Δυστυχισμένοι ενηλικες!Ποσο φταινε τελικα οι γονεις μας?

[alcyon]

Άμα ήξερα... δε θα ρώταγα...

 

Έγραφα, έσβηνα...

Δυσκολεύομαι να επεξηγήσω...

Οι ερωτήσεις μου πηγάζουν από διάφορες σκέψεις και εικόνες. Γι' αυτό ίσως δεν εμφανίζουν κάποια σχετική "συνέχεια".

 

Έχω μια υποψία πως στις σκέψεις μου εμπλέκονται δύο διαφορετικές εικόνες. Η μία είναι αυτή που περιγράφει και σκιαγραφεί η Λαίδα. Η άλλη αυτή που αναφέρει η Daphne-.

 

 

Εξακολουθώ να μη μπορώ να εξηγηθώ... (θα προσπαθήσω)...

Από τη μία η φυσική φροντίδα (υγεία, καθαριότητα, κτλ), από την άλλη το συναισθηματικό κομμάτι (π.χ. στήριξη στα γηρατειά, φροντίδα ψυχικής υγείας κτλ)

Πού σταματά το "φυσιολογικό" και πού ξεκινά το "νοσηρό";

[Λαΐδα]

'Από τη μία η φυσική φροντίδα (υγεία, καθαριότητα, κτλ), από την άλλη το συναισθηματικό κομμάτι (π.χ. στήριξη στα γηρατειά, φροντίδα ψυχικής υγείας κτλ)

Πού σταματά το "φυσιολογικό" και πού ξεκινά το "νοσηρό"; '

 

Μονο το ιδανικο μπορω να πω....να στηριζεις την οικογενεια σου, τους δικους σου μεχρι τελος..να τους φροντιζεις συναισθηματικα. Αν μπορεις να αναθεσεις εσυ η ο γονιος σου σε επαγγελματια τη φροντιδα του (καθαριοτητα κλπ) εισαι τυχερος. Δεν θα βαρυγομησεις ποτε....Αν οχι τι γινεται? τον πετας στον δρομο επειδη δεν εχεις -εχει λεφτα??

 

Και αυτο το 'φυσιολογικο' ....εγω δεν συμφωνω. Ειναι διαφορετικη η ανθρωπινη φυση απο τη φυση αλλων θηλαστικων η αλλως πτηνων, ψαριων κλπ....Αρνουμαι την πληρη ταυτιση σε οποιοδηποτε θεμα.

[alcyon]

Μονο το ιδανικο μπορω να πω....να στηριζεις την οικογενεια σου, τους δικους σου μεχρι τελος..να τους φροντιζεις συναισθηματικα.

 

Το ιδανικό;! Μα το "ιδανικό" δεν είναι και πραγματικό, ούτε εφικτό για όλους.

 

Γιατί μου εξαιρείς όλη την άλλη εικόνα;

Υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις. Αρκετές από αυτές τραυματισμένες κι άλλες σε υγιή και καλά επίπεδα. Γιατί στέκεσαι μόνο στο ιδανικό; Οι υπόλοιποι τι κάνουν;

 

Αν μπορεις να αναθεσεις εσυ η ο γονιος σου σε επαγγελματια τη φροντιδα του (καθαριοτητα κλπ) εισαι τυχερος. Δεν θα βαρυγομησεις ποτε....Αν οχι τι γινεται? τον πετας στον δρομο επειδη δεν εχεις -εχει λεφτα??

....

 

Άκου μια ιστορία:

Πριν αρκετά χρόνια (ίσως καμιά 20αριά) ήταν μια γιαγιούλα σε ένα γηροκομείο. Μόνη. Όποτε πήγαιναν οι συγγενείς των άλλων ηλικιωμένων να δουν τους δικούς τους, την έβλεπαν πάντα μόνη. Κάποιος τη λυπήθηκε και της έπιασε κουβέντα. Ήσυχη, ήρεμη, με ένα παράπονο "γιατί την ξέχασε το παιδί της". Πραγματικά σκεφτόταν κανείς πόσο αχάριστος πρέπει να είναι κάποιος για να "πετάξει" το γονιό του και να μη γυρίσει να τον δει στα γηρατειά του.

 

Κάποια στιγμή έτυχε να έρθει η κόρη της για να την επισκεφθεί και έπιασε κουβέντα με εκείνον τον άνθρωπο. Διακριτικά της εξέφρασε εκείνος το παράπονο της μάνας της κυρίας. Και τότε ... έμεινε έκπληκτος με την ιστορία που άκουσε.

 

Η γιαγιούλα αυτή στα νιάτα της έβαζε τη μικρή κόρη (ανήλικη) να εκδίδεται για να βγάζει τα έξοδα του σπιτιού. Η μικρή "συντηρούσε" με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό της, τη μητέρα της και τον εκάστοτε "πατριό" της.

 

Κι αυτό το κορίτσι πρέπει να έχει στο νου της το ιδανικό;

Δεν το λέω για να σχολιάσουμε το συγκεκριμένο (αληθινό) παράδειγμα. Αλλά το αναφέρω για να δείξω πόσες ελλείψεις παρουσιάσει το "ιδανικό".

[Λαΐδα]

δεν νομιζω οτι το ιδανικο ειναι το μη εφικτο...ειναι ενας 'στοχος' που ελπιζουμε και προσπαθουμε να πιασουμε ετσι δεν ειναι??

Και ακριβως για αυτες τις σχεσεις μιλαω..αυτες που εχουν τραυματιστει.....αλλιως το θεωρω περιεργο να μην σταθεις στους δικους σου.

Το τι θα κανει ο καθενας και τι ειναι ιδανικο για αυτον, ειναι εντελως προσωπικο...και εγω λοιπον το 'προσωπικο' μου εκφραζω. Στεκομαι στο ιδανικο γιατι αυτο ειναι ευτυχια πιστευω να καταφερεις.....να εισαι κοντα στους ανθρωπους σου (και δεν εννοω να κανεις τη νοσοκομα). Αν το κανεις χωρις να κανεις αγγαρεια σημαινει οτι μεσα σου τους εχεις βαλει σε ψηλη θεση. Και ειναι ΚΑΙ για εσενα καλο αυτο.

 

Για τις διαφορες ιστοριες σαν αυτη που ανεφερες, φυσικα και συμβαινουν πολλα νοσηρα γεγονοτα. Αλλα τετοια γεγονοτα -νοσηρα- ειναι η εξαιρεση. Και το οτι εκεινη, η κορη, ξανοιχτηκε σε εναν ξενο....περιεργο!

 

Εγω λοιπον εχω σε στενο κυκλο δυο παρομοια παραδειγματα. Στο πρωτο η κορη (την οποια εδωσε για υιοθεσια καποτε η μανα γιατι η μανα εκδιδοταν), της σταθηκε μεχρι τελους....Αλλοι λενε επειδη περασε ασχημα με τη θετη οικογενεια..αλλοι λενε οτι το εκανε για να παρει το σπιτι της...ισως, δεν ξερω.

Αλλο ενα παραδειγμα ειναι καποιου που παρατησε η μανα του μικρο....και μετα τον παρατησε και η θετη του μανα. Και οι δυο γιατι ξαναπαντρευτηκαν. Εκεινος τις ψιλοκοιταξε και τις δυο....σαν συγγενης απλος βεβαια. δεν ηταν εκει και καθε μερα.

 

Ξερω βεβαια και αλλες που τα παιδια δεν θελουν καμια σχεση με τετοιους γονεις και το καταλαβαινω...ειναι και τι αντεχει ο καθενας.

 

Αυτοι οι ανθρωποι λοιπον θεωρω οτι ναι. Εκαναν αυτο που πιστευαν οτι ειναι ιδανικο...και αυτοι που τους κοιταξαν, και οι αλλοι που τους παρατησαν. Αλλα ξαναλεω οτι οι νοσηρες καταστασεις ειναι λιγες... Τις περισσοτερες φορες , οταν δεν κοιταζουμε τους ηλικιωμενους ειναι γιατι βαριομαστε....γιατι εχουμε αλλες υποχρεωσεις, γιατι μας στεναχωρησαν με ψιλοβλακειες....

[alcyon]

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση. Την ιστορία την απέδωσα περιληπτικά γι' αυτό είναι λογικές και οι απορίες σου. (Δεν έχει νόημα να εξηγήσω περισσότερες).

 

Κατά τη γνώμη μου ακόμα και η βαρεμάρα κάτι υποδηλώνει. Θα βαριόμασταν κάποιον που αγαπάμε; Σίγουρα είναι κουραστικό, ειδικά όταν αρχίζει η απώλεια της επαφής με τον άνθρωπό μας. Αλλά αν υπάρχει η επαφή, νομίζω πως η αγάπη θα εκφραστεί με φροντίδα.

 

Οι τραυματισμένες σχέσεις δεν είναι σπάνιες, ούτε αποτελούν εξαιρέσεις. Ανέφερα αυτό το "ακραίο" παράδειγμα γιατί η σωματική κακοποίηση γίνεται κατανοητή από πολλούς. Αντίστοιχες διαστάσεις λαμβάνουν οι περιπτώσεις όλων των μορφών κακοποίησης.

 

Είναι πράγματι αξιέπαινος αυτός που ξεπερνά τον εαυτό του και παρέχει φροντίδα σε έναν μη επαρκή γονιό; Ή μήπως λόγω της πρώιμης αντιστροφής ρόλων έχει μάθει να λειτουργεί με αυξημένη ευθύνη; Πώς να το πω... ένα μόνιμο "θύμα" που φορτώνουν όλες τις "δύσκολες δουλειές".

Δείχνει ανωτερότητα στις περιστάσεις ή αδυναμία να αποδεσμευτεί από αυτές;

 

(Ανοιχτήκαμε στο θέμα, αλλά αξίζει τον κόπο να συζητηθεί... παρόλο που δεν είχα αυτό στο νου μου. Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον).

[νανσυ2]

νομιζω οτι δειχνει ανωτεροτητα αν ειναι συνειδητη η ευθυνη που παιρνει..το οριο ομως μεταξυ της ανωτεροτητας κ της δυσκολιας αποδεσμευσης νομιζω οτι ειναι δυσκολο να κατανοηθει πολλες φορες..ξερεις πολλοι,δεν τα σκεφτονται ολα κ τοσο..δεν τα ψαχνουν

αν ενας γονιος δεν σου εχει φερθει καλα,κ συ εισαι εκει για αυτον,φαινομενικα ειναι ανωτεροτητα...ειναι ομως?η απαντηση ειναι διαφοερτικη κ μοναδικη,δεν υπαρχει καλουπι

ηξερα καποιον,που δεν του ειχε φερθει καλα ο πατερας του,μετα εκεινος αρρωστησε,τον ετρεξε ο γιος,του εδωσε το χερι πριν πεθανει,αλλα ο ιδιος μου ειπε οτι δεν πενθησε,δεν πενθησε τον πατερα του,ειχε τελειωσει για εκεινον..ο,τι εκανε το εκανε συνειδητα,κ οτι ενιωθε το ενιωθε επισης συνειδητα

[Λαΐδα]

Κατά τη γνώμη μου ακόμα και η βαρεμάρα κάτι υποδηλώνει. Θα βαριόμασταν κάποιον που αγαπάμε; Σίγουρα είναι κουραστικό, ειδικά όταν αρχίζει η απώλεια της επαφής με τον άνθρωπό μας. Αλλά αν υπάρχει η επαφή, νομίζω πως η αγάπη θα εκφραστεί με φροντίδα.

 

Οι τραυματισμένες σχέσεις δεν είναι σπάνιες, ούτε αποτελούν εξαιρέσεις. Ανέφερα αυτό το "ακραίο" παράδειγμα γιατί η σωματική κακοποίηση γίνεται κατανοητή από πολλούς. Αντίστοιχες διαστάσεις λαμβάνουν οι περιπτώσεις όλων των μορφών κακοποίησης.

 

Είναι πράγματι αξιέπαινος αυτός που ξεπερνά τον εαυτό του και παρέχει φροντίδα σε έναν μη επαρκή γονιό; Ή μήπως λόγω της πρώιμης αντιστροφής ρόλων έχει μάθει να λειτουργεί με αυξημένη ευθύνη; Πώς να το πω... ένα μόνιμο "θύμα" που φορτώνουν όλες τις "δύσκολες δουλειές".

Δείχνει ανωτερότητα στις περιστάσεις ή αδυναμία να αποδεσμευτεί από αυτές;

 

(Ανοιχτήκαμε στο θέμα, αλλά αξίζει τον κόπο να συζητηθεί... παρόλο που δεν είχα αυτό στο νου μου. Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον).

συμφωνω για τη βαρεμαρα......αλλαπαντα εξαρταται και απο ολες τις υποχρεωσεις μας ετσι δεν ειναι?? Για εμενα αρκει να υπαρχει εστω η καλη διαθεση.

Οι τραυματισμενες σχσεις ειναι παμπολλες,.....αλλα νομιζω οτι οι αλλες που συζητησαμε ειναι κατι παραπανω..ειναι νοσηρες!!!

Τωρα για το θυμα...δεν ξερω..τι να πω?? Ο σοφος λαος λεει οτι σε καθε σπιτι υπαρχει παντα ενα θυμα ..... Αλλα θυμα γινεται οποιος του αρεσει να νιωθει ετσι......Η θες η δεν θες....

 

νομιζω οτι δειχνει ανωτεροτητα αν ειναι συνειδητη η ευθυνη που παιρνει..το οριο ομως μεταξυ της ανωτεροτητας κ της δυσκολιας αποδεσμευσης νομιζω οτι ειναι δυσκολο να κατανοηθει πολλες φορες..ξερεις πολλοι,δεν τα σκεφτονται ολα κ τοσο..δεν τα ψαχνουν

αν ενας γονιος δεν σου εχει φερθει καλα,κ συ εισαι εκει για αυτον,φαινομενικα ειναι ανωτεροτητα...ειναι ομως?η απαντηση ειναι διαφοερτικη κ μοναδικη,δεν υπαρχει καλουπι

ηξερα καποιον,που δεν του ειχε φερθει καλα ο πατερας του,μετα εκεινος αρρωστησε,τον ετρεξε ο γιος,του εδωσε το χερι πριν πεθανει,αλλα ο ιδιος μου ειπε οτι δεν πενθησε,δεν πενθησε τον πατερα του,ειχε τελειωσει για εκεινον..ο,τι εκανε το εκανε συνειδητα,κ οτι ενιωθε το ενιωθε επισης συνειδητα

συμφωνω......ειναι η αναγκη μας να νιωσουμε χρησιμοι, αγαπητοι κλπ.

Καταλαβαινω και τον γνωστο σου....

Παντα λεω πως ο,τι σπερνουμε θεριζουμε...αν καποιος αρνηθει τους δικους του τελειωτικα, συνηθως δεν εχει ποτισει η αγαπη την ψυχη του, νομιζω.....

[alcyon]

...

Παντα λεω πως ο,τι σπερνουμε θεριζουμε...αν καποιος αρνηθει τους δικους του τελειωτικα, συνηθως δεν εχει ποτισει η αγαπη την ψυχη του, νομιζω.....

 

Πόσο σκληρό...

 

αληθινά σκληρό...

 

Ένας άνθρωπος -για φαντάσου, μπες στη θέση του για ένα βλεφάρισμα- που έχει ανοίξει τα μάτια του αντικρίζοντας ένα σκληρό και απότομο πρόσωπο της ζωής. Έχει ποτιστεί με πίκρες. Με τι καρδιά του χρεώνουμε την έλλειψη αγάπης... ;

 

Αληθινό... τραγικά αληθινό... και σκληρό συνάμα.

[Daphne-]

 

Και αυτο το 'φυσιολογικο' ....εγω δεν συμφωνω. Ειναι διαφορετικη η ανθρωπινη φυση απο τη φυση αλλων θηλαστικων η αλλως πτηνων, ψαριων κλπ....Αρνουμαι την πληρη ταυτιση σε οποιοδηποτε θεμα.

Ναι είναι διαφορετκή, αλλά έχουμε πολλά κοινά.

Το "μη φυσιολογικό" δεν σημαίνει οτι είναι κακό ή ανήθικο, αλλά οτι υπερβαίνει τους ρόλους που η φύση* έχει ορίσει.

 

Η συζήτηση έχει στραφεί στη φροντίδα των γονιών στα βαθιά γεράματα, όταν είναι ανήμποροι.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Για μένα "η φροντίδα" περιλαμβάνει και τη συναισθηματική φροντίδα, και την συναισθηματική ευθύνη, η οποία για να λειτουργήσει γινεται αμφίδρομα.

 

Ετσι απλά: Μας αρεσει να κανουμε παρέα τωρα που μεγαλώσαμε ή οχι?

* Η φύση και οχι ο Θεός, διότι η Χριστιανική θρησκεία λ.χ. λέει "Τίμα τους γονείς σου". Η λέξη "τίμα" και οχι "αγάπα" έχει πάμπολες προεκτάσεις...

 

Ασχετο, θυμήθηκα ένα διάλογο με τη γιαγιά μου. Εγω πρέπει να ημουν γύρω στα 18.

Γιαγια- Ποτε θα παντρευτείς

Εγω- Γιατί να παντρευτώ γιαγιά?

Γιαγια- Μα για να κάνεις παιδιά!

Εγω - Και τι να τα κάνω τα παιδιά γιαγιά?

Γιαγιά - Για να έχεις κάποιον να σε φροντίζει στα γεράματα!

 

(Κι εκείνη το ένα παιδί το μεγάλωσε έτσι ακριβώς. Ως μελλοντική νοσοκόμα...)

[Λαΐδα]

Ένας άνθρωπος -για φαντάσου, μπες στη θέση του για ένα βλεφάρισμα- που έχει ανοίξει τα μάτια του αντικρίζοντας ένα σκληρό και απότομο πρόσωπο της ζωής. Έχει ποτιστεί με πίκρες. Με τι καρδιά του χρεώνουμε την έλλειψη αγάπης... ;

 

.

οντως πολυ σκληρο....και απο τη μερα που εγινα μαμα , ασυλληπτο!Πως γινεται να εχεις στην αγκαλια σου ενα πλασματακι και να μη γεμισεις την ψυχη του με αγαπη??

 

Σε αυτες τις περιπτωσεις ειναι αυτη η 'καραμπολα' που εγραψε η Δαφνη....δεν εχει ευθυνη αυτος που μεγαλωσε ετσι....δεν φταιει αλλα παρολα αυτα κανει κακο και σε αλλους ανθρωπους. Γιατι καπου αλλου πρεπει να βγει αυτος ο θυμος, ετσι δεν ειναι??

 

Για φαντασου ομως...να εισαι αυτος που θα 'σπασει' αυτην την αλυσιδα...να εισαι ο τελευταιος πουα θα δεχτει τα ασχημα συναισθηματα....Να να αντεξεις και να τα διαγραψεις!

 

 

Ετσι απλά: Μας αρεσει να κανουμε παρέα τωρα που μεγαλώσαμε ή οχι?

 

Ασχετο, θυμήθηκα ένα διάλογο με τη γιαγιά μου. Εγω πρέπει να ημουν γύρω στα 18.

Γιαγια- Ποτε θα παντρευτείς

Εγω- Γιατί να παντρευτώ γιαγιά?

Γιαγια- Μα για να κάνεις παιδιά!

Εγω - Και τι να τα κάνω τα παιδιά γιαγιά?

Γιαγιά - Για να έχεις κάποιον να σε φροντίζει στα γεράματα!

 

Τα παλια χρονια η αξια της ζωης δεν ειχε το ιδιο νοημα με σημερα, δυστυχως! Περασαν πολεμους...κακουχιες...ειχαν σκληρυνει οι ανθρωποι....Οι περισσοτεροι σκεφτονταν ετσι.

 

Οι περισσοτεροι γονεις σημερα, οι νεοι γονεις , νομιζω οτι το μονο που θελουν ειναι να τα δουν ευτυχισμενα.

 

Απαντωντας στην ερωτηση, προσωπικα, απολαμβανω την παρεα τους....Και μαντεψτε! Απολαμβανω περισσοτερο την παρεα του γονιου που καποτε τραυματισε τη σχεση μας.

[Daphne-]

 

 

Τα παλια χρονια η αξια της ζωης δεν ειχε το ιδιο νοημα με σημερα, δυστυχως! Περασαν πολεμους...κακουχιες...ειχαν σκληρυνει οι ανθρωποι....Οι περισσοτεροι σκεφτονταν ετσι.

 

Οι περισσοτεροι γονεις σημερα, οι νεοι γονεις , νομιζω οτι το μονο που θελουν ειναι να τα δουν ευτυχισμενα.

 

Θα διαφωνήσω για τη σκληρότητα μεταξύ των γενεών.

 

Θα συμφωνήσω οτι οι νέοι γονείς θέλουν να δουν τα παιδιά τους ευτυχισμένα σήμερα.

Ομως αυτό το κυνήγι ευτυχίας μήπως είναι μπουμερανγκ?

Π.χ. υπερπροστατευτισμός από το γονέα για να μην πληγωθεί το παιδί. Τελικά το παιδί γίνεται δυστυχισμένο, εξαιτίας της στάσης του γονέα.

 

Ή μια μητέρα που διαλύει τη σχέση της κόρης της για να μην πληγωθεί, οπως πληγώθηκε κι εκείνη από τον λάθος άντρα...

 

Ναι συμφωνώ οτι τα παιδιά μας, μας φέρνουν πιο κοντά στους γονείς μας. Το γνωστό "Οταν γίνεις μάνα κι εσύ θα καταλάβεις...":rolleyes:

[alcyon]

Μια φράση μου έρχεται στο νου... ό,τι σπείρεις θα θερίσεις. Αυτό.

 

Αν αναθρέψεις νοσοκόμα, θα σε δει διαδικαστικά ή ενοχικά.

Αν αγαπήσεις, θα δρέψεις καρπούς αγάπης, έγνοιας και φροντίδας.

Αν κοιτάζεις αλλού κατά την ανατροφή και όχι και στη συναισθηματική ανάπτυξη... θα εισπράξεις αδιαφορία.

 

Συμφωνούμε όμως πως η αντιστροφή ρόλων δεν είναι κάτι ευχάριστο σε όποια ηλικία κι αν συμβεί. Μας βγάζει από τη θέση του ανθρώπου που απολαμβάνει προνόμια (υλικά, συναισθηματικά, κτλ) και μας βάζει σε μια θέση υποχρεώσεων συχνά δύσκολων.

 

Λαίδα, το να σπάσεις τον φαύλο κύκλο... είναι κάτι που έχει να κάνει με τις εσωτερικές διεργασίες του καθενός. Δεν είναι πολλοί αυτοί που το καταφέρνουν. Δεν είναι καν πολλοί αυτοί που αντιλαμβάνονται σε τι κύκλο είναι μπλεγμένοι, άρα δεν έχουν καμία πρόθεση να αλλάξουν κάτι από αυτό. Το σπάσιμο του κύκλου είναι η εξαίρεση. Ευτυχής όποιος το καταφέρνει. Αλλά εκτός από την κορυφή του παγόβουνου, υπάρχει ένας τεράστιος όγκος από κάτω...

 

Σε ένα παιδί, όταν παρατηρούμε αντιστροφή ρόλων, η παρέμβαση -εφόσον είναι εφικτή- είναι να το αποσυμφορήσουμε. Σε έναν ενήλικο που φροντίζει ενδεχομένως τον γηραιότερο γονιό του, το θεωρούμε αρκετά συνηθισμένο και "αναμενόμενο". Στο ενδιάμεσο... ;; Τι γίνεται; Και μιλάω για διάφορους ρόλους. Είτε καθημερινής φροντίδας είτε υγείας (σωματικής, ψυχικής) κτλ.

[Daphne-]

Μια φράση μου έρχεται στο νου... ό,τι σπείρεις θα θερίσεις. Αυτό.

 

Αν αναθρέψεις νοσοκόμα, θα σε δει διαδικαστικά ή ενοχικά.

Θα σε δει τιμωρητικά όταν θα έχει "το πάνω χέρι". Και αυτό θα το κάνει ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.

[alcyon]

Θα σε δει τιμωρητικά όταν θα έχει "το πάνω χέρι". Και αυτό θα το κάνει ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.

 

....τιμωρητικά ...

είναι το επόμενο βήμα από το ... διαδικαστικά -> αγγαρεία -> θυμός -> τιμωρία...

Κάπως έτσι μου φαίνεται πως πάει η αλληλουχία.

[Λαΐδα]

Σε ένα παιδί, όταν παρατηρούμε αντιστροφή ρόλων, η παρέμβαση -εφόσον είναι εφικτή- είναι να το αποσυμφορήσουμε. Σε έναν ενήλικο που φροντίζει ενδεχομένως τον γηραιότερο γονιό του, το θεωρούμε αρκετά συνηθισμένο και "αναμενόμενο". Στο ενδιάμεσο... ;; Τι γίνεται; Και μιλάω για διάφορους ρόλους. Είτε καθημερινής φροντίδας είτε υγείας (σωματικής, ψυχικής) κτλ.

Αν 'πιανω' το συλλογισμο σου...

ως παιδι τι ρολους μπορεις να εχεις?? Και απο ποτε??Μεχρι την εφηβεια οπου θα αρχισεις να αμφισβητεις τους γονεις σου νομιζω οτι αρεσκεσαι στο να διδασκεσαι.

Στην εφηβεια πιστευω οτι το παιδι γινεται ο πιο αυστηρος κριτης....απομακρυνεται....στην καλυτερη των περιπτωσεων να μην επιθυμει να φυγει μακρυα απο τους γονεις του.

Η μεταφηβικη περιοδος συνηθως ταυτιζεται με τη φυγη απο το σπιτι....σπουδες, στρατος....δουλεια....ανεξαρτητοποιηση....Με την δυναμη που σου δινει, γινεσαι λιγο πιο μεγαλοψυχος....Κατανοεις καποια πραγματα απο τους γονεις σου. Ακομη απομακρος εισαι αλλα καμαρωνεις πουα τα καταφερνεις μονος σου.

Απο εκει και επειτα μεγαλωνοντας, ψαχνεσαι....αν θες να ψαχτεις βεβαια.

Μπορει να εισαι απο τους τυχερους που δεν χρειαζονται να ψαχτουν. Που υπαρχει συναισθηματικη ισορροπια μεσα σου και μεσα στην οικογενεια σου.

Αν δεν υπαρχει εχεις τρεις εναλλακτικες.

Η μια ειναι να σωπασεις...να θυματοποιηθεις....να υπομενεις το μαρτυριο της συναισθηματικης απορριψης αλλα κατι μεσα σου να λεει οτι ετσι πρεπει να γινει.

Η αλλη ειναι να τραβας κατακοκκινες γραμμες, να διαγραφεις. Μεχρι να ξεχειλισεις απο το δηλητηριο.

Και η τριτη ειναι να ψαχτεις....να ξεθαβεις ενα ενα κομματακι της ψυχης σου και να το καθαριζεις....

Μονο στην τελευταια περιπτωση αποφευγεις νοσηροτητες και θυματοποιησεις.....ετσι νομιζω τουλαχιστον

[alcyon]

Μια χαρά τον πιάνεις το συλλογισμό μου.

 

Αυτό που λες για τις τρεις εναλλακτικές... δεν είναι τρεις. Ουσιαστικά είναι μία και μόνη διαδικασία. Για την ακρίβεια είναι τρία διαδοχικά στάδια της ίδιας διαδικασίας. Ανάλογα με το δυναμικό του καθενός και των συνθηκών που θα βρεθεί, θα διανύσει περισσότερο ή λιγότερο χρονικό διάστημα σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια.

 

Επομένως δεν είναι ακριβώς -αυτό που λέμε- "επιλογή μας".

[Λαΐδα]

ναι, εχεις δικιο!!! Και ισως και στο τριτο σεναριο δεν φτασεις ποτε!

[Daphne-]

....τιμωρητικά ...

είναι το επόμενο βήμα από το ... διαδικαστικά -> αγγαρεία -> θυμός -> τιμωρία...

Κάπως έτσι μου φαίνεται πως πάει η αλληλουχία.

 

Δεν ξέρω. Ισως το "τιμωρητικά" να οφείλεται στο ότι ο γονιός ανέθεσε ρόλους από πολύ νωρίς, που δεν άρμοζαν στο παιδί.

 

Στην περίπτωση βέβαια που το παιδί προορίστηκε να αναλάβει τη γηροκόμηση αποκλειστικά και στερήθηκε οχι μόνο να ζήσει "κανονικά" την παιδική του ηλικία αλλά και τη δυνατότητα να δημιουργήσει δική του ζωή (γάμο,οικογένεια, παρέες) , έχει όλους τους λόγους να είναι ένας θυμωμένος και τιμωρητικός ενήλικας.

 

Δεν σπανίζουν επίσης, οι περιπτώσεις που το/τα μεγαλύτερα παιδιά αναλαμβάνουν/ επειδή τους ανατίθεται, γονεικό ρόλο ως προς τα μικρότερα αδέλφια.

[alcyon]

...

Στην περίπτωση βέβαια που το παιδί προορίστηκε να αναλάβει τη γηροκόμηση αποκλειστικά και στερήθηκε οχι μόνο να ζήσει "κανονικά" την παιδική του ηλικία αλλά και τη δυνατότητα να δημιουργήσει δική του ζωή (γάμο,οικογένεια, παρέες) , έχει όλους τους λόγους να είναι ένας θυμωμένος και τιμωρητικός ενήλικας.

....

 

Κι όμως... αν γνωρίσεις τέτοιο άνθρωπο που τελικά δεν έγινε τιμωρητικός ... μπορείς να υποψιαστείς το μέγεθος της καλοσύνης που ο ίδιος έχει φτιάξει μέσα του; Ουσιαστικά είναι το τρίτο σκαλοπάτι που λέει η Λαίδα. Ναι... αυτό είναι σπάνιο. (Αλλά υπάρχει! )

 

 

Άκουσα κάτι όμορφο σήμερα...

πως όσο οι ενέργειές μας οδηγούν στο να "πάρουμε" κάτι ως παιδιά ... τότε δεν μιλάμε για αντιστροφή ρόλων. Πολύ μου άρεσε αυτή η μικρή αλλά καίρια διευκρίνηση...

Η ερμηνεία του βέβαια... έχει εύρος... αλλά ως σκέψη είναι μια καλή αρχή!

[Daphne-]

Κι όμως... αν γνωρίσεις τέτοιο άνθρωπο που τελικά δεν έγινε τιμωρητικός ... μπορείς να υποψιαστείς το μέγεθος της καλοσύνης που ο ίδιος έχει φτιάξει μέσα του; Ουσιαστικά είναι το τρίτο σκαλοπάτι που λέει η Λαίδα. Ναι... αυτό είναι σπάνιο. (Αλλά υπάρχει! )

Το μέγεθος της αυτοπροστασίας που ο ίδιος έχει φτιάξει μέσα του, θα το αποκαλούσα (και βγαίνει και στο "έξω" του)...Για κάποιον δηλ. που δεν κατάφερε να φτιάξει κάτι παρόμοιο μέσα του, σημαίνει οτι είναι κακός?

Όπως ειπε και η Λαίδα είναι δηλητήριο ο συσωρευμένος θυμός....

 

Καλοσύνη και κακία, δεν ξέρω...είναι σχετικά....Τωρα που το λες ναι γνωρίζω τέτοιο άνθρωπο....

[alcyon]

Εκεί που σημείωσες με κόκκινο... είχα προβληματιστεί για τη λέξη που χρησιμοποίησα. Δεν είναι η κατάλληλη πράγματι. Είχα στο νου μου περισσότερο το "μεγαλοσύνη", αλλά μου φάνηκε κάπως πομπώδες.

 

Το ίδιο λέμε...

 

Τωρα που το λες ναι γνωρίζω τέτοιο άνθρωπο....

 

:D :D

[Rea_1971]

Έχω γνωρίσει άνθρωπο που πνέει μένος ενάντια στη μάνα του κατά 1ον και στον πατέρα του κατά 2ο. Και στους λοιπούς περί αυτό κατά 3ο. Μιλάμε για οριακά σχέσεις μίσους. Μισεί τη μητέρα της (για γυναίκα πρόκειται) ακόμα και για το γεγονός ότι της κληρονόμησε μεγάλη περιφέρεια.

Χρεώνει στους γονείς της τα πάντα, ακόμα και πράγματα που έγιναν λόγω δικών της καθαρά επιλογών. Συναναστρέφομαι με τον ένα γονιό, πολύ καλός άνθρωπος, σκίζεται για τα παιδιά του.

 

ΑΛΛΑ. νομίζω, το μέγα λάθος του / τους ήταν ότι κυριολεκτικά αποψίλωσαν τα παιδιά τους από κάθε αυτοπεπίθηση. Δίνοντας τους συνέχεια πατερίτσες για το κάθε τι. Τρέχοντας να κάνουν αυτό που χρειάζονται τα παιδιά τους ακόμακαι να αποφασίσουν για λογαριασμό των παιδιών τους.

 

το μέλλον θα δείξει τη δική μου επάρκεια ως γονιός, αλλά μα τον Άγιο εκείνο που εύχομαι είναι να βοηθήσω να στηριχθούν τα παιδιά μου στα δικά τους πόδια.

[miriki]

Tις προάλλες μια πολύ καλή φίλη είπε στο γιο της ένα καταπληκτικό πράγμα. Όταν κατηγορείς κάποιον το ένα δάχτυλο δείχνει εκείνον, τα άλλα τέσσερα δείχνουν εσένα. Το νήπιο δεν το πιασε βέβαια κι ας έκανε η μαμά την κίνηση. Εμένα πάντως μου κόπηκαν τα πόδια, γιατί ακόμα έχω θυμό για πολλά...

[my billy]

αχ τι θεμα κ αυτο! διαβασα μονο το αρχικο αλλα ποσο δικιο εχεις βιωνω ακριβως αυτο αυτην την περιοδο που περναω μια δυσκολη κατασταση κ εχω κ αλλα πολλα παραδειγματα γυρω μου... θα επανελθω οταν θα εχω χρονο ισως.

[naina]

Έχω γνωρίσει άνθρωπο που πνέει μένος ενάντια στη μάνα του κατά 1ον και στον πατέρα του κατά 2ο. Και στους λοιπούς περί αυτό κατά 3ο. Μιλάμε για οριακά σχέσεις μίσους. Μισεί τη μητέρα της (για γυναίκα πρόκειται) ακόμα και για το γεγονός ότι της κληρονόμησε μεγάλη περιφέρεια.

Χρεώνει στους γονείς της τα πάντα, ακόμα και πράγματα που έγιναν λόγω δικών της καθαρά επιλογών. Συναναστρέφομαι με τον ένα γονιό, πολύ καλός άνθρωπος, σκίζεται για τα παιδιά του.

 

ΑΛΛΑ. νομίζω, το μέγα λάθος του / τους ήταν ότι κυριολεκτικά αποψίλωσαν τα παιδιά τους από κάθε αυτοπεπίθηση. Δίνοντας τους συνέχεια πατερίτσες για το κάθε τι. Τρέχοντας να κάνουν αυτό που χρειάζονται τα παιδιά τους ακόμακαι να αποφασίσουν για λογαριασμό των παιδιών τους.

 

το μέλλον θα δείξει τη δική μου επάρκεια ως γονιός, αλλά μα τον Άγιο εκείνο που εύχομαι είναι να βοηθήσω να στηριχθούν τα παιδιά μου στα δικά τους πόδια.

 

Διαβαζω με προσοχη τα οσα γραφεις και ενω δεν ξερω τις λεπτομερειες δεν θα κατηγορησω τους γονεις. Μερικες φορες υπαρχουν και ανθρωποι με κ...λοχαρακτηρα τι να κανουμε, δεν φταινε γι αυτο καποιοι δυσμοιροι γονεις που σκιστηκαν για τα παιδια τους. Εξαλλου μπορει αυτη η κοπελα να εχει κι αδελφια που δεν εχουν τα ιδια μυαλα, αυτα οι ιδιοι ανθρωποι δεν τα μεγαλωσαν; Εγω ειμαι πεπεισμενη οτι οτι θα κανω λαθη σα γονιος αλλα κανω το καλυτερο που μπορω κατα την κριση μου. Ουτε το παιδι μου θα ειναι τελειο, αν δε βγει παλιοχαρακτηρας και τσογλανι εγω θα νιωθω ικανοποιηση, κατα τα αλλα καποια στραβα θα εχει οπως ολοι. Επισης ολοι θελουμε τα παιδια μας να στεκονται στα ποδια τους αλλα τι σημαινει τελικα αυτο; Ολες πι μαμαδες του φορουμ ειναι σουπερ ουαου δυναμικες δηλαδη; Ενας μεσος ανθρωπος πια ειναι λιγος γι αυτη τη ζωη; Μη με παρεξηγειτε απλα εχω κουραστει με τις προσδοκιες που εχουμε πια ειτε για μας ως γονεις ειτε για τα παιδια μας...