Ειμαι πολυ οξύθυμη !!!!!

[summer99]

Θα σας πω τι με ώθησε μετά από 1.5 μήνα να ανοίξω το θέμα και να σκεφτώ πολύ σοβαρα να πάω σε ψυχολόγο...Το σάββατο είδα την αδερφη μου να σαπίζει στο ξύλο τον 12χρονο γιο της (εβγαλε αιμα από τα δόντια!!) γτ δεν εγραψε καλα στα αγγλικά... και ειπα μεσα μου ότι εγώ δεν θα γίνω έτσι ΠΟΤΕ !!!! Ναι κορίτσια εχετε απόλυτο δίκιο πρέπει να πάω και γι αυτό άνοιξα και το θέμα....Οπως είπατε η καλύτερη αρχή είναι να το παραδεχτείς...

 

Οπωσδήποτε να μιλήσεις στην αδερφή σου και να της πεις να ζητήσει βοήθεια. Είναι παράλογη η συμπεριφορά της και κάποιος πρέπει να την σταματήσει.

Τώρα για σένα,θα συμφωνήσω με τα υπόλοιπα κορίτσια και θα σου πω και εγώ να μιλήσεις σε κάποιον ειδικό. Είναι πολύ μωρό ακόμα για να αισθάνεσαι έτσι, πίστεψέ με όσο μεγαλώνουν τα πράγματα χειροτερεύουν. Εμένα τα δικά μου ειναι 9 και 4+ και νιώθω πολλές φορές να φτάνω στα όρια μου και να τα ξεπερνάω κιόλας. Προσπαθώ να συγκρατηθώ και συνηθως ουρλιάζω. Ούτε αυτό βέβαια είναι καλό, το γνωρίζω.

[DALIA]

Είναι πολύ μωρό ακόμα για να αισθάνεσαι έτσι, πίστεψέ με όσο μεγαλώνουν τα πράγματα χειροτερεύουν.

 

Συμφωνώ, δηλ. όταν μεγαλώσει λίγο ακόμα τι θα κάνεις που θα αρχίσει να εξερευνεί τον κόσμο γύρω ή που θα περνάει διάφορες δύσκολες φάσεις???

Όπως λένε οι παλιού μικρά παιδιά μικρά βάσανα, μεγάλα παιδιά μεγάλα βάσανα...

[beloved]

καλα απο φωνες κι εγω ξεφευγω πολλες φορες γιατι δεν ακουει τιποτα η μεγαλη μου. και καμμια ξυλια στον πωπο εφαγε παλιοτερα αλλα μετα εκλαιγα. προτιμω να της φωναξω παρα να τις φαει...προσπαθω ομως αντι και των δυο να την πιανω με το καλο που συνενοουμαστε καλυτερα!!!

[christiana08]

Κυριακη,στην προκειμμενη περιπτωση θα πρεπει να παραμερισεις τον φοβο σου (και τι θα σου κανει στην τελικη,θα σηκωσει χερι???Δεν ειμαστε καλα!!!),για το ανηψακι σου!!!!

Κακως και το συζηταμε,επρεπε να ειχε γινει ηδη.

 

Και εσυ,χαρα μου,μην το αναβαλεις αλλο,φερε στο μυαλο σου την εκονα της αδερφης σου,με εσενα στην θεση της.

[Eve]

ravT το ξέρω ότι πολλές θα με κατακρίνεται και δίκιο θα έχετε...Δεν νομίζω ότι το θέμα αφήνει περιθώρια για πλάκα...Αυτό που περιέγραψα έχει γίνει μία φορά πριν 1,5 μήνα αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γίνει κ δευτερη για να καταλάβω ότι έχω πρόβλημα(χρειάστηκα πολύ καιρο για να αποφασίσω να ανοίξω το θέμα)...Το μωρό μου το υπεραγαπάω και το περίμενα πως και πως να ερθει στη ζωή μου....

 

 

ειχα ακριβως το ιδιο θεμα με εσενα ειδικα οταν ηρθε το 2ο παιδι. πηγα σε ειδικο για βοηθεια διοτι ειχα φτασει (και ξεπερασει) τα ορια μου. Βασικα δεν ξεσπουσα με χειροδικια αλλα ΦΩΝΑΖΑ παρα πολυ (ειχε πονεσει ο λαιμος μου μια φορα) ειδικα στο μεγαλο παιδι. Θελει παρα πολλη δουλεια η ολη κατασταση, εγω καταβαλω τεραστια προσπαθεια καθε μα καθε μερα που περναει για να γινομαι καλυτερη.!

 

 

αυτο το anger management classes μου φανηκε ενδιαφερον πατως και θα το ψαξω κι εγω.!

[agentP]

Κατ' αρχήν είσαι πολύ ειλικρινής και πολύ γενναία για ν' ανοίγεις τέτοιο θέμα. Τα παιδιά μας φέρνουν στα όριά μας καθημερινά και η ανατροφή θέλει πολύ υπομονή, πολύ αυτοκυριαρχία, περιβάλλον που σε υποστηρίζει και μοίρασμα ευθυνών. Αν κάτι από αυτά λείπει, είναι πολύ εύκολο να φτάσει κάποιος σε σημείο που νομίζει ότι θα εκραγεί.

Βγάλε από το μυαλό σου το ενδεχόμενο να χτυπήσεις το παιδί. Δεν θα καταφέρεις τίποτα εκτός από το να το φοβίσεις και να γεμίσεις ενοχές. Για τόσο μικρό μωρό, αν το χτυπήσεις το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να το κάνεις νευρικό, θα το πληρώνεις και θ΄αναρρωτιέσαι τι φταίει...

Αν και από αυτό που έγραψες,

...Τέλος πάντων κάποια στιγμή σήκωσα το χέρι μου να την βαρέσω και όταν κατάλαβα τι πάω να κάνω χαστούκισα τον εαυτό μου....

καταλαβαίνω ότι πιο πολύ φοβάσαι ότι μπορεί να γίνεις αυτό που δεν θέλεις να γίνεις παρά ότι υπάρχει πιθανότητα να χτυπήσεις το μωρό.

Πιστεύω ότι είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα του γονιού ν΄αποδεχτεί ότι μπορεί να έχει και αρνητικά συναισθήματα για το παιδί του και να μάθει να βρίσκει τις αιτίες και τα διαχειρίζεται σαν κάτι φυσιολογικό και όχι σαν κάτι τερατώδες.

[sciencia]

Κι εγώ..Αν όμως το λες σοβαρά τότε να πας σε ψυχολόγο όχι για να μιλήσετε για τα δικά σου προβλήματα αλλά για να σε μάθει αυτοέλεγχο.

Maiden1 η δουλειά του ψυχολόγου δεν είναι να σε μαθαίνει αυτοέλεγχο (ή ο,τιδήποτε άλλο) αλλά να επεξεργάζεται και να αναλύει τις τραυματικές εμπειρίες (ή ό,τι άλλα βιώματα) κουβαλάει το κάθε άτομο, έτσι ώστε να μπορέσει να προχωρήσει στη ζωή του χωρίς απωθημένα και προβληματικές συμπεριφορές που λειτουργούν σαν τροχοπέδη και το εμποδίζουν να βρεί τη γαλήνη και την ισορροπία που επιζητά στη ζωή του...

[sciencia]

Κυριακή πήγαινε σε ψυχολόγο θα σε βοηθήσει αφάνταστα.

 

Όχι μόνο για να ελέγξεις το θυμό σου αλλά και για να ξεπεράσεις κάποια βιώματα που πιθανά σε πλήγωσαν ως παιδί.

 

Απλά είναι σημαντικό να ξεπεράσεις την Ελληνική κουλτούρα και νοοτροπία που αντιμετωπίζει με καχυποψία τα επαγγέλματα υγείας του πνεύματος και της ψυχής.

 

Για την αδερφή σου δεν θα το σχολιάσω - πιθανά να μην σε ακούσει ότι και να της πεις. Εξαρτάται σε τι φάση συνειδησιακή βρίσκεται...

έτσι ακριβώς...

[PEPI1979]

Σίγουρα θα χρειαστείς βοηθεια αλλά σίγουρα επειδή ενα μωρό χρειάζεται πολλες ωρες να του αφιερωσεις θα πρεπει σίγουρα να σε βοηθησει και ο άντρας σου να βρίσκεις λίγο χρόνο να ηρεμεις . Δυστυχώς το εχω γραψει και στο θέμα αν τα παιδικά μας χρόνια μας επηρεάζουν μετέπειτα και έχω να σου πώ ότι πολλές φορες επαναλαμβάνουμε αυτό που ΤΟΣΟ θέλαμε να αποφύγουμε .

[mother's heart]

καλη μου κυριακη...εγω δεν θα σου πω να πας σε ψυχολογο....κ δεν καταλααβινω γιατι παντα η πρωτη μας κουβεντα ειναι ψυχολογος!μια φορα ειπε η κοπελα παραλιγο να σηκωσει το χερι της κ το μετανιωσε..ας μην την αγχωνουμε!!!συνειδητοποιει την κατασταση,την παραδεχεται κ το παλευει!!! η αδερφη της εχει χασει πια τον ελεγχο,εχει βυθιστει στην ιδεα οτι οκ δεν ειναι τιποτα το ξυλο!!!η κυριακη ομως,νιωθει το λαθος,ακουει το καμπανακι της συνειδησης!!!εγω πιστευω οτι ενας ανθρωπος μπορει με την ψυχη του δυναμικα να παλεψει να διορθωθει κ να το καταφερει....δεν νομιζω οτι παντα ενας ψυχολογος θα σωσει την κατασταση!!!!μπορει να ζητησει βοηθεια απ'τον αντρα της,να πηγαινει μια ωρα βολτα την ημερα,να συγκρατει τα νευρα της....τι θα βοηθησει ο ψυχολογος,αφου καποια πραγματα παλευονται κ χωρις να παμε να εξιστορησουμε τα παντα σε καποιον που εχει ενα χαρτι ψυχολογιας!!!!δεν ειμαι κατα των ψυχολογων,μονο εαν η κατασταση ειναι στα ορια,οταν υπαρχει βαριας μορφης καταθλιψη!!αλλα τωρα η κυριακη δεν εκανε εγκλημα....απλα βγηκε απ'τα ορια της....κ δεν νομιζω οτι το γεγονος οτι μια φορα πανω στην κουραση της εκανε αυτη τη σκεψη,να την κανει αυτοματως μια μαμα που σε 3-4 χρονια θα σαπιζει το παιδι της στο ξυλο!!!!!!!!!απο που βγαινει αυτο το συμπερασμα???!!!!

θα πω μονο ενα δικο μου βιωμα για να καταλααβετε γιατι δεν θεωρω παντα λυση τον ψυχολογο!!!

ανεκαθεν κ γω κ ο αντρας μου τη θεωρουσαμε εσχατη λυση μια τετοια επισκεψη!!!!περσι λοιπον,δεν ξερω τι ειχα παθει..νευρα στο φουλ,αγχος,γκρινια,φωνες,μια κλεισουρα,μια στεναχωρια συνεχως!!δεν μπορουσα να βρω τον εαυτο μου..δεν με αναγνωριζα!!η μαμα μου αγχωμενη οπως παντα προτεινε να παω ετσι μια φορα να μιλησω σε ψυχολογο!!!δεν ηθελα με τιποτα..τελικα δεχτηκα,ελπιζοντας οτι κατι θα με σωσει απ'αυτην την επισκεψη!!!θεωρησα αυτοματως τον εαυτο μου αδυναμο,οτι ειμαι ενα τιποτα που χρειαζομαι εναν ψυχολογο να με βοηθησει..δεν ηθελα να εχω στο ιστορικο μου επισκεψη εκει!!!ενιωσα χειροτερα!!το προηγουμενο βραδυ πριν το ραντεβου,εκει που εβλεπα τηλεοραση μου λεει ο αντρας μου ''ελα σηκω,ντυσου κ παμε''!!!!!βγηκαμε για φαγητο,καναμε μια βολτιτσα!!εφτασε η συζητηση στον ψυχολογο κ οταν ακουσα τον αντρα μου να μιλαει γι'αυτο,ηρθε η λυτρωση...ηρθε η σωτηρια που περιμενα για να μην παω εκει!!!!!μου λεει''πες μου τι ειναι αυτο που σε στεναχωρει,σε βασανιζει,σε κανει να αισθανεσαι τοση μελαγχολια..πες μου τι ειναι αυτο που δεν μπορω να σε στηριξω εγω κ θα σε στηριξει ενας αγνωστος με γνωσεις ψυχολογιας''!!!εκει λυθηκα!!!!εκει βρηκα τον εαυτο μου!!!!δεν χρειαζομουν κανεναν να με βοηθησει,να με στηριξει,να αρχισει κατεβατα ψυχολογιας!!ειχα το αντρα μου,το στηριγμα μου,με εβγαλε απο τη στεναχωρια,με εσωσε!!δεν το ξεχναω ποτε αυτο!!βρηκα παλι τον εαυτο μου!!!!την αμεσως επομενη στιγμη γελουσα στην ιδεα οτι θα αρχιζα τα κλαματα μπροστα σ'εναν αγνωστο,ενω διπλα μου ειχα αυτον που χρειαζομουν να με στηριξει!!!!

σας ζαλισα,απλα ηθελα με μια προσωπικη μου εμπειρια να εξηγησω στην κυριακη οτι ο ανθρωπος καμια φορα δεν χρειαζεται ''μεσαζωντες'',δεν χρειαζεται γιατροσοφια ψυχης για να βγει απο μια δυσκολη κατασταση!!!εχει ανθρωπους που ανα πασα στιγμη ειναι εκει να κανουν τα πραγματα πιο ομορφα,ανθρωποι πολυ δικοι μας,που απαλυνουν τον πονο χωρις....μαθηματα ψυχολογιας!!!γι'αυτο η γνωμη μου ειναι να μην πας...χτες...σε ψυχολογο,αλλα να παλεψεις με τον εαυτο σου,γιατι ξερω οτι μπορεις,φαινεται οτι εισαι δυνατη κ μονο που το παραδεχεσαι κ νιωθεις τυψεις γι'αυτο!!θα νιωσεις πολυ περηφανη οταν θα διαπιστωσεις βγαινοντας απο αυτην τη κατασταση οτι εσυ η ιδια,περασες μια μαχη με τον εαυτο σου κ βγηκες νικητρια..οτι δεν χρειαστηκες κανεναν ψυχολογο!!!!!μονο με τις δικες σου δυναμεις!!!!!κ ειμαι σιγουρη οτι κ συ εχεις καποιον να στηριχτεις κ να πιαστεις οταν νιωθεις οτι βουλιαζεις!!κ ειναι τοσο κοντα σου χωρις να το καταλαβαινεις!!!!!ισως οχι ο αντρας σου,αλλα ενας δικος σου ανθρωπος!!!!

 

συγνωμη για το μεγαλο μνμ!!!ευχομαι κυριακη μου να ηρεμησεις κ συντομα να δεις οτι καμια φορα δεν ξερουμε ποσο δυναμη ψυχης εχουμε!!!!ελπιζω εσυ να ανακαλυψεις τη δικη σου κ να καταφερεις να παλεψεις!!!

[marsolan]

Δεν ξερω τι μπορει να σε εφτασε σε τετοιο σημειο...να σκεφτεις να απλωσεις χερι και να χτυπησεις ενα βρεφακι 40ημερων....

Η λοχεια??Η κουραση??Η ψυχολογια σου???Η κακια στιγμη....

Εφτασες ομως σε αυτο το σημειο.....

Καταλαβαινω μεχρι ενα σημειο το κινητρο...αλλα δεν μπορω να καταλαβω και να δικαιολογησω το αποτελεσμα....

 

Το ευτηχημα ειναι οτι αναρωτιεσαι,προβληματιζεσαι,και φαινεσαι διατεθειμενη να μην επαναλαβεις....

Μην το κανεις σε παρακαλω ποτε ξανα....

 

Εγω που σου το λεω αυτο δεν ειμαι αγια(βεβαια,δεν εχω απλωσει χερι στην μικρη μου παρα μονο για παιχνιδι και χαδι) αλλα καποια στιγμη οταν η κορη μου ηταν 7-8 μηνων κι ακομη ξυπναγε συχνα τα βραδυα επιασα τον εαυτο μου να βριζει μεσα στα μαυρα μεσανυχτα...οχι στο παιδι αλλα αυτα τα γενικοτερα αναθεματα της τυχης που πολλοι επικαλουμαστε οταν νευριαζουμε και ξεσπαμε.....

Δεν το πιστευα οτι το εκανα....δεδομενου οτι της εχω απολυτη αδυναμια,την φροντιζω με μεγαλη χαρα και δεν παραπονεθηκα οταν ηταν πιο μικρη και ακομη πιο απαιτητικη σε φαγητο και ξυπνηματα δεν το φανταζομουν ποτε οτι θα εσπαγαν τα νευρα μου μετα απο τοσο καιρο...

Τι μου εφταιγε το παιδακι μου αν εγω ειχα για οποιονδηποτε λογο αυπνιες,χαζολογουσα στο Ιντερνετ η διαβαζα βιβλια και δεν κοιμομουν αρκετα???

Τι μου εφταιγε και εκανα σαν τρελλη?? Εστω και μια-δυο φορες που μπορει ως ανθρωπος να δικαιουμουν να ξεσπασω...δεν επρεπε να το επιτρεψω να συμβει....

 

Και αυτο εκανα....Τερμα...δεν ξαναφωναξα για τετοιον λογο ειδικα...ειπα στον εαυτο μου "Μην ξανατολμησεις να ταραξεις ετσι εστω και αθελα σου το παιδι..." Αλλωστε δεν κανουν τιποτε επιτηδες,ειναι τοσο μικρα....

Ειναι θεμα αποφασης και κατανοησης του τι σε οδηγει εκει...

Κοψτο μαχαιρι,κατσε σκεψου και διορθωσε ο,τι μπορεις....

Μην ξαναπλωσεις χερι στο μωρο σου....Δεν το αξιζεις ουτε εσυ ως μανα,ουτε η ψυχουλα του παιδιου σου που δεν φταιει σε τιποτε...

[ego-roula]

εχω φρικαρει και ειμαι χαλια τωρα. ......

[Maiden1]

Maiden1 η δουλειά του ψυχολόγου δεν είναι να σε μαθαίνει αυτοέλεγχο (ή ο' date='τιδήποτε άλλο) αλλά να επεξεργάζεται και να αναλύει τις τραυματικές εμπειρίες (ή ό,τι άλλα βιώματα) κουβαλάει το κάθε άτομο, έτσι ώστε να μπορέσει να προχωρήσει στη ζωή του χωρίς απωθημένα και προβληματικές συμπεριφορές που λειτουργούν σαν τροχοπέδη και το εμποδίζουν να βρεί τη γαλήνη και την ισορροπία που επιζητά στη ζωή του...[/quote']

 

Έχεις δίκιο στα παραπάνω, ίσως εγώ δεν το διατύπωσα σωστά. Εννοούσα ότι θα έπρεπε να εστιάσει εκεί, στο να ελέγχει τα νεύρα της και την αγανάκτησή της. Σίγουρα μπορεί να δώσει κάποιες συμβουλές και σίγουρα πριν δώσει αυτές τις συμβουλές πρέπει να βρει την ρίζα του κακού.

 

Κορίτσια είδα το βίντεο "baby Brianna" και ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι υπάρχει αντιστοιχία με την Kyriakh αλλά...έχω πάθει σοκ! Αφού έτρεξα να αγκαλιάσω την μικρή μου αμέσως...

[depybal]

χριστέ μου..τι ήταν αυτό πρωί πρωί..μην μπήτε να δείτε στο babe brianna...δεν θα το αντέξετε.κουκλίτσα μου, θες να κάνεις τα λάθη των γονιών σου?θες το μωράκι σου να αισθάνεται όσα ένιωσες εσύ?θες να πονέσει?θες να είσαι αυτή ..για το παιδί σου?δεν θέλεις...και αυτό δείχνουν τα λόγια σου..πήγαινε να βοηθηθείς από έναν ειδικό.μην χάνεις καιρό.όλη κουραζόμαστε..εκνευριζόμαστε..αλλά ως εκεί. κάνε κάτι τώρα.το μωράκι σου σε έχει ανάγκη...νασαι τρυφερή..και να μεγαλώσει ήρεμα..σένα ήρεμο περιβάλλον..με αγάπη και στοργή.αυτό δεν ήθελες και συ..?μπορείς να το ελεγξεις. μπορείς.το οφείλεις στον εαυτό σου και στο παιδί.πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο.

[rkt]

Αγαπημένη μου Κυριακή, αν αυτό το έπαθες όταν το μωράκι σου ήταν 40 ημερών, τι θα κάνεις όταν θα πάει 2-3-4 χρονών? Εκεί να δεις υπομονή που χρειάζετε. Κάνε κάτι. Είσαι σε καλό δρόμο και μόνο που το παραδέχτηκες και το λες.

[elisaki]

Αγαπητη Κυριακη πιστευω κ εγω οτι το πιο δυσκολο βημα εγινε (αυτο της παραδοχης του προβληματος). Δεν ξερω ποιος ειναι ο πιο καταλληλος ανθρωπος για να σε βοηθησει να ξεπερασεις αυτη τη κατασταση, αν ομως στο στενο σου περιβαλλον δεν υπαρχει καποιος που να μπορει, σκεψου σοβαρα τη λυση του ψυχολογου. Δεν ειναι ντροπη, ειναι δυναμη. Δεν ειναι ματαιο, ειναι αναγκαιο. Δεν εισαι αρρωστη, θες καποιον να σου δειξει το σωστο δρομο. Εκανες την αρχη, φτασε ως το τελος.

(Εχω στο συγγενικο μου περιβαλλον ατομο -πολυ της θρησκειας...- που σαπισε στο ξυλο τον 7χρονο γιο του γιατι δεν εγραψε καλα την ορθογραφια στο σχολειο. Προσπαθησαμε πολλοι να του μιλησουμε αλλα πεσαμε σε τοιχο. Επειδη κ με τα 3 παιδακια του ειναι αρκετα ελλιπης ως προς την διαπαιδαγωγηση τους, ελπιζω ο Θεος -που τοσο πιστευει- να του δωσει φωτιση κ να κανει το σωστο, γιατι τους ανθρωπους τους εχει απορριψει...)

[XΡΙΣΤΙΝΑ]

Δεν θελω να σε κρινω ασχημα...πραγματικα το οτι παραδεχεσαι το προβλημα σου ειναι μεγαλο βημα..Σιγουρα ομως χρειαζεσαι καποιον ειδικο για να συζητησεις τα προβληματα σου και να διαχειριστεις τον θυμο σου.Το να σκεφτεις να χτυπησεις ενα βρεφος ειναι πολυ ασχημο.Οπως ειπαν και τα κοριτσια εχεις πολυ δρομο μπροστα σου..Τα παιδια συνεχεια δοκιμαζουν τα ορια μας...Εχεις παρα πολυ δρομο μπροστα σου.

Η αληθεια ειναι πως ειχα μερικους φιλους που ετρωγαν ξυλο στο σπιτι τους..Τον ιδιο δρομο ακολουθησαν δυστυχως...Φυσικα υπαρχουν και οι εξαιρεσεις..Εννοειτε πως υπαρχουν και οι εξαιρεσεις.

[AthinaP]

Πάντως, μου κάνει εντύπωση κορίτσια, που αρκετές γράφετε: Αν φτάνεις στα όριά σου τώρα, μετά τι θα κάνεις;

 

Μετά, κάπως μπορείς να συνεννοηθείς με το παιδί. Μπορείς ακόμα και να το βάλεις στο πάρκο του ή στο καρότσι, αν ζουζουνίζει πολύ.

 

Το νεογέννητο, που το έχεις αλλάξει, το έχεις ντύσει, το έχεις ταϊσει, το έχεις παίξει, έκανες τα άπειρα χιλιόμετρα αγκαλιά μέσα στο σπίτι και συνεχίζει να ουρλιάζει με τις ώρες λες και το γδέρνουν ζωντανό (μιλάω για κολικούς), ενώ εσύ έχεις συσσωρεύσει εβδομάδες αϋπνίας και δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τίποτα, δεν δοκιμάζει τα όρια του ενήλικα περισσότερο;

 

Εντάξει, η φίλη που άνοιξε το τόπικ δεν είχε κολικούς, αλλά και πάλι, όταν μπορεί κανείς έστω και σε πολύ βασικά πράγματα να συνεννοηθεί με το παιδί, πράγμα που γινεται πολύ πριν μιλήσει το παιδί, μπορεί να είναι αρκετά καλύτερα.

 

Πάντως, πλάκα πλάκα, μη μιλάς καθόλου για έλλειψη ύπνου! Το μωράκι σου ακούγεται από τα σχετικά καλόβολα μωράκια!

 

Πιστεύω όπως και να έχει, ότι αφού συγκράτησες τον εαυτό σου τώρα, θα τον συγκρατήσεις και στο μέλλον.

[MY TREASURE]

δεν νομιζω να εισαι οξύθυμη...

εγώ θα το έλεγα επιλοχειο καταθλιψη

η κουραση και η έλλειψη υπνου σε συνδιασμο με το ορμονικο πάρτυ μας φτάνουν στα άκρα.

θα βρεις ισορροπία με τον καιρό και δε νομίζω να ειναι απαραιτητο να επισκευτεις "ειδικο" για μια σκεψη που έκανες (όλες κάνουνε και ας μη το παραδεχόμαστε)

εισαι αρκετά προβληματισμένη και νομιζω οτι διαβαζοντας τις απαντησεις θα γεμισεις τυψεις και θα αγχωθείς χειροτερα απο οτι εισαι.

Εγώ θεωρώ οτι εφόσον συγκρατηθηκες μια φορά θα το κάνεις ξανά.

όλα καλα θα πάνε θα τα καταφέρεις

[rkt]

Εγώ πάλι απορώ που σου κάνει εντύπωση αυτό που λέμε.

Ενα μωράκι 40 ημερών, είναι τόσο ανυπεράσπιστο, που δεν σου περνάει από το μυαλό να το ...βαρεσεις.

Ενα παιδί 2-3-4, μπορεί να μιλάει, αλλά, κατά βάση, δεν ακούει. Και προφανώς είναι χειρ΄΄οτερο να σε καταλαβαίνει και να σε γράφει, από το να μην καταλαβαίνει, άρα... Τι λέμε τώρα?

Αν η κοπέλα έχει τέτοια αισθήματα θυμού μέσα της, όχι, πολύ φοβάμαι πως δεν θα τα συγκρατήσει κάποια στιγμή.

Πρέπει να μάθει με κάποιο τρόπο να τα διαχειρίζεται. Πριν κάνει κάτι που θα το μετανοιώσει μετά.

[XΡΙΣΤΙΝΑ]

Εγώ πάλι απορώ που σου κάνει εντύπωση αυτό που λέμε.

Ενα μωράκι 40 ημερών, είναι τόσο ανυπεράσπιστο, που δεν σου περνάει από το μυαλό να το ...βαρεσεις.

Ενα παιδί 2-3-4, μπορεί να μιλάει, αλλά, κατά βάση, δεν ακούει. Και προφανώς είναι χειρ΄΄οτερο να σε καταλαβαίνει και να σε γράφει, από το να μην καταλαβαίνει, άρα... Τι λέμε τώρα?

Αν η κοπέλα έχει τέτοια αισθήματα θυμού μέσα της, όχι, πολύ φοβάμαι πως δεν θα τα συγκρατήσει κάποια στιγμή.

Πρέπει να μάθει με κάποιο τρόπο να τα διαχειρίζεται. Πριν κάνει κάτι που θα το μετανοιώσει μετά.

Συμφωνω μαζι σου σε ολα..

Εξαλλου το μωρακι ειπαμε οτι ουτε κολικους εχει ουτε ξενυχταει..

Χρειαζεται βοηθεια

[alepapa]

Χρειάζεται ημερία και ψυχραιμία από μέρους σου....Μπορεί να είναι η επιλόχεια κατάθλιψη που ανέφερε και μία φίλη εδω αλλά δεν χάνεις τίποτα μα τίποτα να κάνει μία-δύο επισκέψεις σε κάποιον ειδικό (από προσωπική εμπειρία σου λέω ότι βοηθάει)....πόσο θα στοιχίσει πια ....πες πως δεν τα είχες αυτά τα λεφτά...η όλη σου συμπεριφορά μπορεί να πηγάζει και να βγαίνει από τα παιδικά σου χρόνια...και ξέρεις τώρα μπορεί να το ελέγχεις αλλά μπορεί να έρθει η στιγμή και θα κάνεις πράγματα που θα το μετανοιώσεις....

Πάντως πολύ στεναχωριέμαι που είναι πολλές οι περιπτώσεις εδώ μέσα που έχουν τέτοιες εμπειρίες και άσχημα παιδικά χρόνια....Σε ένα φόρουμ διαβάζεις τόσα που μπορείς να φανταστείς τι γίνεται στο έξω κόσμο....λυπάμαι και εύχομαι όλοι να βρούμε τη δύναμη να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση οι μεν να μπορούν να βοηθούν τους άλλους και οι δε να δέχονται τη βοήθειά τους.....κουράγιο!!!

[zouzounel]

συγνωμη κοριτσια... διαβαζω, διαβάζω... και αναρωτιέμαι, θυμάστε την περίοδο που τα μωράκια σας ήταν νεογέννητα? γιατι εγω θυμάμαι καααατι ξενυχτια ξεγυρισμένα (και ήμουν και απ τις τυχερες που δεν περασε κολικους κανενα απ τα μωρα μου), που στις 6 ωρα πια το πρωί, με τα νευρα μου κρόσια και την υπομονή μου στα όριά της, πολλές σκέψεις εκανα... δε σηκωσα χερι βεβαια στο νεογέννητο, αλλά ναι, μου περασε απ το μυαλο. Αυτό με κάνει ψυχοπαθή??? Πρεπει να παω σε ψυχολόγο επειδη ειμαι τοοοσο κουρασμενη, ειμαι χώμα ετοιμη να γινω ενα με το πατωμα που λεει ο λογος, απ το ξενυχτι, απ τις φωνες του μωρού που δεν ξερω τι θελει ενω το εχω ταισει, το εχω αλλαξει, το εχω νανουρισει, κανακεψει, τραγουδήσει... τι άλλο πια να κανω η μάνα?... Εχεις και τις ορμόνες να χορευουν πανω στο κεφάλι σου... Για μενα η πιο δυσκολη περίοδος ήταν τοτε, όταν τα μωρα ήταν νεογέννητα. Τωρα που μεγαλωσαν λίγο ειναι πιο ευκολο να κοντρολαρεις τις σκεψεις και τις αντιδρασεις σου, ετσι νιωθω εγω τουλάχιστον.

συμφωνω απολυτα με την AthinaP

[MY TREASURE]

συγνωμη κοριτσια... διαβαζω, διαβάζω... και αναρωτιέμαι, θυμάστε την περίοδο που τα μωράκια σας ήταν νεογέννητα? γιατι εγω θυμάμαι καααατι ξενυχτια ξεγυρισμένα (και ήμουν και απ τις τυχερες που δεν περασε κολικους κανενα απ τα μωρα μου), που στις 6 ωρα πια το πρωί, με τα νευρα μου κρόσια και την υπομονή μου στα όριά της, πολλές σκέψεις εκανα... δε σηκωσα χερι βεβαια στο νεογέννητο, αλλά ναι, μου περασε απ το μυαλο. Αυτό με κάνει ψυχοπαθή??? Πρεπει να παω σε ψυχολόγο επειδη ειμαι τοοοσο κουρασμενη, ειμαι χώμα ετοιμη να γινω ενα με το πατωμα που λεει ο λογος, απ το ξενυχτι, απ τις φωνες του μωρού που δεν ξερω τι θελει ενω το εχω ταισει, το εχω αλλαξει, το εχω νανουρισει, κανακεψει, τραγουδήσει... τι άλλο πια να κανω η μάνα?... Εχεις και τις ορμόνες να χορευουν πανω στο κεφάλι σου... Για μενα η πιο δυσκολη περίοδος ήταν τοτε, όταν τα μωρα ήταν νεογέννητα. Τωρα που μεγαλωσαν λίγο ειναι πιο ευκολο να κοντρολαρεις τις σκεψεις και τις αντιδρασεις σου, ετσι νιωθω εγω τουλάχιστον.

συμφωνω απολυτα με την AthinaP

 

 

πειτε τα... πειτε τα ... γιατι θα την τρελάνουν τη γυναικα

[aria1980]

Από τη μία ντρέπομαι που ανοίγω αυτό το θέμα , αλλά από την άλλη πρέπει να παραδέχεσαι τα ελατώματα σου και να προσπαθείς να τα διορθώσεις....Έτσι αποφάσισα να σας πω τι μου συμβαίνει....Εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που η σωματική βία και οι φωνές ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και να που τώρα αποδεικνύεται ότι όπως σου έχουν συμπεριφερθεί σαν παιδί κάνεις και συ τα ίδια.....Είμαι τόσο οξύθυμη και νευριάζω με το μόλις 4 μηνων μωράκι μου....γιατί..πχ...ξυπνάει το βράδυ από τις 3 εως τις 5 και εγώ νυστάζω ! ! ! Ναι και όμως....τέτοια είμαι....Δεν το κάνει συνέχεια εχει τύχει να το κάνει 3 φορές , κατα τα άλλα κοιμάται το καλό μου μια χαρα το βράδυ . Τέλος πάντων κάποια στιγμή σήκωσα το χέρι μου να την βαρέσω και όταν κατάλαβα τι πάω να κάνω χαστούκισα τον εαυτό μου....Κορίτσια νομίζω ότι πρέπει να πάω σε ψυχολόγο γιατί δεν μου φταιέι το αγγελούδι μου σε τίποτα. Το συζήτησα με τον συντροφό μου και μου λέει δεν έχεις τιποτα. Εγώ όμως πιστεύω ότι μιμούμαι την μάνα μου και την αδερφή μου που με είχαν περιορισμένη και με χτυπούσαν αρκετα....Εσεις τι πιστεύετε πρέπει να επισκεφτώ ψυχολόγο η μπορώ να το ξεπεράσω μόνη μου ;;; Συγνώμη για το μεγάλο μνμ αλλά δεν θέλω σε καμια περίπτωση να συμπεριφέρομαι και γω έτσι στο νινι μου...καλύτερα να μου το πάρουν....

καλη μου κυριακη,ποτε μη χτυπησεις αυτο το αγγελουδι,ποτε ομως..πηγαινε σε εναν ψυχολογο μηπως σε βοηθησει..ποτε το μωρακι σου..δεν φταει σε τιποτα..ισως ειναι καποια παιδικα βιωματα που πρεπει να ξεπερασεις..ευχομαι ολα να πανε ολα καλα..κ να ξεκουραζεσαι οσο μπορεις γιατι κ η ταλαιπωρια φερνει νευρα