποιοι άτυχοι σε αυτη τη γη γεννιούνται με λάθος γονείς!!

 

η αδερφή σου είναι πιθανό να έχει πάθει κατάθλιψη και να χρειάζεται βοήθεια ειδικού με φαρμακευτική αγωγή, ο άντρας της τι κάνει; δεν τα βλέπει αυτά;

[summer99]

Μπεμπούλα10, όσο μεγαλώνουν τα παιδιά γίνονται και πιο "ανυπάκουα" γιατί δεν είναι ρομποτάκια να ακούνε στο κάθε τι που τους λέμε, πολύ φοβάμαι ότι θα κάνει χειρότερα ο άντρας σου. Δε θέλω να σε τρομάξω, όμως νομίζω ότι πρέπει να μιλήσετε χωρίς τα παιδιά μπροστά για να βρείτε λύσεις.

[Μπεμπούλα10]

Λύσεις δεν βρίσκονται διότι για να βρεθούν λύσεις, πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα του μπαμπά είναι ότι η μαμά "επεμβαίνει" όταν αυτός μιλάει (=φωνάζει, απειλεί, "σκληραγωγεί" μιλάει άσχημα) στο παιδί.

[lelaki1980]

Μμμ δυσκολες καταστασεις αλλα εγω πιστευω οτι δεν εχει να κανει καθολου με την υπομονη αλλα με τα βιωματα και τον ξεκαθαρο χαρακτηρα του συγκεκριμενου ανθρωπου.λαθος ολα αυτα που αναφερονται οτι κανει στο παιδι...και μενα ο αντρας μου δεν εχει καθολου υπομονη αλλα μεσα στο σπιτι ακουγομαι και φωναζω μονο εγω...(οχι υστεριες βεβαια)αλλα μολις του πω σε παρακαλω πες της μια κουβεντα να ηρεμησει απλα φωναζει το ονομα της και της λεει να σταματησει αυτο που κανει....φυσικα η μικρη δε σταματαει και γυρναω και του λεω μας υποχρεωσες.γυρναει και μου λεει οτι δεν υπαρχει περιπτωση ποτε να μαλωσει η να ακουμπησει το παιδι γιατι πολυ απλα ειναι ανεπιτρεπτο...παιδι ειναι λεει θα κανει και της βλακειες του αλλα μολις με δει εμενα να εχω γινει ρακος το μονο που θα κανει ειναι να φωναξει δυνατα το ονομα της και απλα να την κοιταξει.εκει η μικρη σταματαει....αλλα οχι δεν εχει την υπομονη να κατσει να της εξηγησει τους λογους που δεν πρεπει να συμβαινει αυτο.επειδη της εχει τρομερη αδυναμια ειναι μονο αγκαλιτσες και φιλακια...απλα πιστευω οτι οι αντρες ναι δεν εχουν ολοι την υπομονη που θα επρεπε αλλα μεχρι ενα σημειο που να μην προσβαλλει ή θιγει τους γυρω του

[goody]

Λύσεις δεν βρίσκονται διότι για να βρεθούν λύσεις, πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα του μπαμπά είναι ότι η μαμά "επεμβαίνει" όταν αυτός μιλάει (=φωνάζει, απειλεί, "σκληραγωγεί" μιλάει άσχημα) στο παιδί.

 

Η μαμά θα επεμβαίνει γιατί είναι και δικό της παιδί οπότε όπως ο μπαμπάς εκφράζει τις διαφωνίες του σχετικά με τις μεθόδους της μαμάς το ίδιο θα κάνει και η μαμά!

Εάν δύο γονείς διαφωνούν και βρίσκουν ο ένας τον άλλο λάθος τότε μια επίσκεψη και συζήτηση με παιδοψυχολόγο θα λύσει τις απορίες περί υπερβολής ή μη. Δε γίνεται αλλιώς, και αφού είναι στοργικος πατέρας θα καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να έχετε κοινή γραμμή προς το παιδί.

Εγώ θα του έλεγα να πάμε σε παιδοψυχολόγο γιατί μπορεί όντως να είμαι υπερβολική και να το χαλάω το παιδί, δεν αντέχω όμως να τσακωνόμαστε για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού, πάμε λοιπόν να μας καθοδηγήσει ώστε να έχουμε κοινή γραμμή.

[AthinaP]

Ω, εμένα μου φαίνονται πιο απλά τα πράγματα. Έχετε ένα παιδάκι που δεν είναι από εκείνα που θα τους πεις κάτι μια φορά και θα το κάνουν... Ο εκνευρισμός και η ματαίωση που προκαλείται, είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή, θα επεκταθεί και στη σχέση του ζευγαριού. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν απόλυτη σύμπνοια.

 

Συμφωνώ με την πρόταση της goody, ίσως ένας ειδικός σας ξεμπλοκάρει, έστω και αν δεν αποφασίσετε να ακολουθήσετε αυτά που θα πείτε εκεί. Μόνο και μόνο να βρείτε ευκαιρία να συζητήσετε οι δυο σας, κάπου μόνοι, χωρίς το παιδί, με την παρουσία ενός τρίτου...

 

Στα παραδείγματα που έδωσες, θα έλεγα ότι ο άντρας σου δεν μου φαίνεται ότι έκανε κάτι τερατώδες. Ίσως με τον τρόπο του ήθελε να υποβαθμίσει το συναίσθημα του παιδιού, που εκείνη τη στιγμή εσύ το μεγαλοποιούσες. Δηλαδή με το να κάνει το παιδί ότι ήρθε το τέλος του κόσμου που δεν μπορείς να το αγκαλιάσεις μια Χ στιγμή, πιστεύω και εγώ ότι δεν βοηθάς το παιδί με το να του δείχνεις ότι ορθά κάνει λες και ήρθε το τέλος του κόσμου... Δεν συμφωνώ βέβαια με τις φωνές και όλα αυτά... Ειμαι κάπου στη μέση.

[BabyCute]

Λύσεις δεν βρίσκονται διότι για να βρεθούν λύσεις, πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα του μπαμπά είναι ότι η μαμά "επεμβαίνει" όταν αυτός μιλάει (=φωνάζει, απειλεί, "σκληραγωγεί" μιλάει άσχημα) στο παιδί.

 

Μπρμπούλα αν μιλας για τον άντρα σου λυπάμαι παρα παρα πολυ! Δεν ξερω τι να σου πω! Δεν συμφωνώ οτι το παιδι πρεπει να παει σε παιδοψυχολογο, το παιδι σου φαίνεται τέλειο ο άντρας σου εχει πρόβλημα! Ηταν παντα ετςι; Κατι τον άλλαξε;

Πρεπει να του μιλήσεις οταν δεν ειναι τα παιδια μπροστά, παρτόν με το καλο, και μιληςε του χωρις απειλές για το πως νοιωθεις!

 

Σορυ που έφερα και το παράδειγμα της αδερφής μου, ήθελα να σου δείξω οτι αυτο το πρόβλημα δυστυχώς δεν ειναι μονο των πατεραδων.... Αλλα και των μαμάδων πολλές φορές και αυτο ειναι το χειρότερο!!!

 

Εσυ ειςαι τελεια μαμα μην αλλάξεις!

[Μπεμπούλα10]

Ω, εμένα μου φαίνονται πιο απλά τα πράγματα. Έχετε ένα παιδάκι που δεν είναι από εκείνα που θα τους πεις κάτι μια φορά και θα το κάνουν...

 

Υπάρχει μκρό παιδί που ακούει πάντα με την 1η; Εννοώ υγιές παιδί, όχι τρομοκρατημένο που έχει μάθει να εκτελεί αυτό που του λένε γιατί φοβάται πολύ...

[BabyCute]

Υπάρχει μκρό παιδί που ακούει πάντα με την 1η; Εννοώ υγιές παιδί, όχι τρομοκρατημένο που έχει μάθει να εκτελεί αυτό που του λένε γιατί φοβάται πολύ...

 

Μα τη λέμε βρε κορίτσια;ΟΧΙ!!

Το παιδι δεν εχει κανενα πρόβλημα!!! Για ονομα του Θεού!!

[AthinaP]

Υπάρχει μκρό παιδί που ακούει πάντα με την 1η; Εννοώ υγιές παιδί, όχι τρομοκρατημένο που έχει μάθει να εκτελεί αυτό που του λένε γιατί φοβάται πολύ...

 

Είναι θέμα χαρακτήρα... Τα περισσότερα παιδιά μπορούν να ακούν τις περισσότερες φορές και αυτό φαίνεται σε μια τάξη δίχρονων-τρίχρονων, όπου τα περισσότερα μπαίνουν σε μια σειρά χωρίς να τους πουν κάτι 15 φορές και να τα παρακαλάνε. Είναι θέμα πώς τα χειρίζεται κάποιος, αλλά ειναι και θέμα χαρακτήρα. Έχω δύο παιδιά τελείως διαφορετικά και όχι το υπάκουο δεν φοβόταν... ούτε και το μη υπάκουο.

[Μπεμπούλα10]

Το σενάριο του παιδοψυχολόγου έχει 2 προβλήματα

 

1ον Δεν θα δεχτεί ο μπαμπάς να του πει κάποιος άλλος πώς να μεγαλώσει το παιδί του (ειδικά από τη στιγμή που πιστεύει ότι είναι 100% σωστά όσα κάνει και ότι το παιδί θα καταστραφεί από την "ενσυναίσθηση" της μαμάς).

 

2ον Δεν ξέρεις ποιας φιλοσοφίας είναι ο παιδοψυχολόγος. Υπάρχουν ψυχολόγοι που υποστηρίζουν πράγματα που βλάπτουν το παιδί. Ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας, ο οποίος έχει γράψει το βιβλίο "Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια" έχει πει πολλά αμφιλεγόμενα έως αποδεδειγμένα λάθος πράγματα (π.χ ότι ο κοινος υπνος μπορει να προκαλέσει προβλήματα στην ψυχοσυνθεση του παιδιού).

[Μπεμπούλα10]

Το παιδί είναι ήρεμο και συνεργάσιμο γενικά, αλλά κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που π μπαμπάς του απαγορεύει κάτι αλλά το παιδί έχει άλλη άποψη(και ο μπαμπάς είναι κουρασμένος, νευριασμένος, κτλ).

 

Αυτό είναι αναπόφευκτο με τα μικρά παιδιά (και με τα μεγάλα, εδώ που τα λέμε). Το πρόβλημα είναι ότι ο μπαμπάς θεωρεί πώς δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η φορά, πώς το έχει κακομάθει η μαμά που το αφήνει να κάνει ότι θέλει, πώς είναι αποτυχία της μαμάς να οριοθετήσει το παιδί, κτλ.

 

Οι προσδοκίες του μπαμπά από το νήπιο είναι απλά μη ρεαλιστικές. Δεν υπάρχουν. Δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα ενός 2χρονου παιδιού που δεν μιλάει κι όλας.

[AthinaP]

OK, κατάλαβα τώρα... Ο άντρας σου μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον, όπου πράγματι υπήρχε εν μέρει ένας φόβος προς το γονιό και αυτό του φαίνεται το φυσιολογικό; Το'χω τώρα;

 

Νομίζω μπορείς να του πεις ότι δεν είναι καλό τα σημερινά παιδιά να είναι εντελώς τόσο υπάκουα πια, ειδικά αν είναι αγόρια, γιατί κάπου δεν είναι και το καλύτερο να είναι τόσο πειθήνια... Αυτό ίσως βάλει τον άντρα σου σε σκέψεις. Τα παιδιά δεν είναι γενικά και τόσο πειθήνια πια και το παιδί σου καλείται να ζήσει στο σήμερα, όχι στο 1970. Και πάλι πιστεύω όμως, ότι δεν είναι εύκολο να πετύχετε τη χρυσή τομή της δημοκρατικότητας και να γίνονται πράγματα εκεί που υπάρχουν 3-4 σύντομα γνώμες τη στιγμή που είναι καλύτερο να γίνονται.

[Little Monkey]

Ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας, ο οποίος έχει γράψει το βιβλίο "Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια" έχει πει πολλά αμφιλεγόμενα έως αποδεδειγμένα λάθος πράγματα (π.χ ότι ο κοινος υπνος μπορει να προκαλέσει προβλήματα στην ψυχοσυνθεση του παιδιού).

Αυτό ποιος το έχει αποδείξει ότι είναι λάθος;

[love4]

Μπεμπουλα, για τα συγκεκριμενα περιστατικα που ανεφερες...πιστευω πως δεν ηταν και τοσο τραγικες οι αντιδρασεις του μπαμπα, αντιθετως :

 

1) Διαπιστωνω πως οι αντιδρασεις της μαμας ειναι υπερβολικες, υπαρχει μια υπερβολικη ευαισθησια, για μενα παντα, ως προς το παιδι...σαν να υπαρχει ενας φοβος μηπως και στιγματιτει η ψυχουλα του, με αποτελεσμα να μεγαλοποιουνται απλα γεγονοτα

 

2) Διαπιστωνω επισης μια εχθρικοτητα και μια κοντρα απεναντι στονπατερα. Δεν το βλεπει ως συμμαχο αλλα ως αντιπαλο. Σαν να εχει κανει ενα "κομμα" με το παιδι και να ειναι εναντιον του μπαμπα. Κατα τη γνωμη μου η μαμα και ο μπαμπας πρεπει να δειχνουν και να ειναι ουσιαστικα οι συμμαχοι. Αισθανομαι πως η ψυχη του παιδιου περισσοτερο τραυματιζεται οταν βλεπει μια συνεχη ενταση μεταξυ μαμα μπαμπα παρα οταν το μαλωνουν λιγο παραπανω δυο ΕΝΩΜΕΝΟΙ γονεις. Αυτο το λεω με βαση δικα μου βιωματα...η ενταση που σπανια υπηρχε μεταξυ τωνγονιων μου με ενοχλουσε ΑΠΕΙΡΩΣ περισσοτερο, απο τα μαλωματα που μου εκαναν, αλλα εβλεπα πως υπηρχε συμπνοια μεταξυ τους...

 

3) Επισης θεωρω λογικο να νευριασει ενας γονιος οταν το 2 χρονο παιδι του πχ βαραει μια πορτα, του λεει καποιες φορες να σταματησει κι εκεινο δε σταματα...δε λεω πως ειναι σωστο να το δειρει, αλλα να αγριεψει και να υψωσει τη φωνη μου φαινεται πολυ νορμαλ

 

4) Οπως ελεμε πως τα παιδια ειναι "οπως τα μαθεις", ετσι ειναι και οι γονεις τους..τι εννοω...οταν εχω ενα καλοβολοπαιδακι τοτε αυτο το παιδακι με εχει μαθει να ακουει με αποτελεσμα να εχω μεγαλες απαιτησεις απο αυτο. Εαν ττο παιδι ειναι ανταρτης , τοτε αν κατσει ενα 5λεπτο φρονιμο , τοτε ο γονιος ειναι χαρουμενος!

 

Σχετικα με την αδελφη σου BabyCute, εγω θα εδειχνα κατανοηση...διοτι αφενος μεν δεν ειναι τραγικο που θελει να παει στη δουλεια της νωρις, ουτε που αισθανεται "εγκλωβισμενη" τους πρωτους μηνες μετα τη γεννηση των -διδυμων μαλιστα!!!- μωρων της. Θελει το χρονο της οπως τοσες και τοσες μαμαδες, οι οποιες φρικαρουν μετα τη γεννα τους.

[daisy1]

Συγγνώμη κορίτσια απο πού φαίνεται οτι οι αντιδράσεις της μαμας είναι υπερβολικές? Εδώ έχουμε έναν πατέρα που αποκάλεσε το παιδί βλάκα γιατί παραπάτησε, που χρησιμοποιεί άσχημους και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς προς τη μαμα και το παιδί αλλά όχι και τόσο συχνά κατα τον ίδιο, και που απειλεί με ξύλο. Τί άλλο δηλαδή πρέπει να κάνει για να αντιδράσει κι αυτή η μάνα?

 

Και στα παραδείγματα που έθεσε αν τα δούμε με τα μάτια του παιδιού δε θα λέμε το ίδιο... Εμένα όλα αυτά μου φέρνουν στο νού ψυχολογική βία στη μητέρα και στα παιδιά αλλά δεν είμαι και κανένας ειδικός και ούτε μπορώ να τη συμβουλεψω... Μπορεί να κάνω και λάθος....

[Melina22]

Το σενάριο του παιδοψυχολόγου έχει 2 προβλήματα

 

1ον Δεν θα δεχτεί ο μπαμπάς να του πει κάποιος άλλος πώς να μεγαλώσει το παιδί του (ειδικά από τη στιγμή που πιστεύει ότι είναι 100% σωστά όσα κάνει και ότι το παιδί θα καταστραφεί από την "ενσυναίσθηση" της μαμάς).

 

2ον Δεν ξέρεις ποιας φιλοσοφίας είναι ο παιδοψυχολόγος. Υπάρχουν ψυχολόγοι που υποστηρίζουν πράγματα που βλάπτουν το παιδί. Ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας, ο οποίος έχει γράψει το βιβλίο "Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια" έχει πει πολλά αμφιλεγόμενα έως αποδεδειγμένα λάθος πράγματα (π.χ ότι ο κοινος υπνος μπορει να προκαλέσει προβλήματα στην ψυχοσυνθεση του παιδιού).

 

 

Δηλαδή θεωρεί και με βάση αυτά που περιγράφεις ότι είναι τέλειος ως πατέρας; Αλάνθαστος; Ο παιδοψυχολόγος δεν θα του πει πως να μεγαλώσει το παιδί του, θα συζητήσει με έναν άνθρωπο που έχει σπουδάσει το αντικείμενο για κάποια ζητήματα που σας απασχολούν.

 

Και στον γιατρό όταν πηγαίνεις δεν ξέρεις αν θα είναι καλός και αν θα σε βοηθήσει αλλά δεν κάθεσαι να σε πονάει αυτό που σε πονάει....έτσι δεν είναι;

[Melina22]

Π.χ. - (το νήπιο παραπατάει) - Μπαμπάς: το αρπάζει βίαια από το μπράτσο και του λέει "Σήκω πάνω βλάκα"

- (το νήπιο ρίχνει το φαγητό κάτω ενώ τρώει) - Μπαμπάς: Φωνάζει "ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΑΥΤΟΟΟΟ;;;ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΡΙΧΝΕΙΣ;;; ΘΕΣ ΝΑ ΦΑΣ ΞΥΛΟ;;;" (σημ: όταν τρώει ο μπαμπάς χρειάζεται συνεργείο καθαρισμού για να μαζέψει το χάος που αφήνει πίσω του όταν σηκώνεται από το τραπέζι).

- Μπαμπάς χρησιμοποιεί άσχημες λέξεις και χαρακτηρισμούς προς το παιδί ή τη μαμά. Δικαιολογείται ότι "το παιδί είναι μικρό και δεν καταλαβαίνει" ή ότι δεν πειράζει διότι δεν συμβαίνει και τόσο συχνά.

- Μπαμπάς απειλεί συχνά το παιδί ότι αν δεν κάνει αυτό που του λέει, θα φάει ξύλο. "Θες να φας ξύλο για να μάθεις;;;;"

 

Ο μπαμπάς φωνάζει χειρότερα και τον κλείνει σε ένα δωμάτιο «για να ηρεμήσει» και απαγορεύει στη μαμά να πάει στο παιδί. Το παιδί φυσικά ουρλιάζει διότι όχι μόνο βιώνει μια πολύ δύσκολη στιγμή στη ζωή του που δεν ξέρει πώς να τη διαχειριστεί, αλλά και του φωνάζουν και το τιμωρούν επειδή νιώθει οργή και απελπισία. Μαμά και γιαγιάδες μένουν παγωμένες μπροστά στην οργή του μπαμπά. Ο μπαμπάς αργότερα λέει ότι δεν ήταν οργισμένος, ούτε έχασε τον αυτοέλεγχο, αλλά ήξερε πολύ καλά τι έκανε.

 

Σκηνικό 2ο: Το παιδί έχει νευριάσει γιατί ο μπαμπάς δεν τον αφήνει να χτυπάει την μπαλκονόπορτα. Νευριάζει και ο μπαμπάς και αφού το παιδί συνεχίζει παρά τις προειδοποιήσεις του, αρχίζει να του φωνάζει και φυσικά και το παιδί αρχίζει να φωνάζει και να κλαίει.

 

Ο μπαμπάς του του φωνάζει να ηρεμήσει αλλά (έκπληξη πάλι!) το παιδί δεν ηρεμεί με τις φωνές και τις απειλές αλλά γίνεται χειρότερα. Ο μπαμπάς αρχίζει να του φωνάζει χειρότερα. Η μαμά αντιδρά και του λέει να μη φέρεται έτσι στο παιδί. Ο μπαμπάς πετάει τη μαμά έξω από το δωμάτιο και κλειδώνει την πόρτα. Του φωνάζει άσχημα και κάποια στιγμή ακούγονται 4 ήχοι σαν από χαστούκια. Η μαμά χτυπάει την πόρτα δυνατά.

 

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς ξεκλειδώνει την πόρτα και βγαίνει με το παιδί. Η μαμά τον ρωτάει αν χτύπησε το παιδί. Ο μπαμπάς το αρνείται. Το παιδί δεν μιλάει και δεν μπορεί να πει στη μαμά αν το χτύπησε ο μπαμπάς.

 

Με βάση τις περιγραφές σου η συμπεριφορά του πατέρα είναι επιεικώς απαράδεκτη!

 

Είναι δυνατόν να αρπάζει βίαια το παιδί κ να το αποκαλεί βλάκα επειδή παραπάτησε;;;

 

Να χρησιμοποιεί άσχημους χαρακτηρισμούς και να λέει ότι δεν πειράζει δεν καταλαβαίνει;;

 

Είναι δυνατόν να το απειλεί με ξύλο γιατί σε ηλικία δύο ετών έριξε κάτω το φαγητό του;; Κάτι που είναι απόλυτα αναμενόμενο και φυσιολογικό;;;

 

Γενικότερα να απειλεί με ξύλο;; ΠΩς καταλαβαίνει το παιδί την απειλή αυτή αν δεν τρώει ξύλο;;;

 

Είναι δυνατόν να του ρίχνει χαστούκια και να κλειδώνει την μητέρα απέξω με την βία;;; Γιατί το δύο ετών παιδί δεν άκουσε την εντολή του να κλείσει την μπαλκονόπορτα;;

 

ΟΧΙ όλα αυτά δεν είναι καθόλου φυσιολογικά και επιδρούν πολύ αρνητικά στην ψυχή του παιδιού.

 

Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχασε μεμονωμένα την ψυχραιμία του και θύμωσε και έκανε λάθος αλλά για κάποιον που χρησιμοποιεί συστηματικά αυτές τις μεθόδους και μάλιστα τις θεωρεί κ σωστές! Οπότε θα συνεχίσει και όσο περνά ο καιρός θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα τα πράγματα.

 

Μπεμπούλα10 πολύ καλά κάνεις και έχεις προβληματιστεί!!! Είναι πολύ θετικό το ότι το αντιλαμβάνεσαι.

 

Αν δεν θέλει ο ίδιος πήγαινε εσύ να ζητήσεις βοήθεια οπωσδήποτε! Για το πως να το χειριστείς και για το πως νιώθεις..

[Μπεμπούλα10]

Αυτό ποιος το έχει αποδείξει ότι είναι λάθος;

 

Η Φύση. Η φύση των θηλαστικών είναι να κοιμούνται με τους γονείς μέχρι να είναι ικανά να προστατέψουν τον εαυτό τους. Υπάρχουν μελέτες για τις βιολογικές προδιαγραφές των θηλαστικών και των ανθρώπων. Δεν έχουν διαπιστωθεί ανωμαλίες ψυχοσύνθεσης/ανάπτυξης στα μοσχαράκια, τα δελφινάκια, τα κατσικάκια, τα λιονταράκια, τα ανθρωπάκια που κοιμούνται με τους γονείς τους.

[Μπεμπούλα10]

Δηλαδή θεωρεί και με βάση αυτά που περιγράφεις ότι είναι τέλειος ως πατέρας; Αλάνθαστος; Ο παιδοψυχολόγος δεν θα του πει πως να μεγαλώσει το παιδί του, θα συζητήσει με έναν άνθρωπο που έχει σπουδάσει το αντικείμενο για κάποια ζητήματα που σας απασχολούν.

 

Η απάντηση στη πρόταση για παιδοψυχολόγο ήταν "Όχι. Ξέρω τι θα μου πει"

[love4]

Εγω θα ρωτησω και το αλλο...οι σχεσεις με το συζυγο γενικοτερα πως ειναι ? Υπαρχει επικοινωνια ψυχικη και σωματικη? Διοτι πιστευω πως αν μια μαμα "απομακρυνει" τον αντρα της απο κοντα της με διαφορους τροπους, ισως ενδομυχα ο αντρας της την τιμωρει μεσω του παιδιου...η ακομη πιο απλα δε νιωθει συναισθηματικα και "σωματικα" καλυμμενος απο τη γυναικα του αρα δεν ειναι καλα αρα "ξεφευγει " οπως ολοι μας οταν δεν ειμαστε καλα..

 

Τετοια σκεφτομαι πχ οταν ακουω πως "κοιμομαστε με το μωρο και ο συζυγος τη βγαζει στο καναπε σε αλλο δωματιο" κλπ...(αναφερομαι γενικοτερα)

[AthinaP]

Εγώ δεν ήθελα να πω ότι δεν βλέπω κανενα θέμα. Αλλά ο άντρας σου έχει κάνει αρκετές προόδους σε σχέση με το τι έζησε ο ίδιος καθώς φαίνεται και δεν δείχνει να έχει εξιδανικεύσει το πώς μεγάλωσε ο ίδιος. Από ό,τι βλέπω κρατάει τα δικά του "όπλα" για περιστάσεις όπου δεν βλέπει η δική σου τακτική να έχει αποτέλεσμα. Νομίζω και οι περισσότεροι ειδικοί θα συμφωνούσαν ότι αυτό δεν τον κάνει τέρας. Καλό είναι να το δουλέψετε και να συνεννοείστε, καλώς προβληματίζεσαι.

 

Επειδή έχω μεγαλύτερα παιδάκια και με τον άντρα μου έχουμε γενικά σύμπνοια, αλλά τελικά όταν ξεφύγουν κάποιες καταστάσεις ακόμα και αυτός που το παίζει καλός, σε εμάς ο άντρας μου, γίνεται στο τέλος "κακός", απλα γιατί τελικά τα όρια οι καταστάσεις τα πιέζουν να μπουν... Πχ τα δικά μου παιδάκια πολύ συχνά δεν βλέπουν το λόγο να ετοιμαζόμαστε κάθε μέρα μια λογική ώρα και να φεύγουμε για τις δουλειές μας... Ε, ο δικός μου αφού έχει χιλιοπαρακαλέσει, στο τέλος κάποιες φορές θα φωνάξει, τέλος πάντων δεν δείχνει να πιάνει κάτι άλλο και σε αυτό διαφωνώ με εκείνον, γιατί βαριέται στην πραγματικότητα να ανακαλύψει κάτι άλλο. Αλλά δεν έχει θέσει όρια πιο πριν. Μέσα στα χίλια πράγματα που έχει στο μυαλό του, δεν έχει ενέργεια για να ανακαλύψει μια λύση ΚΑΙ για αυτό, προκειμένου να μην καταλήξει να φωνάζει, κάποιες φορές. Και στο φινάλε, απαιτεί από τα παιδιά να καταλάβουν ότι κάτι καθημερινό δεν γίνεται να μας τρώει τόση ενέργεια. Αν ήταν από το Θιβέτ, ίσως είχε μάθει πιο ήπιους τρόπους και ίσως τα παιδιά αν ήταν από το Θιβέτ να τους ερχόταν πιο φυσικό να είναι πιο ήπια και υπάκουα. Όμως δεν είμαστε από το Θιβέτ, ειμαστε κάπως αλλιώς... Τέλος πάντων καλά κάνεις και αρχίζεις να εξετάζεις τα πράγματα, ήθελα όμως να πω μην τα μεγαλοποιείς στο μυαλό σου...

 

Επειδή ανέφερες και το τι είναι φυσιολογικό... Φυσιολογικό ΔΕΝ είναι να κάθεται πολλές ώρες το δίχρονο παιδί σε ένα σπίτι Χ τετραγωνικών και έτσι μπορεί να καταλήγει να γίνεται ενοχλητικό και να κοπανιέται άσκοπα γύρω γύρω στο σπίτι. Ούτε και για τους μεγάλους, που το σώμα κάποια στιγμή αντιδρά με παχυσαρκία, διαβήτη... Όμως έτσι όχι φυσιολογική είναι η ζωή ολονών σήμερα και πρέπει να ανακαλύψει ο καθένας τι μπορεί να τον κάνει να νιώθει καλά μέσα εκεί στο περιβάλλον που βρίσκεται.

[bouba14]

Ο μπαμπάς πετάει τη μαμά έξω από το δωμάτιο και κλειδώνει την πόρτα. Του φωνάζει άσχημα και κάποια στιγμή ακούγονται 4 ήχοι σαν από χαστούκια. Η μαμά χτυπάει την πόρτα δυνατά.

 

 

Αυτο ειναι απλα απαραδεκτο. Ειλικρνα δεν ξερω πως μπορει κανεις να αποδειξει σ αυτον τον ανθρωπο οτι δε φερεται σωστα... Ισως αναφεροντας τις συνεπειες;; Παντως εγω δεν ξερω αν θα επετρεπα τετοια συμπεριφορα προς το παιδι μου ακομα κι απο τον πατερα του..