Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

SOS! Νεογέννητο και γιαγιάδες!


Recommended Posts

Δεν ξέρω σε ποιά ενότητα να γράψω το θέμα μου, γιατί αφορά και εμένα και τη σχέση μου με την πεθερά μου αλλά και το μεγάλωμα του μωρού. Αρα αποφάσισα να το γράψω εδώ.

 

Απο που ν αρχίσω;;; Εγώ γέννησα το πρώτο μου μωρό πριν σχεδόν 3 μήνες και είμαι εντελώς άπειρη, αλλά και άσχετη με μωρά, καθότι η εγκυμοσύνη μου ήταν ξαφνική και γενικά πριν μείνω έγκυος και πριν γεννήσω ήμουν από αυτές που δεν ήθελαν και πολύ τα παιδιά. Ούτε είχα ποτέ σχέση με αυτά, ουτε καν ειχα κρατήσει κάποιο μωρό τα χέρια μου. Γέννησα με καισαρική λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας κι έτσι στην αρχή ήθελα κάποια βοήθεια, γιατί δεν έπρεπε να σηκώνω βάρη και γιατί με πονούσε, και το μωρό μου ήταν πολύ μεγάλο (μεσα στις πρωτες 20 μέρες είχε γίνει σχεδον 5 κιλά).

 

 

Να σημειώσω οτι δεν κατάφερα να κάνω το μωρό μου να θηλάσει απευθείας, πινει μόνο με μπιμπερό το γάλα μου από το θήλαστρο. Με μερικές εξαιρέσεις οπου έχει θηλάσει για 5-10 λεπτά, όσο ήταν πολύ πεινασμένος, και μετα χτυπιόταν οτι θέλει την “εύκολη και γρήγορη λύση”, το μπιμπερό δηλαδή.

 

 

Επίσης, τόσο ο αντρας μου όσο κι εγώ ήμασταν πτώματα από τα ξενύχτια και τους κολικους, κι εμένα με πονούσαν τα χερια και η πλάτη μου από το βάρος του μωρού (είμαι και μικρόσωμη και καθόλου χειροδύναμη!!!) Ετσι όπως καταλαβαίνετε, από την πρώτη κιόλας βδομάδα, το σπίτι έγινε κέντρο διερχομένων γονιών+πεθερικών (κυριως η πεθερά μου που είναι νέα κι εχει πάάάάρα πολλή όρεξη), πρόθυμων να κρατήσουν-ταϊσουν-παίξουν με το μωρό μου για να μας ξεκουρασουν. Ο γιος μου είναι ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΓΓΟΝΙ που έχουν, τόσο οι γονείς μου όσο και τα πεθερικά μου, και αναπάντεχο "δωρο" γιατί όπως είπα, δεν τρελαινόμασταν να κάνουμε παιδί. Και φυσικά όλοι ασχολούνται με αυτόν.

 

Το πρόβλημά μου είναι το εξής.

Κάποια στιγμη αισθάνθηκα οτι δεν είναι σωστό να ταϊζουν και να παίρνουν στην αγκαλιά τους συνέχεια οι γιαγιαδες ένα τόσο μικρό μωράκι, (από τον πρώτο μήνα του και λιγότερο!!!) την περίοδο που κανόνικα θα έπρεπε να χτίζει τη σχεση του με του γονείς του και συγκεκριμένα με εμενα. Μιλησα στη μάνα μου γι αυτό, και συνεννοηθήκαμε όταν ειναι η σειρα της να βοηθήσει, να το ταϊζω εγώ και να το παίρνω αγκαλιά, απλά να κάνει πιο βοηθητικές δουλειες. Και αν είμαι κουρασμένη και θέλω να κοιμηθώ, τότε μόνο κατʼ εξαίρεσιν να τον ταϊσει.

 

Το πρόβλημα είναι η πεθερά μου. Έρχεται μερα παρα μέρα σπίτι για 7-8 ώρες, και μέσα σε αυτές τις ώρες ασχολείται συνέχεια με το μωρό. Όταν κλαίει τρέχει πριν προλάβω εγώ να τον αλλάξει, να τον ταϊσει, να του μιλήσει, τον έχει βγάλει βόλτα όσο εγώ κοιμόμουν και άλλα τέτοια. Δεν έχω κάτι με την πεθερά μου, καλή γυναίκα είναι και πιστεύει οτι έτσι μας βοηθάει. Επίσης, με τον τρόπο αυτό καλύπτει πιστεύω δικά της συναισθηματικά κενα, καθώς πάσχει από κατάθλιψη. Ο άντρας μου δεν έχει πει τίποτε, γιατι βασικα δεν του πέρασε από το μυαλό οτι είναι κάτι κακό αυτό και γιατί θέλει να τη βλέπει να χαίρεται. Εγώ όμως πιστεύω οτι είναι λάθος. Δεν έχω και τόσο θάρρος μαζί της για να της πω τον προβληματισμό μου, άσε που φοβάμαι οτι θα την πληγώσω. Χθες κάναμε μια συζητηση με τον αντρα μου κι εκεινος αισθάνεται οτι δε βλέπει το παιδί του, γιατί έπειδή εγώ θέλω να αναπληρώσω το χρόνο που χάνω με τα 8ωρα της πεθεράς μου, τελικά δεν το δίνω και πολύ στον πατέρα του.

 

Αυτό που θέλω να ρωτήσω εσάς είναι: Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

Τελικά και να νομίζεις οτι δε θες παιδιά, ΘΕΛΕΙΣ απλά δεν το ξέρεις μέχρι να κάνεις... Δε σ' αλλάζω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ πιθηκάκι μου!!!!!

 

guqZp3.png

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


  • Replies 67
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Λυπάμαι που θα σε προσγειώσω, αλλά δεν φταίει η πεθερά σου!!! Εσύ πρόσφερες το έδαφος για να πατήσει. Μην ξεχνάς, δεν είσαι η μόνη που έκανες καισαρική και είχες βαρύ παιδί. Τα ιδια κι εγώ και χιλιάδες άλλες, αλλά το παιδί οι μανάδες και οι πεθερές το έβλεπαν σχεδόν καθημερινά μεν, για 2 ώρες μόνο με τον απογευματινό καφέ δε. Αν ήθελαν να βοηθήσουν φεύγοντας έπαιρναν κανένα καλάθι ασιδέρωτα που το γυρνούσαν την άλλη μέρα. Ακόμα και για την αϋπνία και την κούραση που λες, έκανα υπομονή και όταν σχολούσε ο άντρας μου τότε αναλάμβανε αυτός το παιδί κι εγώ κοιμόμουν/έκανα μπάνιο/μαγείρευα κτλ.

 

Εννοείται πως αυτός που έχει την ευθύνη του παιδιού, αυτός θα κρίνει πού θα το πάει. Γι'αυτό και η πεθερά σου που είχε το παιδί στην επίβλεψή της όσο εσύ κοιμόσουν, γούσταρε να το πάει βόλτα και το έκανε. Πού είναι το κακό? επειδή δεν σου άρεσε όταν ξύπνησες και το έμαθες?

 

Κορίτσι μου ανέλαβε τις ευθύνες σου, γίνε η μάνα που θες να είσαι και μην δίνεις ευκαιρία σε κανέναν να εισβάλει στο σπίτι σου και τη ζωή σου. Όλα εξαρτώνται από εσένα και όχι από την πεθερά.

Link to comment
Share on other sites

Αν και σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τη My_kelly, θα πω ότι πολλά εξαρτώνται από το αν εργάζεσαι και θα επιστρέψεις σύντομα στη δουλειά.

 

Αν επιστρέψεις στη δουλειά, έχει νόημα ο δεσμός που θα αναπτυχθεί με τη γιαγιά να είναι ουσιαστικός και όχι να αισθάνεται ότι την κρατάς τώρα για τις αγγαρείες και μετά θα την ξαναθυμηθείς... Ακόμα και αν δεχτεί να προσέχει το μωρό, δεν θα είναι ο ίδιος ο δεσμός που θα έχει με το μωρό. Και ως μαμά, έχει νόημα να υπολογίζεις όχι μόνο τα δικά σου συναισθήματα αλλά και του παιδιού.

 

Αν θα κάτσεις για αρκετά χρόνια σπίτι με το μωρό, έχει νόημα να βάλεις κάποια όρια, να το πούμε έτσι, αλλά και πάλι θέλει λεπτούς χειρισμούς γιατί και πάλι μπορεί κάποιος να γυρίσει να πει ότι κάτι σε τσίμπησε εσένα με όλο αυτό και αν σε ενοχλούσε έπρεπε να βάλεις όρια πιο νωρίς...

 

Εγώ χαίρομαι με τις γιαγιάδες που θέλουν να έχουν ουσιαστική σχέση με τα εγγόνια τους. Το έχω ξαναπει πολλές φορές. Υπάρχει περίπτωση να απειλείται η σχέση της μαμάς με το μωρό, πραγματικά; Αλήθεια το πιστεύεις αυτό; Το έχεις ζήσει; Πιστεύω όλοι μπορούμε να ανατρέξουμε σε μια εποχή που οι γιαγιάδες ήταν πιο κοντά στα εγγόνια και μόνο πολύ ακραίες περιπτώσεις υπάρχουν που οι γιαγιάδες παίρναν τη θέση της μαμάς. Κάτι τύπου πήγαν οι γονείς στη Γερμανία και τα παιδιά μεγάλωσαν με τη γιαγιά... Κατά τα άλλα τα παιδιά μια χαρά μπορουν να ξεχωρίσουν τη μαμά τους.

 

Δεν ξέρω και προσπαθώ να φανταστώ κιόλας μια κατάσταση που κάποιος έχει πάρει μια μεζούρα και μετράει πόσο χρόνο περνάει ένα μωρό με τον καθένα. Με το μπαμπά, με τη γιαγιά, με τη μαμά. Η πολλή αγάπη σε πολύ λίγες περιπτώσεις είναι βλαπτική!

 

A και να συμπληρώσω ότι ένας λόγος παραπάνω, που είσαι νέα κοπέλα, να έχει το παιδί ουσιαστική σχέση με τη γιαγιά. Αλλιώς, δεν θα ήθελες να το αφήνεις εσύ να βγαίνετε με τον άντρα σου, δεν θα είχες εμπιστοσύνη. Τι να λέμε, εμένα μου λείπει το έξω που μπορεί να σου ρίχνω και 20 χρόνια, επειδή δεν έχουμε έμπιστο άτομο...

Link to comment
Share on other sites

Και εγώ νομίζω πως δεν φταίει εξ'ολοκλήρου η πεθερά.Ισως να νομίζει ότι κάνει το σωστό και εφόσον και εσύ της ανοίγεις τον δρόμο συνεχίζει χωρίς να έχει καταλάβει ότι σε ενοχλεί.Την ίδια λογική ότι το μωρό είναι μεγάλο και εσύ μικρόσωμη μπορεί να ακολουθεί και εκείνη και να νομίζει ότι έτσι βοηθάει πιο σημαντικά.Καλό είναι να γίνει η ίδια κουβέντα που έγινε και με την μαμά σου.Οπως έγραψε και η my Kelly αν θέλει πραγματικά να βοηθήσει μπορεί να σου κάνει κάποιες άλλες δουλειές.Κάποια από τα ψώνια σου πχ, σιδερωμα κτλ κτλ.

U5gcp2.png

Eρωτεύτηκα!!!

Link to comment
Share on other sites

εγω νομιζω πως εισαι πολυ τυχερη που εχεις τοση βοηθεια!!!σου μιλαω εγω που δεν με βοηθησε κανεις εξ'αρχης και δυσκολευτηκα πάρα πολυ!!Μην το σκεφτεσαι λοιπον και πες ''καθε προσφορα δεκτη'' για να μπορεις να εχεις και λιγο χρονο και για τον ευατο σου και για τον συζηγο σου. Οι στιγμες με το μωρακι δεν τελειωνουν και οσο μεγαλωνει θα νοιωθεις κι εσυ πιο δυνατη για να το φερεις βολτα και να το χαρεις!!!

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Λυπάμαι που θα σε προσγειώσω, αλλά δεν φταίει η πεθερά σου!!! Εσύ πρόσφερες το έδαφος για να πατήσει. Μην ξεχνάς, δεν είσαι η μόνη που έκανες καισαρική και είχες βαρύ παιδί. Τα ιδια κι εγώ και χιλιάδες άλλες, αλλά το παιδί οι μανάδες και οι πεθερές το έβλεπαν σχεδόν καθημερινά μεν, για 2 ώρες μόνο με τον απογευματινό καφέ δε. Αν ήθελαν να βοηθήσουν φεύγοντας έπαιρναν κανένα καλάθι ασιδέρωτα που το γυρνούσαν την άλλη μέρα. Ακόμα και για την αϋπνία και την κούραση που λες, έκανα υπομονή και όταν σχολούσε ο άντρας μου τότε αναλάμβανε αυτός το παιδί κι εγώ κοιμόμουν/έκανα μπάνιο/μαγείρευα κτλ.

 

Εννοείται πως αυτός που έχει την ευθύνη του παιδιού, αυτός θα κρίνει πού θα το πάει. Γι'αυτό και η πεθερά σου που είχε το παιδί στην επίβλεψή της όσο εσύ κοιμόσουν, γούσταρε να το πάει βόλτα και το έκανε. Πού είναι το κακό? επειδή δεν σου άρεσε όταν ξύπνησες και το έμαθες?

 

Κορίτσι μου ανέλαβε τις ευθύνες σου, γίνε η μάνα που θες να είσαι και μην δίνεις ευκαιρία σε κανέναν να εισβάλει στο σπίτι σου και τη ζωή σου. Όλα εξαρτώνται από εσένα και όχι από την πεθερά.

 

 

Κορίτσια, ξέρω πολύ καλά οτι το δημιουργήσαμε εμεις αυτο το θέμα και όχι η πεθερά. Βέβαια επαναπαύθηκα οτι οι γιαγιάδες τα ξέρουν όλα αυτα (το μέτρο δηλαδή, και όχι την υπερβολη) και ήταν λάθος μου. Αλλά το μόνο που ρωτάω είναι αν είναι καλό ή κακό για το παιδί, και όχι πόσο σκατά τα έκανε η πεθερά μου... Κέλλυ έχεις δικιο... Μπορεί να ήταν βόλεμα, εγώ όμως το λέω απειρια.

 

τελικά, εσεις τι πιστεύετε... Είναι λάθος ή σωστο; Γνώμη ζητάω, όχι να δικαιολογηθω...

 

η ερώτηση μου ηταν: Αυτό που θέλω να ρωτήσω εσάς είναι: Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

Τελικά και να νομίζεις οτι δε θες παιδιά, ΘΕΛΕΙΣ απλά δεν το ξέρεις μέχρι να κάνεις... Δε σ' αλλάζω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ πιθηκάκι μου!!!!!

 

guqZp3.png

Link to comment
Share on other sites

Αλλά το μόνο που ρωτάω είναι αν είναι καλό ή κακό για το παιδί, και όχι πόσο σκατά τα έκανε η πεθερά μου... Κέλλυ έχεις δικιο... Μπορεί να ήταν βόλεμα, εγώ όμως το λέω απειρια.

 

Ρωτας αν ειναι κακο ή καλο που η γιαγια φροντιζει το εγγονι της??Εγω το θεωρω παρα πολυ καλο!Η γυναικα ασχολειται,μπραβο της...και ναι,της δωσατε το δικαιωμα απο απειρια οπως λες και δεν πιστευω οτι πρεπει να της το στερησετε..αλλα με παρα πολυ ωραιο τροπο μπορειτε να της εξηγησετε οτι ΠΛΕΟΝ θελετε πιο ενεργη συμμετοχη στο μεγαλωμα του παιδιου σας.Ας το ταιζει και η γιαγια καποιες συγκεκριμενες ωρες,ας το παει και βολτα οταν το θελησει τις ωρες που θα το εχει υπο την προστασια της..αλλα οταν θα εισαστε εσεις εκει δεν χρειαζεται να επεμβαινει.Αυτο πρεπει να το μεταφερετε με πολυ ωραιο τροπο και οχι προσβλητικο,δωστε της να καταλαβει οτι σας εχει προσφερει μεγαλη βοηθεια εως τωρα αλλα ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ θα εχετε λογο κι εσεις!

 

τελικά, εσεις τι πιστεύετε... Είναι λάθος ή σωστο; Γνώμη ζητάω, όχι να δικαιολογηθω...

 

η ερώτηση μου ηταν: Αυτό που θέλω να ρωτήσω εσάς είναι: Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

 

Οσοι εχουμε γονεις ή πεθερικα που ενδιαφερονται πραγματικα για τα παιδια μας ειναι κριμα να μην τους βαζουμε στο παιχνιδι απο νωρις...ειναι κι αυτοι μερος της ζωης του.Απλα...στην περιπτωση σας παρτε την οικογενεια σας επανω σας και αφηστε τους αλλους να ειναι συμμετοχοι οσο πρεπει.

Link to comment
Share on other sites

Για κανένα μήνα είχα κι εγώ τις γιαγιάδες μέσα στα πόδια μου - ο άντρας μου δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό. Όσο ένιωθα ότι τις χρειαζόμουν οκ έκανα υπομονή. Ώρες ώρες μου την έδινε να τις έχω σπίτι κ κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να μείνουμε μόνοι μας να αναλάβουμε τα πάντα του μωρού για αν ξεψαρώσουμε, να βάλουμε μπρος το δικό μας σύστημα κ το κυριότερο να γνωριστούμε με τον γιο μας. Δεν τις απομακρύναμε εντελώς εννοείται, τα παιδιά χρειάζονται από μικρά να έχουν δεσμούς με τους παππούδες τους, απλά κόπηκαν τα πυκνά σούρτα φέρτα κ μπήκαν όρια δικά μας.

Δεν είσαι υπερβολική ούτε λάθος σε ό,τι σκέφτεσαι αλλά ξεκίνα σιγά σιγά να μειώνεις κι εσύ τους χρόνους με τις γιαγιάδες κ να αυξάνεις τους δικούς σας.

Είναι πολύ ευχάριστο αλλά κ δύσκολο να τα έχεις όλα σε δικό σας κουμάντο αλλά όχι ακατόρθωτο. Μη λυπάσαι τις γιαγιαδες κ να είσαι κ λίγο αυστηρή μαζί τους. Εκείνες μεγάλωσαν τα παιδιά τους κ τώρα είναι η σειρά σας χωρίς παρεμβάσεις. Ο ρόλος τους να είναι κυρίως βοηθητικός αλλά εσύ να ορίζεις τί βοήθεια χρειάζεσαι.

Link to comment
Share on other sites

Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι όσο είναι μωρά τα παιδιά χτίζονται οι δεσμοί. Ίσα ίσα, από τόσο μικρά δένεται κανείς πολύ μαζί τους. Όταν περάσουν χρόνια φαίνεται και στο παιδί τι νιώθει για τη γιαγιά του και αν είναι για χρόνια η κυρία που φέρνει ταπεράκια θα φανεί και στο παιδί... Αν είναι η γιαγιά που είναι πραγματικά δεμένη, επίσης θα φανεί στο παιδί.

 

Αν το παιδί γυρίσει και πει "δεν πιστεύω ότι αυτή η κυρία είναι η μαμά σου, δεν μπορεί, αλήθεια μου λες; Δεν το πιστεύω...", όπως γύρισε και είπε ένα δικό μας παιδί, θα δεις ότι αυτη η απόσταση έχει κάποια επίπτωση και πώς βλέπει τη σχέση τη δική του το παιδί με εσένα (αν ο στόχος της απομάκρυνσης είναι δηλαδή να δείξεις στο παιδί ότι εσύ είσαι στον κόσμο για εκείνο και άλλος κανείς). Δηλαδή ότι η σχέση η δική του μαζί σου έχει ημερομηνία λήξης.

Link to comment
Share on other sites

Κορίτσια, ξέρω πολύ καλά οτι το δημιουργήσαμε εμεις αυτο το θέμα και όχι η πεθερά. Βέβαια επαναπαύθηκα οτι οι γιαγιάδες τα ξέρουν όλα αυτα (το μέτρο δηλαδή, και όχι την υπερβολη) και ήταν λάθος μου. Αλλά το μόνο που ρωτάω είναι αν είναι καλό ή κακό για το παιδί, και όχι πόσο σκατά τα έκανε η πεθερά μου... Κέλλυ έχεις δικιο... Μπορεί να ήταν βόλεμα, εγώ όμως το λέω απειρια.

 

τελικά, εσεις τι πιστεύετε... Είναι λάθος ή σωστο; Γνώμη ζητάω, όχι να δικαιολογηθω...

 

η ερώτηση μου ηταν: Αυτό που θέλω να ρωτήσω εσάς είναι: Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

 

θα απαντήσω καθαρά στην ερωτησή σου .για μένα όταν δεν δουλεύεις είναι λάθος να μεγαλλώνει άλλος το παιδί σου και να το ανατρέφει όπως θέλει αυτός. πρέπει να περνάς χρόνο με το παιδί σου να μάθεις τα χούγια του τις συνηθείες του. πες την πεθερά σου ότι θες περρισότερο χρόνο με το μωρό ή ότι θες πλέον για να μάθεις καλύτερα ότι θες να το ταίζεις και να το αλλάζεις μόνη σου έτσι θα κερδίσεις τις ωρες που θες

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

κάθε παιδί όταν έρχεται στον κόσμο έχει άμεση βιολογική και ψυχική ανάγκη από τους γονείς του και κυρίως από την μητέρα του....... ΠΡΕΠΕΙ για το καλό του να έχεις ΕΣΥ τον πρώτο λόγο στην ανατροφή του και βέβαια αν δεν δουλεύεις να ασχολείσαι και προσωπικά όσο περισσότερο μπορείς..... καλό είναι στην αρχή της ζωής του να ασχολείται ένα άτομο για να του εμπνέεται σταθερότητα και ασφάλεια..... δεν κάνουμε το παιδί μας μπαλάκι......

ας βοηθάνε οι γιαγιάδες (καθαριότητα παρασκευή τροφής ψώνια) αλλά εσύ να ταίζεις και να φροντίζεις το παιδί

ωραία η βοήθεια ...αλλά όλα έχουν το κόστος τους....... τώρα σας βλέπουν μικρούς και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχετε δικιά σας οικογένεια...μετά θα δυσκολευτείς να τους ξεκολήσεις και να τους αφαιρέσεις προνόμια ...κριτικής σε ΟΛΑ που μόνοι τους θα αποκτήσουν....αν σ΄αρέσει πάσο....αν όχι δράσε......και περιόρισέ τους.... όσο αργείς τόσο χειρότερα για την σχέση σου με τον αντρα σου που πρέπει να είναι καλή για το καλό σας και του παιδιού σας.....

Link to comment
Share on other sites

Λυπάμαι που θα σε προσγειώσω, αλλά δεν φταίει η πεθερά σου!!! Εσύ πρόσφερες το έδαφος για να πατήσει. Μην ξεχνάς, δεν είσαι η μόνη που έκανες καισαρική και είχες βαρύ παιδί. Τα ιδια κι εγώ και χιλιάδες άλλες, αλλά το παιδί οι μανάδες και οι πεθερές το έβλεπαν σχεδόν καθημερινά μεν, για 2 ώρες μόνο με τον απογευματινό καφέ δε. Αν ήθελαν να βοηθήσουν φεύγοντας έπαιρναν κανένα καλάθι ασιδέρωτα που το γυρνούσαν την άλλη μέρα. Ακόμα και για την αϋπνία και την κούραση που λες, έκανα υπομονή και όταν σχολούσε ο άντρας μου τότε αναλάμβανε αυτός το παιδί κι εγώ κοιμόμουν/έκανα μπάνιο/μαγείρευα κτλ.

 

Εννοείται πως αυτός που έχει την ευθύνη του παιδιού, αυτός θα κρίνει πού θα το πάει. Γι'αυτό και η πεθερά σου που είχε το παιδί στην επίβλεψή της όσο εσύ κοιμόσουν, γούσταρε να το πάει βόλτα και το έκανε. Πού είναι το κακό? επειδή δεν σου άρεσε όταν ξύπνησες και το έμαθες?

 

Κορίτσι μου ανέλαβε τις ευθύνες σου, γίνε η μάνα που θες να είσαι και μην δίνεις ευκαιρία σε κανέναν να εισβάλει στο σπίτι σου και τη ζωή σου. Όλα εξαρτώνται από εσένα και όχι από την πεθερά.

Συμφωνώ απόλυτα με τη My_Kelly.

 

... Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

 

Εξαρτάται πως το βλέπεις. Εγώ για παράδειγμα θεωρώ ότι ένα τόσο μικρό μωρό χρειάζεται μόνο τη μάνα του. Πιστεύω ότι δεν είναι σε θέση να χτίσει σχέσεις με κανέναν άλλο κι ότι η ενασχόληση άλλων με το μωρό, όχι απλά δεν του κάνει καλό αλλά το μπερδεύει και του δημιουργεί ανασφάλεια. Με αυτή τη λογική δεν έδωσα το παιδία μου σε κανέναν άλλο (εκτός από τον πατέρα τους) πριν απλώσουν μόνα τους τα χέρια για να πάνε. Και σε πληροφορώ ότι μια χαρά σχέσεις έχουν με τους παππούδες και τις γιαγιάδες, παρόλο που δεν τα είχαν αλλάξει - ταϊσει ΟΥΤΕ μία φορά, όταν ήταν νεογέννητα.

etCDp3.png hk8kp3.png

 

Η μαμά του Ευριπίδη και της Ιφιγένειας

Link to comment
Share on other sites

Δεν προλαβαίνω να διαβάσω τι σου έχουν απαντήσει οι άλλες κοπέλες αλλα γνωμη μου είναι πως το θέμα το ξεκίνησες λίγο λάθος.... εννοείται πως δεν μπορείς όταν έχεις ανάγκη τον άλλον να έχεις ανοιχτές αγκάλες και το σπίτι και το μωρο διαθέσιμο και όταν σταθείς στα πόδια σου να σου φταίει ο άλλος :P από την αρχή θα έπρεπε να είχες χειριστείς αλλιώς το θέμα.... επειδή όμως στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα, τώρα μπορείς να θέσεις τα όρια που πρέπει αλλά χωρίς να κάνεις τον άλλον να αισθανθεί άσχημα.... είσαι πολύ τυχερή που έχεις 2 γιαγιάδες να σε βοηθάνε.. εγώ εάν ήμουν στην θέση σου θα πέταγα από την χαρά μου!!!!!!!! δεν έχω βοήθεια ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, τα βγάζω πέρα ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΟΝΗ ΜΟΥ και βγάζω το καπέλο σε αυτές τις γιαγιάδες!!! δέξου την βοήθεια που σου προσφέρουν και την αγάπη στο παιδί σου....

Link to comment
Share on other sites

Λοιπόν, θα συμφωνήσω κι εγώ πως έδωσες όλα αυτά τα "προνόμια" στις γιαγιάδες και τώρα ασφαλώς τα θέλεις πίσω...

 

Κοίτα, κι εγώ πέρασα δυσκολίες που περιγράφεις (καισαρική, μικρόσωμη, βαρύ μωρό και άλλα πολλά) αλλά τα κατάφερα μόνη κι όταν γυρνώ πίσω βλέπω πως είτε οι ορμόνες, είτε η μητρότητα ή δεν ξέρω τι άλλο, μας κάνει γερές και δυνατές, αυτοθεραπευόμενες για να τα καταφέρουμε.

Τέλος πάντων, η λύση που μπορείς να έχεις για να επανακτήσεις τον έλεγχο, αφού αυτό ζητάς, είναι να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Δηλαδή απλά να φροντίζεις εσύ το μωρό σου. "Ασε, θα τον ταϊσω εγώ, άσε θα τα πλύνω εγώ, ασε, θα το αλλάξω εγώ" ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΟΥΝ, ΛΕΓΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ. Ετσι θα πρέπει να κάνεις στο εξής και για να μην παρεξηγηθείς, καλό είναι να την ενθαρρύνεις να κάθεται για την παρέα. Θα δεις πως σιγά σιγά θα μειωθεί η παρουσία της και όλοι θα'στε αγαπημένοι.

Προφανώς δεν φταίει η γυναίκα, μάλιστα βλέπω προσπάθεια να βοηθήσει όπως μπορεί.. και χαίρομαι που το βλέπεις. Γιατί... που να δεις τι σε περιμένει... Οσο μεγαλώνει το παιδί θα μεγαλώνει και η αγάπη σου αλλά και οι απαιτήσεις του. Γρήγορα θα ζητήσεις βοήθεια συνηδειτοποιημένα πια και είσαι ΥΠΕΡΤΥΧΕΡΗ που τις έχεις εκεί να έχουν την δύναμη και την χαρά να σε βοηθήσουν.

Και είσαι και τυχερή που θα το διορθώσεις τώρα γιατί γύρω στους 4 μήνες αρχίζει το παιδί να "δένεται" με τους γονείς περισσότερο και να συγχίζεται όταν το φροντίζουν πολλά πρόσωπα.

Link to comment
Share on other sites

Εγω θα σου πω οτι χανεις τις πιο πολυτιμες ομορφες στιγμες της ζωης του παιδιου σου.Εγω δεν εχω βοηθεια και ουτε τη θελω.Καλυτερα.Γνωρισα πιο ευκολα και πιο γρηγορα το παιδι μου.Χαιρομαι που δεν δουλευω και ειμαι 24 ωρες το 24ωρο με το παιδι μου.Σε ολες τις στιγμες ειμαι παρουσα οταν μου χαμογελασε μετα οταν γελασε σε οτι κανει ενα μωρουλινι γενικα. δεν τις αλλαζω με τιποτα.Δεν αφησα κανεναν να τον αλλαξει και γενικα να τον περιποιηθει παρα μονο τον πατερα του 2 φορες οταν πηγα στο γιατρο αν και τον παρακαλουσα στις αρχες που ξυπνουσε καθε 1.30 ωρα το βραδυ αλλα τελος παντων.Αγκαλιτσα μονο ο μπαμπας που τα βρισκουν :P Δεν κοιμαμαι καθολου βγαζουμε και δοντακια αλλα δεν με νοιαζει.Δεν τον χορταινω και μου σπαει τα νευρα το κλαμα.Μεσα στη ζωη ειναι.

 

Οτι ειπε η xena απο πανω.Σε οτι ειπε με καλυψε για το τι να κανεις.

lo5lp3.pngtumhp3.png
Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Δεν προλαβαίνω να διαβάσω τι σου έχουν απαντήσει οι άλλες κοπέλες αλλα γνωμη μου είναι πως το θέμα το ξεκίνησες λίγο λάθος.... εννοείται πως δεν μπορείς όταν έχεις ανάγκη τον άλλον να έχεις ανοιχτές αγκάλες και το σπίτι και το μωρο διαθέσιμο και όταν σταθείς στα πόδια σου να σου φταίει ο άλλος :P από την αρχή θα έπρεπε να είχες χειριστείς αλλιώς το θέμα.... επειδή όμως στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα, τώρα μπορείς να θέσεις τα όρια που πρέπει αλλά χωρίς να κάνεις τον άλλον να αισθανθεί άσχημα.... είσαι πολύ τυχερή που έχεις 2 γιαγιάδες να σε βοηθάνε.. εγώ εάν ήμουν στην θέση σου θα πέταγα από την χαρά μου!!!!!!!! δεν έχω βοήθεια ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, τα βγάζω πέρα ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΟΝΗ ΜΟΥ και βγάζω το καπέλο σε αυτές τις γιαγιάδες!!! δέξου την βοήθεια που σου προσφέρουν και την αγάπη στο παιδί σου....

 

Συμφωνώ απόλυτα, ένα απο τα ίδια και εγώ. βοήθεια παρα μόνο απο τον άντρα μου το πρωί 7-10 για να; κοιμηθώ και ψυχολογικη στήριξη μόνο απο τον ίδιο

Link to comment
Share on other sites

Για μενα λυπαμαι αλλα 7 και 8 ωρες τη μερα να εχει η γιαγια το μωρο χωρις εσυ να εργαζεσαι το θεωρω λαθος.Δλδ αν 8 ωρες ασχολειται η γιαγια με το μωρο...αλλες 8-10ωρες το μωρο κοιμαται...εσυ ποσο ασχολεισαι μαζι του?Κανα διωρο?Και απορω ειλικρινα που υπαρχυν μαμαδες που αυτο το θεωρουν νορμαλ.

 

Οσο για την απειρια που λες...δε νομιζω οτι χρειαζεται και καμια ιδιαιτερη πειρα για να μεγαλωσεις το παιδι σου.

 

ΒΑλε τις γιαγιαδες να σιδερωσουν κανα φορμακι και να πλυνουν κανα μπανιο αφου θελουν να βοηθησουν και ανελαβε το παιδι σου.Η σχεση μανας-παιδιου χτιζεται καθε μερα....δεν ειναι δεδομενη.

 

Και περα απο το παιδι δλδ να ειναι σπιτι η γιαγια καθε μερα 8 ωρες το θεωρω υπερβολικο.

Link to comment
Share on other sites

Για μενα λυπαμαι αλλα 7 και 8 ωρες τη μερα να εχει η γιαγια το μωρο χωρις εσυ να εργαζεσαι το θεωρω λαθος.Δλδ αν 8 ωρες ασχολειται η γιαγια με το μωρο...αλλες 8-10ωρες το μωρο κοιμαται...εσυ ποσο ασχολεισαι μαζι του?Κανα διωρο?Και απορω ειλικρινα που υπαρχυν μαμαδες που αυτο το θεωρουν νορμαλ.

 

Kαι'γω απόρησα αλλά λέω μπορεί να είμαι λάθος...

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites

Αυτό που θέλω να ρωτήσω εσάς είναι: Είμαι υπερβολική; Έχει συμβεί και σε σας να ασχολούνται οι γιαγιάδες από τόσο μικρή ηλικία; Κι αν είναι λάθος, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;

Νομιζω εισαι λιγααααααακι υπερβολικη.Την μικρη μου μεχρι 8 μηνων την ''μεγαλωνε'' η μητερα μου.Και λεω δοξα τω Θεω,γιατι κι εμεις δεν καταρρευσαμε και τη φροντιζε περιφημα.Εχτισαν μια πολυ καλη σχεση(δεν μιλαω για πεθερα επειδη βρισκεται μακρια αλλα οταν παμε της την αφηνουμε εξ ισου).Τωρα που μεγαλωσε μια χαρα ξερει ποια ειναι η μαμα και ποιες οι γιαγιαδες απλως τις υπεραγαπα.Εγω πιστευω οτι εισαι τυχερη παντως;)

Link to comment
Share on other sites

Και εγώ δεν έχω καταλάβει γιατί το μωρό είναι 3 μηνών και οι γιαγιάδες χτυπάνε 8ωρα εναλλάξ.

 

Φυσικά και είναι λάθος αυτό για να απαντήσω στο ερώτημά σου. Δεν φταίνε όμως οι γιαγιάδες.

 

Αν χρειάζεσαι βοήθεια, εκείνη θα μπορούσε να αφορά τις δουλειές του σπιτιού. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να ασχολούνται καθόλου με το μωρό, ή να μην το αλλάζουν ποτε ή να μην το βγάζουν βόλτα. Αλοίμονο! Αλλά από το μήνυμά σου καταλαβαίνω ότι έχεις επαναπαυθεί και τώρα ξαφνικά αρχίζεις να το συνειδητοποιείς.

 

Αυτό που πρέπει να κάνεις τώρα είναι να αρχίσεις να ασχολείσαι με το μωρό και να εξηγήσεις στις γιαγιάδες ότι πλέον έχεις σταθεί στα πόδια σου και δεν χρειάζεσαι τόσες ώρες βοήθεια.

 εχω δυο μπουμπουκακια

Link to comment
Share on other sites

Κι εγώ αν ήμουν γιαγιά πάντως, θα προτιμούσα να ασχολούμαι με το εγγονάκι μου παρά με το σίδερο και τα κατσαρολικά, που θα τα είχα φάει στη μάπα μια ζωή...

 

θα σε προσγειώσω κι εγώ σαν τη my kelly, λέγοντάς σου ότι από τα γραφόμενά σου βγαίνει ένας άνθρωπος ολίγον άβουλος... "δεν είχα εμπειρία από παιδιά, είχα προβλήματα υγείας, έκανα καισαρική, δεν είμαι χεροδύναμη", η στάση σου δείχνει πολύ παθητική. Να σου δώσω και μια άλλη οπτική, που κάλλιστα θα μπορούσε να σου πει ως επιχείρημα και η πεθερά σου; Τον πρώτο δύσκολο καιρό του μωρού σε βόλευε μια χαρά να το αναλάβουν άλλοι ως προς τη φροντίδα του, τώρα που έστρωσε και είναι και σε μια ηλικία με χαμόγελα, αντιδράσεις κλπ, θυμήθηκες τη σχέση μαζί του και θες να αναθέσεις στις βοηθούς ρόλους πιο υποστηρικτικούς... ;)

 

εγώ θα σου έλεγα σιγά-σιγά να αρχίσεις να αναλαμβάνεις μόνη σου ευθύνες και να απαλλάξεις και τις δύο γιαγιάδες από τις αγγαρείες και να τους δώσεις την απόλαυση να χαίρονται το εγγόνι τους μόνο για παιχνίδι.

Time flies like the wind; fruit flies like bananas
 

Link to comment
Share on other sites

Κι εγώ αν ήμουν γιαγιά πάντως, θα προτιμούσα να ασχολούμαι με το εγγονάκι μου παρά με το σίδερο και τα κατσαρολικά, που θα τα είχα φάει στη μάπα μια ζωή...

 

θα σε προσγειώσω κι εγώ σαν τη my kelly, λέγοντάς σου ότι από τα γραφόμενά σου βγαίνει ένας άνθρωπος ολίγον άβουλος... "δεν είχα εμπειρία από παιδιά, είχα προβλήματα υγείας, έκανα καισαρική, δεν είμαι χεροδύναμη", η στάση σου δείχνει πολύ παθητική. Να σου δώσω και μια άλλη οπτική, που κάλλιστα θα μπορούσε να σου πει ως επιχείρημα και η πεθερά σου; Τον πρώτο δύσκολο καιρό του μωρού σε βόλευε μια χαρά να το αναλάβουν άλλοι ως προς τη φροντίδα του, τώρα που έστρωσε και είναι και σε μια ηλικία με χαμόγελα, αντιδράσεις κλπ, θυμήθηκες τη σχέση μαζί του και θες να αναθέσεις στις βοηθούς ρόλους πιο υποστηρικτικούς... ;)

 

εγώ θα σου έλεγα σιγά-σιγά να αρχίσεις να αναλαμβάνεις μόνη σου ευθύνες και

να απαλλάξεις και τις δύο γιαγιάδες από τις αγγαρείες και να τους δώσεις την

απόλαυση να χαίρονται το εγγόνι τους μόνο για παιχνίδι.

 

Θα συμφωνήσω με το κορίτσι μας απόδω:-D.Είσαι μάνα λειτούργησε σαν μάνα.Δεν λέω σε μία ανάγκη χρειάζονται αλλά όχι κάθε μέρα ,όχι συνέχεια.Τα παιδια μας είναι δικιά μας ευθύνη.Ούτε εγώ τον περίμενα τον αντράκο μου αλλά μπήκα στο ρόλο από την πρώτη στιγμή που τον κράτησα στην αγκαλιά μου.Το επόμενο πρωινό της καισαρικής πόναγα τρελά δεν μπορούσα να κουνηθώ αλλά με το που μου τον έφεραν σήκωθηκα.Και στο σπίτι ,εκεί τρέξιμο.Δεν λέω κοριτσάκι μου πως είναι εύκολο αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.Λάθος ξεκίνημα έκανες διόρθωσε το τώρα.Η μίλα με την πεθερά σου όπως έκανες με την μητέρα σου ή διακριτικά μην την αφήνεις να κάνει τόσα πράγματα.Έχεις δίκιο δεν πρέπει να ασχολούνται τόσο πολύ με το παιδί αλλά δυστηχώς εσύ το επετρεψες:rolleyes:... Χωρίς παρεξήγηση ε;

Link to comment
Share on other sites

Θα συμφωνήσω με το κορίτσι μας απόδω:-D.Είσαι μάνα λειτούργησε σαν μάνα.Δεν λέω σε μία ανάγκη χρειάζονται αλλά όχι κάθε μέρα ,όχι συνέχεια.Τα παιδια μας είναι δικιά μας ευθύνη.Ούτε εγώ τον περίμενα τον αντράκο μου αλλά μπήκα στο ρόλο από την πρώτη στιγμή που τον κράτησα στην αγκαλιά μου.Το επόμενο πρωινό της καισαρικής πόναγα τρελά δεν μπορούσα να κουνηθώ αλλά με το που μου τον έφεραν σήκωθηκα.Και στο σπίτι ,εκεί τρέξιμο.Δεν λέω κοριτσάκι μου πως είναι εύκολο αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.Λάθος ξεκίνημα έκανες διόρθωσε το τώρα.Η μίλα με την πεθερά σου όπως έκανες με την μητέρα σου ή διακριτικά μην την αφήνεις να κάνει τόσα πράγματα.Έχεις δίκιο δεν πρέπει να ασχολούνται τόσο πολύ με το παιδί αλλά δυστηχώς εσύ το επετρεψες:rolleyes:... Χωρίς παρεξήγηση ε;
συμφωνώ και με σένα και με την κινκατζουτζου με την οποία συμφωνείς!

Να συμπληρώσω μόνο πως τα λάθη στο ξεκίνημα είναι τα πιο δύσκολα να διορθωθούν...και θέλει και αυτό τον αγώνα του...

ένα τόσο δα ανθρωπάκι με κάνει καλύτερο άνθρωπο, σ'αγαπώ!

Link to comment
Share on other sites

Τα τόσο μικρά μωράκια όπως το δικό σου έχουν μεγάλη ανάγκη να τα φροντίζει η μαμά τους και να μην μπερδεύονται πολλά άτομα, γιατί αυτό τα κάνει να νιώθουν ανασφάλεια. Το ίδιο άγγιγμα, οι ίδιες κινήσεις, η ίδια μυρωδιά, το ίδιο βλέμμα , η ίδια φωνή... Είναι πάρα πολύ σημαντικό για το μωράκι λοιπόν να το φροντίζεις κυρίως εσύ. Μπορείς να το εξηγήσεις στην πεθερά σου με ωραίο τρόπο κ νομίζω πως θα συμφωνήσει αν καταλάβει ότι είναι για το καλό του παιδιού. Δεν είσαι υπερβολική που το επιθυμείς αυτό. Οι γιαγιάδες κ οι παππούδες θα το πάρουν μια αγκαλίτσα όταν έρθουν να το δουν αλλά εσύ θα είσαι το άτομο που θα είναι υπεύθυνο για την φροντίδα του κ για την ανατροφή του.(και ο μπαμπάς του βέβαια :-))

"Great is the human who has not lost his childlike heart"-Mencius

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...