Πες το στην μανούλα...

[myrto]

Μα τι σύμπτωση, ότι συζητούσα το θέμα στο καφέ....

 

Η δικιά μου δε μου λέει τίποτα για το σχολείο, μα τίποτα. Φέτος, νηπειαγωγείο, αναφέρει που και που κάτι, αλλά πέρσι άκουγα τις άλλες μαμάδες να μου διηγουνται διάφορα και έμενα με ανοιχτό το στόμα! "Μα που τα ξέρετε αυτά;" ''Μας τα είπαν...."

 

Λογική η εξήγηση ότι δεν θέλουν να τα λέμε αλλά και το τάχα μου αδιάφορο δεν πιάνει γιατί η κόρη μου έχει αλλεργία στο μανιπουλάρισμα που το πιάνει με τη μια (η απλώς εγώ είμαι χάλια στην υποκριτική).

 

Έχει διαβάσει καμιά σας κάποιο σχετικό άρθρο ή βιβλίο να μας συστήσει;;; Θα ήθελα πολύ να μαθαίνω πράγματα για το σχολείο της και έχω λίγο απελπιστεί.....

[pax]

Λογική η εξήγηση ότι δεν θέλουν να τα λέμε αλλά και το τάχα μου αδιάφορο δεν πιάνει γιατί η κόρη μου έχει αλλεργία στο μανιπουλάρισμα που το πιάνει με τη μια.

 

Έτσι ακριβώς.

Δεν ξέρω αν θα αναγκαστώ να αλλάξω γνώμη στο μέλλον, αλλά προς το παρόν η άποψή μου συνοψίζεται στο εξής:

Δεν είναι υποχρεωμένα να μας πουν τίποτε, ό,τι αποφασίσουν να μας πουν, το δεχόμαστε ως δώρο.

[DALIA]

Δεν είναι υποχρεωμένα να μας πουν τίποτε, ό,τι αποφασίσουν να μας πουν, το δεχόμαστε ως δώρο.

 

ακριβώς με το παραπάνω έχω πλέον συμβιβαστεί, εκτός αν τον βλέπω πολύ προβληματισμένο που κάνω το παραπάνω που έγραψα.Του υπενθυμίζω πόσο ξελαφρώνουμε και βρίσκουμε λύσεις αν το συζητήσουμε με τη μανούλα.

υ.γ. ποτέ μα ποτέ μην προδώσετε την εμπιστοσύνη τους όσο αναφορά τα μυστικά τους, ότι και να είναι αυτό...( ακόμη και στον μπαμπά αν το πείτε να μην το καταλάβουν )

[pax]

Άσε που αν απλώς χαίρεσαι το χρόνο μαζί τους και δεν πολυρωτάς, μπορεί στο τελείως άσχετο να σου ξεφουρνίσουν κάτι πολύ σημαντικό. Μου έχει τύχει αρκετές φορές, ενώ λεπτομέρειες του τύπου τι έφαγαν και τι ζωγράφισαν και με ποιον έπαιξαν δεν μου λένε ποτέ.

[Λαΐδα]

Σε αυτή την ηλικία είναι πολύ πιθανό να μην έχει καταλάβει εσύ δεν ξέρεις πώς περνάει και τι κάνει. Να μην έχει συνειδητοποιήσει δηλ. ότι δεν είσαι εκεί ή το ότι δεν είσαι εκεί σημαίνει ότι δεν έχετε την ίδια εμπειρία εκείνη της στιγμή.

 

Το ίδιο και για την έκφραση των συναισθημάτων της. Ίσως να μην ξέρει πώς λέγεται αυτό που νιώθει ή ακόμη και να μην καταλαβαίνει ότι νιώθει κάτι εκείνη τη στιγμή. Η αναγνώριση του συναισθήματός μας και η σχετική αυτεπίγνωση είναι το πρώτο πρώτο κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης και χρειάζεται πολλή εξάσκηση για να το κατακτήσεις. Σκέψου ότι ακόμη κι ενήλικες δεν το καταφέρνουν πάντα.

 

Όντως ισχύει αυτό που λες για το χρόνο. Σκέψου ότι το να βάλουν ιστορία στη σειρά είναι στόχος του νηπιαγωγείου (5 ετών)

αυτο ακριβως πιστευω οτι συμβαινει! Και για αυτο σιγα σιγα θα ηθελα να βοηθησω το παιδι μου να το καταφερει. Για αυτο το λογο δεν δεχομαι πως 'το αφηνω να μου πει ο,τι θελει και ο,τι νομιζει'. Αυτο θα συμβει αργοτερα πιστευω.

Πιανω λοιπον την κουβεντουλα, παντα ευχαριστα, καθολου επικριτικα ο,τι και να εχει γινει και στο τελος σχολιαζουμε μαζι ολα αυτα που μου απανταει...οσο θελει αυτος να σχολιασουμε.

Στην αρχη ηταν δυσκολο να το κανει και επαιρνα μονολεκτικες απαντησεις. Τωρα που ειναι πρωτακι παντα θα μου πει κατι...Μου αρεσει που με εμπιστευεται και ειναι σημαντικο οπως ειπαν και οι αλλες κοπελες να μην προδωσουμε αυτην την εμπιστοσυνη.

[Μαρια2010]

Ο δικος μου παντως τα λεει ολα,δεν ξεχναει τιποτα...αφου καμαι φορα μου λεει ..καλα δεν θα με ρωτησεις πως εφαγα και αν το εφαγα ολο;;;αν ξεχασω κατι να τον ρωτησω μου τη λεει .Δυο φορες που δεν εβγαζε κιχ και δεν ελεγε τιποταααα,πηρα κατι ςραιοτατα αρκουδακια και ενα χαρτινο σπιτακι και παιξαμε κουκλοθεατρο....εμαθα αυτα που ηθελα...παιξαμε και το ευχαριστηθηκαμε.Δυο σε ενα.Η να την ρωτας λιγο πριν κοιμηθει,εμεις ξαπλωνουμε στο κρεβατι,χαλαρωνουμε κοιταμε το ταβανι και τα ξερναμε ολαααα.....βεβαια καπου εκει ενδιαμεσα αρχιζει και η μυθοπλασια αλλα οκ γρηγορα επανερχεται.Δοκιμασε το κουκλοθεατρο,ισως πετυχει....αλλιως ασε την ησυχη ,ειναι και στον χαρακτηρα του καθε παιδιου,αλλο τα λεει αλλο παλι οχι.

[jackrussel]

Δεν νομιζω οτι ειναι προσωπικο θεμα. Ειναι η καθημερινοτητα τους και δεν τους κανει εντυπωση. Αν κανουν κατι διαφορετικο δεν το λενε?

Πχ σημερα ο μεγαλος πηγαν με το σχολειο στο super market (το ηξερα γιατι τους ειδε η γιαγια). Μου λεει λοιπον χωρις να τον ρωτησω: Ξερεις ποιον ειδα σημερα?κτλ.

Οταν τον ρωτησα τι κανατε εκτως απο το σουπερ μαρκετ μου ειπε τιποτα. Απο τις 8μιση μεχρι τις 5μισι (αντε μειον μια ωρα στο σουπερμαρκετ) δεν μπορει να μην εκαναν τιποτα. απλα δεν εκαναν κατι διαφορετικο απο οτι κανουν τις αλλες μερες...

 

συμφωνω ασε που νομιζω οτι δεν θυμουνται πολλες φορες κιολας, δεν ειναι σαν τους ενηλικες,,,κανουν κατι τελειωνει μετα ξεχνανε ειδικα αν ειναι στα πλαισια ρουτινας

[moon child]

αυτο ακριβως πιστευω οτι συμβαινει! Και για αυτο σιγα σιγα θα ηθελα να βοηθησω το παιδι μου να το καταφερει. Για αυτο το λογο δεν δεχομαι πως 'το αφηνω να μου πει ο,τι θελει και ο,τι νομιζει'. Αυτο θα συμβει αργοτερα πιστευω.

Πιανω λοιπον την κουβεντουλα, παντα ευχαριστα, καθολου επικριτικα ο,τι και να εχει γινει και στο τελος σχολιαζουμε μαζι ολα αυτα που μου απανταει...οσο θελει αυτος να σχολιασουμε.

Στην αρχη ηταν δυσκολο να το κανει και επαιρνα μονολεκτικες απαντησεις. Τωρα που ειναι πρωτακι παντα θα μου πει κατι...Μου αρεσει που με εμπιστευεται και ειναι σημαντικο οπως ειπαν και οι αλλες κοπελες να μην προδωσουμε αυτην την εμπιστοσυνη.

 

 

Και εγώ πιστεύω ότι αυτό ενθαρρύνεται και διδάσκεται… γι’ αυτό και προσπαθώ…

Ας μας γράψει κάποια από τις νηπιαγωγούς λίγα πράγματα για την έννοια του χρόνου, της αλληλουχίας και της αφήγησης στα νήπια… πως τα βοηθάμε να τα αναπτύξουν? Πως τα βοηθάμε να μάθουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους?

Πραγματικά ώρες ώρες πιστεύω πως η κόρη μου δεν λέει πολλά γι’ αυτό τον λόγο… δεν ξέρει πως… και επειδή η μυθοπλασία είναι πιο εύκολη το ρίχνει στα παραμύθια…

[kourkoumpini]

Και εγώ πιστεύω ότι αυτό ενθαρρύνεται και διδάσκεται… γιʼ αυτό και προσπαθώ…

 

Ας μας γράψει κάποια από τις νηπιαγωγούς λίγα πράγματα για την έννοια του χρόνου, της αλληλουχίας και της αφήγησης στα νήπια… πως τα βοηθάμε να τα αναπτύξουν? Πως τα βοηθάμε να μάθουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους?

 

Πραγματικά ώρες ώρες πιστεύω πως η κόρη μου δεν λέει πολλά γιʼ αυτό τον λόγο… δεν ξέρει πως… και επειδή η μυθοπλασία είναι πιο εύκολη το ρίχνει στα παραμύθια…

 

παντως και η μυθοπλασια δεν παυει να ειναι αφηγηση και μαλιστα με αλληλουχια γεγονοτων. η λογοτεχνια εινια αυτο ακριβως, μυθοπλαστικη αλληλουχια γεγονοτων, σκεψεων, συναισθηματων κτλ. αυτο στο λεω επειδη βλεπω οτι σε ενδιαφερει πολυ. η αναγνωση παραμυθιων, βιβλιων και γενικα η ομιλια-συζητηση, ακομα και εκφωνηση "λογου" με αλληλουχια γεγονοτων βοηθαει. σταδιακα θα το κατακτησει. και εγω νομιζω οτι εινια μικρη ακομα.

 

εγω θα σου ελεγα να μην ρωτας απο το τηλ. θες να της μιλας, το καταλαβαινω, αλλα καλυτερα να μην ρωτας, να λες εσυ αυτα που θες. ουτε να ρωτας ακριβως μολις γυρναει απο το σχολειο γιατι θελει να ηρεμησει και να "ξεκουραστει" και να ξαναμπει στο ρυθμο του σπιτιου. καλυτερα το βραδυ αγκαλιτσα στον καναπε με παραμυθια, χαδακια, παιχνιδια κτλ.

[moon child]

κουρκουμπίνι πιστεύω οτι η αφήγηση φανταστικών γεγονότων, έτσι όπως την βλέπω δηλαδή να μιλάει, της βγαίνει πολύ πιο εύκολα, γιατί δεν χρειάζεται να γίνει πιστά, μπορεί σε κάθε φράση να παίρνει όποιο δρόμο θέλει...

 

η εξιστόρηση όμως πραγαμτικών γεγονότων την κάνει να κομπιάζει, και να προσπαθεί...

 

περεπιμπτόντως, σήμερα με την αναθεματισμένη την μέρκελ και το κομφούζιο στο κέντρο, της θεσσαλονίκης το κέντρο, και ας ήταν η μέρκελ στην αθήνα, με έκανε από τις 7 που έφυγα απ το γραφείο να φτάσω σπίτι στις 10... την είδα μια ώρα. απέσπασα 3 πληροφορίες, οτι η κυρία είπε αν με πονάει το αυτάκι να μένω σπίτι, η τριδυμούλες δεν με παίζουνε γιατί με φοβούνται (αυτό με έκανε να θέλω να ρωτήσω τις 1000 και μία ερωτήσεις μαζί) και οτι ο γιώργος μάριος δεν έκλαιγε σήμερα...

 

κάτι είναι και αυτό...

 

καμία προταση αναγνωσματος από τις νηπιαγωγούς μας?

[UFO]

ειναι προφανές οτι κάνεις τις ΛΑΘΟΣ ερωτήσεις στο παιδι

[moon child]

.... ομολογώ οτι δεν ομιλώ επαρκώς την νηπιακήν...

 

ποιές είναι οι σωστές ερωτήσεις?

[UFO]

.... ομολογώ οτι δεν ομιλώ επαρκώς την νηπιακήν...

 

ποιές είναι οι σωστές ερωτήσεις?

 

εχω μέθοδο )))

 

έλα αστειεύτηκα

λοιπόν σοβαρα

 

εγω δεν αντιμετωπίζω το πρόβληματισμό σου καθώς το παιδι μου είναι ρουφιανακι μεγαλο ( με όρια)

ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ / ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗ ΜΑΜΑ

 

δεν ειναι όμως κατι που το είχε εκ γεννητής ή που το απέκτησε μια νύχτα με φεγγαρι

 

ειναι κατι που χτίσαμε παρέα ..

(παραδειγμα)

 

ειχαμε αρχίσει κοντα στα τρία

μετα την δουλεία πίναμε τσάι και καλα καναμε τις κουτσομπόλες και ξεφουρνιζε διάφορα

μετα στη καθημερίνοτητα σιγα σιγα : τα χα παρει κρανιο με κατι στη δουλεια και οταν γυριζα σπίτι δε τη ρωταγα τι και πως στο σχολείο

αλλα της ελεγα τι εγινε στη δουλειά μου και τη ρωταγα τη γνωμη της τι να κανω κλπ

 

ημουν λυπημένη το λεγα το μολογαγα

η μαμα ειναι τωρα λυπημενη για αυτο και για αυτο !

ήμουν θυμωμένη ; ελεγα η μαμα είναι θυμωμένη γιατι εγινε αυτο κι αυτο !

 

 

ετσι σιγα σιγα κι αυτη αρχισε να τα λεει όλα ακόμα και τα ασχημα της , τις σκανταλιές της ....

μαμα σημερα πχ στη ταξη τσίμπισα τη ταδε και δε με είδε η δασκαλα να της το πεις αυριο ε ;

 

 

και βεβαια αυτο που σου λεει η mriki οταν υπαρξουν στιγμές που ΔΕΝ θελει να πει κατι ρωτάω τη barbie της τη φραουλίτσα της τις winx της

και τα ξερνάνε ολα οι ρουφιάνες

ακόμα ΚΑΙ ο Γκάρι ο σαλιγκάρης

 

 

το τηλ δε , δεν το βρίσκω και την καλύτερη μεθοδο ανακρισης !

στο σπίτι θα σου λεγα οταν γυρίσεις ... έστω μιση ώρα role playing και θα ξεφουρνίσει διαφορα !

[DEMS]

…

 

Επίσης έχει και ένα θέμα με το να περιγράψει τον χρόνο… πχ το «πριν από» και «μετά το» το βρίσκουμε, αλλά μας δυσκολεύει λίγο η χρονική σειρά των πραγμάτων, και ότι μας στρεσάρει το παρατάμε…

 

Για τα παιδιά μόνο το "τώρα" είναι χειροπιαστό, το "πριν" σβήνει και το "μετά" απλά δεν υπάρχει.

 

Θα σε βοηθούσε πολύ πιστεύω να διαβάσεις λίγο για τον τρόπο που σκέπτονται τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία, γιατί είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο των ενηλίκων.

Θα συμφωνήσω σε αυτό. Τα παιδί δεν είναι μικρογραφία ενήλικα.

 

Η σχέση εμπιστοσύνης χτίζεται σε βάθος χρόνου. Πρέπει να είσαι διατεθειμένη να την ακούσεις, όταν θέλει εκείνη να μιλήσει. Να είσαι διατεθειμένη να διακόψεις αυτό που κάνεις, όταν ζητήσει την προσοχή σου. Υπομονή θέλει.

[moon child]

Αχ ρε άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο…. Εγώ ποιον να ρωτήσω? Το 4X4 που διάλεξε μέσα σε 100 μωρά και 100 καρότσια, και ζήτησε για αγαπημένο παιχνίδι? Παίζει βέβαια ο γατούλης, θα δω τι μπορώ να κάνω μ’ αυτόν… αλλά δεν τον κόβω πολύ ομιλιτικό….

Οι νηπιαγωγίνες πάντως πολύ με στεναχώρησαν…

τς τς τς , ούτε μία πρόταση για ανάγνωσμα… σας μονοπώλησε το θέμα με την απαράδεκτη συμπεριφορά και πέρασε το δικό στο ντούκου… πείτε κάτι βρε κορίτσια… περιμένω κερί αναμένο

[Λαΐδα]

εγω σου ειπα....μπουρου μπουρου, χαλαρα και ωραια... Και θα γινετε φιλες! (δεν ειμαι νηπιαγωγος)

[mmdad]

Μηπως με τις εωτησεις μπεεδευεται? Χτες ο μεγαλος μου ειχε ορεξη και αρχισε μονος του να μου λεει για τις εργασιες που εκαναν. Μετα αρχισε να μου περιγραφει το φαγητο αλλα κολλησε στην μεταφραση και στο τελος μου ειπε οτι μπηκε τιμωρια. Μια φορα ενω ο φιλο του δυο. Μου εκανε αναπαρστηαση πως μπηκαν τιμωρια αλλα οταν τον ρωτησα γιατι μου ειπε: Σταματα να μιλας. Σου μιλαω εγω. Δεν με ακους?

[moon child]

ανάκριση Live!

 

.... αυτή την στιγμή ρωτάω μια μίνι μάους τι έκανε σήμερα, και μου λέει οτι ζωγράφισε τις βούλες από το φουστάνι της, αλλά επειδη οι βούλες ήταν πολλές κουράστηκε τώρα πάει για ύπνο και θα μας πει τα νέα αργότερα... ίσως αύριο.....

 

τώρα ο δράκος λέει τα νέα του είναι κάπως έτσι

 

μπρουμπρ πμπορ πμουρ μπρ

 

 

και πάλι με παράτησε γιατί είναι ώρα για μπάνιο...

 

όταν δεν μπορεί να κάτσει στο ίδιο σημείο για πάνω από 1 λεπτό... δεν θα μου κάτσει...

 

εν τω μεταξύ από τότε που το εντόπισα έχω κολλήσει και γω... θέλω να σημειώσω μια κάποια πρόοδο...

[UFO]

επείδη θέλεις να παρεις το phd σου στην παιδοψυχολογία σε ταχύρρυθμα θα σου πω το εξής :

 

ένα ωραίο βιβλίο - το οποιο απευθύνεται σε θεραπευτές βέβαια -

και μέσα απο διάφορες μεθόδους και παραδείγματα εξηγεί πλαγίως και το πως λειτουργεί ένα παιδι

συναισθηματικά - ψυχικά απέναντι στα γεγονότα

ειναι το Θεραπεία μέσο του παχνιδιού (anna cattanach εκδόσεις Σαββάλας)

 

η εξιστόρηση της καθημερινότητας

η έκφραση -λεκτική- των βιωμάτων και των συναισθημάτων δεν ειναι κατι ευκολο ΟΥΤΕ για ενήλικες

 

πόσο μαλλον για ένα παιδι

 

και βέβαια όπως και να έχει θα πρεπει να ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙΣ τον χαρακτήρα του παιδιού

 

 

λυπάμαι ειλικρινά άλλο σκονάκι δεν εχω να σου δώσω

...

[Καλλιτεκνια]

.... ομολογώ οτι δεν ομιλώ επαρκώς την νηπιακήν...

 

ποιές είναι οι σωστές ερωτήσεις?

χαχαχαχαχαχα να εισαι καλα,δακρυσα!θελω κι εγω να μαθω καθως η δικια μου ειναι πιο σφιγγα κι απ της Αιγυπτου!Μου κανει και παρατηρησεις:Μαμα,αφου εμενα δεν με νοιαζει πως λενε τα αλλα παιζακια εσενα γιατι σε νοιαζει???:oops::oops:

[miriki]

μαρή παραπονιάρα φεγγαροπαιδούλα.... έχω νηπιαγωγείο στο οποίο παρουσιάστηκα την ίδια μέρα με τα παιδιά (κοινώς ακόμη δεν το έχω οργανώσει και τρέχω πανικόβλητη), ένα τρίχρονο μιρίκι, άντρα, σπίτι και διδακτορικό εν εξελίξει.

 

Για να λειτουργήσει ο,τιδήποτε με τα παιδιά θέλει ΥΠΟΜΟΝΗ. Το χτίζεις πετραδάκι πετραδάκι (το άντρα θέλω τώρα τον θέλω ξέχνα το). Ξεκίνα λοιπόν από αυτό.

 

 

Κατά τα λοιπά.

Δοκίμασε το παλιό, αλλά καλό Εξελικτική Ψυχολογία 2 του Παρασκευόπουλου (εμείς οι παλιές από εκεί μάθαμε που μας παν τα τέσσερα).

 

Γκούγκλαρε : Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget), προλειτουργικό ή προσυλλογιστικό στάδιο, ανιμισμός, εγωκεντρισμός νηπίου, ανάπτυξη νηπίου.

 

Και το κυριότερο γιατί δε ρωτάς το 4Χ4; Μια χαρά μπορεί κι εκείνο να σου απαντήσει. Επιπλέον μπορείς να πεις τον πόνο σου στο 4Χ4 και να σε ακούσει περίφημα (όπως κάνουν και οι άντρες άλλωστε). Τέλος αν την βάζεις κάτω όλη την ημέρα ξέχασέ το. Θα φρικάρει και θα γίνει στρείδι. Λίγο λίγο..... Επίσης συζητώντας για κάτι άλλο (π.χ. τη ζωγραφιά που φτιάχνει εκείνη τη στιγμή ή το φαγητό που μαγειρεύεις) μπορεί να προκύψει και κάτι ακόμα (αυτό που ο συντονιστής θα μας διέγραφε ως οφ τόπικ, αλλά μια χαρά πληροφορίες θα σου δώσει).

[miriki]

Α κι επειδή σε πήρε γραμμή, μην τη ρωτήσεις τίποτα για μερικές μέρες. Απλά φρόντισε να είναι μπροστά όταν συζητάς εσύ για τη μέρα σου με κάποιον άλλο (π.χ. το μπαμπά ή κάποιο άλλο σημαντικό για εκείνη ενήλικα). Εμείς το έχουμε στάνταρ με τον άντρα μου όταν γυρνάει να κάνουμε μια περίληψη επεισοδίου και τα ακούει όλα ο μικρός (επιλεγμένα τόπικς εννοείται πλέον) και αρχίζει κι εκείνος να ρωτάει να συμπληρώνει και να λέει τα δικά του.

 

Κοινώς να μην είναι κάτι που γίνεται μόνο για εκείνη, αλλά από ενδιαφέρον για όλους.

[kyra]

Επίσης -δεν ξέρω αν αναφέρθηκε- έχει σημασία το πώς αντιδράς σε κάτι που λέει το παιδί. Αν πχ. σου πει ότι ο φίλος της ο στέφανος έχασε το μακ κουίν του και έκλαιγε, κι εσύ πεις:α, καλά, λοιπόν, τί άλλο έγινε?, πάει την έχασες.

Επίσης, αν σου πει, σήμερα η δασκάλα με έβαλε τιμωρία, κι εσύ πεις: Τί έκανες?, πάλι την έχασες.

 

Πρέπει να υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για διάλογο, όχι για πληροφόρηση μονομερή. Αλλιώς τα παιδιά το καταλαβαίνουν.

Αυτό δεν αφορά την κατηγορία των παιδιών που μιλάνε ακατάπαυστα (έχω κι απ' αυτό), γιατί αυτά ΔΕΝ μπορούν να κρύψουν κάτι.

[Lucy]

καλησπέρα κόρες,

 

αν και συγκλονισμένη από το θέμα της ημέρας, θα παραθέσω εδώ τον προβληματισμό μου...

 

τελευταία λείπω ακόμη περισσότερες ωρες από το σπίτι... φεύγω στις 7μιση και γυρίζω τις καλές μέρες στις 7μιση...

 

την προηγούμενη εβδομάδα, που είχε κακές μέρες, είδα τα μικρά μου σύνολο 6-7 ώρες...

 

γυρίζω λοιπον, ή την πέρνω τηλέφωνο όταν ξέρω οτι φτάνει σπίτι, και λέω στην μεγάλη μου, που είναι 4 παρά κατι, πως πέρασες αγάπη? τι κάνατε στο σχολείο? πες στην μαμά πως ήταν η μέρα σου? και φυσικά συγκεκρμένες ερωτήσεις, τί ζωγράφισες σήμερα? Σε τάισε η γιαγιά μπιζελάκια? Τί είδες στο όνειρο το μεσημέρι (της αρέσει να λέει τα όνειρα της)

 

δυστυχώς όμως δεν ανοιγει πολές πολές κουβέντες... είναι ζωηρή, υπερικινητική και ανυπάκουη...

 

θέλω να την μάθω να μου δίνει ραπόρτο, πείτε το όπως θέλετε, αλλά θέλω να ξέρω λεπτομέρειες της μέρας της... ΄θελω να μου λέει λεπτομέρειες για όταν είναι μακρυά μου, θέλω να ξέρω όσα περισσότερα γίνεται...

 

θέλω να μάθει να μου μιλάει, να νιώθει άνετα να μου λέει τα πάντα...

 

ας μήν εστιάσουμε στην σχίζα της μάνας που θέλει να έχει τον έλεγχο... ας μιλήσουμε για τα παιδιά...

 

πως τα κάνουμε να μας ανοίγονται? πως διδάσκεται η επικοινωνία σε ποιο συγκεκριμένα πλαίσια, όπως του έχεις 2 ώρες να κάνεις και να μάθεις τα πάντα?

 

ακούω ιδέες...

 

Εγώ ρωτάω έμμεσα. πχ αντί να ρωτήσω ακριβώς τι έκανε, της λέω πως πέρασα εγώ τη μέρα μου και ανοίγουμε κουβέντα.

 

Ρωτάω και ευθέως: "πως τα πέρασες σήμερα?" αλλά ξέρω ότι η απάντηση που θα λάβω είναι "καλά". Οπότε μετά πιάνω κουβέντα. Αν αρχίσω να ρωτάω λεπτομέρειες πχ τι ζωγράφισες, τι έφαγες, πόσο έφαγες, τι σας είπε η δασκάλα κτλ, ξέρω ότι γίνεται κουραστικό και είναι σαν να της κάνω ανάκριση.

 

Προσπάθησε λοιπόν να πιάνεις κουβέντα χαλαρή. Αν δεν θέλει να σου πει λεπτομέρειες, μην επιμένεις. Θα δεις που θα αρχίσει να σου λεει από μόνη της.

 

Και βέβαια όταν θα σου ανοίγεται, εσύ να ακούς με προσοχή και να δείχνεις ενδιαφέρον και όχι να κάνεις κριτική.

πχ δεν έφαγα σήμερα όλο το φαγητό μου ή με μάλωσε η δασκάλα

μην αρχίσεις να τη μαλώνεις

[moon child]

Μιρίκι mille merci,

Αφού λύσουμε το θέμα με τα νήπια μπορούμε να επεκταθούμε στην ομοιότητα του 4Χ4 με τους άντρες στο θέμα της προσοχής, αν και εκείνο δεν νομίζω να λύνεται με καμία κυβέρνηση…

Όσο για το νήπιο μου, με πήρε γραμμή… ναι…

Για τις υπόλοιπες κυρίες, ευχαριστώ, κύρα, αν μου απαντήσει σε ερώτηση όχι μόνο δεν πάω στην επόμενη, αλλά κάνω τούμπες από τον ενθουσιασμό μου….

Δοκιμάζω λοιπόν διάφορα και να δούμε τι θα γίνει…

Και αφού κάνω και τα μαθήματα μου, πειραμαστιστώ με το χαμστεράκι μου, θα επανέλθω!