Πρωτη εξοδος χωρις το μωρο...εσπευσμενη επιστροφη

[sporiklos]

Χθες το βραδυ αποφασισαμε με τον αντρα μου μετα απο εξι μηνες να βγουμε για φαγητο.Ακολουθησαμε ολη την ρουτινα του μικρου μπανιο, φαγητο και τον πηγα στη μητερα μου η οποια μενει στον απο κατω οροφο.Αφησα και γαλα για να τον ταισει.

Φυγαμε στις 10:15 και στις 11:00 με πηρε η μητερα μου να με ρωτησει τι κανω για να τον κοιμησω γιατι δεν κοιμοταν με τιποτα.Τελικα γυρισαμε αρον αρον γιατι δεν μπορουσε οχι να τον κοιμισει αλλα ουτε να τον ηρεμησει.Μολις μπηκα στο διαμερισμα καθοταν διπλα στη μητερα μου στον καναπε και επαιζε με ενα παιχνιδακι μολις με ειδε δεν εδωσε σημασια αλλα μολις εκανα αν αλλαξω δωματιο αρχισε να κλαιει γοερα οποτε και τον πηρα αγκαλια.Μου εδωσε ενα φιλι και ηρεμησε.Στη συνεχεια τον ανεβασα στο σπιτι μας τον εβαλα στην κουνια του,του εδωσα μια μπλουζα μου οπως καθε βραδυ και κοιμηθηκε σε κλασματα δευτερολεπτου.Δυστυχως στον πανικο μου νωριτερα δεν σκεφτηκα να πω στη μητερα μου να ανεβει στο διαμερισμα μου και να τον κοιμησει εκει.

Σημερα το μεσημερι που κοιμομσταν στο ιδιο κρεβατι οπως και καθε μεσημερι παρατηρησα το εξης: ενω κοιμοταν πεταγοταν χωρις να ανοιξει τα ματια του και μετακινουσε το σωματακι του προς τα εμενα:(

Λετε να του δημιουργησα ανασφαλεια με την χθεσινη μου εξοδο?Να μην το ξαναεπιχειρησω?Ποτε πιστευετε οτι μπορω να το αφησω με καποιον αλλον βραδυνες ωρες γιατι μεσα στην μερα τον εχω ξανααφησει χωρις ιδιαιτερα προβληματα?

Να σημειωσω οτι δεν εργαζομαι και περναμε σχεδον ολη την ημερα μαζι, δεν δειχνει ομως σημαδια προσκολλησεως δηλαδη και σε αλλες αγκαλιες πηγαινει και σε καποιο δωματιο θα μεινει μονος του για κανενα εικοσαλεπτο.

[kyra]

Εννοείς ότι για 6 μήνες δεν το είχατε αφήσει ποτέ βράδυ να πάτε μία βόλτα? Φοβερό μου φαίνεται. Anyway, νομίζω το πρόβλημα είναι η γιαγιά, που την έπιασε πανικός, και φυσικά εσείς που γυρίσατε άρον άρον. ίσως θα ήταν καλύτερα και για το παιδί να μείνει στο σπίτι του, αφού ήταν πρώτη φορά, ώστε να είναι στο χώρο του.....

[sporiklos]

Εννοείς ότι για 6 μήνες δεν το είχατε αφήσει ποτέ βράδυ να πάτε μία βόλτα? Φοβερό μου φαίνεται. Anyway, νομίζω το πρόβλημα είναι η γιαγιά, που την έπιασε πανικός, και φυσικά εσείς που γυρίσατε άρον άρον. ίσως θα ήταν καλύτερα και για το παιδί να μείνει στο σπίτι του, αφού ήταν πρώτη φορά, ώστε να είναι στο χώρο του.....

 

Εχεις δικιο για το οτι δεν εχουμε βγει μια βολτα ως τωρα αλλα τον θηλαζα αποκλειστικα και ειχε πολυ αστατο ωραριο ως προς τα γευματα.Οποτε να το ξαναπροσπαθησω λες?Δεν θα του δημιουργησω ανασφαλειες?Μηπως ειναι μικρος για να με αποχωριζεται?Μηπως ειμαι υπερβολικη?

[kyra]

Ναι, είσαι υπερβολική. Θα επιμείνω όμως, καλύτερα να έρθει η μαμά σου σπίτι, να βάλει το παιδί στην κούνια του να κοιμηθεί. Αν θέλεις μπορεί να έρθει να το κοιμήσει και μία μέρα που θα είστε σπίτι, ώστε να συνηθίσουν και οι δύο. Χαλάρωσε και μοιράσουν στιγμές με τον άντρα σου. Το παιδί δεν αισθάνεται ανασφάλεια αν είστε χαλαροί.....

[sporiklos]

Ναι, είσαι υπερβολική. Θα επιμείνω όμως, καλύτερα να έρθει η μαμά σου σπίτι, να βάλει το παιδί στην κούνια του να κοιμηθεί. Αν θέλεις μπορεί να έρθει να το κοιμήσει και μία μέρα που θα είστε σπίτι, ώστε να συνηθίσουν και οι δύο. Χαλάρωσε και μοιράσουν στιγμές με τον άντρα σου. Το παιδί δεν αισθάνεται ανασφάλεια αν είστε χαλαροί.....

 

σε ευχαριστω για τις ιδεες, θα τις δοκιμασω την επομενη φορα.

 

Ομως αυτο που εκανε το μεσημερι στον υπνο του ηταν τυχαιο?Τεσπα, θα δω αν θα το κανει και αυριο.Αλλα αν ηταν απο ανασφαλεια θα δημιουργουσε προβλημα και αποψε το βραδυ ετσι δεν ειναι?

[AngiCat]

Εννοείς ότι για 6 μήνες δεν το είχατε αφήσει ποτέ βράδυ να πάτε μία βόλτα? Φοβερό μου φαίνεται. Anyway, νομίζω το πρόβλημα είναι η γιαγιά, που την έπιασε πανικός, και φυσικά εσείς που γυρίσατε άρον άρον. ίσως θα ήταν καλύτερα και για το παιδί να μείνει στο σπίτι του, αφού ήταν πρώτη φορά, ώστε να είναι στο χώρο του.....

 

Ούτε κι εμείς τον έχουμε αφήσει για να βγούμε βράδυ ποτέ μέχρι τώρα. Γενικά δεν τον αφήνουμε εκτός και αν είναι να πάμε για δουλειά.

[sporiklos]

Η επιστημη της ψυχολογιας τι πρεσβευει?Πρεπει να τ αφηνουμε για λιγες ωρες τοσο μικρα?Και αν οχι απο ποια ηλικια?

[spring]

Εγώ από την στιγμή που σαράντησα, αφήνω την μικρή μου κάθε Σάββατο απόγευμα στους γονείς μου και την παίρνω την Κυριακή το απόγευμα (καλώς ή κακώς δεν μπόρεσα να θηλάσω για πολύ). Έτσι μπορούμε να έχω με τον άντρα μου λίγο προσωπικό χρόνο, να βγούμε, να δούμε τους φίλους μας με άνεση ή ακόμα και να κάτσουμε να δούμε μια ταινία στο σπίτι με την ησυχία μας.

 

Ποτέ μα ποτέ η κούκλα μου δεν είχε πρόβλημα αποχωρισμού κι ας έχει τρελό κόλλημα μαζί μου. Συνήθισε από την πρώτη στιγμή και τώρα που είναι 21 μηνών σε πληροφορώ ότι όταν έρχεται κάποιες φορές η μάνα μου να την πάρει, μου φέρνει η μικρή το μπουφάν της για να της το φορέσω, πιάνει το χέρι της γιαγιάς της και την πάει προς την πόρτα και με χαιρετάει λέγοντάς μου "γεια!":shock:

 

Όταν π.χ. την επόμενη μέρα μας την φέρνει, είναι μέσα στις γλύκειες μαζί μου και τις αγκαλιές. Και όταν φεύγει η γιαγιά της, ξέρει ότι δεν θα πάει μαζί της ξανά και αυτή τη φορά λέει στην μάνα μου "γεια"και της κλείνει και την πόρτα!

 

Κατά την άποψη μου, θα πρέπει το κάθε μωρό να συνηθίζει να μένει μόνο του και με κάποια άλλα άτομα της εμπιστοσύνης μας, έτσι ώστε να έχουμε την δυνατότητα, αν χρειαστεί να απουσιάσουμε για κάποιες ώρες ή ακόμα και μέρες.

[sporiklos]

Εγώ από την στιγμή που σαράντησα, αφήνω την μικρή μου κάθε Σάββατο απόγευμα στους γονείς μου και την παίρνω την Κυριακή το απόγευμα (καλώς ή κακώς δεν μπόρεσα να θηλάσω για πολύ). .

 

Μου κανει πολυ εντυπωση που την αφηνες απο τοσο μικρη.Εγω δεν δουλευω αλλα ο πατερας του δουλευει τοσο που μεσα στην εβδομαδα που το σαββατοκυριακο επιδιωκουμε να κανουμε κοινες εξοδους για να βλεπει και αυτος τον μικρο.

Μηπως ειμαι κολλημενη?Πριν γεννησω ελεγα οτι το Πασχα θα παω στην κουμπαρα μου στο Λονδινο για λιγες μερες αλλα τωρα μου φαινεται αδιανοητο να το κανω.Για να τον αφησω για καποιες μερες μαλλον για μετα το χρονο το βλεπω και αν.Μη με παρεξηγησεις, δεν εχω προθεση να σε κατακρινω απλα προβληματιζομαι ποια ειναι η πιο σωστη σταση για την ψυχολογια του παιδιου.Εχει διαβασει καμια κατι σχετικο?

[spring]

Μου κανει πολυ εντυπωση που την αφηνες απο τοσο μικρη.Εγω δεν δουλευω αλλα ο πατερας του δουλευει τοσο που μεσα στην εβδομαδα που το σαββατοκυριακο επιδιωκουμε να κανουμε κοινες εξοδους για να βλεπει και αυτος τον μικρο.

Μηπως ειμαι κολλημενη?Πριν γεννησω ελεγα οτι το Πασχα θα παω στην κουμπαρα μου στο Λονδινο για λιγες μερες αλλα τωρα μου φαινεται αδιανοητο να το κανω.Για να τον αφησω για καποιες μερες μαλλον για μετα το χρονο το βλεπω και αν.Μη με παρεξηγησεις, δεν εχω προθεση να σε κατακρινω απλα προβληματιζομαι ποια ειναι η πιο σωστη σταση για την ψυχολογια του παιδιου.Εχει διαβασει καμια κατι σχετικο?

 

Γιατί να σε παρεξηγήσω? Τις απόψεις μας λέμε. Δεν είμαστε ίδιες, ούτε έχουμε ίδιες συνθήκες ζωής. Εγώ δουλεύω σε οικογενειακή επιχείρηση, με αποτέλεσμα να έχω την δυνατότητα να είμαι πολλές ώρες με την μικρή μου, ακόμα και μέρες ολόκληρες. Ο άντρας μου γυρνάει νωρίς το απόγευμα, άρα κι αυτός την βλέπει αρκετά.

 

Το παιδί μου το λατρεύω και είμαι κολλημένη τρελά κι εγώ μαζί του. Αλλά εκτός από γονείς, δεν παύουμε να είμαστε κι εμείς άνθρωποι και να έχουμε ανάγκη από ξεκούραση.

 

Και μια φίλη μου είχε το μωρό συνέχεια μαζί της. Δεν το έδινε ούτε μια ώρα στην πεθερά της για να ξεκουραστεί (η μάνα της μένει μακριά και η πεθερά της είναι πολύ καλός άνθρωπος). Ώσπου ξανάρχισε δουλειά μετά το εξάμηνο του ΟΑΕΔ και η μικρή από τότε που την χάνεις πού την βρίσκεις, είναι στην γιαγιά της, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.

[sporiklos]

Θελω να τον αφηνω στις γιαγιαδες αλλα πιστευω οτι δεν θα ασχοληθουν μαζι του με τον τροπο που θελω εγω.Δηλαδη για παραδειγμα η μητερα μου του δινει ενα παιχνιδακι, τον βαζει διπλα της και τον αφηνει να παιζει και η πεθερα μου τον κραταει συνεχεια αγκαλια, τον κοβει βολτες και του τραγουδαει.Εγω προσπαθω συνεχεια να του προσφερω ερεθισματα και να του μαθαινω διαφορα και ας ειναι τοσο μικρος.Με λιγα λογια πιστευω οτι ο χρονος με τις γιαγιαδες (σε αυτην την ηλικια) ειναι ανεκμεταλλευτος χρονος.Ειμαι υπερβολικη πιστευετε?

[spring]

Θελω να τον αφηνω στις γιαγιαδες αλλα πιστευω οτι δεν θα ασχοληθουν μαζι του με τον τροπο που θελω εγω.Δηλαδη για παραδειγμα η μητερα μου του δινει ενα παιχνιδακι, τον βαζει διπλα της και τον αφηνει να παιζει και η πεθερα μου τον κραταει συνεχεια αγκαλια, τον κοβει βολτες και του τραγουδαει.Εγω προσπαθω συνεχεια να του προσφερω ερεθισματα και να του μαθαινω διαφορα και ας ειναι τοσο μικρος.Με λιγα λογια πιστευω οτι ο χρονος με τις γιαγιαδες (σε αυτην την ηλικια) ειναι ανεκμεταλλευτος χρονος.Ειμαι υπερβολικη πιστευετε?

 

Μην το λες αυτό... Για παράδειγμα η πεθερά της φίλη μου που σου ανέφερα πιο πάνω... Με το που άρχισε να το κρατάει η πεθερά... η μικρή άρχισε να λεει κουβεντούλες κι έκανε διαφορετικά πράγματα κάθε μέρα. Αφού το παραδέχτηκε και η ίδια η μάνα, ότι αν δεν ήταν η πεθερά της για να ασχολείται κάθε δευτερόλεπτο με το μωρό δεν θα έκανε τέτοια πρόοδο.

 

Άσε που η μια μέρα που θα το κρατήσει η γιαγιά, ακόμα και αν είναι "ανεκμετάλλευτος χρόνος" δεν θα κάνει την διαφορά. Ούτε χαρακτηρίζεσαι κακιά μάνα....

[sporiklos]

Μολις συνειδητοποιησα οτι δεν εχει το παιδι μου ανασφαλειες αλλα εγω και πρεπει να προσπαθησω να τις ξεπερασω.

 

Ευχαριστω για την ανταποκριση!

[spring]

Είναι λογικό η καθεμία από εμάς να έχει ανασφάλειες. Δεν είσαι η μόνη, πίστεψέ με!!!!!

[elenik]

θεωρω οτι το "λαθος" ηταν που δεν πηγε η γιαγια να τον κοιμησει σπιτι σας. Τα δικα μου ακομα και τωρα δεν υπαρχει περιπτωση να κοιμηθουν σε αλλο σπιτι . Ειδικα ο Βασιλης οταν ηταν μικρος ακομα και επισκεψη να πηγαιναμε και να νυσταζε δεν υπηρχε καμια περιπτωση να κλεισει τα ματια του αν δεν ηταν στο δωματιο του.

 

Θα σου προτεινα να τον κοιμηζεις πρωτα και μετα να βγεις αν θες να το χαρεις και αν το παιδι δεν ξυπναει ενδιαμεσα.

[elenik]

Θελω να τον αφηνω στις γιαγιαδες αλλα πιστευω οτι δεν θα ασχοληθουν μαζι του με τον τροπο που θελω εγω.Δηλαδη για παραδειγμα η μητερα μου του δινει ενα παιχνιδακι, τον βαζει διπλα της και τον αφηνει να παιζει και η πεθερα μου τον κραταει συνεχεια αγκαλια, τον κοβει βολτες και του τραγουδαει.Εγω προσπαθω συνεχεια να του προσφερω ερεθισματα και να του μαθαινω διαφορα και ας ειναι τοσο μικρος.Με λιγα λογια πιστευω οτι ο χρονος με τις γιαγιαδες (σε αυτην την ηλικια) ειναι ανεκμεταλλευτος χρονος.Ειμαι υπερβολικη πιστευετε?

 

Οχι σιγουρα δεν ειναι ανεκμεταλευτος .

Αρχικα δεχεται ερεθισματα διαφορετικα απο της μαμας (οτι μαθαινει κανεις στην ζωη καλο ειναι).

Επειτα δενεται με καποιον αλλον εκτος απο την μαμα και τον μπαμπα.

[Stap]

Να πω κι εγώ ότι απ' τη γέννησή της δεν έχουμε βγει να την αφήσουμε μόνη της σε άλλο άτομο. Βέβαια, δε βολεύει και το "άλλο" άτομο μιας και μαμά και πεθερά είναι εκτός πόλεως...έρχονται λίγο και για λίγο οπότε... Αν το ζητούσαμε θα ερχόταν, βέβαια....

 

Είναι πιθανό ο μικρός σου να περνάει φάση "άγχους αποχωρισμού"

http://www.babycenter.com/0_separation-anxiety_145.bc

που είναι πολύ φυσικό απ' την ηλικία αυτή και με κορύφωση τους 18 μήνες. Χωρίς να θεωρώ ότι οι άλλες απόψεις είναι λανθασμένες, η δική μου άποψη είναι ότι μία μητέρα γνωρίζει τι και πως με το παιδί της. Το ένστικτό μου μου λέει ότι με χρειάζεται δίπλα της...Αυτό έχει όντως επίπτωση στη ζωή μου την προσωπική, στη σχέση μου με τον άντρα μου κάποιες φορές, στον ελεύθερο χρόνο μου αλλά όσο περνάει ο χρόνος αναγνωρίζω ότι αυτό είναι η μητρότητα....

Οι κοντινοί μας συγγενείς, οι πίθηκοι, αν δείτε κουβαλάνε συνεχώς επάνω τους τα μαϊμουδάκια...όσο δεν μιλάει ειδικά το μωρό και δεν καταλαβαίνει κάποια πράγματα θέλει τη μαμά και μόνο τη μαμά. Αυτό κάνουν και οι γονείς μη δυτικού τύπου, τα έχουν σε sling μάρσιπους και τα κουβαλάνε εδώ κι εκεί όλη τη μέρα γιατί απλά δεν έχουν ωριμάσει έτσι ώστε να μπορούν να είναι μόνα τους ή με άλλα πρόσωπα...Στην περίπτωση θηλασμού η σχέση είναι ακόμη πιο στενή. Κι η δικιά μου κάθεται κάποιο χρόνο με τον μπαμπά όταν λείπω ή για να κάνω καμιά δουλειά, αλλά γενικώς εγώ είμαι το άτομο αναφοράς της. Το θεωρώ λογικό.

 

Νομίζω ότι υπάρχει ένας δυτικός τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα ο οποίος δεν είναι υποχρεωτικά ο σωστός. Τι εννοώ; Η μητέρα που γεννάει το μωρό και πρέπει μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα να κάνει όλα μα όλα όσα έκανε πριν + το μωρό.......Βέβαια, το ζητάει η ζωή που ζούμε, η δουλειά, η οικονομική κατάσταση κλπ. Αλλά πλέον αναγνωρίζω ότι είναι χρόνος που πρέπει να αφιερωθεί στο μωρό. Με τα ξυπνήματά του, τις ιδιαιτερότητές του κλπ. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα μωρά στην πολύ μικρή αυτή ηλικία θέλουν μόνο τη μαμά τους, δεν είναι μαμάκηδες, έτσι είναι η ανάπτυξη του ανθρώπου. Αλλο θέμα το ότι για πρακτικούς λόγους τα αφήνουμε για να πάμε στη δουλειά κλπ...

Εγώ όσο μπορώ να είμαι στο σπίτι είμαι με τη μικρή. Κι έξω όπου μπορώ να πάω μαζί της πάω. Κάποια στιγμή ανεξαρτητοποιείται μόνο του το παιδί.

 

Όσο για τις γιαγιάδες και για την "απασχόληση"....Μου θύμισες τη δικιά μου πεθερά που ήρθε και της έβαζε να ακούει ringtones στο κινητό της....λαϊκές επιτυχίες.....τρόμαξα, φρίκαρα όταν το άκουσα από άλλο δωμάτιο που ήμουν!!!!

Αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται να έχει συναναστροφή άλλη με άλλα άτομα, κι ας κάνουν διαφορετικά πράγματα (όχι κάτι που δεν εγκρίνεις π.χ. τηλεόραση κλπ). Ασε που η μικρή την κοίταζε με ύφος: "τι είναι αυτό που ακούμε???"

 

Το παιχνιδάκι μην το υποτιμάς καθολου. Τα περισσότερα πράγματα τα μαθαίνει το παιδί παίζοντας! Κι εγώ την αφήνω με παιχνίδια στο πάτωμα ή στο πάρκο να ασχολείται μόνη της για όση ώρα θέλει. Δεν είναι απαραίτητο αποκλειστικά να το έχεις αγκαλιά και να του μιλάς μόνο.

 

Να σου πω εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι όσο μεγαλώνει είναι ευκολότερο κι έξω, μπορεί να απασχοληθεί περισσότερο στο καρότσι ή αγκαλιά κοιτάζοντας γύρω τα νέα ερεθίσματα ή και με ένα παιχνίδι (ξέρω ξέρω αυτές που έχουν δίχρονα θα πουνε ότι δεν είναι έτσι...θα το περάσουμε κι αυτό), μπορείτε να το πάρετε ένα απογευματάκι μαζί για φαγητό έξω.

Όμως, όπως προείπαν και οι άλλες κοπέλες καλό είναι αν το δοκιμάσεις ξανά να το κάνεις στο γνώριμό του χώρο, και να δεις κι εσύ τα σημάδια του αν είναι έτοιμος. Μπορείτε για δοκιμή να το κάνετε μια βραδιά χωρίς να βγείτε έξω, αλλά να πάτε στο διαμέρισμα της γιαγιάς κι η γιαγιά με το μικρό στο σπίτι ώστε να δείτε απλά πώς θα εξελιχθεί...

 

Κι αφού σ' ενδιαφέρει η επιστήμη....όσο δεν μιλάμε για κάτι υπερβολικό, δε θεωρώ λάθος το ότι ενδιαφέρεσαι για το πως αισθάνεται το παιδί σου, είναι το πλέον σωστό...

http://www.parentingscience.com/attachment-parenting.html

εγώ συνειδητοποίησα ότι τελικά έχω αυτή τη μορφή μεγαλώματος παιδιού (εννοώ έκανα και είχα αυτή τη στάση γενικότερα και μετά είδα ότι είναι στυλ γονεϊκότητας που βασίζεται στο εξελικτικό παρελθόν του ανθρώπου)

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

νομιζω οτι θα ηταν καλυτερα η γιαγια να τον κραταγε σπιτι σας ή ακομα καλυτερα να τον κοιμιζες και μετα να εφευγες.

πολλες φορες εχουμε βγει και ο μικρος δεν εχει παρει χαμπαρι,κανουμε τα παντα κανονικα κοιματε και ερχεται η μαμα μου καθετε στο καναπε της δινω δωρο και μια φλις και εμεις βγαινουμε μετα επιστρεφουμε και φευγει η μαμα μου και ουτε γατα ,ουτε ζημια βεβαια τον εχω ενημερωσει οτι αν ξυπνησει θα ειναι η γιαγια στο σπιτι γιατι η μαμα και ο μπαμπας θα φυγουν για λιγο και θα ξαναερθουν μη φρικαρει και το μικρο μου.

τον εχω αφησει και στη μαμα μου καποιες φορες συνηθως μεσημερι μετα το κυριακατικο φαγητο εκεινος παιζει εμεις παμε για ενα καφε και μετα γυρναμε τον παιρνουμε και παμε σπιτι μας.

ολα γινονται με μετρο,αλλα να πω την αληθεια ολα εγιναν σταδιακα και με υπομονη ετσι ωστε το παιδι να εχει εναν ηρεμο αποχωρισμο που μπορω να πω ποτε δεν ειχε θεμα γιατι συνηθως φροντιζουμε παντα να ειναι χορτασμενος απο εμας και να μην νοιωσει ποτε την ελειψη μας και ειδικα την ημερα που θα βγουμε να εχει χορτασει παιχνιδι μαζι μας και βολτα

μη φανταστειτε μπορει να βγουμε και μια φορα το μηνα μονοι μας.αλλα οταν θα βγουμε δεν εχουμε νοιωσει ποτε ασκημα γιατι το παιδι ειναι σε καλα χερια και περναει καλα και εμεις καλα οποτε ολοι ευχαριστημενοι

[stellaTD]

Εγώ από την στιγμή που σαράντησα, αφήνω την μικρή μου κάθε Σάββατο απόγευμα στους γονείς μου και την παίρνω την Κυριακή το απόγευμα (καλώς ή κακώς δεν μπόρεσα να θηλάσω για πολύ). Έτσι μπορούμε να έχω με τον άντρα μου λίγο προσωπικό χρόνο, να βγούμε, να δούμε τους φίλους μας με άνεση ή ακόμα και να κάτσουμε να δούμε μια ταινία στο σπίτι με την ησυχία μας.

 

Ποτέ μα ποτέ η κούκλα μου δεν είχε πρόβλημα αποχωρισμού κι ας έχει τρελό κόλλημα μαζί μου. Συνήθισε από την πρώτη στιγμή και τώρα που είναι 21 μηνών σε πληροφορώ ότι όταν έρχεται κάποιες φορές η μάνα μου να την πάρει, μου φέρνει η μικρή το μπουφάν της για να της το φορέσω, πιάνει το χέρι της γιαγιάς της και την πάει προς την πόρτα και με χαιρετάει λέγοντάς μου "γεια!":shock:

 

Όταν π.χ. την επόμενη μέρα μας την φέρνει, είναι μέσα στις γλύκειες μαζί μου και τις αγκαλιές. Και όταν φεύγει η γιαγιά της, ξέρει ότι δεν θα πάει μαζί της ξανά και αυτή τη φορά λέει στην μάνα μου "γεια"και της κλείνει και την πόρτα!

 

Κατά την άποψη μου, θα πρέπει το κάθε μωρό να συνηθίζει να μένει μόνο του και με κάποια άλλα άτομα της εμπιστοσύνης μας, έτσι ώστε να έχουμε την δυνατότητα, αν χρειαστεί να απουσιάσουμε για κάποιες ώρες ή ακόμα και μέρες.

 

 

πολυ ωραιο αυτο που κανεις γιατι καπως ετσι συμπεριφερεται και ο δικος μου. Βεβαια δεν το αφησα τοσο μικρο λογω αποκληστικου θηλασμου αλλα τωρα 13 μηνες μετα καθε πρωι τον παω στη μαμαμ 2χλμ μακρυα απο το σπιτι . Με το που θα ξυπνησει και τελειωσει το γαλα του φωναζει παππου (κολλημα με τον παππου του) τον παω και τον περνω ανετα το μεσημερι. Γενικα πιστευω οτι ειναι θεμα συνηθειας και πως θα μαθει το παιδι. Οποτε κ αν αρχισει μια διαφορετικη ρουτινα θελει λιγο χρονο για προσαρμογη αλλα μετα ... φτιαχνουν τα πραγματα.Το συνδρομο του αποχωρισμου θα υπαρχει αφου ησουν παντα μαζι του, θα σε παιδεψει λιγο αλλα με τον καιρο και με χαδακια και φιλακια θα τι ξεπερασετε και οι δυο σας

υπομονη, επιμονη και πολλες πολλες εκδηλωσεις αγαπης στο μωρακι σου!!

[Ευάκι]

Δε θα ξεχάσω όταν πρωτοαφήσαμε την μεγάλη μας τώρα για πρώτη φορά στην πεθερά μου για μερικές ώρες. Ήταν 4-5 μηνών και πήγαμε μια εκδρομή στο βουνό. Μόλις φτάνουμε βλέπουμε και οι δυο πως δεν είχαν σήμα και τα δυο μας κινητά και έτσι όπως ήμασταν κάναμε ανστροφή και γυρίσαμε. Κοινώς πήγαμε με το αυτοκίνητο βόλτα για 2 ώρες περίπου και γυρίσαμε. Σιγά σιγά το ξεπερνάς. Βασικά το πρόβλημα το έχουμε κυρίως εμείς και όχι τα παιδιά μας.

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

Δε θα ξεχάσω όταν πρωτοαφήσαμε την μεγάλη μας τώρα για πρώτη φορά στην πεθερά μου για μερικές ώρες. Ήταν 4-5 μηνών και πήγαμε μια εκδρομή στο βουνό. Μόλις φτάνουμε βλέπουμε και οι δυο πως δεν είχαν σήμα και τα δυο μας κινητά και έτσι όπως ήμασταν κάναμε ανστροφή και γυρίσαμε. Κοινώς πήγαμε με το αυτοκίνητο βόλτα για 2 ώρες περίπου και γυρίσαμε. Σιγά σιγά το ξεπερνάς. Βασικά το πρόβλημα το έχουμε κυρίως εμείς και όχι τα παιδιά μας.

 

:lol::lol:

γελαω sorry αλλα δε σκεφτηκατε μολις βρειτε σημα να σταματησετε εστω για ενα καφεδακι

τελικα εμεις το εχουμε το προβλημα...

[EvaBar]

Η δική μου εμπειρία ήταν η εξής:

Ο μικρός σε ηλικία 3 μηνών ξεκίνησε να μένει κάποιες ώρες την ημέρα με τη μαμά μου γιατί δούλευα (part time πάλι καλα). Οπότε μέσα στην ημέρα είχε συνηθίσει την απουσία μου για λίγες ώρες. Πρώτη φορά βράδυ τον αφήσαμε γύρωσ τους 9 μήνες και δεν είχε κανένα πρόβλημα. Βέβαια η βραδυνή έξοδος επαναλήφθηκε αλλά σε πολύ αραιά διαστήματα (μια φορά στους 2-3 μήνες).

 

Σοβαρό πρόβλημα παρουσιαστηκε όταν σε ηλικία 16 μηνών αποφασίσαμε να πάμε ένα ταξιδάκι για 4 μέρες (η πρώτη μας "απόδραση" μετά τη γέννηση του μικρού). Οσο λειπαμε όλα καλά. Μόλισ γυρίσαμε, έκανε 3 μήνες να συνέλθει. Ξύπναγε συνέχεια το βράδυ με κλάματα και άγχος τρελό. Με τον καιρό το ξεπεράσαμε. Αυτο που κατάλαβα ήταν πως τον ζορίσαμε. Επρεπε απο πιο νωρίς και πιο σταδιακά να τον αφήνουμε ώστε να μην του δημιουργιθεί αυτό το άγχος.

 

Πάντως αυτη τη στιγμή δεν είναι σε καμία περίπτωση ανασφαλές παιδάκι. Ξεκίνησε παιδικό σε ηλικία 21 μηνών χωρίς κανένα πρόβλημα προσαρμωγής και σύμφωνα με τον παιδίατρο νιώθει ασφάλια και σιγουριά.

 

Κατέληξα λοιπόν πως τωρα που θα έρθει και το δευτερο παιδάκι μας, θα φροντίσω να εισάγω την απουσία μας πιο σταδιακά και απο πιο νωρίς ωστε να μην υπάρξει κανένα πρόβλημα.

[terra]

Επί του αρχικού θέματος νομίζω ότι τα κορίτσια το κάλυψαν. Γενικότερα τώρα, δεν πιστεύω ότι ένα μωρό πρέπει να είναι 24 ώρες με τη μαμά του, ούτε σημαίνει ότι αν μείνει 3-4 ώρες με κάποιον άλλον στερείται τη μαμά του σε βαθμό που να είναι αυτό πρόβλημα. Ίσα ίσα, είναι πολύ πιο δύσκολο να συνηθίσει αργότερα, αν μέχρι τους 18 ή 24 μήνες δεν είχε μείνει με κάποιον άλλον ούτε για μερικές ώρες. Άλλωστε, πώς ξέρει μια μαμά ότι δε θα χρειαστεί να αποχωριστεί εξ ανάγκης το μωρό για αρκετές ώρες ή για 1-2 μέρες; Δεν είναι χρήσιμο να έχει συνηθίσει το μωρό νωρίτερα σε αυτό;

 

Κατά την άποψη μου, θα πρέπει το κάθε μωρό να συνηθίζει να μένει μόνο του και με κάποια άλλα άτομα της εμπιστοσύνης μας, έτσι ώστε να έχουμε την δυνατότητα, αν χρειαστεί να απουσιάσουμε για κάποιες ώρες ή ακόμα και μέρες.

[Ευάκι]

:lol::lol:

γελαω sorry αλλα δε σκεφτηκατε μολις βρειτε σημα να σταματησετε εστω για ενα καφεδακι

τελικα εμεις το εχουμε το προβλημα...

Καλά, είχε χαθεί κάθε όρεξη για βόλτα. Βασικά άγχος αποχωρισμού είχαμε εμείς και όχι το παιδί.

[ravT]

Εννοείς ότι για 6 μήνες δεν το είχατε αφήσει ποτέ βράδυ να πάτε μία βόλτα? Φοβερό μου φαίνεται.

 

 

Όσο φοβερό φαίνεται και σε εμένα να το γεννάς και μετά να το παρατάς στις γιαγιάδες για να κάνεις τη ζωή σου... Αλλά δεν το γράφω στο φόρουμ, δεν έχω το δικαίωμα να κρίνω τις υπόλοιπες μανάδες...

Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να χω να βγω για ποτό απ΄τον Αύγουστο η γελοία...