ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΗ

[amesitamon]

θελω την συμβουλη σας και τη συμπαρασταση σας...ειμαι εργαζομενη μητερα,με κοριτσακι 2 ετων,και τα εχω παιξει κυριολεκτικα απο την κουραση...δεν εχω κουραγιο να παρω τα ποδια μου....βιταμινες πηρα,το αποτελεσμα μικρο...ψυχολογικα σαν το καραβι,πανω κατω...σε ψυχολογο πηγα,λιγο καλυτερα απο θεμα διαθεσης ενοιωσα,η κουραση δεν φευγει...ο αντρας μου με βοηθαει αλλα ειναι φορες που δεν με καταλαβαινει...βοηθεια απο γονεις δεν εχω...ειμαι στα ορια μου...

[LA LATINA]

εξετάσεις έκανες?

[BabyCute]

Που κουράζεσαι ακριβως; Την πας σε παιδικό; Ποιος ειναι το καθημερινό προγραμμα μπάς και μπορούμε να βοηθήσουμε;

[KonstantinaDimitris]

Πάρε κουράγιο από μένα.Τώρα που σου γράφω αισθάνομαι κουρέλι σωματικά κ ψυχικά...

Έχω 2 παιδιά 3 ετων κ 1.5 ετών κ νομίζω πως θα καταρρεύσω.

Το μεγάλο ναι μεν πάει παιδικό, αλλά είναι τρομερά γκρινιάρης. Η μικρή είναι στην φάση που την κυνηγάω κ ο άντρας μου στην κοσμάρα του....

 

Είμαι κ ο υ ρ έ λ ι !!

[LA LATINA]

συγνώμη, μάλλον δεν κατάλαβα καλά, τη λέξη υπερκόπωση τη λες από μόνη σου ή σου είπε κάποιος γιατρός ότι έχεις υπερκόπωση? είπες οτι πήρες βιταμίνες και νόμιζα οτι σου τις έδωσε κάποιος ειδικός......

και πάλι νομίζω μια αιματολογική δε βλάπτει σε τίποτα......ο θυρεοειδής ειδικά κάνει πολλά τέτοια......

[xena]

Για να δούμε... η ώρα είναι 12:30 τη νύχτα, μόλις κάθισα να φάω. Εχω δύο μωράκια 10 και 30 μηνών. Ξύπνησα στις 7 όπως κάθε μέρα, τάϊσα, άλαξα, έντυσα και "μοίρασα" τα παιδιά με τα φαγάκια τους και τα παιχνιδάκια τους. Ετοιμάστηκα και πήγα στη δουλειά. Γύρνώντας το απόγευμα σταμάτησα στο σούπερ και μετά σπίτι. 6 η ώρα. "Μάζεψα" τα παιδιά και έστρωσα τα κρεβάτια γιατί δεν πρόλαβα το πρωί. Τους έφτιαξα κρέμα για την μία και γιαούρτι με φρούτα για την άλλη, τις τάϊσα και παίξαμε (αλλιώς τα παιδιά είναι μες τη γκρίνια). Στο μεταξύ έβαλα πλυντήριο. Ετοίμασα το γάλα της μικρής, την έπλυνα (δεν είχα κουράγιο για μπάνιο σήμερα), την τάϊσα και ευτυχώς κοιμήθηκε αμέσως. Την μεγάλη την έκανα μπάνιο, ήπιε γάλα, αγκαλια για λίγη ώρα και χαδάκια και μετά ύπνος.

10:30 η ώρα. Μάζεψα τα χθεσινά απλωμένα και άπλωσα τα σημερινά πλυμμένα. Το ΣΚ θα σιδερώσω όπως πάντα. Μαγείρεψα για το μωρό και για εμάς ενώ στο μεταξύ έπλενα πιάτα και έβαλα πλυντήριο πιάτων.

Πήγα για μπάνιο και έβαλα να φάω χαζεύοντας το φόρουμ μιας και όλοι κοιμούνται...

Μέσα σε αυτά που σας περιέγραψα ο άντρας μου ήταν μαζί στα παιχνίδια των παιδιών και απασχολούσε το ένα όταν έπλενα/ετοίμαζα κλπ το άλλο. Βλέπετε είναι και τα δύο μωρά.

Κουράγιο βρε κορίτσια... ξέρω και καταλαβαίνω, μα όλες τα ίδια πάνω-κάτω περνάμε. Είμαστε μαμάδες κι όταν δουλεύουμε δεν είναι εύκολα τα πράγματα...

Εγώ τρομάζω όταν σκέφτομαι τι καταφέρνω! τώρα καλή ώρα που έγραψα όλα αυτά νιώθω πολύ πιο δυνατή και ξεκούραστη! μα πως τα καταφέρνω;;;;;

(Εννοείται πως το σαλόνι μου έχει παιχνίδια που δεν μάζεψα, δεν έχω ξεσκονίσει από πριν το Πάσχα, στο κρεβάτι μου επάνω απ' το πάπλωμα έχει εδώ και δύο ημέρες 3 κουδουνίστρες που κουδουνίζουν κάθε φορά που αλλάζουμε πλευρό και στρώνω απλά το πάπλωμα χωρίς να τα μαζεύω και πολλά πολλά άλλα τέτοια)

Ξέθαψα και αυτό:

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=94310&highlight=%F3%EF%FD%F0%E5%F1+%EC%E1%EC%DC%E4%E5%F2+%EA%E1%E8%E7%EC%E5%F1%E9%ED%FC%F4%E7%F4%E1

Ναι, εγώ το είχα γράψει πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδάκι. Τότε μου φαινόταν αδύνατον να τα καταφέρω. Τώρα θέλω και τρίτο παιδάκι... είπατε τίποτα;;;

 

Είμαι σούπερ-μαμά και πάω για ύπνο...

[Ελισα24]

Ολα οσα περιγραφεις, ειναι η μεση εργαζομενη μαμα του σημερα στην Αθηνα τουλαχιστον με τις μεγαλες αποστασεις.

Αν σε κανει να νιωσεις οτι δεν εισαι μονη, να σου πω το δικο μου προγραμμα: Μετατεθηκα στον Πειραια, σε περιοχη μακρια απο τον ηλεκτρικο/προαστιακο, και μενω κοντα στα Γλυκα Νερα. Δεν εχω αυτοκινητο. Κανω 90 χλμ την ημερα, αλλαζοντας δυο φορες, πολλες διαφορετικες συγκοινωνιες.

Ξυπναω στις 5, κανω δουλειες, ετοιμαζω της μεγαλης το ταπερ και τα σχετικα, την ξυπναω, ετοιμαζομαστε, την παω σχολειο με τη συγκοινωνια, μετα αλλαζω ολες τις συγκοινωνιες που ειπα, κανω 1 ωρα και 45' !!!

Μετα εργαζομαι τουλαχιστον 8 ωρες, παλι πισω στα Γλυκα Νερα, σουπερ μαρκετ, μαγειρεμα για την αλλη μερα να παρει κ η μεγαλη μαζι φαγητο, το μωρο πλυσιμο-ταισμα-νανουρισμα δεν το βλεπω καθολου, σκουπα, πλυντηρια πιατων/ρουχων, και οποια αλλη δουλεια εχει βγει και ειναι επειγουσα. τελειωνω στις 12 αν ειμαι τυχερη. Πεφτω για υπνο μετα τις 12 και οπως ειδες, ξυπναω λιγοτερο απο 5 ωρες μετα.

ΣΚ ολο το σπιτι και τα σχετικα. Να δω λιγο το μωρο δεν το βλεπω καθολου.

Ξεχναω πραγματα, κοπαναω συχνα γιατι εχω ασταθεια, ειμαι πτωμα ολη την ωρα και δεν βρισκω κανενα νοημα σε ολα αυτα, περα απο την επιβιωση. ιδιως τωρα με την κριση, που δεν μενει μια για διασκεδαση και διακοπες.

 

Μας εχουν πιασει κωτσους, αυτο εχω να πω!!! Θα σκισω το πτυχιο μου!!! Νοικοκυρα και παλι νοικοκυρα σκετο-οχι μαζι και με δευτερη εργασια!!!

[BabyCute]

Το οτι τα καταφέρνουν μερικές μανούλες δεν σημαινει οτι όλες πρεπει να τα βρίσκουν το ίδιο 'εύκολα'..... Καθε μανούλα εχει δικαίωμα να παραπονιέται και να πει τον πόνο της

Πανω απο ολα εξαρτάται απο τι παιδι έχεις.. Ο δικός μου κοιμάται σερί 12 ωρες.. Τις μερες ομως που δεν κοιμάται και ξυπνάει 5 φορές ειμαι πτώμα, χάλια, κουρέλι!

Απο ποτε τιποτα δεν ειναι άσπρο μαύρο !! Μπράβο σε όσες τα καταφέρνουν αλλα εγω προςωπικα θα ήθελα να ακουςω και τον πόνο των άλλων χωρις να υπενθυμίζω πόσο τελειε μαμα ειμαι

Γνώμη μη μου....

 

Φιλικά

[xena]

Το οτι τα καταφέρνουν μερικές μανούλες δεν σημαινει οτι όλες πρεπει να τα βρίσκουν το ίδιο 'εύκολα'..... Καθε μανούλα εχει δικαίωμα να παραπονιέται και να πει τον πόνο της

Πανω απο ολα εξαρτάται απο τι παιδι έχεις.. Ο δικός μου κοιμάται σερί 12 ωρες.. Τις μερες ομως που δεν κοιμάται και ξυπνάει 5 φορές ειμαι πτώμα, χάλια, κουρέλι!

Απο ποτε τιποτα δεν ειναι άσπρο μαύρο !! Μπράβο σε όσες τα καταφέρνουν αλλα εγω προςωπικα θα ήθελα να ακουςω και τον πόνο των άλλων χωρις να υπενθυμίζω πόσο τελειε μαμα ειμαι

Γνώμη μη μου....

 

Φιλικά

 

Αν εννοείς εμένα παρεξήγησες.

Προσπάθησα να δείξω πως όλες στο ίδιο καζάνι βράζουμε κι ότι άπαξ και γίνεις μητέρα και μάλιστα εργαζόμενη, τα πράγματα δεν είναι απλά πια. Για όλες, κι αν μη τι άλλο για εμένα είναι κάτι παρήγορο όταν κοιτάζω τι έχω κάνει : κι όχι μόνο παρήγορο, το θαυμάζω και παίρνω δύναμη απ' αυτό. Είναι ένα είδος αυτο-ίασης, έτσι λειτουργώ.

Και από το φόρουμ έχω βρει πολλές φορές παρηγοριά και δύναμη μέσα από όλες σας αλλά και λύσεις που μου έχουν "λύσει" τα χέρια.

[skountoufla]

Είμαι σούπερ-μαμά και πάω για ύπνο...

Πολύ μου άρεσαν αυτά που έγραψες

Καλή συνεχεια

[rosaki]

ίσως η φίλη μας θα πρέπει να κάνει εξετάσεις για τον θυροειδή της. γιατρός δεν είμαι αλλά πέρασα παρόμια φάση. Από τον Ιανουάριο δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. κατάρευση. ΄το έψαξα και είχα θέμα με τον θυροειδή. ξεκίνησα αγωγή και είμαι πολύ καλύτερα.

κουρασμένη βέβαια πολύ, αλλά όχι εκείνο το κουρέλι των προηγούμενων μηνών.

 

εμένα πριν καταλάβω το θέμα για τον θυροειδή με είχε βοηθήσει πολύ, η σπιρουλίνα. είδα μεγάλη διαφορά στις αντοχές.

έπαιρνα το ελληνικό σκεύασμα (κυκλοφορούν πολλές) και ήρθα και ίσιωσα.

[BabyCute]

Αν εννοείς εμένα παρεξήγησες.

Προσπάθησα να δείξω πως όλες στο ίδιο καζάνι βράζουμε κι ότι άπαξ και γίνεις μητέρα και μάλιστα εργαζόμενη, τα πράγματα δεν είναι απλά πια. Για όλες, κι αν μη τι άλλο για εμένα είναι κάτι παρήγορο όταν κοιτάζω τι έχω κάνει : κι όχι μόνο παρήγορο, το θαυμάζω και παίρνω δύναμη απ' αυτό. Είναι ένα είδος αυτο-ίασης, έτσι λειτουργώ.

Και από το φόρουμ έχω βρει πολλές φορές παρηγοριά και δύναμη μέσα από όλες σας αλλά και λύσεις που μου έχουν "λύσει" τα χέρια.

 

Ναι μπεμπα έχεις δίκιο!

Απλα εχω περάσει όπως όλες μας απο όλων των ειδών τα λουκια και θα ήθελα καποιος να με πάρει απο το χέρι και να με καταλάβει

Για αυτο το είπα για την θεματοθετρια

[menia21]

Μάλιστα, ένα θέμα να το διαβάζω και να παρηγοριέμαι.. Ο μικρός μας είναι 27 μηνών, από τότε που πήγε παιδικό σταθμό είμαστε όλο άρρωστοι, και το χειρότερο είναι ότι πάμε παρέα στην αρρώστια... Με τον άνδρα μου φροντίζουμε να εργαζόμαστε εκ περιτροπής, για να μπορούμε να κρατάμε το μωρό μιας και δεν έχουμε βοήθεια καμία. Όταν τα αφεντικά κάποιες φορές μάς ζόρισαν για υπερωρίες, τρελαθήκαμε από το άγχος σχετικά πώς θα τα βολέψουμε με τον μικρό. Το αποτέλεσμα? Είμαστε κοντά ένα χρόνο που έχουμε λυώσει από την κούραση και το άγχος. Δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα, με τον άντρα μου βρισκόμαστε ψόφιοι το βράδυ και πέφτουμε κατευθείαν για ύπνο. Η ζωή μας έχει αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο. Αυτή είναι η αλήθεια. Εγώ, όποτε αρρωσταίνει ο μικρός αρρωσταίνω επί δέκα, έχω γίνει ένα κουρέλι κ δεν αντέχω άλλο τον εαυτό μου. Ποτέ στο παρελθόν δεν αρρώσταινα και τώρα είμαι μονίμως με βουλωμένη μύτη, βήχα και κρυάδες. Πάω για δουλειά και σέρνομαι... Υποθέτω ότι φταίει και η υπερκόπωση, όμως τι να κάνω?

Να πω ότι εξαρτάται και από το παιδί που έχεις. Ξέρω παιδάκια που είναι αγγελάκια και παιδιά σαν τον δικό μου, που έτσι και δεν τον έχεις συνέχεια από πίσω θα σου κάψει το σπίτι... Και, πιστέψτε με, όταν είσαι ήδη εξαντλημένη από ίωση και δουλειά, είναι δύσκολο να τρέχεις συνέχεια από πίσω από ένα τρελαμένο δίχρονο...

[AthinaP]

Και εγώ πέρασα υπερκόπωση και τα περισσότερα που περάσαμε έχουν γραφτεί παραπάνω:

-Αρρώστιες στον παιδικό: Κόλαση για εμένα περισσότερο, τα παιδιά ηταν πιο ανθεκτικά τελικά.

-Όλες τα περνάνε λίγο πολυ, αλλά δεν παθαίνουν όλες υπερκόπωση! Μπορεί να παίζει ρόλο κάτι οργανικό όπως ο θυρεοειδής. Επίσης, άλλες αντοχές έχει κανείς στα 20, άλλες στα 40. Για το δεύτερο δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, μπορείς όμως να ελέγχεις κάπως τις υποχρεώσεις σου και να μην αναλαμβάνεις πράγματα που σε κουράζουν, όταν βέβαια μπορείς να τα αποφύγεις.

 

Αν το παιδί σου είναι πράγματι από τα απαιτητικά παιδιά, όχι από αυτά που η παρουσία τους σε ξεκουράζει και σε ηρεμεί, αλλά το αντίθετο... Τα πράγματα πιστεύω αρχίζουν να βελτιώνονται κατά τα 2,5 χρόνια που δεν σε έχουν ΣΥΝΕΧΕΙΑ ανάγκη, αλλά κάνουν κάτι και μόνα τους... Γενικά καταλαβαίνουν πιο καλά πότε θες να ξεκουραστείς.

 

Εγώ επιπλέον δεν λέω σώθηκα, αλλά ίσιωσα αρκετά, όταν στα 2,5 χρόνια των παιδιών άρχισα να στέλνω για Σαββατοκύριακα τα παιδιά μόνα τους με το μπαμπά στην πεθερά. Αφού πρώτα "τα είχα παίξει" έγινε αυτό, εκ των υστέρων βλέπω ότι έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα. Η πεθερά έβλεπε τον κανακάρη και τα παιδιά, ο σύζυγος έβγαινε για βράδυ με την παρέα, εγώ ξεκουραζόμουν πραγματικά, έβρισκα στο τηλέφωνο τους δικούς μου φίλους και μιλάγαμε... Όλοι κέρδιζαν. Αυτό δεν είναι βέβαια καλή πρόταση αν η σχέση ήδη βρίσκεται στα όρια, να αφήσεις το σύζυγο να θυμηθεί πώς είναι έξω χωρίς παιδιά!

 

Αν ο πατέρας ήδη ασχολείται με τα παιδιά και ξέρουν τα παιδιά Σάββατο πρωί τι θα πει θα δείτε τη μαμά ξανά βράδυ αύριο, φιλάκι, γεια σας, δηλαδή δεν είναι βρέφη, δεν υπάρχει καμία παρενέργεια από το ΣΚ χωριστά για κανέναν...

 

Πιστεύω επίσης καλό είναι να κάτσεις να σκεφτείς τι μπορεί να αναλάβει ο μπαμπάς, κάτι που να μην το βλέπει ο ίδιος ως αγγαρεία. Να κάνει κάτι με το παιδί που να τον ευχαριστεί, για να κάνεις δουλειές ή να ξεκουραστείς ή να βρείτε πράγματα ξεκούραστα για όλους, πχ το καλοκαίρι να πηγαίνετε παραλία. Γενικά είναι ωραία χρόνια και κρίμα να τα περνάει κανείς μέσα στην τρεχάλα. Προσπαθήστε να βρείτε λύσεις για να περνάτε όσο γίνεται καλά.

[BabyCute]

Athina πολυ καλή συμβουλή!!

 

Menια σε καταλαβαίνω κούκλα τα ίδια και εμεις, έχουμε κλειςει και την τηλεόραση τωρα (δεν του εκανε καλο) και οταν ειναι μαζί μου ειναι πανω μου συνέχεια! Ούτε τουαλέτα δεν μπορω να πάω! Και όπως και εσυ δεν εχω βοήθεια απο κανένα!

Οσο για τις αρρώστιες τα παίρναμε και εμεις, ειναι λίγο καλύτερα αυτές τις μερες αλλα γενικώς τα έχουμε περάσει ολα (κανω πλακα οτι απο τους ιούς των εμετων μπορω και χάνω κιλά!!)

Αν μπορείς πήγαινε στον γιατρο να δεις τι βιταμίνες μπορει να σου δώσει να βοηθήσει το ανοςοποιητικο σου. Τρως καλα; Σαλάτες πράσινες βοηθάνε απο ηταν τις άρχισα αρρωσταίνω λιγότερο!!

Προσπάθησε οσο μπορείς να τον πηγαίνεις σε παιδοτοπους οταν δεν δουλεύεις για να ξοδεύει την ενέργεια σου εκει!

[eirinako]

Γενικά είναι ωραία χρόνια και κρίμα να τα περνάει κανείς μέσα στην τρεχάλα.

 

Αχ ΑΘΗΝΑ ειπες μεγαλη κουβεντα....

[rosaki]

και εγώ πιστεύω ότι τα χρόνια που είναι μικρά τα παιδά (αφού χρονίσουν) είναι μοναδικά και ίσως τα πιο χαρούμενα και ξέγνοιαστα με τα παιδιά μας.

 

αυτό μόλις λέγαμε τώρα με τον άντρα μου, που είμαστε και οι δύο κομμάτια μετά από μια βροχερη κυριακή και όλη μέρα στο σπίτι με μια μικρή που βαριόταν και αφηνίαζε.

 

εγώ τώρα την άνοιξη είμαι πιο αισιόδοξη. γενικά όταν φτιάχνει ο καιρός τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. τα βγάζεις έξω και απόγευμα, τρέχουν, παίζουν και πέφτουν κατάκοπα για ύπνο.

 

αν κάναμε την ίδια κουβέντα φθινόπωρο ή χειμώνα θα με έπαιρνε από κάτω.

[AthinaP]

Να πω επίσης έχοντας πάθει και μάθει... Δεν είναι ασφαλης τακτική για τη μαμά ή τον οποιονδήποτε, να είναι στα όριά του, στη φάση πριν πάθει υπερκόπωση. Γιατί το παραμικρό μπορεί να τον ρίξει έξω, από αυτά που απλά συμβαίνουν συχνά στη ζωή. Να χρειαστεί να τρέξει για άρρωστους γονείς, να χρειαστούν ξαφνικά υπερωρίες στη δουλειά... Να στενέψουν τα οικονομικά και να μην κάνει πια πράγματα που τον ξεκουράζουν.

 

Θέλω να πω ότι και αυτό το αντέχω με 3 ώρες ύπνο, έχει τα όριά του. Μπορεί κανείς με λίγη τύχη και αν είναι πραγματικά ανθεκτικός από τη φύση του να τη βγάλει καθαρή, μπορεί όμως και να δοκιμαστεί σοβαρά και κατά συνέπεια και τα παιδιά του το ίδιο. Οπότε προτείνω οικονομία δυνάμεων και μέτρα πριν φτάσει κανείς στην υπερκόπωση, αν είναι δυνατόν.

 

Και όμως, τώρα που μεγάλωσαν τα δικά μου παιδάκια, και έχω χρόνο και για ίντερνετ αρκετό (!) μου λείπουν φάσεις από τότε που ήταν μικρούλια, βλέπω φωτό που προλάβαμε και βγάλαμε και μου φαίνονται όλα αυτά στα αλήθεια πολύ γλυκά, παρόλο που τότε όλα τα επισκίαζε μια μεγάλη κούραση... Και κάπως στην τελική καταφέρναμε και τότε και κρατάγαμε το χαμόγελο, γιατί τα παιδάκια ήταν πολύ γλυκά.

[love4]

Καλησπερα και απο μενα...λοιπον...στο τραπεζι της τραπεζαριας μου βρισκεται ενα ΒΟΥΝΟ απο ασιδερωτα ρουχα, εχει μεινει λιιιγος χωρος ισα ισα για να χωραει το λαπ τοπ...ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!!....

Σημερα η μερα ηταν οντως πολυ χαλια...και παλι ΚΑΘΟΛΟΥ δε μας επηρεασε...βγηκαμε εξω τη βολτα μας σαν να ηταν η ωραιοτερη μερα της ανοιξης!

Ολη μερα τρεχω αλλα και πολλα τελικα δεν τα προλαβαινω...παλι δε με ενδιαφερει...μπορει να βαλω μια πιτσα να φανε τα παιδια μετα το σχολειο γιατι το πρωι κοιμηθηκα μεχρι τις 11...σιγα και τι εγινε...και ομως δεν ειμαι αναισθητη...απλα περασα τα χειροτερα και ολα αυτα φαινονται παιχνιδακι...γι αυτο...ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΥΧΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ...δυστυχως απο οτι διαπιστωνω μονο τοτε μπορουμε να εκτιμησουμε τοσο ομορφες στιγμες και να μη μας πνιξουν τα ρουχα, τα φαγητα, οι κουρτινες, τα μπαλκονια, τα ξεσκονοπανα....οχι δεν ειμαι γουρουνα, απλα ΖΩ

[xena]

H αλήθεια είναι πως πρέπει να περνάμε κι εμείς οι γονείς καλά, για να μπορούμε να χαιρόμαστε τα παιδιά μας. Θα έχουμε έτσι καλύτερη διάθεση και όλοι μαζί ομορφότερες στιγμές και αναμνήσεις.

Δυστυχώς πρέπει να ταρακουνηθούμε για τα καλά κάποιες φορές για να το θυμηθούμε αυτό. Να αφήνουμε λίγο παραμελημένες κάποιες δουλειές για να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό.

Όλα με μέτρο.

[menia21]

Κορίτσια προς Θεού, δεν είμαι σπαστική με καθαριότητα, μαγείρεμα, δουλειές του σπιτιού κλπ κλπ! Το σπίτι έχω να το ξεσκονίσω δεν θυμάμαι από πότε! Απλά δεν προλαβαίνουμε. Τώρα με τον παιδικό μπορώ να κάνω δουλειές το πρωί (τις ημέρες που δεν δουλεύω πρωί), αλλά αντισταθμίζεται με το ότι είμαι συνέχεια μα συνέχεια άρρωστη. Βιταμίνες παίρνω, ο γιατρός είπε να κάνω υπομονή κανά χρόνο να συνηθίσει ο οργανισμός του μωρού τα πολλά μικρόβια από τον παιδικό.

Παρολαυτά, θα επιμείνω σε κάτι. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα για να μεγαλώνεις παιδιά. Η προϊσταμένη της μητέρας μου, πριν από πολλά χρόνια, την κάλεσε τελευταία στιγμή για δουλειά, η μητέρα μου δεν είχε πού να μας αφήσει και της το είπε και η απάντηση ποια ήταν? "Δεν με ενδιαφέρει, παράτα τα στο δρόμο". Ευτυχώς η μητέρα μου είχε συμπληρώσει τα χρόνια της στην υπηρεσία, αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα, δεν πήγε για δουλειά και την αμέσως επόμενη μέρα υπέβαλλε αίτηση συνταξιοδότησης, την οποία και έτριψε στα μούτρα της αξιολάτρευτης προϊσταμένης. Ποτέ δεν το μετάνιωσε.

Ανάλογη συμπεριφορά αντιμετώπισε και ο άντρας μου. Εξοργιστήκαμε. Για κάποιο διάστημα αντιμετωπίσαμε πραγματικά μεγάλο πρόβλημα. Οχι ρε παιδιά, δεν την έχουμε απολαύσει αυτήν την ηλικία. Δυστυχώς. Και μην νομίζετε ότι είμαστε υπερβολικοί. Να χαίρεστε που δεν σας έχει τύχει κάτι τέτοιο...