Συμπεριφορα

[christina]

5. ¨οταν πρωτοπήγαμε στον βρεφικό, στην ηλικία του ενός έτους (τώρα είμαστε 19 μηνών) είχαμε ξυπνήματα με κλάμα μέσα στην νύχτα. Ακόμα και τώρα έχουμε όταν περάσουμε μια έντονη ημέρα, με πολλά ερεθίσματα (όσο όμορφη ημέρα και να είναι πχ μια εκδρομή και πολύπαιχνίδι). Ο γιατρός μας μας εξήγησε ότι είναι τα νέα ερεθίσματα που δεν επεξεργάστηκε ή κατάλαβε καλά, κατα την διάρκεια της ημέρας, τα οποία επανέρχονται τη νύχτα και πιθανόν να φαίνονται απειλητικά.

 

 

 

Εχεις δίκιο, το ειχαμε ζήσει και αυτο παλαιότερα, οταν ειχα ακόμη νταντά και μετα στις αρχες, οταν πήγαμε παιδικό ή ακομη και οταν πηγαίναμε εκδρομή. Ηταν μια φαση που συνέβαινε 2-3 φορές τον μήνα.

 

 

Επίσης, νομίζω πως μπορεί να έχει να κάνει το όλο θέμα με θυμό για την ίδια την αλλαγή της ζωής του (απο το σπίτι στον παιδικό). Έστω και αργά, διαβ΄στε κάποιο βιβλίο για αυτό, είναι συνήθως βιβλία προετοιμασίας και τα συνιστώ 2-3 μήνες πριν πάει το παιδάκι εκεί. Με λίγη προβοκάτσια, ίσως αναστραφεί ο πιθανός θυμός.

 

Αυτα τα βιβλια που λες, τα αναφέρεις στο συγκεκριμένο τοπικ?

 

Οπως ειπα, εγραψα παλι στο τετραδιο σημερα. Σε λιγη ώρα που θα ερθει η μικρή σπιτι, θα δω τι μου απαντήσανε.

Δεν ξέρω αν εκανα καλά, τους εγραψα, οτι αν δω οτι συνεχίζονται οι βραδυνοι εφιάλτες της, θα παω απο κει και θα παρακολουθήσω κρυφά απο την κόρη μου, ναμην με βλεπει, την συμπεριφορά της μεσα στο σύνολο των δραστηριοτητων της.

 

Οπότε αυριο θα σας πω τι μου γράψανε.

 

Ανεφερε κατι η Polina, που με προβλημάτισε. Οτι αν είχε συμβεί κατι στον παιδικό, δεν θα το ειχε εκδηλώσει νωρίτερα η Δημητρουλα μου? Γιατι να βγεί τώρα αυτο στην επιφάνεια, ύστερα απο την παραμονή της κόρης μου στο σπίτι για 2 εβδομαδες λογω ίωσης??

[christina]

Μπορείς να το κάνεις με τη μέθοδο του ψαρέματος.. ρίξε άδεια να πιάσεις γεμάτα... πες ότι η κόρη σου είπε ότι τη χτυπάει κάποιο παιδάκι.. και δε θέλει να πηγαίνει σχολείο και έχεις πρόβλημα.... να δεις τι θα σου πούνε. Κλείσε ένα ραντεβού με τη δασκάλα της να το συζητήσεις. Αν δεν έχουν προσέξει κάτι τότε ζήτησέ τους να προσέξουν.. γιατί είναι σίγουρο ότι κάτι την ενοχλεί.

 

 

Την πρωτη φορα που τους εγραψα στο τετραδιο, ανεφερα, οτι η μικρή μου λεει για ενα παιδάκι οτι ειναι κακό και οτι την πειράζει και οτι μου αναφέρει ενα ονομα, οπως Αλεξ, αν καταλαβαίνω καλα...

 

Μου απαντησε η δασκάλα της, οτι δεν συμβαίνει τιποτα και οτι οντως μπορει αυτο το ονομα που λεει η μικρή να υπάρχει, αλλά σίγουρα αυτο δεν σημαίνει οτι ισχύει.

Με λιγα λογια, μου τονισε εμμεσα,οτι η φαντασια των παιδιών ειναι μεγαλη και πολλες φορές μπερδεύουνε το φανταστικό μετ ο πραγματικό!

[ΜΑΡΥ.Τ]

Και εγώ, αν και δεν έχω ακόμα πείρα με παιδικούς, θα συμφωνήσω με αυτά που σου γράφει η rike.

 

Θα σου έλεγα να το ψάξεις πάρα πολύ με το σταθμό γιατί σχεδόν σίγουρα συμβαίνει κάτι εκεί που την ενοχλεί.

..

 

Καλύτερα να το ψάξεις και μακάρι μα μην συμβαίνει τίποτα ……

[christina]

Και εγώ, αν και δεν έχω ακόμα πείρα με παιδικούς, θα συμφωνήσω με αυτά που σου γράφει η rike.

 

 

Καλύτερα να το ψάξεις και μακάρι μα μην συμβαίνει τίποτα ……

 

Θα το ψαξω οσο μπορω, δεν εχω και επικοινωνία με αλλους γονεις, ειναι πολύ εγκλειστο το περιβάλλον εκει.

 

Αν παω απο κει, θα ειναι αμα δω οτι συνεχιζονται οι εφιάλτες της. Το θεμα ειναι οτι ειμαι σχεδόν σιγουρη, οτι θα μου πει η διευθύντρια,που εχει γνώσεις κ παιδοψυχολογίας, (απο οτι μας εχει πει η ίδια), οτι ισως αυτη η συμπεριφορά της μικρής, οφειλεται και στον ερχομό του μωρού, οτι ισως η Δημητρουλα, ζηλευει και βγαζει ετσι τους φόβους της ή τις ανασφάλειες.

[christina]

Να σας πω στ αγρήγορα τι μου απάντησε η διευθυνση του σταθμού.

 

Οτι η συμπεριφορα της μικρής ειναι φυσιολογικότατη, οτι δεν εχουνε δει κατι που να τους προβληματισει.

Τελος, οτι αυτη η συμπεριφορα της μικρης με τους εφιαλτες, ισως να ειναι ενα ''μάλωμα'' προς εμενα, επειδή της λειπω, εφοσον περναέι στον σταθμο 8 ωρες μακρια μου...

και να δεν τους πιστευω, να παω απο κει κοντα να δω...

 

δεν ξερω, να δουμε τα υπολοιπα βραδυα

[rike]

ειναι πολύ εγκλειστο το περιβάλλον εκει.

 

Με αυτό και μόνο που λες.. θα σου επιμείνω να το ψάξεις πολύ.

Απαντήσεις εύκολες από τη διευθύντρια πάντα υπάρχουν. Κάτι σαν απαντήσεις.. στάνταρ που κολλάνε σε όλα τα θέματα.

 

Αυτό που είπες ότι θέλεις να την παρακολουθήσεις (χωρίς να σε βλέπει) στο σύνολο δεν είναι κακό. Τι σου είπαν πάνω σε αυτό?

Επίσης μπορεί να είναι κλειστό το παιδί και να μην αντιλαμβάνονται οι δασκάλες ότι κάτι το ενοχλεί, αλλά εφόσον τους το αναφέρεις ωφείλουν να το λάβουν υπόψη τους και να το προσέξουν.

 

Τα λέω όλα αυτά επειδή με τους σταθμούς έχω πολύ μεγάλη εμπειρία και είμαι πολύ καχύποπτη... όχι άδικα ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

 

Τώρα γιατί το παιδί δεν το εκδήλωσε πριν αλλά μετά την αρρώστια της.. πιστεύω ότι απλά εκδήλωσε το άγχος της στην αρχή και μετά το συνίθησε.. προσαρμόστηκε και το δέχτηκε, χωρίς να σημαίνει ότι της αρέσει. Μετά που έμεινε 2 εβδομάδες στο σπίτι έπρεπε να ξαναπροσαρμοστεί, και άρα εκδηλώνει και πάλι το άγχος της. Επίσης μεγαλώνει και καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα.

 

Δε λέω ότι σόνι και καλά συμβαίνει κάτι στο σταθμό, αλλά καλύτερα ψάχτο περισσότερο. Εξάλλου το παιδί σου ψιλοαναφέρει ότι κάποιο παιδάκι την ενοχλεί δεν μπορεί να είναι τόοοοσο άσχετο.

[ΣΟΦΙΑ]

 

Η Δήμητρα ειναι η κόρη μου, αυτην εννοω οτι ειναι καλο παιδί και οτι δεν πρεπει να λεει ψέματα..τι να σου πω? και εγω πειραματίζομαι

 

Συγνώμη δεν το κατάλαβα και σκέφτηκα μηπως απογοητεύεται.. εγω να δεις πως πειραματίζομαι.. το οτί ψαχνόμαστε όμως και δεν εφησυχαζομαστε είναι πιστεύω καλό ..

[christina]

Εάν συνεχίζει να σε χτυπάει, είναι απαραίτητο να την ακινητοποιήσεις κρατώντας την απο τα μπράτσα πάντα μιλώντας ήρεμα εξηγώντας "όχι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό !" "είσαι θυμωμένη ? " και συζητήστε για αυτό.

 

Δεν συζητάει η μικρή..συνέχιζε να με βαραει, εχθες που πήγα να της βάλω ορο στην μύτη, σήμερα παλι τα ίδια, την επιασα απο τα μπράτσα και νευρίασε, ενω της ελεγα ''πες μου γιατι το κανεις αυτο''?

 

Πριν μήνες, ειχε περάσει παλι μια τετοια φαση,οπου βαραγε εμενα ειτε επεφτε στα πατώματα οταν δεν γινοτανε το δικό της. Απο προχθες, ξανάριχσε τα ιδια. Να ελπίσω οτι είναι φάση παροδική? Αν ναι, πόσο διαρκει μια τετοια φάση, σε ενα παιδί 2 χρονών??

 

Δεν μπορούμε να κάνουμε διάλογο ώστε να βγάλω συμπεράσματα, ειναι και 2 χρονών, δεν μιλάει καλά.

 

Κάπου ελεγες, οτι θα πρεπει να γίνουμε Αγκαθα Κρίστι, ετσι αισθανομαι κ εγω.

Την ρώταγα εχθες για το σχολειο, μια μου ελεγε οτι περασε καλα, οτι η κυρια ειναι καλή, σήμερα το πρωι,που την ρώτησα μου ειπε οτι η κυρια δεν ειναι καλή.

Φάσκει κ αντιφάσκει.

 

Σας εχω ζαλίσει με το θέμα μου. Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

[Μαρια Στυλιανακη]

OX!! πάνω στην βιασύνη μου χτες δεν ξεκαθάρισα ότι αφού την ακινητοποιήσεις πρεπει να περιμένεις λίγο μεχρι να ηρεμήσει λίγο και μετά να της μιλήσεις...

οχι κατευθείαν... ΧΙΛΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΙΛΙΑ συγνώμη.!!

 

καλά έκανες όμως και την ακινητοποίησες - δεν βοηθάει κανέναν να ξεσπάει έτσι πάνω σου, ούτε εκείνη ούτε εσένα.

όταν νιώσει ότι υπάρχει κάποιο όριο σε αυτό, τότε θα βρεί άλλο τρόπο να το εξωτερικεύσει.

Να διευκρινίσω ότι την ακινητοποίηση την κάνεις πολύ ήρεμα, χωρίς να λές και πολλά. μόνο - "πονάω - δεν μου αρέσει - σταμάτα". Αν θύμωσες πες ότι θύμωσες - για να περάσει και το δικό σου συναίσθημα.

 

Προσωπικά δεν θεωρώ ότι οπωσδήποτε έχει γίνει κάτι στον παιδικό.

Εκεί όπου εργάζομαι έχω ακούσει πολλές φορές απο τους γονείς ότι ξαφνικά είχε εφιάλτες και περίεργες συμπεριφορές το παιδί τους - και εγώ ήμουν παρών και έβλεπα ότι δεν συμβαίνει κάτι που να είναι κατακριτέο ή να πρέπει να εμποδιστεί.

Αυτό που ξέρω είναι ότι τα παιδιά, στην ανάπτυξή τους, γίνονται πιό συνειδητά, με αποτέλεσμα και οι φόβοι τους να γίνονται πιό συνειδητοί.

Δηλαδή όταν ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό, δεν ήξερε τι σημαίνει αυτό - ο αποχωρισμός, ο παιδικός σταθμός, συναισθηματικά.

Τώρα που το ξέρει, το έχει βιώσει, και μετά απο 2 εβδομάδες που σε είχε , μου φαίνεται πάρα πολύ φυσιολογικό να σου έχει θυμώσει πραγματικά πολύ. Γιατί τώρα καταλαβαίνει περισσότερο τι σημαίνει αυτό.

 

Ότι έχεις επιλέξει να μην είσαι όλη μέρα μαζί της,... κτλ. αυτό για την δουλειά δύσκολα το καταλαβαίνουν λόγω ακόμα ηλικίας. Σε 6 μήνες θα είναι όλα διαφορετικά.

 

Πάντως το να σε βαράει, δεν πρέπει με τίποτα να το μάθει ότι γίνεται - θα διαιωνίσει το θυμό και το ξέσπασμά του θυμού πάνω σου.

Επίσης θυμίσου ότι η ηλικία αυτή είναι που κορυφώνεται σιγά σιγά και η προσκόλληση στην μαμά και για αυτό το λόγο ο θυμός είναι και ακόμα μεγαλύτερος. Για αυτό διάβασε εδώ -

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=308&highlight=%F0%F1%EF%F3%EA%FC%EB%EB%E7%F3%E7

[Μαρια Στυλιανακη]

Οh mamy πες και για το head banging μιάς και αυτό είναι το επόμενο στάδιο του θυμού.

 

δηλαδή ένα παιδί πρώτα θα θυμώσει, μετά θα φωνάξει και για να εκτονώσει ένα temper tantrum θα βαρέσει κάποιον ή θα τον σπρώξει ή ή θα δαγκώσει ! και ειδικά σε ηλικίες κάτω των 2,5 μπορεί να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο ή στο πάτωμα. Το έχω δει και είναι κάτι που αφήνει όλους τους γονείς άφωνους...

 

Αυτό σου ειχε συμβεί oh mamy?

 

απο την άλλη, το να ρίχνεται κάτω και να χτυπιέται στο πάτωμα ανήκει και αυτό στην έκφραση θυμού, εκεί όμως απο τη στιγμή που δεν βλάπτει τον εαυτό της ή κάποιον άλλο δεν χρειάζεται παρέμβαση.

Μπορείς να την αφήσεις να ξεσπάσει, και να εκτονωθεί. με μικρές μικρές προσπάθειες ενδιάμεσα

"να σου δώσω μιά αγκαλίτσα? " με συμπονετικό τόνο, και τίποτε άλλο.

ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ άλλη συζήτηση την ώρα που ξεσπάει και είναι στο πάτωμα, της δίνει προσοχή και έναυσμα να συνεχίσει αυτή την τακτική για να παίρνει την αμέριστη προσοχή.

Αν σηκωθεί και έρθει προς το μέρος του γονιού χωρίς να χτυπάει ή το παιδί δεχτεί ή κάνει ότι πάει να δεχτεί την προσφορά αγκαλιάς του γονέα, τότε ο γονέας πρέπει να δώσει ΠΟΛΥ προσοχή στο παιδί - έτσι θα ξέρει πότε θα παίρνει προσοχή και πότε όχι. και φυσικά θα αποφεύγει την συμπεριφορά η οποία θα του δώσει λιγότερη προσοχή.

για αυτό και όταν την ακινητοποιείς πχ, δεν πρέπει να μιλάτε πολύ, αλλά ίσα ίσα μονο τα απαραίτητα.

 

Τώρα για τον ορό που ανέφερες δεν ξέρω, έχω ακούσει απο πολλούς γονείς που προσπαθούν να βάλουν στα παιδιά τους ακινητοποιώντας τα, αλλά εμένα παρόλο ότι είναι αναγκαίο, δεν μου φαίνεται ο καλύτερος τρόπος, θέλω να συμβουλευτώ μία ψυχολόγο για αυτό το θέμα για να δούμε εάν αυτό είναι αποδεκτό ή εντελώς λάθος.

(όπως και την αντιμετώπιση σε ενέσεις στα νοσοκομεία κτλ. - χρειάζεται νέο άρθρο για αυτό)

 

Εκεί δηλαδή δεν ωφελεί να αναρωτηθείς γιατί ένα παιδί σε χτυπάει μιάς και πας να του βάλεις κάτι στο σώμα του.... εγώ θα δάγκωνα κιόλας!!!!

(απο την άλλη ένα παιδί το οποίο δεν έχει θυμό απέναντι στους γονείς του ίσως θα το δεχόταν πιό εύκολα)

[Polina]

Για τον ορό στη μύτη, το βρίσκω φυσιολογικό αφού εδώ που τα λέμε δεν είναι και ότι ευχάριστο - το παθαίνω και εγώ με τον Ιωακείμ, αλλά απο το να πάθει ωτίτιδα...

Πριν από λίγο καιρό και ο Ιωακείμ χτύπαγε το κεφάλι του όταν νευρίαζε. Μόλις το έκανε με κοίταζε περιμένοντας να αντιδράσω. Εγώ αυτό που έκανα ήταν να τον αντιμετωπίζω σαν να μην έκανε κάτι ιδιαίτερο, συνέχιζα ή να του μιλάω ή να κάνω αυτό που έκανα πριν. Το έκανε μια, δύο σταμάτησε. Οταν ηρέμησε του είπα ότι αν χτυπάει το κεφαλάκι του θα πονέσει - το βιώσε μια φορά- και από τότε δεν το έχει ξανακάνει.

Για τα νεύρα το είχα αναφέρει κάπου...την τελευταία εβδομάδα είναι πολύ καλύτερα...περισσότερο ήρεμος και πιό συνεργάσιμος.

Όσο για το τί συμβαίνει στον παιδικό....αναφέρω το εξής ως παράδειγμα:

χθές όταν πήγα να τον πάρω, δεν ήθελε να βάλει ούτε το μπουφάν, ούτε τα παπούτσια του -ενώ συνήθως το κάνει χωρίς προβλήματα. Ηταν λίγο εκνευρισμένος. Εν τω μεταξύ είδα μια κοκκινίλα στο μάτι του και τον ρώτησα τι έπαθε. Μου απάντησε ότι τον χτύπησαν δύο παιδάκια.

Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το αν πραγματικά συνέβει έτσι, αλλά σήμερα το είπα στην δασκάλα του για να το έχει υπόψην της. Αυτή μου είπε ότι όντως αυτά τα 2 παιδάκια είναι περισσότερο ζωηρά απο τα υπόλοιπα και απ' ότι κατάλαβα "καυγαδίζουν" περισσότερο. Επειδή είναι και μεγαλύτερα σε ηλικία υποψιάζομαι ότι όταν γίνεται κάτι με τον Ιωακείμ, επειδή είναι μικρότερος δεν μπορεί να αντιδράσει - και τον επηρεάζει.

Για να αναφερθώ και στο θέμα της προσκόλλησης...νομίζω ότι τώρα είμαστε καλύτερα...απο την άποψη ότι ακούει περισσότερο και δεν αντιδρά συνέχεια... Λέτε να περάσαμε στην επόμενη φάση ;

[christina]

Η βοήθεια σας, ειναι πολύτιμη.

 

Μαρία, σε ευχαριστώ πολυ, δεν χρειάζεται να ζητάς συγνώμη, εχεις τοσα πολλά πράγματα, που να τα προλάβεις ολα

 

Για τον ορο, παντα ειχαμε λιγο ζόρια, αλλα ποτε δεν προσπαθούσε να με βαρέσει η μικρή για τον ορο. Συνήθως, προσπαθούσε να το παρει απο τα χέρια μου. Τώρα την τελευταία εβδομάδα το κανει αυτο.

 

Το κακό ειναι, οτι εκανα το λαθος και την δωροδόκησα. Οπως, ''ασε με να σου βάλω ορο και θα σου δώσω τσουρέκι που θελεις να φας..'', ετσι αμα θελει να παρει το δώρο της, με αφήνει αδιαμαρτύρητα. ΠΟλλές φορές της λεω, ''αμα σου βάλω ορο, θα μου βάλεις κ εσυ στην μύτη..'', πριν λιγες μερες, επιανε αυτο το κολπο και βάζαμε χωρις υστερίες.

 

Αλλο παλι προβλημα. Μα πως τα ξετρυπώνω ενα-ενα?

 

Εχθες, ενω την εβλεπα οτι ητανε σε υπερένταση, ηθελα να τηνλουσω. Εεε, η μικρη επεφτε στα πατώματα παλι θυμωμένη, και εγω εβγαλα ενα γλυφυτζούρι απο την τσάντα μου και ετσι με άφησε..

 

Ξέρω οτι δεν ειναι σωστο, αλλα κάποια πράγματα πρεπει να γίνονται. Εκτος και αν περιμένω τα ΣΚ, οπου η μικρή ειναι πιο ήρεμη και πιο θετική απέναντι σε μένα και στον μπαμπά της.

 

Αρα, τα ΣΚ, θα πρεπει να την λουζω, ή να της κόβω τα νύχια, ασχετα αν τα νυχάκια της εχουνε μεγαλώσει, και πρεπει να κοπουν και κάποια καθημερινή

[Polina]

christina αν δείς ότι είναι σε υπερένταση καλύτερα να αναβάλεις αυτό που έχεις προγραμματίσει (αν παίρνει αναβολή βέβαια). Καλύτερα χαρισέ της λίγο χρόνο και μετά προσπάθησε να πετύχεις αυτό που θέλεις. Εγώ για παράδειγμα, χθές ήθελα να τον κάνω μπάνιο και επειδή ήταν λίγο εκνευρισμένος, όταν είδα ότι έφαγα πόρτα, ασχολήθηκα με κάτι άλλο. Μόλις ηρέμησε και αυτός τον ρώτησα αν θέλει να πλύνει το αυτοκινητάκι που κρατούσε. Αυτό έπιασε και τον έκανα μπάνιο. Μετά για να του στεγνώσω τα μαλλιά δώσαμε άλλη μάχη .

[christina]

christina αν δείς ότι είναι σε υπερένταση καλύτερα να αναβάλεις αυτό που έχεις προγραμματίσει (αν παίρνει αναβολή βέβαια). Καλύτερα χαρισέ της λίγο χρόνο και μετά προσπάθησε να πετύχεις αυτό που θέλεις. .

 

Polina, συνήθως αυτο κάνω, αλλά παντα συμβαδίζουμε με τις επιθυμίες και τις ορέξεις της μικρής..Εντωμεταξύ ΣΚ ήτανε αρρωστη δεν την ελουσα, δεν επαιρνε αλλη αναβοληηηηηηηηηη

[Μαρια Στυλιανακη]

δεν είναι κακό να παίρνουν κάποια ανταμοιβή, είναι σίγουρα καλύτερο απο το να τα αναγκάσουμε με σωματική βία να κάνουν κάτι -

 

αλλά

διάβασε αυτά θα σε βοηθήσουν -

σωστή επιβράβευση-

http://parents.org.gr/psych/?sid=46

προσοχή και επιβράβευση -

http://parents.org.gr/psych/?sid=42

 

είναι σημαντικό να μήν είναι κάτι φαγώσιμο γιατί αλλάζει την σχέση του παιδιού με το φαγητό! όταν μεγαλώσει, σαν ανταμοιβή θα τρώει και το φαγητό θα είναι μέθοδος για να νιώσει καλά.! - αυτός ο δρόμος οδηγεί προς την παχυσαρκία.

 

Θα έλεγα οπωσδήποτε να το αποφύγεις.

Αντί αυτού δώσε κάτι αλλο. ένα αγαπημένο παιχνίδι μαζί σου(αγκαλιά αεροπλανάκι έξτρα χρόνος παιχνιδιού κτλ.. στην έσχατη ένα μικρό αυτοκολλητάκι)

 

και η αναβολή μιά χαρά είναι για λίγο, και επίσης αυτό που της πρότεινες να σου βάζει και εσένα.

μπορεις επίσης να της πείς να το βάζει μόνη της - αν μπορεί, μπροστά στον καθρέφτη - αυτό είναι ιδανικό για λίγο μεγαλύτερα παιδιά - δε βλάπτει όμως να το πείς.

[Oh-Mamy]

head banging

Κοντά στον πρώτο χρόνο (μεταξύ 12 μηνών και 15) όταν η μικρή μου θύμωνε με κάτι, όταν κάτι στο παιχνίδι δεν της έβγαινε πχ τραβουσε μια κούκλα και αυτή σκάλωνε κάπου, ή δε της έκανα το χατήρι, χτύπαγε στην αρχή το κεφάλι της με τα χέρια και μετά το κεφάλι στο πάτωμα. PETRYFIRD. κοκκαλώσαμε και ο άνδρας μου και εγώ. Προσωπικά το σύνδεσα με τον παιδικό σταθμό και φοβήθηκε κακοποίηση. Το ψάξαμε λίγο και όλοι μας έλεγαν ότι είναι μια φάση (φίλοι ψυχολόγοι και ψυχίατροι), που όμως θέλει παρακολούθηση. Να σας πω ότι εξ ίσου φόβος μου ήταν και η κακοποίηση του παιδιού απο τον παιδικό σταθμό αλλά και το να εμπλακούμε σε δομές και επαγγελματίες ψυχικής υγείας, που πρώτιστο μέλημά τους θα είναι η οικονομική αφαίμαξη και θα μας σέρνουν απο συνεδρία σε συνεδρία κανα δυο χρόνια, προβάλοντας όρους και δημιουργόντας ενοχικό κλίμα, για να μας κρατάνε στο χέρι (λόγω του πρώτου μου επαγγέλματαος , της κοινωνικής λειτουργού, έχω δει και έχω δει τέτοια πράγματα).

Τεσπα, το έψαξα βιβλιογραφικά και άρχισα να παρατηρω την μικρή. μετά απο κανενα 20ημερο, εστιάστηκε η συμπεριφορά σε εμάς. ¨Οσο ανησυχούσαμε και πελαγώναμε, τόσο αυτή την επαναλάμβανε, με διαφοροποιήσεις και αυξανόμενη ένταση, αλλά πλέον όχι σε θέματα που είχαν να κάνουν με αυτήν μόνο, αλλά σε «εκβιασμους» που μας έπαιζε.

Στο μεταξύ, η βιβλιογραφία, το αντιμετωπίζει λιγο πολύ ως φυσιολογικό φαινομενο, μεχρι την ηλικά των 5 (αυτό εμένα δε με καθυσήχαζε).

με βοήθησε κάποια πολύ καλή, (εκ του αποτελέσματος κρίνω) επαγγελματίας, απο τη γραμμή βοήθειας και το ψάξαμε σε άλλο επίπεδο :

Επειδή εγώ πάσχω απο κάποιο χρόνιο νόσημα, που μου δημιουργεί πόνους, απο πολύ νωρίς, ο πατέρας της της πιπίλαγε το μυαλό, με «βοηθάμε την μανούλα, γιατίί αυτή έχει μιμή και πονάει. δεν είμαστε κακά παιδιά και κάνουμε ότι λέει η μανούλα, γιατί,,, κλπ). Τελικά κατέληξα ότι σε ένα πολύ αρχικό στάδιο εξιδανίκευσης, η μικρή όταν θύμωνε δεν άντεχε να το βγάλει πάνω μου + συνακόλουθα στον πατέρα της, γιατί η μαμά «έχει μιμί» και τι θα γίνει αν το κάνουμε;, έτσι προβαλε τον θυμό της επάνω της. Εξελικτικά, και με τα βιβλία είναι πολύ νωρίς αυτό που λέω για να έχει γίνει, αλλά όλα οδηγούν σε αυτό. Ο πατέρας της κατ αρχάς σταμάτησε το λιβανιστήρι με το «μιμι» της μαμας, αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε λεκτικά τον θυμό της και λέγαμε τις γνωστές μπαρούφες «τώρα είσαι θυμωμένη, δε πειράζει, όλοι θυμώνουν», την προτρέπαμε να φωνάζει και να χτυπά τα παιχνίδια της. Σε άσχετες ώρες έπιανα συζήτηση ότι δε χτυπάμε κανένα και ειδικά τον εαυτό μας κλπ.

Δε ξέρω πότε ακριβώς ατόνησε το φαινόμενο, αλλά τα Χριστούγεννα, πλέον δε μας απασχολούσε το θέμα.

Συμπληρωματικά μεταξύ οκτωβρίου και νοεμβρίου, πέρασε μια περίοδο αλληλοαποδοχής απο τα άλλα παιδιά στον παιδικό και άλλοτε ερχόταν γρατζουνισμένη και χτυπημένη απο αυτά και άλλοτε μου λέγανε ότι έκανε τα ίδια. Σε αυτο δεν έδωσα σημασία, γιατί θεωρώ ότι όσο και να τα προσέχουνε κάποια στιγμή, μεταξύ τους στην διάρκεια του παιχνιδιού θα γίνει και αυτό. Η φάση αυτή έχει επισης ξεπεραστεί. Προχτες, μόνο, μπροστά μου και ενώ μου ανέφεραν κάτι παρόμοιο που είχε γίνει στην διάρκεια της ημέρας, η μικρή μου πήγε να χαιδέψει (; και εγώ δε ξέρω αν ηταν επιθετικότητα η χαδι) , ένα νέο και πολύ μικρότερο της μωρό, που άρχισε να κλαίει.

βασικά , όπως είπαν οι παραπάνω, θέλει έλεγχο, αλλά και προσοχή, ίσως μερικές φορές τα πράγματα είναι θέμα διαδικασιών και χρόνου και αυτό που απαιτείται απο εμάς είναι να είμαστε εκεί και να προσπαθούμε να ονοματιζουμε - επεξεργαζομαστε, καταστάσεις!

[Μαρια Στυλιανακη]

Ευχαριστούμε oh mamy για τις πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες...!!!!

Δεν είναι φοβερό που όλα όσα κάνουν τα παιδιά έχουν κάποια μυστηριώδη αιτία που για να την βρείς πρέπει να κάνεις εξερεύνηση αλά intiana jones??? ... είναι μία πρόκληση!

Εσείς την ξεπεράσατε επιτυχώς, μπράβο και στους δύο σας!!!!

 

για τον ορό, αυτό που σκέφτηκα είναι ότι αφού είναι μία τόσο συχνή πιά διαδικασία, πρέπει οπωσδήποτε, τα παιδιά απο μικρά, με παραμύθια και συμβολικό παιχνίδι, να μαθαίνουν αυτό το πράγμα και να το οικειοποιούνται σαν να είναι να πίνουν ένα ποτήρι νερό.

 

δηλ. σε μία κούκλα με τρυπούλες στη μύτη να ρίχνουν ορό. συχνά όμως!!! να είναι εντελώς συνηθισμένο!

έτσι όταν έρθει η ώρα να του βάλουν οι γονείς, να είναι προετοιμασμένα και να ξέρουν ότι αυτό είναι κάτι εντελώς εντελώς καλό και συνηθισμένο πράγμα! το ίδιο με το να ντύνουν την κούκλα κτλ! να είναι αυτονόητο...

[Polina]

Μαρία, για τον ορό νομίζω ότι όοοοσο και να έχουν εξοικιωθεί με την ιδέα και την πράξη, δεν πρόκειται να αποδεχθούν να τους χώνεις στη μύτη την αμπούλα...είναι δυσάρεστη η αίσθηση...το έχω κάνει και στον εαυτό μου και ξέρω πως είναι. Ευτυχώς δεν χρειάζεται και πολύ συχνά όμως...

[ΣΟΦΙΑ]

για τον ορό, αυτό που σκέφτηκα είναι ότι αφού είναι μία τόσο συχνή πιά διαδικασία, πρέπει οπωσδήποτε, τα παιδιά απο μικρά, με παραμύθια και συμβολικό παιχνίδι, να μαθαίνουν αυτό το πράγμα και να το οικειοποιούνται σαν να είναι να πίνουν ένα ποτήρι νερό.

 

δηλ. σε μία κούκλα με τρυπούλες στη μύτη να ρίχνουν ορό. συχνά όμως!!! να είναι εντελώς συνηθισμένο!

έτσι όταν έρθει η ώρα να του βάλουν οι γονείς, να είναι προετοιμασμένα και να ξέρουν ότι αυτό είναι κάτι εντελώς εντελώς καλό και συνηθισμένο πράγμα! το ίδιο με το να ντύνουν την κούκλα κτλ! να είναι αυτονόητο...

 

Μαρία δυστυχώς δεν είναι τόσο απλο. Σου μεταφέρω την χθεσινοβράδυνη κατάσταση Ο Δημήτρης αρρώστησε μολις εχθές βράδυ. Βήχα, πυρετό, πολύ μπούκωμα.. Ιωση με τα όλα της. Ολο το βράδυ δεν καταφερα να του βαλω ορο.. Οταν είναι καλά τα παιδια τουλαχιστον ο Δημήτρης και παίζει με τον ορό και βάζουμε και βάζει στα ζώα του... Οταν ομως νιώθουν χάλια λόγω της αρρώστιας τους δεν θέλουν τίποτα... ολα τα ενοχλούν.. Με χίλιους κόπους και λίγο ζόρι του βάλαμε το πρωί πριν φύγω για τη δουλειά... Είναι πολύ δυσάρεστη κατάσταση γιατί θες και πρέπει να τα βοηθήσεις και δεν μπορείς...

 

Ειναι η πρωτη φορά που δεν μπόρεσα να μείνω σπίτι και είμαι καπως..

[Oh-Mamy]

Εμεις κάναμε προβολικό παιχνίδι, παιχνίδι μίμησης, κλπ με κούκλα και ιατρικά εργαλεία που αγοράσαμε για τον σκοπό αυτό. Τελικά έχει πλάκα, όταν δεν είναι πολύ άρρωστη την ρωτάμε και λέει ναι, να της βάλουμε ορό, όπως και στα ματάκια. Οταν είναι καλύτερα, βάζει και μόνη της. Οταν είναι μπουκωμένη νετελώς χτυπιέται και δε δέχεται.

Νομίζω ότι είναι θέμα ορίων. Αφου ιατρικά επιβάλεται να βάλει ορό (για να μην έχουμε ωτίτιδες και άλλα τέτοια καλά), θα τον βάλει έστω και με ακινητοποίηση. Εαν η υπολοιπη σχέση με το παιδί είναι σταθερή και υγιής, το παιδί νομίζω πως ξέρει και καταλαβαίνει, πως δε το΄κάνεις αυτό απο διάθεση επιβολής και βασανισμού. Εξάλλου την ίδια ώρα που σταματα το βάσαν με τις σταγόνες, αρχίζει και γελά και παίζει μαζί σου.

Είναι όντως φρικτες οι σταγόνες, σα λεμόνι στην μύτη γμτ!

[Polina]

συμφωνώ! όταν είναι καλά δεν έχει πρόβλημα. Βάζουμε ο ένας στον άλλο, όταν όμως είναι μπουκωμένος....θέλει κεφαλοκλίδωμα για να του βάλω. Την τελευταία φορά που είχε παρα πολύ μύξα (κίτρινη) του έβαζα απο το ένα ρουθούνι και μην σας πω τι εβγαινε απο το άλλο .

[ΜΑΡΥ.Τ]

Εμείς πλέον βάζουμε ορό με την προϋπόθεση ότι μετά μπορεί να μας πιτσιλίσει.

Έτσι κάνουμε πρώτα την συμφωνία ότι και καλά θα πάμε μετά σιγά, σιγά να τρομάξουμε τον μπαμπά και να τον κάνουμε μούσκεμα.

Ευτυχώς αυτό πιάνει και έτσι δεν έχουμε δράματα

[Λίτσα]

εμείς αλλάξαμε μάρκα ορού γιατί το fisiomer το έχει ο αδερφός μας που είναι μωρό.

Αγόρασα το athomer το οποίο είναι πολυ καλό και το στομιο επάνω μπορεί να περιστραφεί δεξια αριστερά . Έτσι το βάζει μονη στην μύτη της και το πατάμε μαζί! Είναι πιο εύκολο στη χρήση.

[rike]

Εμείς επειδή έχουμε ΠΑΝΤΑ πρόβλημα στη μύτη, (έχει κρεατάκια και είναι μονίμως μπουκωμένη) πέρα από αρρώστιες κλπ βάζουμε ορό πολλές φορές τη μέρα, είτε είναι καλά είτε άρρωστη. Και από τότε που βάζουμε ορό ΆΠΕΙΡΕΣ φορές τη μέρα, γλιτώσαμε τις ωτίτιδες!

 

Πιστεύω ότι είναι αναγκαίο κακό ακόμα και με ακινητοποίηση. Πρέπει να καταλάβουν ότι μερικά πράγματα ΠΡΕΠΕΙ να τα κάνουν και ας μη θέλουν. Μια δυο τελικά το δέχονται αν δούνε ότι δεν το γλιτώνουν τελικά.

 

Η δικιά μου πλέον το έχει συνιθίσει. Παίρνει θέση στο κρεβάτι και πλάγια το κεφάλι και περιμένει, ενώ ταυτόχρονα γκρινιάζει γιατί είναι δυσάρεστο. Είναι ένα ανάμεικτο συνάισθημα. Θέλει γιατί ξαλαφρώνει και το έχει καταλάβει, και δε θέλει γιατί είναι δυσάρεστο.

 

Από την άλλη παίζει κι αυτή με τις κούκλες της και τους βάζει ορό... και όταν είναι πολύ μπουκωμένη μου φέρνει και μόνη της να της βάλω.

 

Το σημαντικό είναι να καταλάβουν ότι ξαλαφρώνουν τελικά.

[Polina]

Με αφορμή αυτά που έγραψε η rike τι θυμήθηκα! όταν ο Ιωακείμ έκανε εγχείρηση για στραβισμό, έπρεπε να του βάζουμε σταγόνες, 3 φορές τη μέρα για 8 μέρες. Τις πρώτες μέρες το τί γίνονταν δεν λέγετε..έκλαιγε, έσφιγγε τόσο πολύ τα μάτια του που δεν μπορούσαμε να τα άνοιξουμε με τίποτα. Γύρω στην 5-6η μέρα, πλέον μόνος του ζήταγε σταγονίτσες και έπαιρνε και θέση .