Recommended Posts

    Εδω παλι... :)

    Εντελως ξαφνικα εδω και 2 βδομαδες η μικρη μου εχει μια συμπεριφορα που με αγχωνει ,ελπιζω πως ειναι της ηλικιας.Αμα δεν τις κανω τις χαρες που θελει η τη τσαντισω φωναζει "φυγε" και ειναι επιθετικη! στο σπιτι δεν εχουμε τετοια φαινομενα ουτε καυγαδιζω με τη γυναικα μου εντονα (μπροστα στο παιδι καθολου σχεδον).Βεβαια βρηκα εναν τροπο αντιμετωπισεις απλα εκεινη τη στιγμη δεν της δινω σημασια και απλα η τη κοιταω επιμονα η σοβαρα και σε 2 λεπτα απο μονη της αλλαζει θεμα και σταματαει...Λετε να ειναι της ηλικας το Σεπτεμβριο γινεται 3 ... :?::?:


    .png

    ipqep3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Η κορούλα σου θέλει με τον τρόπο αυτό να τραβήξει την προσοχή σου και με απότερο σκοπό να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες της.

     

    Σου προτείνω να κάνετε όλη η οικογένεια μια συζήτηση, στο άσχετο, κάποια στιγμή ήρεμη, όπου θα θέσετε το θέμα αυτό, και θα την ενημερώσετε με καλό και γλυκό τρόπο :) οτι όποτε στο μέλλον επικοινωνεί με φωνές, νεύρα, κ.λ.π. να ξέρει από πριν οτι δεν θα της απαντάτε και δεν θα επικοινωνείτε, γιατί απλά δεν σας αρέσει ο τρόπος αυτός. Με άλλα λόγια, οτι ο αποδεκτός τρόπος είναι η συζήτηση και η καλή συμπεριφορά. Τηρείστε κι εσείς οι γονείς μεταξύ σας τον ίδιο καλό τρόπο επικοινωνίας, και μείνετε σταθεροί σε αυτό που θα της πείτε. Δηλαδή απλά μην της δίνετε σημασία κάθε φορά που γίνεται επιθετική.Μια, δυο, τρεις, θα καταλάβει οτι δεν πρόκειται να πετύχει τον σκοπό της έτσι, οπότε πιστεύω θα αλλάξει τρόπο. :D Καλή προσπάθεια και καλή επιτυχία :!::!::!:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    είσαστε εξπέρ μα τί να πώ πλέον!

     

    ναι είναι το καλύτερο να μήν δίνετε προσοχή όταν σας μιλάει έτσι!

    επίσης μπορείτε να της πείτε ότι θα της κάνετε τα χατήρια μόνο όταν μιλάει ευγενικά κιόλας μαζί με την μαγική λέξη "παρακαλώ".

     

    Σε αυτή την ηλικία συνήθως τα παιδιά αποκτούν απότομα δύναμη πνευματική και σωματική που απλώς θέλουν καθοδήγηση ή και οριοθέτηση πως να την χρησιμοποιήσουν!


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διανύωντας την ηλικία των 2 ετών (26,5) μηνών κάθε μέρα ο Δημήτρης μας εντυπωσιάζει! Εδώ και δύο μήνες χρησιμοποιεί ολόσωστα (Δηλαδή ontime) τις λέξεις φοβάμαι, θυμώνω, λυπάμαι, αγαπάω.. Εχθές όμως με τρέλλανε, τρώγάμε όλοι μαζί στο τραπέζι (σουβλάκια σπιτικά :) ) και όπως του είχα φτιάξει την πιτούλα του και του την τύλιγα μου κόπηκε ένα κομμάτι και εκείνος γκρίνιαζε έντονα λέγοντας ότι μου ότι δεν την θέλει κτλ.. Επειδή, ο τρόπος του ήταν άσχημος τον μάλωσα με έντονο ύφος λέγοντας του ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό... Τον πήρε το παράπονο, βούρκωσε και παιδιά ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΝΕΙΣ με κοιταξε και σχεδόν κλαίγοντας ΖΗΤΗΣΕ ΣΥΓΝΩΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ

    Δεν ξέρω άν είμαι υπερβολική, χαζομαμα, κτλ αλλα εκείνη τη στιγμή συγκλονίστηκα... Του ζήτησα και γω συγνώμη επειδή είχα έντονο ύφος, σκουπίσαμε τα ματάκια μας... και εκείνοι (μπαμπάς και γιος) συνέχισαν το φαγητό τους... Εγω είχα φουσκώσει από ανείπωτα συναισθήματα....


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    ... Εγω είχα φουσκώσει από ανείπωτα συναισθήματα....
    Άντε μετά να φας :roll::roll::roll:

    .

    .

    .

    .

    Σοφία καλά του έκανες και καλά σου έκανε!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    :P:P Από ένα χαμόγελο για τους μπάμπαδες του forum ALMAK και FOKION!! είναι πολύ τυχερά τα παιδάκια που χουν μπαμπάδες που ασχολούνται αλλά εξίσου τυχερές είμαστε και εμείς οι μαμάδες φυσικά.. Ευτυχώς και ο δικός μας μπαμπάς ασχολείται πολύ και είναι πολύ κοντά στον Δημήτρη... πιστέυω ότι πολλά θετικά που εντοπίζω στη συμπεριφορά του μικρού μου οφείλονται στη σχέση με τον πατέρα του..

     

    ΜΠΡΑΒΟ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ :!:


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Παρακαλώ για τις συμβουλές και τις προτάσεις σας!!!!!!!!!!!!!!

    Το ζουζουνόπαιδο μου ο Δημήτρης (27 μηνών) είναι γενικά ένα πολύ θετικό παιδί.. που ξαφνικά και μεταξύ άλλων κουφών που πετάει και εννοώ νέων εκφράσεων (όπως: μαμά τι συμβαίνει?????!!!!)

    είπε και το μαγικό 'είσαι βλάκας' !!!! ΟΚ δεν έδωσα σημασία, όμως συνεχιζε να το χρηστιμοποιεί σποραδικά και την κατάλληλη στιγμή μπορώ να πω και με το κατάλληλο ύφος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Για ένα διάστημα το είχαμε ψιλοξεχάσει τις τελευταίες μέρες το χουμε κάνει σλογκαν!!Του λέω ότι δεν είναι ωραία αστεία λέξη, και όταν τη λέμε προσβάλουμε και στεναχωρούμε τον άλλον, ας λέμε καλύτερα μπομπουνάκο αντί βλάκας... καμμιά φορά το κάνει!!!!!!! Δεν ξέρω πως θα το κοψει!! Και το να μην αντιδράω δεν νομίζω ότι πιάνει γιατί σίγουρα καταλαβαίνει ότι ζοριζόμαστε όταν το ακούμε...

    Α!! και κάτι άλλο έχουμε μπεί στον μαγικό κόσμο του 'ΤΙ ΕΙΝΑΙ' - 'ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ' ακόμα δεν με έχει ρωτήσει 'ΓΙΑΤΙ'. Για ότι βλέπει και δεν ξέρει ρωτάει επίμονα 'τι είναι', η αν του αφηγηθώ κάτι με ρωτάει 'πως είναι...'

    Πριν αποκτήσω δικό μου παιδί ακουγα συνέχεια ότι όταν αρχίζουν να μιλάνε και να συννενοούνται ρωτάνε συνέχεια 'ΓΙΑΤΙ' εμείς έχουμε το 'ΤΙ ΕΙΝΑΙ' - 'ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ'..


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και ο δικός μου ο πρίγκιπας, ο οποίο αύριο γίνεται 2 ΧΡΟΝΩΝ, :D:D έλεγε ένα διάστημα το χαζός.

    Του είπα αρκετές φορές με πολύ σοβαρό ύφος ότι αυτή η λέξη δεν είναι καθόλου καλή και ότι στεναχωρούμε αυτόν που τον αποκαλούμε έτσι.

    Μερικές φορές επίσης που την έλεγε για να με κάνει να τον προσέξω, δεν τον έδινα καθόλου σημασία, δεν γυρνούσα καν να τον κοιτάξω, μόλις όμως έλεγε κάτι άλλο π.χ, Μαμά κοίτα, ή έλα να παίξουμε ή μαμά κάτσε κάτω του έδινα αμέσως σημασία και έκανα αυτό που μου έλεγε.

    Δεν ξέρω αν πέτυχε η μέθοδος, πάντως έχει πολύ καιρό να την πει αυτή την έκφραση.

     

    Και εμείς είμαστε στην φάση: Τι είναι αυτό? Πως το λένε?


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

    Θα σου πω τη δικη μου εμπειρια με το γιο μου Δημητρη που ειναι τωρα κοντα στα 4.

    Ειμασταν στο αυτοκινητο και ο ανδρας μου σε μια σφηνα ενος οδηγου εχοντας αφαιρεθει και ξεχνωντας οτι ο μικρος ηταν στο αυτοκινητο τον εβρισε(ΑΝΤΕ Γ......)

    Μετα απο αυτο λοιπον επιασα το μικρο οταν επαιζε με τα αυτοκινητα του και νευριαζε να λεει το ιδιο.

    Στην αρχη δε δωσαμε σημασια μετα ομως γιαγιαδες και παπουδες που τα ακουσαν τους φανηκε ...χαριτωμενο και του το ελεγαν και εσπαγαν πλακα.

    Ο μικρος οσο του το ελεγαν το ειχε "ψωμοτυρι"

    Οταν ομως αδιαφορησαμε και σταματησε το πανυγηρακι με συμβουλες σε γιαγιαδες και παπουδες να αδιαφορησουν και να μην του ξαναπουν τιποτα ο μικρος το ξεχασε και εχουν περασει πολλοι μηνες χωρις να εχει πει κουβεντα.

    Οσο για τα "γιατι" να εισαι προετοιμασμενη για τα παντα

    ΠΧ Μαμα εισαι καλα?Γιατι?

    Νυχτωσε.Γιατι?

    Του απαντουσαμε απλα και οχι απλοικα και κατανοητα χωρις να δειχνουμε οτι τον αποφευγουμε .Του λεγαμε παντα την αληθεια και ψαχναμε στην καθε ερωτηση πως θα τη διαμορφωσουμε ετσι ωστε να καταλαβει.Αυτο βοηθαει και εσενα .Διευρυνει τη σκεψη σου και σε κανει να αναζητας λυσεις και προτασεις για πολλα θεματα


    2eaW.jpg.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    εγώ όταν ένα Α παιδάκι λέει "είσαι χαζός/κουφός/......κτλ"σε άλλο Β παιδάκι

     

    γελάω κοιτώντας το Β παιδάκι σαν να του λέω "καλα τι λέει αυτός/ή (ο Α)" Μπερδεύτηκε!!! είσαι εσύ χαζή? (και το κοιτάω με εύθυμη αμφιβολία) περιμένω μέχρι να πεί όχι - (συνεχίζω να αγνοώ εντελώς το Α παιδάκι) και γελάω και άλλο μέχρι να γελάσει και το άλλο παιδάκι και μετά του λέω, "καλέ - εσύ ξέρεις τι είσαι.

    είσαι εσυ χαζός/ή? όχι. άρα. αυτός μπερδεύτηκε εντελώς." και γελάμε. Συνεχίζει ο Α και το ξαναλέει ? λέω στο Β - πες του τι είσαι για να καταλάβει. λέει ο Β "ΔΕΝ ειμαι χαζή/ός- μπερδεύτηκες!!"

     

    Μαρία ευχαριστώ, έμμεσα απάντησες στη σχετική αγωνία που χα θέσει αρκετό καιρό πριν για τον τρόπο χειρισμού τέτοιων εκφράσεων από το παιδί μας. Πολύ σοφή αντίδραση... γιαυτό ζητάμε τα φώτα σου!! :idea:


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μαρία θα ήθελα να σε ρωτήσω και γω κάτι για τον Δημήτρη μου 29μηνών.

    1. Όπως έχω πει είναι ένα παιδάκι που χειρίζεται και εξωτερικεύει πολύ καλά τα συναισθήματα του.. Αυτό που με προβληματίζει είναι μηπως αυτό δεν συμβαδίζει με την ηλικία του.. δηλαδή μήπως παρά είναι ώριμος και ευαίσθητος?

    2. Ο Δημήτρης ξέρει ανα πάσα στιγμή ποτε κάνει κατι σωστό και ποτε λάθος δηλαδή σου δίνω παράδειγμα είμαι στο σαλόνι τον ακούω που σερνει το σκαμπό να το βαλει στο νεροχύτη να ανέβει να βάλει νερο στο νεροπιστολο του (γιατί μου ζήταγε και δεν τον αφηνα ήταν 22:30 το βράδυ ειχαμε τελειώσει το μπάνιο μας) του έλεγα αύριο. Στην ερώτηση λοιπόν τι κάνεις εκεί Δημήτρη?? Μου απαντάει ''Συγνώμη μαμά κάνω μια βλακεία'' Αφού είναι βλακεία Δημήτρη μου γιατι την κάνεις? ''Γιατί θέλω να παίξω''

    3. Εντωμεταξύ αυτό το συγνώμη μας έχει τρελλάνει Θα τον ακούσει και κανείς και θα πει τι άνθρωποι είναι αυτοί υποχρεώνουν το παιδί τους να τους ζητάει συγνώμη και πραγματικά κανείς δεν του έμαθε και δεν του απαίτησε να το λέει!!!!!!!!!!!!!!

    4. Άλλο παράδειγμα το βράδυ άν θελήσει να παίξει κάποιο θορυβώδες παιχνίδι και του πω όχι γιατί θα ενοχλήσουμε τον κο Γιάννη (απο κάτω) θα το δεχτεί και το επόμενο πρωί θα έρθει και θα μου πεί μαμά είναι μέρα όχι ενοχλήσουμε τον κο Γιάννη, ας παίξουμε αυτό το παιχνίδι.

    5. Παίζει πολύ καλά με τα άλλα παιδάκια δίνει τα παιχνίδια του και πολλές φορές ακόμα και με μεγαλύτερα είναι αυτός που θα κάνει πίσω στην διεκδίκιση ενός παιχνιδιού αν το άλλο παιδάκι κλαίει. Ούτε αυτό ξέρω αν είναι σωστό..

    6. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα συνήθως να κινούμαστε στο επίπεδο των παρεμβάσεων (πολύ συζήτηση) δηλαδή να τον μαλώνω σπάνια. Αλλά άυτή η ώριμη συμπεριφορά του (και το σωματότυπο του) φοβάμαι ότι μας κάνει να ξεχνάμε ότι είναι μόλις 29μηνών!

    6. Επειδή τα μαλώματα είναι σπάνια και όταν συμβαίνουν έχουμε θυμώσει(Το μαλώνω τον Δημήτρη περιλαμβάνει ένταση φωνής, αιτιολογία..κάνεις θόρυβο θα ενοχλήσουμε , προσδιορισμό συνέπειας δηλαδή θα βραχείς χτυπήσεις, θα πονέσεις.., έκφραση δυσαρέσκειας μη το κάνεις αυτό με ενοχλεί - με τρομάζει) τον πιάνει το παράπονο με κλάμα και λέει όχι είμαι καλό παιδί ειμαι κακό συγνώμη... Εκει του απαντώ ότι ουδέποτε του είπα ότι είναι κακό παιδί. Ότι για μένα είναι και θα είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου που απλά μερικές φορές κανει μερικές αταξίες (δεν ξέρω μήπως άυτό είναι λάθος?)

     

    Συγνώμη για την μακροσκελή καταχώρηση απλά ήθελα να δώσω μια ολοκληρωμένη (όσο είναι δυνατόν) εικόνα του προβληματισμού μου..

     

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων,

     

    Σοφία


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πραγματικά κανείς δεν του έμαθε και δεν του απαίτησε να το λέει!!!!!!!!!!!!!!

    μπορείς μιά χαρά να του πείς ότι "Δημήτρη, να σου πώ κάτι? δεν χρειάζεται να μας λές τόσο πολύ συγνωμη..! " "δεν πειράζει αν μπερδευτείς και κάνεις κάτι λάθος -δεν χάλασε και ο κόσμος!!!"

     

    Η συγνώμη ίσως προέρχεται απο ενοχή, αλλά και ίσως και απο το να θέλει να είναι σωστός πάντα. (μήν τυχόν και κάνει κάτι λάθος). * (δες στο αστεράκι πιο κάτω)

     

    ένταση φωνής
    εγώ θα άλλαζα την ένταση φωνής, με τον τόνο φωνής.

    Για να είναι λοιπόν η φωνή θυμωμένη, δεν χρειάζεται να αυξήσουμε την ένταση. Απλώς να δώσουμε τον τόνο. Αυτό που θέλουμε να περάσουμε είναι όχι ο φόβος (που περνιέται με την ένταση) αλλά η ευαισθητοποίηση στο συναίσθημα που προκάλεσε. (αν φοβηθεί θα προσέξει το δικό του συναίσθημα περισσότερο αντί το δικό σου).

     

    Ότι για μένα είναι και θα είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου που απλά μερικές φορές κανει μερικές αταξίες (δεν ξέρω μήπως άυτό είναι λάθος?)

     

    δεν είναι καθόλου λάθος αντίδραση . αντί για το αταξίες πες απλά ότι μπερδεύεται καμιά φορά.

     

     

    όλα όσα αναφέρεις δείχνουν απλώς ένα παιδί έξυπνο με ευαίσθητες "κεραίες".

     

    Έτσι όπως υπάρχουν κλίσεις σε διάφορους τομείς - δηλαδή κάθε παιδί μπορεί να έχει τις "δυνάμεις" του αλλού - κάποιο στην σωματική δύναμη και αντοχή, κάποιο στο μουσικό αυτί, κάποιο στις μαθηματικές ικανότητες, κάποιο στην υποκριτική, κάποιο στην γλώσσα, έτσι και κάποιο μπορεί να έχει κλίση στους συναισθηματικούς/κοινωνικούς τομείς.

     

    Αυτό σημαίνει ότι έχει περισσότερη εμπάθεια και συνειδητότητα για τα άλλα παιδιά απο ότι παρουσιάζουν να έχουν άλλα παιδιά, για τα άλλα παιδιά και τους μεγάλους.

     

    Σίγουρα σημαίνει ότι αργότερα πολύ πιό εύκολα θα αναγνωρίζει και θα σέβεται τα συναισθήματα των άλλων και σε σημείο να μπορεί να ασχοληθεί (υποθετικά μιλάμε) με κάποιο κοινωνικό επάγγελμα στο οποίο είναι απαραίτητες αυτές η κλίσεις. ... ιατρικό ψυχολογικό κοινωνιολογικό . που κίνητρο είναι το να νοιάζεσαι για τον άλλον...

     

     

    οι κλίσεις αυτές φαίνονται απο αυτή την ηλικία, αλλά καλό θα ήταν να μην τις θεωρούμε κλίσεις με την ένοια που θεωρείται σε κάποιο μεγαλύτερο παιδί - μιάς και ανάλογα την εξέλιξη του παιδιού και συμπεριφορά των γονέων μπορεί αυτές να πάνε και στο περιθώριο..

     

    Όπως κάθε κλίση, έχει τα καλά της έχει και τα κακά της που κάνει τους γονείς να ανησυχούν..

    Προφανώς φοβάσαι μήν υποχωρεί συνέχεια? Απο ότι κατάλαβα το κάνει απο ενδιαφέρον για τον άλλο, όχι γιατι φοβάται ή ότι νομίζει ότι είναι αβοήθητος και ότι δεν έχει δύναμη να πεί όχι.

    Αν είναι το δεύτερο όμως σίγουρα είναι σημαντικό να τον βοηθήσεις να νιώσει δυνατός.

    Αν είναι το πρώτο όμως, τότε δεν είναι καθόλου κακό - απο την άλλη δεν βλάπτει και εκεί, να τον συνειδητοποιήσεις απέναντι σε αυτό.

    Δηλ να του πεις είδα ότι πολλές φορές δίνεις εσύ το παιχνίδι σε κάποιον που κλαίει... τον λυπάσαι και για αυτό τουδίνεις το παιχνίδι? Εσύ δεν θέλεις να το κρατήσεις και να παίξεις? "

     

    αν σου πεί όχι, τότε.... γιατί να του αλλάξεις γνώμη?

    ένα θέμα θα ήταν για να τον κάνεις να είναι περισσότερο εγωιστής.

     

    *όμως εάν απο τη φύση του είναι έτσι, (εκτός και αν και εσείς έχετε αυτά τα χαρακτηριστικά - της έμπάθειας δηλ.) και δεν το έχει μάθει δηλ απο σας, τότε κάπως παρεμβαίνεις σε μία δική του προσωπικότητα.. αν θες το κάνεις αν δεν θές δεν το κάνεις.

     

    εκεί μπαίνουμε και σε μία πιό φιλοσοφική συζήτηση για το άν τα παιδιά είναι καλό να είναι εγωιστές κτλ....

     

    μπορούμε να ανοίξουμε νέο τόπικ για αυτό..

     

    πάντως δεν το βλέπω να είναι καθόλου κατι για το οποίο χρειάζεται να ανησυχήσεις!


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ Μαρία μας, σε ευχαριστώ κατάρχήν για τον χρόνο και για τις συμβουλές που με ανιδιοτέλεια μας προσφέρεις..

     

    Μμπορείς μιά χαρά να του πείς

    ότι "Δημήτρη, να σου πώ κάτι? δεν χρειάζεται να μας λές τόσο πολύ συγνωμη..! " "δεν πειράζει αν μπερδευτείς και κάνεις κάτι λάθος -δεν χάλασε και ο κόσμος!!!"

     

    Του το λέμε συνέχεια!

    Για να είναι λοιπόν η φωνή θυμωμένη, δεν χρειάζεται να αυξήσουμε την ένταση. Απλώς να δώσουμε τον τόνο. Αυτό που θέλουμε να περάσουμε είναι όχι ο φόβος (που περνιέται με την ένταση) αλλά η ευαισθητοποίηση στο συναίσθημα που προκάλεσε. (αν φοβηθεί θα προσέξει το δικό του συναίσθημα περισσότερο αντί το δικό σου).

     

    Δεν το διατύπωσα σωστά, τον τόνο εννοούσα δεν του φωνάζουμε καθόλου με αποτέλεσμα να μην έχει μάθει με φωνές π.χ. μια μέρα η πεθερά μου φώναξε στον παππού του και την μάλωσε.. Της είπε γιαγιά σταμάτα!!

     

    Προφανώς φοβάσαι μήν υποχωρεί συνέχεια?

     

    Όχι μόνο μην υποχωρεί συνέχεια! Αλλά να μην απογοητευτεί όταν συνειδητοποιήσει ότι αυτό δεν είναι ο κανονας..

     

    Απο ότι κατάλαβα το κάνει απο ενδιαφέρον για τον άλλο, όχι γιατι φοβάται ή ότι νομίζει ότι είναι αβοήθητος και ότι δεν έχει δύναμη να πεί όχι.

     

    Κατάλαβες πολύ σωστά, είναι πολύ δυνατό παιδί ψυχοσωματικά. Εχει αυτοπεποίθηση και νιώθει πολύ ασφαλής και νομίζω ότι οφείλεται στην πολύ καλή σχέση με τον πατέρα του. Και γιαυτο νομίζω τον τομέα πρέπει να ανοίξουμε ένα topic.

     

     

    Αν είναι το πρώτο όμως, τότε δεν είναι καθόλου κακό - απο την άλλη δεν βλάπτει και εκεί, να τον συνειδητοποιήσεις απέναντι σε αυτό.

    Δηλ να του πεις είδα ότι πολλές φορές δίνεις εσύ το παιχνίδι σε κάποιον που κλαίει... τον λυπάσαι και για αυτό τουδίνεις το παιχνίδι? Εσύ δεν θέλεις να το κρατήσεις και να παίξεις? "

    αν σου πεί όχι, τότε.... γιατί να του αλλάξεις γνώμη?

     

    Θα το εφαρμόσω..

     

    ένα θέμα θα ήταν για να τον κάνεις να είναι περισσότερο εγωιστής. εκεί μπαίνουμε και σε μία πιό φιλοσοφική συζήτηση για το άν τα παιδιά είναι καλό να είναι εγωιστές κτλ....

     

    Ακριβώς...!!

     

    *όμως εάν απο τη φύση του είναι έτσι, (εκτός και αν και εσείς έχετε αυτά τα χαρακτηριστικά - της έμπάθειας δηλ.) και δεν το έχει μάθει δηλ απο σας, τότε κάπως παρεμβαίνεις σε μία δική του προσωπικότητα.. αν θες το κάνεις αν δεν θές δεν το κάνεις.

     

    Όταν λές εμπάθεια τι εννοείς???


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    η εμπάθεια είναι κάτι πολύ καλό (κατά τη γνώμη μου). empathy στα αγγλικά.

    σημαίνει να μπορείς να αισθάνεσαι/καταλαβαίνεις το συναίσθημα του άλλου και αυτό να σε επηρεάζει.

    σημαίνει ότι έχει περισσότερη ενέργεια κάποιος για αυτά τα θέματα.

    δεν έχουν όλοι.

     

    κακό ίσως μπορεί να είναι επειδή βλέπεις πολύ το συναίσθημα του άλλου αντί τόσο το δικό σου.

     

    μπορεί αυτό ένα παιδί, να το "μάθει" κιόλας, εάν και οι γονείς του είναι ευαίσθητοι στις ανάγκες των άλλων και τις προσέχουν πολύ, συζητούν για αυτές κτλ. (θετικά χαρακτηριστικά είναι :) )

     

    πάντως ακόμα και για να το "μάθει\" πάλι σημαίνει ότι έχει ευαίσθητες "κεραίες".

    το εγραψα πρίν για να δείς ότι αυτό ίσως το έχει απο μόνος του ή και το έχει μάθει μέχρι ένα σημείο απο εσάς.


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Στο ελληνικό λεξικό ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΦΥΤΡΑΚΗΣ η εμπάθεια ορίζεται ως έξής: ουσ. η κατασταση του κατέχομενου από μίσος , μοχθηρία.

    γιαυτό και παραξενεύτηκα..

     

    Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που καλώς ή κακώς διέπει εμένα σε πολύ μεγάλο βαθμό, απο παιδί (τουλάχιστον απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου...)

    Οπότε είτε μέσω DNA, είτε επίκτητα το παιδί μάλλον έχει επηρεαστεί!!!

     

     

    το εγραψα πρίν για να δείς ότι αυτό ίσως το έχει απο μόνος του ή και το έχει μάθει μέχρι ένα σημείο απο εσάς.

     

    Δεν μπορώ να ξεχωρίσω με βεβαιότητα αλλά νομίζω ότι το έχει από μόνος του.


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Νομίζω ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράφτηκαν έχουν να κάνουν με το ίδιο το παιδί. Κάπως έτσι τυπική οργανωτική, συνενοήσιμη, ώριμη... κλπ είναι η μεγάλη μου η κόρη 4ρων τώρα. Ήταν έτσι από πολύ μικρή ηλικία. Από μωρό... καταλάβαινε. Αρκούσε να της πεις κάτι για μια μόνο φορά.

    Η μικρή μου είναι εντελώς διαφορετική πιο "χύμα" θα έλεγα με μια λέξη.

     

    Μεγαλώνουν στο ίδιο περιβάλλον με τον ίδιο τρόπο τους εξηγώ κάποια πράγματα, με τον ίδιο τόνο φωνής κλπ κλπ αλλά η κάθε μία το εκλαμβάνει διαφορετίκα. Η μικρή αν θέλει κάτι να κάνει θα το κάνει και με γράφει παρόλες τις εξηγήσεις, αν όχι δε θα το κάνει. Είναι επίμονη και ανυπόμονη. Είναι πιο χαδιαρα και πιο ζωηρή. Δεν προβληματίζεται πολύ και γενικά είναι πιο μωρό. Συγκρίνω αντίστοιχες ηλικίες και όχι 2 με 4. Αλλά θυμάμαι ότι η μεγάλη μου στα δύο ήταν σαν μεγάλο παιδί, ενώ η μικρή είναι μωρό ακόμα.

    Η μεγάλη είναι ικανή να καταπιέσει τον εαυτό της.. για να κάνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ! πχ αρκεί να της πω μια φορά μην σέρνεις τις καρέκλες γιατί ενοχλούμε τους από κάτω. Τελείωσε πάντα θα το προσέχει. Η μικρή όχι.

     

    Το έχει εντοπίσει και η δασκάλα της στο σχολείο μου λέει ότι είναι τελειωμανής και παρα- είναι ώριμη για την ηλικία της.. σε σημείο που τελικά μπορεί να τα ψιρίζει όλα τόσο πολύ και να στεναχωριέται.

     

    Δε μπορώ να πω ότι της λείπει ο εγωϊσμός, το αντίθετο. Έχει φοβερή αυτοπεπήθηση, και θέλει να είναι πρώτη, αλλά προσπαθεί να κάνει το σωστό. πχ μπορεί να συμμετέχει σε όλα να απαντάει σε όλα, παίζει με όλους, αλλά άμα αρχίσει μια ομαδική φασαρία θα αποτραβηχτεί προκειμένου να κάνει το σωστό. Δε νομίζω να φοβάται.. γιατί δεν την έχει μαλώσει κανείς. Όλα τα συζητάμε με εξηγήσεις.

     

    Κάποιος θα πει μπράβο της, αλλά όλα έχουν τα καλά και τα κακά τους, αλλά πιστεύω ότι κάποια χαρακτηριστικά τα έχουν τα παιδιά από τη γέννησή τους γονιδιακά ας πούμε. Εντοπίζω το χαρακτήρα της μεγάλης όμοιο με τον δικό μου (όπως λέει η μητέρα μου ήμουν πολύ ώριμη από μικρή) ενώ τον χαρακτήρα της μικρής να μοιάζει περισσότερο με τον μπαμπά της. Όλα χρειάζονται και όλα έχουν τα καλά και τα κακά τους.

     

     

    Σε όλα αυτά ίσως παίζει ρόλο και το πρωτότοκο δευτερότοκο στην οικογένεια.

     

    Πως μπορούμε όμως να βοηθήσουμε και να βελτιώσουμε τους χαρακτήρες τους? πχ πως μπορώ να κάνω τη μεγάλη λίγο πιο "χύμα" και τη μικρή λίγο πιο ώριμη?

    Αυτό προσπαθούμε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Νομίζω ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράφτηκαν έχουν να κάνουν με το ίδιο το παιδί.

     

    Συμφωνώ.. εσύ έχεις δύο παιδάκια και το βλέπεις πιο ξεκάθαρα.

    Πάντως είναι φοβερό βλέπεις 2χρονα, 3χρονα , 4χρονα πλάσματα , μικρούς κύριους και μικρές κυρίες με προσωπικότητα!!

    Καλά λένε ότι προλάβουμε να κάνουμε μέχρι τα 6 τους (αν θυμάμαι σωστά)!!!!! :shock::P


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Πως μπορούμε όμως να βοηθήσουμε και να βελτιώσουμε τους χαρακτήρες τους? πχ πως μπορώ να κάνω τη μεγάλη λίγο πιο "χύμα" και τη μικρή λίγο πιο ώριμη?

    Αυτό προσπαθούμε

     

    θα έλεγα ότι μπορείς να κάνεις πολλά μεχρι ενός σημείου...

    αλλά μετά πρέπει να δείς και πόσα απο τα χαρακτηριστικά τους είναι απλώς στοιχεία του χαρακτήρα τους.

     

    Γιατί αν προσπαθήσεις πολύ τότε μπορεί να νιώσουν ότι δεν τα αποδέχεσαι όπως είναι.

    Υπάρχει και αυτό δηλαδή..

     

    Αλλά επίσης , όταν ένα παιδί κάνει ακριβώς αυτά που του λές - είναι πολύ συχνό, το άλλο να κάνει το αντίθετο απλώς για να διαχωρίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει την δική του εικόνα.

     

    (επειδή συγκρίνει το ένα παιδί τον εαυτό του, με το δίπλα του παιδί και έτσι αυτοπροσδιορίζεται)

     

    αυτό θα άλλαζε αν και το παιδί που κανονικά κάνει ότι του λέτε, κάνει κάποια αταξία και αυτό ... τότε θα δείς ως δια μαγείας που το παιδί που κανονικά έκανε τις αταξίες, θα κάνει αυτό που είναι πρέπον... :)

    συγκοινωνουντα δοχεία :)


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Αλλά επίσης , όταν ένα παιδί κάνει ακριβώς αυτά που του λές - είναι πολύ συχνό, το άλλο να κάνει το αντίθετο απλώς για να διαχωρίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει την δική του εικόνα.

     

    (επειδή συγκρίνει το ένα παιδί τον εαυτό του, με το δίπλα του παιδί και έτσι αυτοπροσδιορίζεται)

     

    Πόσο αλήθεια είναι αυτό που λές!!! Με την αδελφή μου έχω 7,5 διαφορά και επειδή εκείνη ήταν πάντα πολύ ευαίσθητη και αυτό είχε επισημανθεί έντονα, εγώ ήμουν πολύ δυναμική και κάλυπτα οποιαδήποτε ευαισθησία είχα.

     

    Τώρα φταίω πάλι να πω.....ΑΧ ΜΑΡΙΑ....!!!


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μαρία κατάλαβα τι λες. Για αυτό είπα ότι ίσως παίζει ρόλο το πρωτότοκο και δευτερότοκο, γιατί ίσως ασυναίσθητα τους φερόμαστε.. αλλιώς, και κάπως έτσι όπως είναι οι κόρες μου ήμουν εγώ με την αδερφή μου, πρώτη εγώ και δεύτερη η αδερφή μου.

    Βέβαια δε λέω ότι το ένα παιδί κάνει ότι του λέμε ή ότι δεν κάνει ποτέ αταξίες... μιλάω για την πλειοψηφία των περιπτώσεων. Σε καμιά περίπτωση δε θα προσπαθήσω να επιβληθώ ή να τους αλλάξω χαρακτήρα... απλά λέω αν υπάρχουν τρόποι να βοηθήσουμε τα καλά χαρακτηριστικά να αναπτυχθούν και τα άσχημα να ατονίσουν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

    Ο μικρος την κυριακη εχει γενεθλια (κλεινει τα τεσσερα)τα οποια και θα κανουμε οπως καθε χρονο με φιλους του ,παιδια απο τον παιδικο κτλ.

    Εδω και μια εβδομαδα που εχουμε αρχισει να κανουμε κουβεντα για το παρτυ ειναι εντελως αρνητικος.

    "ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ"

    ΓΙΑΤΙ?

    "ΔΕΝ ΘΕΛΩ ,ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ'

    ΘΑ ΣΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ"

    ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ....

    Ολο αυτο εντελως ξαφνικα !Του εξηγησα οτι δεν θα εχει κλοουν(δεν τους συμπαθουμε ιδιαιτερα) ουτε βεγγαλικα(κατι πραγματα που βγαζουν κορδελες και κανουν σαν βεγγαλικα και καποιος τα ειχε φερει περυσι)

    και μου το λεει και για το σχολειο που συνηθως κανουν ολα τα παιδακια τα γενεθλια τους .

    Αναλογα αρνητικος ηταν και τις αποκριες στη γιορτη που εκαναν στο σχολειο και δεν ηθελε να φορεσει στολη στο παρτυ.(Του τη φορεσε τελικα η δασκαλα οταν ειδε και τα αλλα παιδια).


    2eaW.jpg.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    IRINI να τον χαίρεσε και να τα εκατοστήση!

    Εμένα έχει γενέθλια το Σάββατο 17/3 και κλείνει και ο δικός μου τα τέσσερα. Είδες συμπτωση! :D

    Εμείς του μαθαίνουμε να φυσάει το κερί, με τον αναπτήρα προσπαθούμε και έχει πλάκα γιατί στην αρχή φοβόταν την φωτιά και με τον καιρό το συνήθησε και τώρα το φυσάει ! Βλέπεις πέρυσι και πρόπερσυ δεν είχαμε κάνει πάρτυ λόγω οικονομικών δυσκολιών αλλά φέτος θα γιορτάσουμε με λίγα παιδάκια σε παιδότοπο!

    Δεν γνωρίζω και εγώ πως θα αντιδράσει με τόσα παιδάκια , γύρω στα 15, και έχω άγχος και ένας λόγος παραπάνω που δεν μιλάει και δεν μου εκφράζει τους φόβους και τις σκέψεις του αλλά προσπαθώ να τον προετοιμάσω σιγά σιγά με λόγια και... ο Θεός βοηθώς.

    Πιστεύω εσένα που μιλάει αν τον ρωτήσεις, με τον δικό σου τρόπο, τι τον ενοχλεί και τι θα ήθελε ο ίδιος να κάνει εκείνη τη μέρα για τα γενέθλιά του θα εκπλαγείς από τις απαντήσεις!

    Καμμιά φορά οι ιδέες τους είναι περίεργες αλλά διασκεδαστικες για τα δικά τους μυαλουδάκια!

    Ευχομαι όλα να μας πάνε καλά και υπομονή κρίση άγχους τους είναι θα περάσει!!! :wink:

     

    Χρόνια τους Πολλά!!! :D:D:D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!!

    Θα κανω και αλλες προσπαθειες αλλα μου εχει κανει εντυπωση γιατι μεχρι τωρα που καναμε γενεθλια δεν αντιμετωπισαμε κανενα προβλημα και τωρα ειναι απολυτος!!

    Στο μονο που ελπιζω ειναι οταν δει τους φιλους του να ερχονται στο σπιτι μηπως αλλαξει διαθεση.


    2eaW.jpg.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα