ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ ΑΛΛΑ.........!!!!

[DALIA]

Eίναι η πρώτη φορά που γράφω σ’αυτή την ενότητα αλλά ειλικρινά σας το λέω μέσα από την ψυχή μου δεν αντέχω άλλο αφού έχω σκεφτεί μέχρι και σε ψυχολόγο να καταφύγω. Το πρόβλημα μου πιθανότατα ξεκινάει από τις ανασφάλειες που έχω όσο αναφορά την αγάπη του μικρού μου προς εμένα με αποτέλεσμα να του κάνω τελικά πολύ μεγάλο κακό.Τι θέλω να πω.Τον έχουμε κάνει υπερβολικά κακομαθημενο γιατι εγω σκεφτομενη ότι η πεθερα μου του κάνει ΟΛΑ τα χατιρία κάνω και εγω το ίδιο και πολλες φορες ακομη πιο περιττα.Είμαι απαράδεχτη το ξέρω αλλά φοβάμαι.Της έχει τρομερή αδυναμία,κάποια απογεύματα που είναι μαζί μου την ζητάει, γιατί ; Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα.Είπα στην πεθερά μου να του κόψουμε την πιπίλα και να την δίνει μόνο το μεσημέρι και μόνο αν κοιμηθεί αυτή όμως δεν μπορεί να του πει όχι με αποτέλεσμα από τότε που γυρίσαμε από τις διακοπές να του τη δίνω και εγώ όποτε την ζητάει με την πανηλιθια σκέψη « γιατί να γίνω εγώ κακία στα μάτια του» και πολλά άλλα παρόμοια.Ένα απόγευμα πρόσφατα ηρθαν επίσκεψη στο σπίτι μας και για πρώτη φορά ζήτησε να φύγει μαζί τους,περιττο να σας πω το κλάμα που έριξα αφουτου έφυγαν και μετά.Τελικά ο μικρός όταν νύσταξε ζήτησε να γυρίσει σπίτι.Η ανακούφιση μου ήταν μεγάλη όταν χτύπησε η πόρτα και ήρθε να με αγκαλιάσει, που σε φυσιολογική περίπτωση θα έπρεπε να ήμουν πολύ χαρούμενη που επιτέλους θα ήμασταν ένα βράδυ μόνοι με τον σύζυγο. Σχεδόν όλο το 24ωρο σκέφτομαι μήπως την αγαπήσει περισσότερο από εμένα, μήπως ..μήπως… γιατί…. .Το πρόβλημα μου είναι ότι με έχει επηρεάσει πάρα πολύ η όλη κατάσταση σε σχέση με τον σύζυγο μου, με τους φίλους μου με όλα.Μου μιλάνε και συνεχώς το μυαλό μου ταξιδεύει πολύ κολλητοί μου και αυτοί που έχουν το θάρρος μου το λένε κατάμουτρα « ποσο στυγνά μας γράφεις όταν σε μιλάμε». Το μυαλό μου είναι συνεχώς αλλού.Μέχρι και να σταματήσω από τη δουλειά μου που είμαι πολύ καλά σκέφτομαι να σταματήσω για να είμαι συνέχεια μαζί του.Ξερω ότι θα είναι μεγα λάθος αλλά….Όλα αυτά είναι ο λόγος που αν ήταν αποκλειστικά στο χέρι μου δεν θα έκανα δεύτερο παιδι,δεν θέλω να ξαναπεράσω όλη αυτή την αρρωστημένη από μέρους μου κατάσταση.Καθε βράδυ κλαίω παιδιά όταν κοιμάται και μετά.Επίσης σε τέτοια θέματα είμαι πάρα πολύ κλειστη.Τι θέλω να πω, ότι όλα αυτά δεν μπορώ να συζητήσω ούτε με τον άντρα μου, ούτε με κάποια κολλητή μου ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να μιλήσω.Απο εκεί που ήμουν ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος με χιουμορ,ανοιχτη έξω καρδιά που λένε τώρα είμαι όλα τα αντίθετα.

Με την πεθερά μου δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα ,το πρόβλημα είναι δικό μου.Είναι υπέροχος άνθρωπος και γενικά πολύ συνεργάσιμη και διακριτική.

Συγνωμι εάν σας κούρασα αλλά αυτή την εξομολόγηση δεν μπορούσα να την κάνω πουθενά μα πουθενά αλλού.

( συγχωρεστε με για τυχόν ορθογραφικά ή εκφραστικά λάθη αλλά η συναισθηματική μου φόρτιση είναι τεράστια το τελευταίο διάστημα )

[sofia_nefeli]

βρε κουκλα μου....τι φοβιες ειναι αυτες? δε μπορω να σου πω κατι γιατι τα βλεπεις και μονη σου! παναγια μου! αντι να χαιρεσαι με ολα τα καλα που εχεις κλαις?? ειναι δυνατον? να μιλησεις καλο μου σε καποιον σε οποιο νομιζεις!! θες αντρα, θες φιλη θες ψυχολογο? αν και νομιζω οτι καλυτερα τις φοβιες να πηγαινουμε σε ειδικο να τις αντιμετωπιζουμε...πηγαινε μια φορα...θα σε βοηθησει. μη το κανεις αυτο στον εαυτο σου και στο παιδι σου....απο οτι καταλαβα εχεις μια ωραια ζωη....γιατι κοπελα μου να βασανιζεσαι αδικα των αδικων?

[DALIA]

Tελικά δεν πάω καθολου καλά.Μόνο που διαβαζω αυτα που εγραψα και την απάντηση της sofias_nefeli με ξαναπηραν τα ζουμια και ειμαι και στο γραφειο παναθεμα με.Εχεις δικιο κοριτσακι μου,μαλλον ένας ειδικος θα με σωσει.Δεν παω καθολου καλα,έχω χασει τελειως τον πραγματικο μου εαυτο.

[sofia_nefeli]

βρε συ βρε συ!! συγκεντρωσου!! ελα σκουπισου...αντε και θα σε δει κανενας να μυξοκλαις...γρηγορα...

[sofia_nefeli]

και τωρα που σκουπιστηκες ακου και βαλτο καλα στο μυαλο σου...ΤΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΛΟΙ... σε εχει πιασει μια φοβια που καποιος θα σε βοηθησει να το ξεπερασεις! τραγικο ειναι? πολυ απλο το βλεπω εγω....απλα να μη κλειστεις μεσα σου και το διογκωσεις κ αλλο. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΠΛΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ ΕΥΚΟΛΑ!!

[Eleftheria]

Κάνεις έναν αγώνα δρόμου να εξασφαλίσεις την αγάπη του παιδιού, ενώ την ΕΧΕΙΣ ΗΔΗ.

Καταρχήν, με το να του κάνεις όλα τα χατίρια, δεν εξασφαλίζεις την αγάπη του. Σαν μαμά, έχεις τον πρώτο λόγο σε όλα, να του διδάξεις το ‘όχι’, το ‘ναι’, …. Δεν του λες ‘όχι’ γιατί φοβάσαι μήπως αγαπήσει τη γιαγιά περισσότερο από σένα. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση!!! Μαμά είναι μόνο μία και για κάθε παιδάκι έχει μόνο ένα όνομα.

Απλά περνάνε πολλές ώρες μαζί και είναι λογικό να έχουν δεθεί. Και να είσαι ευχαριστημένη με αυτό, ειδικά αφού είναι και συνεργάσιμη.

Κάθε σχέση είναι μοναδική. Και τα μικρά δεν την συγχέουν. Ακόμα και όταν το μαλώσεις και πάει στη γιαγιά για καταφύγιο, δεν μειώνεται η αγάπη του για σένα. Απλά πάει στην ευκολότερη λύση.

Γι’ αυτό ηρέμησε και απόλαυσε αυτήν την ηλικία του παιδιού, που είναι πολύ ιδιαίτερη, αρχίζει να γίνεται από ζωάκι ανθρωπάκι…

[gavrias]

Ντάλια μου γλυκειά,ο ρόλος της γιαγιάς είναι μεταξύ άλλον να "κακομαθαίνει" λίγο το έγγόνι και της μαμάς να έιναι αυστηρή και να κρατάει τα όρια.Όσα χατήρια κι αν του κάνει όμως η γιαγιά το παιδάκι σου θα λετρέυει εσένα .Αυτό είναι απολύτως σίγουρο.

Σου λείπει όταν θέλει να πάει στη γιαγιά του αλλά είναι ένα βήμα ανεξαρτησίας και έιναι καλό να το βοηθήσεις να το κάνει...δε σημάινει όταν θέλει να πάει αλλού ότι δε θέλει α έιναι μαζί σου .Σκέψου το αλλιώς ,όταν είσαι στη δουλειά σου και έχεις μια ευχάριστη μέρα αυτό έιναι ενάντια στο σπίτι σου?

όχι ε?

[mariori]

Όλοι μας περνάμε περίεργες ψυχολογικές φάσεις. Κι εσύ μάλλον σε μια τέτοια κατάσταση είσαι. Πρέπει να τα πεις σε κάποιον για να τα ακούσεις και η ίδια και να καταλάβεις ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ορμόνες, χημικές ουσίες και σήματα στον εγκέφαλο.

[sofia_nefeli]

εσυ οταν ησουν μικρη και σε μαλωνε η μαμα σου δε πηγαινες στη γιαγια για καταφυγιο? αγαπουσες τη μαμα σου λιγοτερο?

επισης να ξερεις οτι τα παιδια μεσα τους εκτιμουν αυτον που τους βαζει τις φωνες οταν κανουν λαθος. τα παιδια αισθανονται ασφαλεια οταν ξερουν οτι υπαρχουν ορια και οτι αν τα ξεπερασουν θα υπαρξει τιμωρια.

θα σου πω κατι ελπιζω να μη προσβληθεις λογω του συσχετισμου αλλα εγω λεω οτι τα παιδακια ειναι σαν τα σκυλακια:

ειχαμε ενα σκυλακι. εγω οποτε επρεπε το μαλωνα. η αδερφη μου επειδη ηθελε να την αγαπαει περισσοτερο δε το μαλωνε ποτε. η μετα που το μαλωνε του εκανε γλυκες. το αποτελεσμα ηταν ο σκυλος να μην την παιρνει στα σοβαρα. εννοειτα με αγαπουσε περισσοτερο. ξερεις γιατι ? γιατι ξερουν, μυριζονται, νοιωθουν την ανασφαλεια και την εκμεταλλευονται. οπως επισης νοιωθουν ξερουν και μυριζονται και τη μαμα! εχεις δει κανενα σκυλο να αγαπαει περισσοτερο τη γιαγια του απο τη μαμα του? ΟΧΙ ετσι και τα μωρακια. ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΣΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΜΑ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ!

[voula2]

το πρόβλημα Ντάλια, δεν είναι δικό σου όπως λες, είναι κοινό με τον άντρα σου (ως συνήθως επαφύονται στους τρίτους για τα παιδιά τους).

Το λέω αυτό διότι ο αντρας σου μπορεί να επαναπαύεται γνωρίζοντας ότι είναι η μαμά του προσέχει το παιδί και να καμαρώνει πόσο φοβερός γιός είναι επειδή τους έδωσε ένα εγγόνι να προσέχουν, ΑΛΛΑ

όλα αυτά είναι σε βάρος σου γιατί και σε υποτιμά ως μητέρα και δείχνει να μην έχει καμία επαφή με την γυναικεία ευαισθησία στο θέμα της μητρότητας.

 

Στην θέση σου (από την οποία έχω περάσει): να βάλεις άμεσα όρια στην πεθερά σου. Να της πεις ρητά τι επιτρέπεις και τι όχι και να είσαι σταθερή σε αυτό. Να της το λες ευθέως και όχι εμμέσως. Και αν δεν συμμορφωθεί τότε να αλλάξεις παραμάνα.

Επιμένω στην άποψη ότι οι τρίτοι μόνο κακό μπορεί να προκαλέσουν στα ζευγάρια και να τα αποτελεσματα ακόμα και αν δεν το έχουν αυτό στο μυαλό τους. Το ζήτημα είναι ότι εσύ και ο σύντροφός σου δεν μιλάτε για αυτά που σας κάνουν δυστυχείς, όπως θα έπρεπε (σαν να βλέπω εμενα).

 

Η μιλήστε (με τον άντρα σου και την πεθερά σου) ή απομάκρυνέ την και ανέθεσε την ανατροφή του μέχρι να πάει σταθμό σε κάποια άλλη ουδέτερη γυναίκα (γιατί με μία ουδέτερη παραμάνα δεν θα αισθανόσουνα έτσι).

 

Να μην ξεχνάς ότι για το παιδί σου είσαι αναντικατάστατη και πως ο λόγος σου για το παιδί σου είναι ο πιο σημαντικός

 

Φιλιά από μία ομοιοπαθούσα.

[DaF]

Συμφωνώ κι εγώ ότι άμα θέλουμε βοήθεια, τη ζήτάμε!

Ξέρεις όμως τι μου θύμισες;;; τον εαυτό μου όταν ερχόταν από τη δουλειά η μαμά μου κι επειδή με άφηνε με μία κυρία που την αγαπούσα πολύ και παίζαμε συνέχεια, της έλεγα "φύγε εσύ, πήγαινε στη δουλειά σου!" Φρίκη ε;;

Φαντάζομαι τώρα την καημένη τη μαμά μου, ήθελε να με φιλήσει κι εγώ έφευγα κι έκλαιγα κιόλας μερικές φορές που τελείωναν τα παιχνίδια με την κυρία!Με την οποία-σημείωση- έχουμε ακόμα επαφές οικογενειακώς αν και ζει εκτός Αθηνών πια.

 

Το απόγευμα βέβαια, που η μαμά μου είχε ξεκουραστεί και παίζαμε μαζί και μας έλεγε ιστορίες κτλ...ήταν η καλύτερη μαμά του κόσμου!

 

Τι θέλω να πω: Κι αν το βίωνα σαν "εγκατάλειψη" όλο αυτό; Μήπως θα έπρεπε κι εκείνη να μου εξηγεί πού πάει και γιατί φεύγει τόσες ώρες ή γιατί ασχολείται με κάτι άλλο τόσες ώρες και τέλοσπάντων να μου δείξει ότι δεν είμαι το κέντρο της γης, ότι με αγαπάει πάντα και παντού κτλ κτλ;; Να θέσει τα όρια και τις παραμέτρους της πραγματικότητας!

 

Νομίζω πάντως ότι όταν αφήνεις ένα παιδί να κάνει ό,τι θέλει και να του κάνεις όλα τα χατήρια, θα νομίζει μετά ότι η ζωή είναι έτσι...δεν θα του είναι και πολύ εύκολη η προσαρμογή αργότερα ε;

 

Υ.Γ.Πάντως πιο πολύ γκρίνια είχαμε μετά όταν σταμάτησε τη δουλειά..-σκατ....δο από μικρή!

[sofia_nefeli]

το πρόβλημα Ντάλια, δεν είναι δικό σου όπως λες, είναι κοινό με τον άντρα σου (ως συνήθως επαφύονται στους τρίτους για τα παιδιά τους).

Το λέω αυτό διότι ο αντρας σου μπορεί να επαναπαύεται γνωρίζοντας ότι είναι η μαμά του προσέχει το παιδί και να καμαρώνει πόσο φοβερός γιός είναι επειδή τους έδωσε ένα εγγόνι να προσέχουν, ΑΛΛΑ

όλα αυτά είναι σε βάρος σου γιατί και σε υποτιμά ως μητέρα και δείχνει να μην έχει καμία επαφή με την γυναικεία ευαισθησία στο θέμα της μητρότητας.

 

Στην θέση σου (από την οποία έχω περάσει): να βάλεις άμεσα όρια στην πεθερά σου. Να της πεις ρητά τι επιτρέπεις και τι όχι και να είσαι σταθερή σε αυτό. Να της το λες ευθέως και όχι εμμέσως. Και αν δεν συμμορφωθεί τότε να αλλάξεις παραμάνα.

Επιμένω στην άποψη ότι οι τρίτοι μόνο κακό μπορεί να προκαλέσουν στα ζευγάρια και να τα αποτελεσματα ακόμα και αν δεν το έχουν αυτό στο μυαλό τους. Το ζήτημα είναι ότι εσύ και ο σύντροφός σου δεν μιλάτε για αυτά που σας κάνουν δυστυχείς, όπως θα έπρεπε (σαν να βλέπω εμενα).

 

Η μιλήστε (με τον άντρα σου και την πεθερά σου) ή απομάκρυνέ την και ανέθεσε την ανατροφή του μέχρι να πάει σταθμό σε κάποια άλλη ουδέτερη γυναίκα (γιατί με μία ουδέτερη παραμάνα δεν θα αισθανόσουνα έτσι).

 

Να μην ξεχνάς ότι για το παιδί σου είσαι αναντικατάστατη και πως ο λόγος σου για το παιδί σου είναι ο πιο σημαντικός

 

Φιλιά από μία ομοιοπαθούσα.

 

ΔΙΑΦΩΝΩ ΚΑΘΕΤΑ.

[ΡΟΥΛΑ]

Ντάλια μου γλυκειά,ο ρόλος της γιαγιάς είναι μεταξύ άλλον να "κακομαθαίνει" λίγο το έγγόνι και της μαμάς να έιναι αυστηρή και να κρατάει τα όρια.Όσα χατήρια κι αν του κάνει όμως η γιαγιά το παιδάκι σου θα λετρέυει εσένα .Αυτό είναι απολύτως σίγουρο.

Σου λείπει όταν θέλει να πάει στη γιαγιά του αλλά είναι ένα βήμα ανεξαρτησίας και έιναι καλό να το βοηθήσεις να το κάνει...δε σημάινει όταν θέλει να πάει αλλού ότι δε θέλει α έιναι μαζί σου .Σκέψου το αλλιώς ,όταν είσαι στη δουλειά σου και έχεις μια ευχάριστη μέρα αυτό έιναι ενάντια στο σπίτι σου?

όχι ε?

 

Θα συμφωνήσω με την gavrias, Ντάλια μου αν ήταν έτσι τα πράγματα η Κατερινά δεν θα ήθελε να με βλέπει μπροστά της είναι ένα παιδί που μεγάλωσε με τον παππού και την γιαγιά, τους λατρεύει, θέλει να μένει κοντά τους από όταν ήταν μικρή, όμως την αγκαλιά της μανούλας της δεν την αφήνει μέχρι σήμερα. Μην ανησυχείς κοπέλα μου την αγάπη του παιδιόύ σου δεν μπορεί να στην παρει κανένας, παντα θα έρχεσαι πρώτη στην καρδούλα του

[zwza]

Για να καταλάβω...ζηλεύεις που ο μικρός δείχνει αδυναμία στη πεθερά σου?

Γιαυτό και προσπαθείς να του κάνεις όλα τα χατήρια όπως κάνει και αυτή ώστε να την ανταγωνιστείς?

Αν ναι είμαστε στην ίδια θέση δυστυχώς με την διαφορά πως εγώ κρατιέμε ακόμη και δεν κάνω της δικής μου όλα τα χατήρια, πράγμα που με κάνει να φαίνομαι εγώ η κακιά στα μάτια της.

Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω έχω την αίσθηση πως θέλουν να μου πάρουν το παιδί (πεθερά και κουνιάδα, η κουνιάδα προσπαθεί να κάνει δικό της παιδάκι αλλά δυστυχώς δεν τα έχει καταφέρει ακόμα).

Έχω την αίσθηση Πώς θέλουν να μου την "κλέψουν".

Να την "εξαγοράσουν" προσφέρωντας της τα πάντα.

Την αγαπάνε πάρα πολύ και αυτό αντί να με χαροποιεί, με εξοργίζει.

Ωρες ώρες σκέφτομαι πως αν ήμουν νεκρή αυτές θα τις βόλευε.

Το νεογέννητο μου δεν το δίνουν σημασία καμία. Δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν τους ενδιαφέρει.

Όταν γεννούσα ήρθαν μόνο μια φορά να με δουν για μισή ώρα, έφεραν και το κοριτσάκι μου μαζί, που ειχα ζητήσει να έρθει άλλη στιγμή μόνο με τον μπαμπά της.

Τις ημέρες που ήμουν στη κλινική η μικρή μου κοιμόταν με την κουνιάδα μου στο σπίτι της πεθεράς μου, είχα ζητήσει να μην αλλάξει σπίτι και να κοιμάτε τα βράδυα με το μπαμπά της και με παράκουσαν όλοι. Είμαι έξαλλη από τότε. Και με τον άντρα μου επίσης.

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, ζήτησα να μην με ενοχλούν πολύ να τα βγάλω πέρα μόνη μου με τα δυο παιδιά, τις υποχρεώσεις του σπιτιού κλπ, να βρω μια ρέγουλα όπως κάνουν τόσες και τόσες γυναίκες που είναι μόνες τους.

Ούτε αυτό το σεβάστηκαν, τις έχω με τις ώρες εδώ μέσα. Κάποια στιγμή όμως θα πάρουν τον πούλο.

Το παρήγορο αν και πολύ δύσκολο για μένα είναι πως το κοριτσάκι μου από τοτε που γύρισα στο σπίτι είναι πως δεν ξεκολλάει από πάνω μου, αλλά αυτό με ανακουφίζει, νοιώθω πως μαγαπάει και το κυριότερο αυτό τις κάνει να αλλάζουν χίλια χρώματα. Γιατί ναι! αλλάζουν, και δεν είναι η φαντασία μου.

Για αυτό προτιμώ να μου βγαίνει η πίστη, παρά να τις πολυδίνω το παιδί.

Είναι πολλά, πάρα πολλά, τι να πρωτοπώ..

Και να σημειώσω πως προ πρώτου παιδιού οι σχέσεις μου με την πεθερά μου ήταν οι χειρότερες, μου είχε δώσει ευχές του στυλ "κομμάτια να γίνω κι εγώ και αυτό (το καινούριο μου αυτοκίνητο)". Μου είχε πει μια φορά που μαλώσαμε¨εγώ θα σε χωρίσω από το γιο μου( εγώ ήμουν ήδη σχεδόν μια 10ετία με τον γιο της, χωρίς παιδιά ακόμη)" επειδή υπήρχε πρόβλημα υπογονιμότητας ελεγε επειδικτικά "πως άλλες πιάνουν παιδιά με τον αέρα" άσχετα αν το πρόβλημα το είχε ο γιος της και πρόβλημα υπογονιμότητας αντιμετωπίζει επίσης και η κόρη της, μου είχε πάρει κάποιο κόσμημα ο γιος της σε μια επετειο μας και του κανε μπροστά μου ολόκληρο κύρηγμα να μην σκορπάει τα λεφτά του και άλλα πολλά.

Βεβαια μπροστά σε όλα αυτά έπαιρνε τις κατάλληλες απαντήσεις και από μένα και από το γιο της, πολλές φορές γινόταν και τρικούβερτος καβγάς.

Η κουνιάδα μου πάντα ακολουθούσε τη γραμμή της μαμάς της.

Ότι πει η μαμά της.

Μάλωνα εγώ με τη μαμά της, δεν μου μιλούσε και αυτή.

Τα έβρισκα εγώ με τη μαμά της, μου μιλούσε και αυτή.

Από τη στιγμή που έμεινα έγκυος στη πρώτη μου κόρη, άλλαξε προσωπείο, έβγαλε τη μάσκα της κακιάς και φόρεσε της καλής.....

έλα μου ντε όμως που εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω...

Εγώ την είχα ανάγκη τότε που κοριτσάκι ακόμα στα 22 μου μπήκα στην οικογένεια της να μου σταθεί σαν μάνα, γιατί ζούσα την ουτοπία που μου είχε μεταδώσει η δική μου μάνα "η πεθερά σου πλέον είναι η δεύτερη μαμά σου που σε νοιάζεται και σε αγαπάει"(εδώ γελάμε)

τώρα στα 35 μου τι να την κάνω όσο μέλι και αν στάζει το στόμα της (που δεν στάζει αλλά λέμε τώρα) που μου το παίζει η καλή πεθερά???

 

Σε ευχαριστώ που με αφορμή το δικό σου ποστ έβγαλα από μεσα μου όλο αυτό που με "τρώει" και συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου.

Με ενδιαφέρουν πολύ και μένα οι απαντήσεις των άλλων μελών.

[elena.]

dalia μου μια γλυκια, περνουσα ενα παρομοιο θεμα με σενα, μεσες ακρες μια απο τα ιδια.. ενιωθα ανασφαλεια για την αγαπη του μωρου μου, που το στερουμαι οταν δουλευω, που το μεγαλωνει η γιαγια και οχι εγω και διαφορα τετοια που την ψυχολογια μου την ειχα ριξει στο υπογειο.. ωσπου συζητωντας το στο τσατ μια ψυχουλα [(αρια νομιζω την ελεγαν?) χιχι] μου ειπε τα εξης: πρωταγωνιστης στην καρδια του παιδιου σου εισαι εσυ και ολοι οι υπολοιποι ειναι απλοι κομπαρσοι που απλα παραβρισκονται και συνοδοιπορουν στην ζωη του (του παιδιου).. καπως ετσι..

κρατησα και σκεφτηκα καλα τα λογια της.. τελικα ειχε δικιο, ετσι ειναι.. οταν βλεπω αυτα τα ματια να με κοιτανε κι ενα τρελο χαμογελο να ζωγραφιζεται στα χειλι του, πεθαινω.. μολις με βλεπει πολεμαει να με αγκαλιασει, μολις με χανει απο το βλεμμα του αρχιζει τις φωνες ωσπου να το ξαναπαρω αγκαλια.. και οι "αλλοι" απλα παραβρισκονται..

μην νιωθεις ετσι! το παιδι σου παντα θα σε αγαπα, εισαι η ΜΑΜΑ ΤΟΥ!! λαμπρο παραδειγμα οτι μπορει να ηθελε να φυγει μαζι τους, αλλα μολις νυσταξε παλι σε σενα ηρθε.. τι κι αν η γιαγια το κακομαθαινει? ειναι γιαγια,αυτος ειναι ο ρολος της! τι κι αν ο παππους το ταραζει στις βολτες, ετσι εκδηλωνει την χαρα του γι αυτο το γιαβρι.. το μωρακι σου, μπορει να μην στο εκφραζει με λεξεις την αγαπη που σου νιωθει αλλα.. η γλωσσα του σωματος του λεει πολλα!! προσεξε το.. θα δειςςςς..

τιποτα δεν μπορει αντικαταστησει την μανα.. να το εχεις αυτο παντα στο νου σου!!!

 

και αφου δεν μπορεις να τα μιλησεις με κανενα απο αυτους που προανεφερες (για μενα λαθος φυσικα αυτο) ειμαστε κι εμεις εδω.. να ξεδιπλωνουμε τα σωψυχα μας και να βοηθαμε ο ενας τον αλλο!!

 

και μην ξανακλαψεις.. σκεψου εσυ αν εβλεπες μια να καθοταν μπροστα στο πι-σι και να εκλαιγε.. δεν ειναι καλη εικονα... (λεω εγω τωρα..)

[sofia_nefeli]

Ζωζα μου και voula οι περιπτωσεις που λετε ειναι αλλες. η κοπελα ειπε απο την αρχη οτι δεν εχει κανενα προβλημα με τη πεθερα της. θα ελεγα πως δε πρεπει να της περασουμε οτι θελουν να της παρουν το παιδι. αρκετα ασχημα νοιωθει ως εχει. μη δημιουργηθουν και αλλα προβληματα απο το πουθενα.

[Eleftheria]

Ζωζα μου και voula οι περιπτωσεις που λετε ειναι αλλες. η κοπελα ειπε απο την αρχη οτι δεν εχει κανενα προβλημα με τη πεθερα της. θα ελεγα πως δε πρεπει να της περασουμε οτι θελουν να της παρουν το παιδι. αρκετα ασχημα νοιωθει ως εχει. μη δημιουργηθουν και αλλα προβληματα απο το πουθενα.

 

Συμφωνώ.

[DaF]

Ζωζα μου και voula οι περιπτωσεις που λετε ειναι αλλες. η κοπελα ειπε απο την αρχη οτι δεν εχει κανενα προβλημα με τη πεθερα της. θα ελεγα πως δε πρεπει να της περασουμε οτι θελουν να της παρουν το παιδι. αρκετα ασχημα νοιωθει ως εχει. μη δημιουργηθουν και αλλα προβληματα απο το πουθενα.

 

Συμφωνώ.

 

Παρομοίως.

[nora]

και οταν το παιδι ενω ειναι μαζι σου, βλεπει τη γιαγια του κανει σαν τρελο να παει στην αγκαλια της , και με το που φευγει η γιαγια πλανταζει στο κλαμα και δε θελει να ερθει στη μαμα του? αυτο πως το βλεπετε?

και εγω εχω αυτες τις ανασφαλειες που εχει και η Νταλια,

βεβαια μου λεει και η αδερφη μου που κοιταει γυναικα τον παιδι της, οτι ειναι λογικονα ειναι δεμενα με τη γιαγια, διοτι περναει τις περισσοτερες ωρες αναγκαστικα με τη γιαγια,

Οταν δε ειναι σπιτι μαζι μας, αναγκαστικα δεν ασχολουματσε οσο θα επρεπε διοτι πρεπει να κανουμε και καμια δουλεια στο σπιτι οποτε.... με τη γιαγια περναει καλυτερα,

 

αχχχ, τι χανουμε οι μαμαδες για να δουλευουμε καινα αφηνουμε τα παιδακια μας ουσιαστικα να τα μεγαλωνουν αλλοι.

 

Νταλια παντως και εγω στεναχωριεμαι που βλεπω αυτη τη συμπεριφορα, ειναι σαν να μου καρφωνονται μαχαιρια στην καρδια, αλλα ειναι κατι προσωρινο.. τα παιδια μας σιγουρα μας αγαπανε, απλα ισως να μας θεωρουν και δεδομενες.

[almak]

zwza & voula εγώ θα το πω λιγο πιο ωμά, το πρόβλημα που έχει τώρα η αγαπητη Dalia το είχατε και σεις .

Όμως αντί να ψαχτείτε λίγο τα φορτώσατε στους άλλους , ήταν πιο βολικό άλλωστε.

Ευτυχώς η Ντάλια το έχει καταλάβει ότι από υπερβολική αγάπη-ανησυχία φέρετε έτσι και είμαι σίγουρος πως θα ανακάμψει γρήγορα. Από έναν άνθρωπο που μπορεί και βλέπει τα πράγματα ( κάτω από αυτές τις συνθήκες) όπως η ντάλια μόνο καλή συνέχεια έχεις να περιμένεις.

Συνονόματη , να χαίρεσαι που το παιδί σου αγαπά και αγαπιέται από άλλους και μάλιστα από τα συμπεθέρια , θα πάνε όλα , και σε λίγο όλα αυτά θα τα σκέφτεσαι και θα γελάς

[yogini]

Εγω θα σου το εξής...μην καταστρέψετε το παιδί με το συναγωνισμό ποιος θα του κάνει τα περισσότερα χατήρια! Βασικό βασικοτατο....αυτό το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

 

Πέραν τούτου προσπάθησε να εχεις μαζί σου το παιδάκι σου όσο πιο πολύ γίνεται ωστέ να μην νιώθεις ότι θέλουν να σου το "πάρουν" και συζήτησε με τον άντρα σου για το πόσο ανησυχείς για το καλό του παιδιού που η μανούλα του το κακομαθαίνει τόσο πολύ....αν αισθάνεσαι άνετα πες του και πως νιώθεις εσυ.

 

 

Τα παιδιά καταλαβαίνουν οτι τα αγαπάμε οταν τους βάζουμε όρια και κανόνες όχι οταν τα έχουμε ξέφραγα αμπέλια....δεν υπάρχει περίπτωση καμια να μην σε αγαπάει το παιδάκι σου anyway!

 

Να το έχεις κοντά σου, να το φιλάς και να το αγκαλιάζεις, να το κάνεις να αισθάνεται σιγουριά μαζί σου....ολα θα πάνε καλα με το σωστό χειρισμο

 

αλλα μην πέφτεις στο τριπάκι που σε βάζει η πεθερά σου γιατι θα ζημειωθεί και το παιδι και εσυ.

[zwza]

zwza & voula εγώ θα το πω λιγο πιο ωμά, το πρόβλημα που έχει τώρα η αγαπητη Dalia το είχατε και σεις .

Όμως αντί να ψαχτείτε λίγο τα φορτώσατε στους άλλους , ήταν πιο βολικό άλλωστε.

 

κι εγώ θα το πω λίγο πιο χαριτολογώντας..... τι λαγωνικό είσαι εσύ!! πιάνεις πουλιά στον αέρα.

[DALIA]

Kαταρχην θα ηθελα να σας ευχαριστησω ολους μεσα απο την καρδια μου που ασχοληθηκατε λιγο με τους ηλιθιους προβληματισμους μου.Πραγματικα ενιωσα μεγαλη ανακουφιση βλεποντας ανταποκριση απο κοσμο που δεν με γνωριζει καθολου.Επισης συγκινιθικα παρα παρα πολυ που με το που εβαλα το ποστ αρχισε να χτυπα συνεχεια το κινητο μου απο μελη αυτού του υπεροχου φορουμ και να ζητησω συγνωμι που λογου μεγαλου φορτου δεν μπορεσα να απαντησω.

Λοιπον δεν τιθεται κανενα θεμα συναγωνισμου με την πεθερα μου η οποια ειναι υπεροχος ανθρωπος.Ξερω οτι το παιδι με αγαπαει αλλα οπως προειπατε προφανως ισως αναζητω επιβεβαιωση.Οχι το παιδι ποτε δεν εφυγε απο εμενα για να παει στην πεθερα μου,τετοιες ακραιες καταστασεις προς το παρον δεν ειδα ( δεν ξερω κατα ποσο θα αντεχα ).

Το παιδι εκτος απο τις ωρες δουλειας δεν τον εχω ξαναφησει ποτε και για τιποτα γι'αυτο κιολας εχω χαθει γενικως.Αφου ουτε σε γιατρους παω που επρεπε ήδη να ειχα κανει.Ξερω οτι ειμαι υπερβολικη και θελω να το αντιμετωπισω.Ο συζηγος συνεχεια παραπονιεται και απορει "γιατι επιτελους δεν με βλεπει ευτυχισμενη" με το δικιο του φυσικα!!

Σας αγαπω πολυ πολυ!!

παντως το πρωι εριξα πολυ κλαμα συγκινησης

[voula2]

zwza & voula εγώ θα το πω λιγο πιο ωμά, το πρόβλημα που έχει τώρα η αγαπητη Dalia το είχατε και σεις .

Όμως αντί να ψαχτείτε λίγο τα φορτώσατε στους άλλους , ήταν πιο βολικό άλλωστε.

 

κι εγώ θα το πω λίγο πιο χαριτολογώντας..... τι λαγωνικό είσαι εσύ!! πιάνεις πουλιά στον αέρα.

 

τρομερή διάγνωση!

είναι γνωστό το προβοκατόρικο ύφος σου άλλωστε (μπλιαχ)

[Λαμπρινή]

Ετσι ειναι το φθινοπωρο μελαγχολικό . Πάντα θυμάμαι τετοια εποχή με πιάνουν και μένα διαφορα ... Νταλίτσα μου ομορφουλιτσα μου και γλυκουλινίτσα μου θα την βρεις εσυ την άκρη ειμαι σίγουρη