angela

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.559
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον angela

  • Rank
    Δοκιμή

Converted

  • Περιοχή
    ΝΑ Αττική
  • Χόμπι και Ελεύθερος χρόνος
    η επικοινωνία
  • Επάγγελμα
    μητέρα, μαμα, μανούλα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Οι ψυχές των παιδιών Όταν γινόμαστε μητέρες είναι η καλύτερη στιγμή μιας γυναίκας. Πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας, μας ανήκουν ολοκληρωτικά, ότι είναι η συνέχειά μας, το ίδιο μας το είναι, που ξαναγεννιέται. Είναι όμως έτσι; Λάθος ή σωστό; Η παρακάτω ιστορία βγαλμένη από την ζωή, σαν παραμύθι, θα δείξει μια άλλη αλήθεια ή ίσως όχι; Για να δούμε … Αγγελική Δ. Παπασταύρου «Μια φορά και έναν καιρό όχι πολύ μακριά από το παρών , μια μητέρα πίστεψε ότι είχε έρθει η στιγμή , η μεγάλη στιγμή για να φέρει στη ζωή ένα παιδάκι, ήταν άλλωστε σε ηλικία που κάθε σκέψη την μέτραγε διπλά και τριπλά και έτσι ξεκίνησε για εκείνη το θεϊκό ταξίδι. Πίστευε τότε ότι τα παιδιά είναι η ολοκλήρωση της γυναικείας φύσης, η συνέχεια ενός γάμου και φυσικά ότι τα παιδιά , όλα τα παιδιά των ανθρώπων, ανήκουν στους εκάστοτε γονείς τους και είναι ίδια με αυτούς και ότι όλα τα παιδιά είναι ίδια. Η πολυπόθητη εγκυμοσύνη δεν άργησε να έρθει, όλα κυλούσαν ομαλά και όλοι ήταν μέσα στην τρελή χαρά. Στον ουρανό οι ψυχούλες , οι αθώες ψυχούλες μικρών παιδιών, περίμεναν καρτερικά, μέσα σε γέλια και παιχνίδια με τους αγγέλους φύλακες τους, την ώρα που θα έρθει να κατέβουνε σε μια γη, σε έναν πλανήτη, σε μια αγκαλίτσα ζεστή, στοργική, γεμάτη αγάπη , να ακούσουν πάλι το θεϊκό νανούρισμα μιας γλυκιάς φωνούλας που θα τους καθοδηγούσε στο δύσκολο ταξίδι της ζωής, πάλι και πάλι και πάλι μέσα στους αιώνες της ύπαρξής τους, στους πλανήτες, στον γαλαξία, στο σύμπαν… Η στιγμή της γέννησης ήρθε και ένα ροδαλό αγόρι βρέθηκε να κοιμάται γαλήνια στην αγκαλιά της δικιάς μας ηρωίδας της ιστορίας μας, μανούλα. Μεγάλωνε με τους μήνες να περνάνε γοργά, εξερευνούσε με τα μάτια του τον κόσμο σαν να τον έβλεπε πρώτη φορά, κοιτούσε τα χεράκια του σαν να τα ένοιωθε για πρώτη του φορά, καθώς και τα χείλη της μαμάς του που του φαίνονταν πρωτόγνωρα όταν εκείνη του χαμογελούσε και του μιλούσε τρυφερά, καθώς και όλα εκεί τριγύρω του φαίνονταν παράξενα και ανεξήγητα. Όμως έτσι δεν κάνουν άλλωστε όλα τα μωρά, ή όχι ; Ο καιρός περνούσε , η μητέρα έλεγε σε όλους τι καλό παιδί που ήταν ήσυχο, καλόβολο, δεν έκλαιγε συχνά και δεν ενοχλούσε, μόνο με τα μεγάλα διαπεραστικά του μάτια όλα τα παρατηρούσε. Ότι και να του έδινε για φαγητό το έτρωγε , δεν έκανε μορφασμούς ούτε στο γλυκό, ούτε στο αλμυρό, ούτε ακόμη και στο ζεστό ή κρύο. Ήταν θεόσταλτο αυτό το μωρό , η μητέρα του παντού μονολογούσε. Του τραγουδούσε γλυκά για να το νανουρίσει, συνέχιζε με τα διαπεραστικά γεμάτα απορία μάτια του να την παρατηρεί, όταν το έβαζε να κοιμηθεί εκεί τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι να κοιτάει το καθρέφτισμα του φωτός και το παιχνίδισμα των χρωμάτων από το παιδικό στριφογυριζόμενο πορτατίφ. Αντί να το νανουρίζει όλο αυτό του έξαπτε την περιέργεια και έτσι ενώ η μητέρα κοιμόταν, ο μικρός άγγελός της παρατηρούσε τα πάντα στο δωμάτιο όλη νύχτα. Άραγε τι να σκεφτόταν; Όμως έτσι δεν κάνουν άλλωστε όλα τα μωρά , ή όχι; Τα πρώτα του γενέθλια ήρθαν. Χαρά μεγάλη είχε η μαμά. Πάρτι ετοίμαζε με τούρτα, τραγούδια, και πολλά άλλα μικρά παιδιά. Ο μικρός πάλι βρήκε ευκαιρία να παρατηρήσει καινούργια πράγματα αυτή την φορά. Φατσούλες παιδιών που έτρεχαν στο σπίτι και έκαναν θορύβους καινούργιους για αυτόν . Ήταν τόσο ενοχλητικά που μόνο όταν έκλεισε τα αφτιά του με τα δύο μικροσκοπικά χεράκια του, βρήκε ανακούφιση και ευχαρίστηση και έκατσε μόνο του σε μια γωνιά απλά να παρατηρεί αυτά τα μικρά πλασματάκια που τον ενοχλούσαν από μακριά. Με το ζόρι κάποια στιγμή η μαμά φανερά εκνευρισμένη με γκριμάτσα που δεν είχε ξανά δει τον έφερε μέσα στην ενοχλητική φασαρία, του τράβηξε τα χεράκια με δύναμη από τα αφτιά και τότε άρχισε ένα ακόμη μεγαλύτερο μαρτύριο για τον μικρό, η φωτογραφία και τα φλάς. Το φώς ήταν τόσο δυνατό που του πόνεσε τα μάτια τόσο δυνατά που για πρώτη του φορά ούρλιαξε από τον πόνο και έκλαψε για ώρες. Στο κλάμα του βρήκε ο μικρός παρηγοριά και το κόλπο του έπιασε γιατί τα ενοχλητικά άλλα μικρά πλασματάκια αμέσως μετά εξαφανίστηκαν , τα δυνατά εκτυφλωτικά φώτα έφυγαν και η φασαρία από τις καραμούζες σιώπησε για πάντα. Επιτέλους ησυχία, σκέφτηκε, όμως η μαμά, αυτό το γλυκό προσωπάκι που μόνο αγάπη έδειχνε μέχρι τότε, άλλαξε μορφή και είχε δάκρυα και αγανάκτηση και μέσα έκρυβε έναν φόβο που προσπαθούσε μάταια η μανούλα να απωθήσει μακριά από την σκέψη … Όμως έτσι δεν κάνουν άλλωστε όλα τα μωρά, ή όχι; Ο καιρός κυλούσε με διάφορα περίεργα για την μαμά περιστατικά που όλα της έδειχναν ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει με τον μικρό της άγγελο, όμως γρήγορα και δίχως δεύτερη σκέψη διέγραφε την τρομερή της σκέψη από το μυαλό και έλεγε πια δυνατά στον εαυτό της για να τον πείσει ότι όλα τα μωρά έτσι κάνουν!!! Στα δεύτερα γενέθλια αν και δεν το πίστευε ότι θα γινόταν το ίδιο σκηνικό, καλού κακού απέκλεισε τις καραμούζες και την δυνατή μουσική και αποφάσισε να τραβήξουν βίντεο δίχως φλάς και όχι φωτογραφίες. Το κόλπο έπιασε εν μέρη . Ο μικρούλης έκλεισε τα αφτιά του μόνο όταν έφτασαν τα υπόλοιπα παιδάκια και όχι για πολύ ώρα. Ωραία μεγάλωσε και κατάλαβε , σκέφτηκε η μανούλα και χαρωπή κοιμήθηκε πιο ήσυχη εκείνη την βραδιά. Όμως έτσι δεν κάνουν άλλωστε όλα τα μωρά, ή όχι; Κάτι όμως με τον καιρό ανησυχούσε πολύ την μαμά , αντί να λέει ο μικρούλης κάθε μέρα όλο και περισσότερες λεξούλες και προτάσεις εκείνος απλά μουρμούρισε έναν ρυθμό από ένα τραγούδι που η μανούλα δεν θυμόταν να είχε ξανά ακούσει και από λεξούλες καμιά γνωστή. Ο καιρός περνούσε και η μανούλα πλέον παρατηρούσε. Μια μέρα πήγαν μαζί σε έναν γιατρό και εκεί μαθαίνει πως το λένε όλο αυτό. Αυτισμό. Τι τρομερή λέξη, τι τρομακτική. Και τώρα τι; Ρώτησε η μανούλα. Οι μέρες περνούσαν , την ζεστή και σφιχτή αγκαλιά της μανούλας όλο και πιο αραιά απολάμβανε ο μικρούλης. Μα τι έγινε; Τι άλλαξε σκεφτόταν το παιδί, είναι κάτι που έκανα; Τι ; Μια νύχτα, ατέλειωτη νύχτα, η μανούλα βλέπει ένα όνειρο ζωντανό, οι άγγελοι φύλακες των παιδικών ψυχών την επισκέφτηκαν , της εξήγησαν της δείξανε τον δρόμο. Το άλλο πρωί η μανούλα άλλαξε, έκανε μια μεγάλη σφιχτή αγκαλίτσα που τόσο άρεσε στον μικρούλη της και του έδωσε ένα μεγάλο φιλί. Του έδειξε καινούργια παιχνίδια, πολλές φωτογραφίες και του έδειξε ένα ένα τα αντικείμενα στις φωτογραφίες σε τι αντικείμενο στο σπίτι αντιστοιχούσε. Το έκανε πολλές φορές με πολύ ήρεμη φωνή και υπομονή. Του έλεγε σταθερά και καθαρά την λεξούλα και έτσι ο μικρούλης κατάλαβε πολλά που δεν μπορούσε να καταλάβει πιο πριν. Του έδειξε ακόμη και την δικιά της φωτογραφία με διάφορες γκριμάτσες όπως τις έβλεπε τόσο καιρό ο μικρούλης αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι σήμαιναν. Έτσι με τον καιρό έμαθε να μιλάει την γλώσσα της μαμάς ο μικρούλης. Στα επόμενα γενέθλια η μητέρα έκανε κάτι τελείως διαφορετικό. Μάζεψε τα παιδάκια και τους γονείς τους στο σπίτι και τους είπε να καθίσουν ήσυχα όλοι μαζί με χαμηλωμένα τα φώτα και να τους πει μια ιστορία. Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν πολλές παιδικές ψυχούλες στον ουρανό που περίμεναν την σειρά τους για να πάνε σε μια ζεστή αγκαλίτσα μιας μητερούλας στην γη, σε οποιονδήποτε πλανήτη σε κάποιο σύμπαν. Έτσι ήρθε και η σειρά του μικρού αρειανού του Άρη να βρει την καινούργια του οικογένεια, όμως τον έστειλαν στην γη αντί για τον πλανήτη Άρη . Στη γη του φαινόντουσαν όλα περίεργα, όλα πρωτόγνωρα, όλα μυστήρια και δεν μπορούσε να τα καταλάβει. Η μητέρα του νόμιζε ότι ήταν σαν τα περισσότερα παιδάκια όμως έκανε λάθος γιατί ο μικρούλης αρειανός ήταν διαφορετικός και πολύ καλύτερος, όμως η μανούλα δεν μπορούσε και εκείνη να τον καταλάβει. Όταν οι άγγελοι κατάλαβαν το λάθος τους, ειδοποίησαν την μανούλα και της έδειξαν πώς να επικοινωνήσει με τον μικρούλη της και έτσι ο μικρός Άρης έγινε γρήγορα πολύ επικοινωνιακός και πολύ καλύτερος σε πολλά άλλα πράγματα από τους υπόλοιπους φίλους του. Ήθελε απλά τον χρόνο του και να βρει τον σωστό τρόπο για να δείξει σε όλους το ποιος είναι. Έτσι, είπε η μανούλα, έχω και εγώ τον δικό μου αρειανό, τον δικό μου άγγελο που ήρθε στη γη και μου έμαθε και εκείνος ένα σωρό πράγματα όπως την αποδοχή, την απεριόριστη αγάπη και την υπομονή. Οι γονείς αλλά και τα άλλα παιδάκια αμέσως κατάλαβαν τι εννοούσε η μητέρα . Τα παιδιά μας είναι δανεικά , δεν μας ανήκουν, τα φιλοξενούμε, τους προσφέρουμε γνώσεις, αγάπη , τους δείχνουμε τον σωστό δρόμο για την ζωή και τα αφήνουμε να πετάξουν στα δικά τους όνειρα όταν μεγαλώσουν. Το παν είναι να τα καταλαβαίνουμε και να τα βοηθάμε με όλη μας την ψυχή . Δεν είναι όλα ίδια , είναι όμως όλα ίσα και τους αξίζει το καλύτερο : Η αποδοχή και η απεριόριστη αγάπη για πάντα !!!» Συγγραφική επιμέλεια/συγγραφέας Αγγελική Δ.Παπασταύρου
  2. Αχ τι μου θυμήσατε...ασχημες στιγμές που θέλω μονο να ξεχάσω αλλα τις θυμαμε καθημερινά οταν βλεπω τα μπλε ματια του. Ετσι και μας πριν κλεισει τα 2 χρόνια της ζωής του πνιγηκε με το φαγητο και μελανιασε, εμεινε δευτερολεπτα χωρις οξυγόνο. Μπηκαμε στο νοσοκομειο εκανε βροχοσκοπησεις κοντεψε να πεθανει εζησε ευτυχως ομως μας εμεινε για αναμνηση ο αυτισμος. Ευγνωμονώ βεβαια τον Θεό καθε μέρα που τον εχω δίπλα μου ζωντανό και το παλευουμε. Δεν μπορώ να διανοηθω οτι θα τον εχανα ετσι στα ξαφνικά απο εισροφηση. Δεν υπαρχουν λογια να παρηγορήσουν τους γονεις που χανουν το παιδι τους , μονο κουραγιο ο αγγελος τους ειναι μαζί με τον Θεό...

  3. Διαφημίσεις


  4. ....κλώνους;;; να συμπληρώσω εγώ !!!
  5. βρήκα και το βίντεο που σας ελεγα http://exandas.ert.gr/el/kentriko-eksantas/featured-documentaries/to-polytimo-kyttaro
  6. Συμφωνώ δεν ειναι για να τα φυλάς και να πληρωνεις πεταμενα λεφτα αλλα πιο χρήσιμο είναι να τα κανεις δωρεά στην δημοσια τραπεζα βλαστοκυτταρων και οπως αναφερεται πιο πανω. Εμεις καναμε τα χριστουγεννα στο παιδι μας το θεραπευτικο πρωτοκολλο με τα βλαστοκυτταρα για τον αυτισμο και του πηραν λιπωδη ιστο απο την κοιλια και εφτιαξαν απο κει βλαστοκύτταρα. Αν ειχαμε κρατησει τα εμβρυικά δεν θα χρησιμευαν σε τιποτα. Σε μια εκπομπη στην κρατική τηλεοραση στη εκπομπη "Εξάντας" ειχανε δειξει οτι σε ελαχιστες περιπτωσεις μπορεις να χρησιμοποιησεις τα εμβρυικά βλαστοκυτταρα και παλι οχι στο ιδιο το παιδι αλλα σε αδελφακι του . Πιο χρησιμη ομως που σωζει πραγματικα ζωές ειναι η δωρεά στην δημοσια (παγκόσμια) τραπεζα βλαστοκυτταρων.
  7. http://36dimotiko.blogspot.com/ http://1dim-giann.pel.sch.gr/ http://blogs.sch.gr/efraimid/ http://ictspeciallove.blogspot.com/ http://www.syllogosdelmouzos.gr/
  8. Εχουμε και εμείς τετοια συσκευή και την χρησιμοποιώ καθε μέρα. Ειδικά οταν παμε να αρρωστήσουμε ή αμα εχουμε διαρροια κλπ με δύο ποτηρια ολα μας εχουν φύγει!!! κανουμε και απολυμανση στα δωματια, στα υπνοδωματια μας και νομιζω οτι μας βοηθαει με το ασθμα του παιδιου που εχει να παρει εισπνεόμενα απο περισυ τον χειμώνα. Αλλωστε δεν χρειαζεται καμμια ακριβή συσκευή το ιδιο πραγμα κανουν ολες.
  9. http://entertainment.in.gr/html/ent/168/ent.96168.asp δεστε και εδω εχει πολλες δωρεαν εκδηλώσεις
  10. Την Τρίτη 7 Δεκεμβρίου και ώρα 18:00 ο Δήμος Χαλανδρίου στην πλατεία Δούρου θα παρουσιάσει μια ανεπανάληπτη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, στην οποία πρόκειται να κλέψουν την παράσταση, ο Μπομπ Σφουγγαράκης μαζί με τον κολλητό του Πάτρικ και η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια!!!
  11. τι ειναι ο αυτισμος μεσα απο τα ματια και τα λογιας μιας ενηλικας αυτιστικής!!!
  12. angela

    ΕΜΒΟΛΙΟ MMR

    Όταν το παιδι μου ήταν μικρο κανενας παιδιατρος απο τους 4 που ετυχε κατα διαστηματα να το παρακολουθήσουν δεν μου ειπε το παραμικρο για τα εμβολαια μαλιστα μου ελεγαν να κανουμε και παραπανω απο τα υποχρεωτικα κλπ οταν παθαμε τον αυτισμο ομως ολοι εκτος ενος (ο οποιος σημερα τα αλλαξε και ειπε οτι πλεον και αυτος πιστευει οτι φταιει κατα πολυ το mmr) μου λεγανε και λενε να μην κανουμε την δευτερη δοση (που δεν την κανω με τιποτα εννοειται) και οτι δεν βαζουν το χερι στη φωτια ομως σιγουρα με τοσες ερευνες που γινονται στο εξωτερικο τα πολυδυναμα και πολλαπλα εμβολαια οπως το mmr καθος και το αν η γυναικα στην αρχη της εγκυμοσυνης της πριν κανει τεστ ή το ψιλιαστει εχει κανει σφραγισμα με αμαλγαμα ναι φταιει ο υδραργυρος που επηρρεασε το εμβρυο. Παντως στην Αμερικη επειδη εχουν φαει και ενα καρο μηνυσεις δεν ειναι το εμβολαιο του mmr μεσα στην λιστα με τα υποχρεωτικα και την ευθυνη την παιρνει αποκλειστικα ο γονεας, επισης δεν ειναι υποχρεωτικο να κανει καποιος στο παιδι του εμβολαια, αναλαμβανει σαν γονεας την ευθυνη και εννοειται οτι δεν εχει καμμια σχεση αυτο με την εγγραφη του παιδιου στο σχολειο μιας και ειναι καθαρα προσωπικο ιατρικο απορρητο!!!
  13. ΚΑΛΑ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΤΣΕΠΑΚΙ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑ!!! ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΙΧΑ ΣΥΜΠΑΘΗΣΕΙ!!!
  14. ...και ξεχασα εδώ να αναφερω οτι μιλουσα ΜΟΝΟ Γερμανικά και με βαλανε σε Ελληνικο σχολειο με συνοδο για μερικους μήνες τον ελληνα μπαμπα μου ως μεταφραστή (η μητέρα μου ειναι Γερμανίδα) μεχρι να μαθω την γλωσσα!!! εντελως καμμια σχεση τα σχολεια εκει με εδώ , το δικο μου σοκ ήταν προς το κακο, της κορης σου θα ειναι προς το καλο γιατι τετοιο επιπεδο εκπαιδευσης ουτε στο καλυτερο ιδιωτικο δεν θα βρειτε εδώ!!!! Σας ευχομαι τα καλυτερα Αγγελική
  15. Το έζησα αυτό πριν χρόνια οταν με εφεραν οι γονεις μου στην Ελλάδα απο την Γερμανία και πηγα εδώ πρωτη φορά δημοτικο στην α΄!!! Καλύτερα να πατε φετος και να ξεκινήσει μια και καλή το σχολειο εκει και οχι του χρονου που ψυχολογικά θα ειναι πιο δυσκολα τα πραγματα και στο λεω απο την πλευρά του παιδιου που υπεστη μεγαλο σοκ με την αλλαγή αυτή και μεχρι σημερα το θυμαμε!!!