Μητέρες στη φυλακή...

[my_Kelly]

Δεν είναι δουλειά καμιάς μας, αλλά ούτε και θα βγει κάτι αν κάνουμε τους δικαστές. Όσοι είναι στη φυλακή, είναι μεσα για κάποιο λόγο, ελάχιστοι έχουν μπει άδικα. Το αρχικό θέμα ήταν τα παιδιά που ζουν φυλακισμένα επειδή η μητέρα τους βρέθηκε για κάποιο λόγο στη φυλακή.

 

Οι συνθήκες είναι απάνθρωπες και το ξέρουμε όλες. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, σοφρωνισμός δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο τιμωρία και σπάσιμο του τσαμπουκά. Υπάρχουν οι φύλακες και οι παρατρεχάμενοι των φυλακών που συντηρούν το έγκλημα (πού και πώς βρίσκονται κινητά, ρόλεξ και ναρκωτικά στις φυλακές?).

 

Το να ζει ένα μωρό (γιατί μωρό είναι ως 3 χρονών) σε αυτό το περιβάλλον είναι άσχημο. ΑΛΛΑ, εφόσον η μάνα του το επέλεξε, που σημαίνει πως ενδιαφέρεται γι'αυτό και το θέλει κοντά της, είναι καλύτερο από το να καταλήξει το παιδί παρατημένο στο ίδρυμα. Η γιαγιά μου έλεγε "η χειρότερη μάνα είναι καλύτερη από το καλύτερο ίδρυμα", και συμφωνώ απόλυτα. Το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να προνοήσει για τα στοιχειώδη του παιδιού αυτού και για ανεκτές συνθήκες διαβίωσής του, τη στιγμή που το ίδιο το κράτος δίνει την επιλογή στη μητέρα να το κρατήσει. Ας μην την έδινε την επιλογή! Ας το έστελνε εξαρχής σε συγγενείς ή σε ίδρυμα! Είναι απάνθρωπο το να αφήνει παιδιά να ζουν έτσι.

[pashalitsa]

Βραδυατικα επεσα πανω σας και πραγματικα στενοχωρηθηκα. Ο καθε ανθρωπος που εφτασε στην φυλακη κι αυτον μανα τον γεννησε και για καποιους λογους εφτασε εκει. Για ολα υπαρχουν αιτιες και οχι δικαιολογιες. Ουτε το ονειρο του φανταζομαι πως ηταν ουτε η φιλοδοξια του να καταστραφει η ζωη του. Στη θεση αυτων των ανθρωπων μπορει να βρεθει οποιοσδηποτε απο εμας η τα παιδια μας καποτε οσο κι αν μας φαινεται αδιανοητο. Ανθρωποι ηταν και αυτοι σαν και εμας καποτε που μπορει παρα πολλοι παραγοντες να τους οδηγησαν εκει.

 

Πως μπορουμε να τους κρινουμε με ελαφρα την καρδια ολους μαζι σε ενα τσουβαλι χωρις να γνωριζουμε τιποτα γιαυτους,για την ζωη τους για το πως εφτασαν εκει????

 

Ο καθενας ειναι ξεχωριστη μοναδα και οντοτητα και ετσι ως ξεχωριστη περιπτωση θα επρεπε να αντιμετωπιζεται η καθε κρατουμενη ειδικα αν εχει παιδι. Υπαρχουν μαναδες κρατουμενες που ειμαι σιγουρη οτι ως μανες βαζουν τα γυαλια σε αλλες που ειναι εξω απο την φυλακη. Και οντως σιγουρα υπαρχουν και μαναδες που ειναι ακαταλληλες για να μεγαλωσουν το παιδι τους ειτε μεσα ειτε εξω απο την φυλακη.

 

Πως μπορουν να ισχυουν τα κριτηρια για ολες και να τις τσουβαλιαζουμε στο ιδιο σακι???Ποιος απο εμας μπορει να παρει την ευθυνη να στερησει απο ενα παιδι την αγαπη της μανα οταν ειναι αληθινη κι ας ειναι αγαπη μεσα απο τα καγκελα????

 

Εγω παντως δεν μπορω, γιατι το κενο που θα εχει για παντα αυτο το παιδι στην ζωη του δεν θα το καλυψει κανεις απο ολους οσους ειναι εξω απο τα καγκελα. Γιατι υπαρχουν σιγουρα μανες που παροτι φυλακισμενες ξερουν να αγαπουν το παιδι τους αληθινα και αυτο θα ηταν εγκλημα να το στερηθει ενα παιδι.

 

 

Ευτυχώς που η σκέψη κάποιον εδώ μέσα με ανακουφίζει, γιατί χθες ένιωθα πολύ περίεργα.... Εμείς, τα ανώτερα όντα... Εγώ, η καθηγήτρια, η ευυπόληπτη, που κάποτε πέρασα τέτοια φάση στη ζωή μου που το μυαλό θόλωσε και λίγα ψίχουλα λογικής με συγκράτησαν από το να γίνω πρωταγωνίστρια σε επεισόδιο του Κοκκινόπουλου... Μη γίνεστε τόσο εύκολα δικαστές...

[love4four]

Είδα την εκπομπή εχθές το βράδυ και, έκλαιγα με μαύρο δάκρυ... κατέβηκα από το ροζ συννεφάκι μου βλέποντας γυναίκες της διπλανής πόρτας να καταθέτουν ένα ελάχιστο μέρος της ψυχής τους... είδα το "σύστημα" που μόνο σωφρονιστικό δεν είναι, είδα νέες γυναίκες -με παιδιά ή χωρίς- με όνειρα, ελπίδα, είδα την ισοβίτισσα που έλεγε πως ξεκίνησε με παρανομίες από τα 13 της έως ότου έφτασε στην ληστεία μετά φόνου, μια κοπελίτσα που είπε πως έκανε διακίνηση επειδή εμπιστεύτηκε κάποιον άντρα -προφανώς το αγόρι της, τον μεγάλο της έρωτα-, υπήρχαν και οι μορφωμένες της υπόθεσης ονόματα να μην αναφέρω... και αυτά τα παιδάκια που δεν έχω λόγια να περιγράψω το τί ένοιωσα...

Συμπέρασμα κοινά αποδεκτό στην Ελλάδα του 2011 δεν πρόκειται να βγει επειδή είμαστε πολύ έυκολοι στο να κατακρίνουμε βγάζοντας την ουρά μας απ' έξω...

Προσωπικά πάντως θα προτιμούσα αυτές οι γυναίκες να έχουν μια 2η ευκαιρία στην ζωή τους, να μειώνεται η ποινή τους με κοινωνική εργασία, να υπήρχαν επιμορφωτικά σεμινάρια, το ΣΔΕ με κίνητρα όπως είπε και κάποια κρατούμενη, τα δωμάτια συνεύρεσης με τα ταίρια τους και πολλά άλλα, με τα οποία τα κράτος, δυστυχώς, δεν ασχολείται...

Ας μην καταδικάζουμε αβασάνιστα. Δεν ξέρεις ποτέ τί σου ξημερώνει. Μεγαλώνουμε παιδιά και οι κίνδυνοι εκεί έξω είναι πάμπολλοι. Χρέος μας είναι να τους δώσουμε γερές βάσεις...

Όσο γι' αυτά τα βρέφη που μεγαλώνουν μέσα στις φυλακές, πιστεύω πως πολύ πιο σκληρό θα ήταν να αποχωριστούν την μητρική αγκαλιά γιατί, επιπλέον, κάτι μου λέει πως εκεί έξω δεν πρέπει να υπάρχει και κανείς πιο "κατάλληλος" να τους παρέχει τα στοιχειώδη... άσε που η αγκαλιά της μάνας δεν αντικαθίσταται !

Το ζήτημα είναι κατά πόσο μπορούν να επανενταχθούν όλες αυτές οι γυναίκες στην σάπια κοινωνία μας που θα τους γυρίσει την πλάτη βλέποντας το μάυρο ποινικό μητρώο και πολύ φοβάμαι πως θα ξαναπέσουν στα ίδια !

[Melduck]

Ας μην καταδικάζουμε αβασάνιστα. Δεν ξέρεις ποτέ τί σου ξημερώνει. Μεγαλώνουμε παιδιά και οι κίνδυνοι εκεί έξω είναι πάμπολλοι.

 

Δεν εχω δει ακομα την εκπομπη, αλλα διαβασα ολα τα παραπανω και συμφωνω τοσο πολυ με το μεταξακι.

 

ας ανοιξουμε ολοι λιγο το μυαλο μας, ας μην ειμαστε ΤΟΣΟ αυστηροι, ειδικα χωρις να ξερουμε τι ιστορια κουβαλαει ο καθενας. και αυτο ειναι κατι που θα πρεπει να μαθουμε ΚΑΙ στα παιδια μας, εξαλλου αυτα ειναι το μελλον.

και για να μην ειμαι και τελειως οφ, ενα παιδι κατω απο τα τρια, ενα μωρο ουσιαστικα, μονο διπλα στη μανουλα του το φανταζομαι, οπου και αν ειναι αυτο (εξαιρω μονο τις ψυχικα διαταραγμενες μανουλες, και αυτο υπο συζητηση)

[Γατουλα]

μπορουμε να δουμε την εκπομπη?????? που?

[mousmoulitsa]

μπορουμε να δουμε την εκπομπη?????? που?

 

http://www.megatv.com/article.asp?catid=14693

[DEMS]

....

 

 

ΜΑ, ΠΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ, ΤΕΛΙΚΑ??????

 

....

Όσο νομίζουμε ότι είμαστε....

 

Προσωπικά, εάν το παιδί μου πάρει ναρκωτικά θα τη πληρώσει πρώτα το βαποράκι και μετά όλοι οι υπόλοιποι. ....

Αν το παιδί μου πέσει στα ναρκωτικά, θα κοιτάξω πρώτα τις δικές μου ευθύνες

 

Στο θέμα μας...

θα συμφωνήσω με fistikaki:ως παιδί με τη μαμά μου και στην Κόλαση θα πήγαινα!

[κατερινα_κι]

μπορουμε να δουμε την εκπομπη?????? που?

 

http://www.megatv.com/article.asp?catid=14693#toppage

[koalalou]

!!!!!

[ζώπυρον]

[QUOTE=my_beba;1868143]Δεν είναι δουλειά καμιάς μας, αλλά ούτε και θα βγει κάτι αν κάνουμε τους δικαστές. Όσοι είναι στη φυλακή, είναι μεσα για κάποιο λόγο, ελάχιστοι έχουν μπει άδικα. Το αρχικό θέμα ήταν τα παιδιά που ζουν φυλακισμένα επειδή η μητέρα τους βρέθηκε για κάποιο λόγο στη φυλακή.

 

Οι συνθήκες είναι απάνθρωπες και το ξέρουμε όλες. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, σοφρωνισμός δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο τιμωρία και σπάσιμο του τσαμπουκά. Υπάρχουν οι φύλακες και οι παρατρεχάμενοι των φυλακών που συντηρούν το έγκλημα (πού και πώς βρίσκονται κινητά, ρόλεξ και ναρκωτικά στις φυλακές?).

 

Το να ζει ένα μωρό (γιατί μωρό είναι ως 3 χρονών) σε αυτό το περιβάλλον είναι άσχημο. ΑΛΛΑ, εφόσον η μάνα του το επέλεξε, που σημαίνει πως ενδιαφέρεται γι'αυτό και το θέλει κοντά της, είναι καλύτερο από το να καταλήξει το παιδί παρατημένο στο ίδρυμα. Η γιαγιά μου έλεγε "η χειρότερη μάνα είναι καλύτερη από το καλύτερο ίδρυμα", και συμφωνώ απόλυτα. Το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να προνοήσει για τα στοιχειώδη του παιδιού αυτού και για ανεκτές συνθήκες διαβίωσής του, τη στιγμή που το ίδιο το κράτος δίνει την επιλογή στη μητέρα να το κρατήσει. Ας μην την έδινε την επιλογή! Ας το έστελνε εξαρχής σε συγγενείς ή σε ίδρυμα! Είναι απάνθρωπο το να αφήνει παιδιά να ζουν έτσι.[/QUOTE]

Στο αρχικό και βασικό θέμα, θα συμφωνήσω απόλυτα με την my_beba, ειδικά στα σημεία που έχω τονίσει. Οι μητέρες επιλέγουν, το κράτος τους δίνει την διακριτική ευχέρεια κι εμείς αντί να δούμε πως αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα και πιο ανώδυνα για τα παιδάκια κυρίως, εξαντλούμε όλο τον καθωσπρεπισμό μας στα παράπλευρα θέματα - που φυσικά είναι πολύ ενδιαφέροντα και σηκώνουν μεγάλη συζήτηση αλλά δεν είναι το κυρίως θέμα εδώ.

Αποφασίσαμε "πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι" κι ούτε κουβέντα για το πως οι συνθήκες μπορούν να γίνουν καλύτερες. Βγάλαμε όλο μας το άχτι με τους παραβατικούς αλλά πιάσαμε εξ απαλών ονύχων πολιτεία - σωφρονιστικό σύστημα - προσωπική ευθύνη του καθενός μας. Γνωστή ιστορία... Την έχει περιγράψει κι ο ποιητής... ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ...

 

Επίσης, εντύπωση μου κάνει γιατί δεν μνημονεύτηκε και δεν σχολιάστηκε αναλόγως το απόσπασμα που παράθεσε η φίλη Ελευθερία :

 

Δεν το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο, γι’ αυτό βάζω μόνο το μικρό απόσπασμα που έχει:

…

Η μελέτη αφορά στη μακροχρόνια κοινωνική πορεία και την κατάσταση της υγείας 150 παιδιών διωκόμενων οικογενειών. Πολλά από τα παιδιά κάτω των δύο ετών έζησαν στη φυλακή με τις μητέρες τους. Η Μαντώ Νταλιάνη, κρατούμενη και η ίδια στις φυλακές Αβέρωφ το 1949-50, συνάντησε εκεί κάποια από αυτά. Τη δεκαετία του 1980 αναζήτησε αυτά τα παιδιά σε ηλικία 35-45 ετών, τους επιζώντες γονείς τους, αλλά και τις ή τους συζύγους τους.

Με δομημένα ερωτηματολόγια και μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις κατέγραψε την πορεία τους στη ζωή και τα προβλήματα που συνάντησαν. Διαπίστωσε ότι, αντίθετα με ό,τι περίμενε αρχικά, πολλά από αυτά τα παιδιά είχαν μια ομαλή κοινωνική και επαγγελματική ζωή, παρά τους πολλαπλούς ψυχο-τραυματισμούς της παιδικής τους ηλικίας...

 

Αυτά για το βασικό θέμα και επανέρχομαι για τα επι μέρους...

[mousmoulitsa]

Μητέρες

 

*Το μεγαλύτερο όμως κόστος του εγκλεισμού για τις γυναίκες, αυτό που τις συγκλονίζει, είναι το γεγονός ότι θα είναι μακριά από τα παιδιά τους: αυτό αποτελεί ένα από τα πλέον δυσβάσταχτα «δεινά της φυλάκισης» καθώς η μητρική σχέση δέχεται καίρια πλήγματα. Το πρόβλημα καθίσταται οξύ για τις μητέρες κρατούμενες, όταν δεν έχουν σε ποιον να αφήσουν τα ανήλικα παιδιά τους ή όταν δεν ξέρουν τι απόφαση να πάρουν σχετικά με τα μωρά ή τα νήπια μέχρι τριών χρόνων: να τα κρατήσουν μαζί τους στη φυλακή ή να τα αποχωριστούν και να μεγαλώσουν εκτός φυλακής. Οι περισσότερες αποφασίζουν να τα κρατήσουν μαζί τους και συνήθως αφού απομακρυνθούν τα παιδιά προβληματίζονται για την ορθότητα της επιλογής τους, καθώς γίνεται φανερό αν και κατά πόσο επηρεάστηκαν από τον εγκλεισμό τους: αυτό που φαίνεται να μένει χαραγμένο στη μνήμη των παιδιών είναι το μαζικό και ταυτόχρονο κλείδωμα και ξεκλείδωμα των κελιών, θαλάμων και πτερύγων, πρωί-βράδυ.

 

Κοινό σημείο: η τραγικότητα της στιγμής του αποχωρισμού όταν το παιδί φεύγει. Υπάρχουν παραδείγματα γυναικών που εγκαταλείπουν τον εαυτό τους στα ψυχοφάρμακα. Ομως πέρα από τις έγκλειστες γυναίκες, έμβρυα, βρέφη και παιδιά καλούνται να υποστούν τις συνέπειες τους εγκλεισμού. Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο: τα παιδιά που μπαίνουν φυλακή είναι οι μοναδικές περιπτώσεις ανθρώπων που βρίσκονται εκεί χωρίς να συντρέχει νομικός λόγος.

 

* Μερικές γυναίκες μπορεί να διακόψουν τα επισκεπτήρια με τα παιδιά τους, ενώ άλλες δεν τους λένε πως είναι φυλακή αλλά ότι λείπουν σε ταξίδι για λόγους υγείας ή επαγγελματικούς, θεωρώντας ότι «τα προστατεύουν» καθώς έχουν υπάρξει περιπτώσεις παιδιών που εκδήλωσαν σωματικές αντιδράσεις ή έχασαν τάξη στο σχολείο μετά τη φυλάκιση της μητέρας τους.

 

*Ο χρόνος που θα έχει περάσει στη φυλακή η μητέρα έχει απώλειες τελεσίδικες, όπως το να μη βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και να μην μπορεί να συμβάλει στην ανατροφή τους.

 

*Ιδιαιτερότητα της γυναικείας φυλακής αποτελεί ότι τους αποδίδεται επιπλέον μια κοινωνική μομφή, ο στιγματισμός αναφέρεται στη γονική τους ικανότητα. Ανησυχούν μήπως κατηγορηθούν ως κακές μητέρες, φοβούνται μήπως τις ξεχάσουν τα παιδιά τους και στέλνουν αντικείμενα και κατασκευές που φτιάχνουν οι ίδιες και προσπαθούν να δείχνουν ότι είναι κοντά τους, ζουν με την αγωνία της ενδεχόμενης στέρησης της επιμέλειας των παιδιών τους.

 

*Μερικές φορές το τηλέφωνο αποτελεί το μοναδικό προσφερόμενο μέσο με το οποίο προσπαθούν να μετριάσουν το κενό της απουσίας, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της σχέσης τους με τα παιδιά. Τα προβλήματα ωστόσο της τηλεφωνικής επικοινωνίας είναι πολλαπλά: τα έξοδα για την αγορά της τηλεκάρτας που εξαρτάται και από την οικονομική κατάσταση της κρατούμενης, η αναμονή σε μεγάλες ουρές για τα λίγα κοινόχρηστα καρτοτηλέφωνα, η φασαρία, η αδυναμία απομόνωσης και η διεξαγωγή της συνομιλίας παρουσία πολλών ανθρώπων που περιμένουν και αυτοί να τηλεφωνήσουν.

 

Προγράμματα

 

*Οι κρατούμενες αντιστοιχούν σχεδόν στο 5% του συνολικού ανδρικού πληθυσμού των φυλακών: κατά συνέπεια τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και απασχόλησης και οι δυνατότητες για εκπαίδευση και επιμόρφωση των γυναικών είναι περιορισμένες, παρά την πρόβλεψη για ισότιμη μεταχείριση των κρατουμένων. Ελάχιστες είναι και οι θέσεις εργασίας με ευεργετικό υπολογισμό. Ωστόσο η δυνατότητα επαγγελματικής επανένταξης αποκτά ειδικό βάρος και σημασία για τις μητέρες που μετά την αποφυλάκιση θα κληθούν να συντηρήσουν μόνες τα παιδιά τους, όπως συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις.

 

* Σοβαρά κωλύματα στη διαδικασία της επανένταξης υπάρχουν όχι μόνο λόγω του στίγματος, αλλά εξαιτίας και της νομοθεσίας περί ποινικού μητρώου. Μπορεί να αναγνωρίζεται χρόνια ότι η φροντίδα για την κοινωνική επανένταξη αποτελεί καθήκον της πολιτείας, αλλά η πολιτεία ουδέποτε ανέλαβε τις ευθύνες της.

 

*Μετασωφρονιστική μέριμνα; Πολλές γυναίκες μετά την αποφυλάκιση αντιμετωπίζουν ακόμη και προβλήματα στέγης. Τελικά η επιστροφή στο σπίτι δεν είναι το πιο απλό πράγμα: προβλήματα επαγγελματικής αποκατάστασης, επανασύνδεσης με την οικογένεια, ανάκτησης της μητρικής εξουσίας με παιδιά που έχουν μεγαλώσει μακριά τους ή διαλυμένες οικογένειες, κυρίως έπειτα από μακροχρόνιες ποινές αντιμετωπίζουν οι περισσότερες.

 

Οπως διηγείται η σ: «Υστερα από τόσα χρόνια έχω ξεχάσει να ζω... Για να φύγω στην άδεια και να πάω από δω στον Πύργο μού έχουν δείξει πώς να το κάνω. Ή όταν πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ, εγώ χάνομαι. "Αμάν, ρε μαμά!"... Μια φορά πήγαμε σινεμά κι άφησα σ'αυτές (σ.σ. τις κόρες της) την πρωτοβουλία να βγάλουν εισιτήρια. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν ήξερα να βγάλω εισιτήρια...».

 

Η Λίνα πριν φυλακιστεί κρατούσε τα οικονομικά και λογιστικά ενός πρατηρίου καυσίμων...

Συνθήκες πόνου, τιμωρίας, απομόνωσης

Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να νιώθει ελεύθερος στη φυλακή; Τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Ηλέκτρα: «Πολλή, πολλή, πολλή κακοποίηση. Ηταν η ζωή μου ένας εφιάλτης, μια κόλαση ήταν η ζωή μου. Το μόνο λάθος μου ήταν ότι δεν είχα φύγει.... Επινε και ερχόταν και με χτυπούσε...Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι έκανα. Και να πω ότι είχα κάπου φταίξει.... Δεν είμαι ούτε καμιά άτιμη, ούτε καμιά -με συγχωρείς- βρωμιάρα. Ολη τη μέρα ήμουν με το σπίτι, με τη δουλειά και με τα παιδιά. Δεν έκανα τίποτα άλλο. Θα μπορούσε να είχε συμβεί και κάτι χειρότερο, γιατί χτυπούσε και τα παιδιά. Και τα παιδιά μεγάλωναν, καταλάβαιναν, δεν θα μπορούσαν να το ανεχτούν. Γιατί τα χτυπούσε και σε άσχημα σημεία: στο κεφάλι, στο πρόσωπο... Φοβόμουν και για το χειρότερο...».

 

 

 

Αποκαλυπτική η μαρτυρία από τη διατριβή «Μάνες υπό περιορισμό: μητρικές αναπαραστάσεις σε μια ελληνική γυναικεία φυλακή», που ολοκλήρωσε πέρσι η διδάκτωρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, νομικός Παναγιώτα Τουλίνα Δέμελη, για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, φωτίζει τα ανομολόγητα δράματα που θάβονται στα ερείπια των κοινωνικών συμβάσεων οδηγώντας σε αμετάκλητα κρίματα.

 

Ενα στοιχείο που συνδέει τις ιστορίες ορισμένων γυναικών που έχουν καταδικαστεί για ανθρωποκτονία είναι η προηγούμενη σχεδόν καθημερινή κακοποίησή τους στον οικιακό χώρο από τα θύματα, από τους τότε συζύγους ή ερωτικούς τους συντρόφους. Ξυλοδαρμοί που ενίοτε κατέληγαν στην πολυήμερη νοσηλεία τους ή και στην αυτεπάγγελτη απαγγελία κατηγοριών κατά των δραστών - συζύγων αλλά και σε μόνιμες βλάβες στην υγεία τους. «Τα επώδυνα βιώματα γυναικών που επί σειρά ετών υποβάλλονταν σε τακτικούς ξυλοδαρμούς κι εξευτελισμούς είναι τέτοιου βαθμού ώστε αρκετές καταλήγουν στο θλιβερό συμπέρασμα ότι, αν και φυλακισμένες, γεύονται στιγμές ελευθερίας, απαλλαγμένες πλέον από τη συζυγική απειλή, βία και καταπίεση», μας λέει η ερευνήτρια θέτοντας ένα εύλογο ερώτημα: «Πόσο ελεύθερη ήταν η καθημερινότητά τους πριν από τον εγκλεισμό;».

 

Απίστευτη τραγικότητα φωλιάζει στα λόγια της Ηλέκτρας, που της «έχει μείνει πρόβλημα στο κεφάλι από τα χτυπήματα»: «Τώρα άρχισα να αισθάνομαι ελεύθερα. Το καταλαβαίνετε;»...

 

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ειδικής κατηγορίας «ζωοδότρας» - «φόνισσας», της γυναίκας που δίνει και παίρνει ζωή, όπως αποτυπώνονται στη διατριβή;

 

* «Τα εν οίκω μη εν δήμω»: κοινός τόπος στη φυλακή ότι πολλές κακοποιημένες γυναίκες δεν βοηθάνε τον εαυτό τους στο δικαστήριο γιατί «δεν μιλάνε»: υποστηρίζουν ότι είναι ντροπή να μιλάς για την οικογενειακή βία, ότι είναι οικογενειακή υπόθεση, έτσι αντιμετωπίζεται και από το συγγενικό περιβάλλον.

 

* Ακόμη κι όταν φοβούνται για τη ζωή τους, την ιδέα της οριστικής φυγής αποτρέπει ο φόβος και η απειλή του συζύγου «όπου και να πας θα σε σκοτώσω». Τα παιδιά αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα συμβάλλοντας στην ανασφάλεια μιας μητέρας μόνης με την ευθύνη προστασίας ανηλίκων.

 

* Οταν το θύμα είναι ο πατέρας των παιδιών και τη φροντίδα τους αναλαμβάνουν τα πεθερικά (δύο περιπτώσεις), δηλαδή οι γονείς του νεκρού, τότε τις εκδικούνται με το ίδιο νόμισμα, τους παίρνουν τα παιδιά απαγορεύοντας οποιαδήποτε επικοινωνία με τις μητέρες. Στη μία περίπτωση πήραν ακόμη και τη δικαστική επιμέλεια. Ωστόσο, εκβιασμοί με βάση το παιδί αναφέρονται και από άλλες κρατούμενες.

 

 

http://www.emergencyservices.gr/

[mousmoulitsa]

Και αυτο για τα πρεζάκια...βαπορακια...(οπως εχουμε συνηθισει να τα λεμε )

 

 

<< ΜΑΡΤΥΡΙΑ

«Η "υγιής" κοινωνία θέλει να αποβάλει τα ταξικά απόβλητα που η ίδια έχει δημιουργήσει»

Σου κάνουνε τον έλεγχο για να μην πιεις τα δικά σου ναρκωτικά γιατί μόλις μπεις φυλακή και δικτυωθείς πίνεις». Η Ευγενία βρέθηκε πριν από λίγα χρόνια, όταν ήταν τοξικομανής, στη φυλακή. Τι την ενόχλησε περισσότερο; «Το ψάξιμο, πρωκτικά και κολπικά, για να δουν αν μεταφέρεις τίποτα. Κι ας έχουν μηχάνημα ανίχνευσης...».

 

Ταπείνωση χειρότερη στην Ασφάλεια: «Εκεί σε ψάχνουν άντρες, δεν πιστεύω ότι ολόκληρη Γενική δεν έχει γυναίκες...».

 

Υπερπληθυσμός στην πτέρυγα των τοξικομανών και «καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Καμία μα καμία. Οι γυναικολογικές εξετάσεις που πρέπει να γίνονται δεν γίνονταν ποτέ. Δυστυχώς, πάρα πολλά κορίτσια πάσχουν από σοβαρά γυναικολογικά προβλήματα, πέρα από AIDS και ηπατίτιδα, δεν έχουν καμία περίθαλψη και παθαίνουν καρκίνο. Αρκετές επειδή δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη παιδεία δεν γνωρίζουν καν ότι είναι άρρωστες, δεν υπάρχει ενημέρωση».

 

Την είχε σοκάρει ότι υπήρχαν έγκυες γυναίκες που έμεναν αβοήθητες μέσα, «γυναικολόγος έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε» και η μεταφορά σε νοσοκομείο, ακόμη κι όταν οι γυναικείες φυλακές ήταν στον Κορυδαλλό, ήταν πολύ δύσκολη. Αλλά οι κρατούντες δεν ανησυχούσαν. Είχαν βρει την «πανάκεια»: «Αυτό που δίνανε με τις χούφτες ήταν τα φάρμακα, ψυχοφάρμακα παίρναμε όλες, ασχέτως με το πρόβλημά μας και ασχέτως με τα χρόνια που είχαμε στη χρήση. Εμένα ο οργανισμός μου ήταν καθαρός, είχα λίγα χρόνια στη χρήση και θα μπορούσα με μια απλή ψυχολογική υποστήριξη να απεξαρτηθώ όπως έγινε μετέπειτα, αφού βγήκα από τη φυλακή. Ομως έπαιρνα ψυχοφάρμακα βαριά, ταβόρ, λεξοτανίλ, υπνοσεντόν συν ένα ψυχοφάρμακο που δεν θυμάμαι πώς το λένε: αυτό το κοκτέιλ το παίρνεις μαζί. Ησουν φυτό, παρέλυε όλο σου το σώμα, δεν μπορούσες να γυρίσεις το κεφάλι, σου δημιουργούσε πολύ γρήγορα εξάρτηση. Υποτίθεται ότι τα παίρνεις για να ηρεμήσεις από τα στερητικά της ηρωίνης και στις δύο βδομάδες πάνω έχεις χειρότερα στερητικά. Αν δεν το 'παιρνες, υπέφερες, δεν μπορούσες να ελέγξεις το σώμα σου, οπότε αναγκαστικά το ζήταγες. Δεν ξέρω κατά πόσο έχεις την επιλογή να μην το πάρεις».

 

Πενία τέχνας κατεργάζεται: «Τα ψυχοφάρμακα, αν δεν τα πίναμε εμείς, τα δίναμε σε κάποιες άλλες για να βγάζουμε τα απαραίτητα, δηλαδή στη φυλακή, αν δεν έχεις χρήματα, πρέπει να βρεις κάποιους άλλους τρόπους για να έχεις τα τσιγάρα σου, χαρτί, οδοντόβουρτσα, τηλεκάρτα, σερβιέτες >>

 

 

Αυτό ειναι το συστημα και αυτη η γυναικα ηταν πρεζακι που επρεπε να τιμωρηθει και να σωφρονιστει...

[Melduck]

ρε παιδια ολα αυτα ειναι τοσο απανθρωπα...

ειναι ο πληρης εκμηδενισμος της ανθρωπινης υποστασης

[love4four]

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=4467

 

Ας βγούμε για λίγο, για πολύ λίγο έστω, έξω από το καβούκι μας... ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο για το εκπληκτικό βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη "Τα Σακιά"... όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Ιωάννου στο τέλος του άρθρου του "...Ή μάλλον όχι δίκιο -δύσκολο αυτό- ένα συντροφικό βλέμμα που να λέει καταλαβαίνω πως η ποινή του παιδιού σου επί εκατό είναι το σακί που θα κουβαλάς για πάντα" -- κάπως έτσι σε αυτή τη ζωή ο καθένας μας σηκώνει το δικό του "σακί", εμείς, ως μανούλες, ας μην αφορίζουμε τόοοοοσο εύκολα

[fistikaki]

ρε παιδια ολα αυτα ειναι τοσο απανθρωπα...

ειναι ο πληρης εκμηδενισμος της ανθρωπινης υποστασης

 

 

και γινεται ακομα χειροτερο, οταν εμεις λεμε 'το αξιζες, γιατι διαμαρτυρεσαι?'

[Melduck]

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=4467

 

Ας βγούμε για λίγο, για πολύ λίγο έστω, έξω από το καβούκι μας... ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο για το εκπληκτικό βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη "Τα Σακιά"... όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Ιωάννου στο τέλος του άρθρου του "...Ή μάλλον όχι δίκιο -δύσκολο αυτό- ένα συντροφικό βλέμμα που να λέει καταλαβαίνω πως η ποινή του παιδιού σου επί εκατό είναι το σακί που θα κουβαλάς για πάντα" -- κάπως έτσι σε αυτή τη ζωή ο καθένας μας σηκώνει το δικό του "σακί", εμείς, ως μανούλες, ας μην αφορίζουμε τόοοοοσο εύκολα

 

το διαβασα το αρθρο και θα διαβασω σιγουρα και το βιβλιο

 

παντως, ποσο ευκολο ειναι να κατηγορουμε ε? πανευκολο

[mousmoulitsa]

Δειτέ και αυτό :

 

 

Κρήτη: Μητέρα μέσα από την φυλακή κάνει έκκληση να μην της πάρουν το παιδί της!

 

 

Κραυγή αγωνίας εκπέμπει μέσα από τις φυλακές Νεαπόλεως 25χρονη Κρητικιά και απευθύνει έκκληση, προκειμένου να σταματήσουν οι διαδικασίες υιοθεσίας νεογέννητου παιδιού της.

 

Σύμφωνα με το "ΕΘΝΟΣ", η κοπέλα είναι εξαρτημένη από τα ναρκωτικά και γέννησε το μωρό της κατά την παραμονή της στα κρατητήρια, πριν από 2,5 περίπου μήνες.

 

Αυτό που ζητάει έιναι να μπορέσει να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσέι να μεγαλώσει η ίδια το παιδί της. Συνελήφθη το Σεπτέμβριο, για κατοχή 40 γραμμαρίων ηρωίνης μαζί με ένα ζευγάρι. Εκείνο αφέθηκε ελεύθερο αλλά αν και η ίδια βρισκόταν στον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της, θα προφυλακίστηκε επειδή είχε συλληφθεί και στο παρελθόν για υπόθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά δεν είχαν βρεθεί στην κατοχή της τότε.

 

Η ίδια δεν απέκρυψε ότι είναι τοξικομανής αλλά αρνήθηκε το θέμα εμπορίας. Την ημέρα της σύλληψής της γέννησε και μετα από τρεις μέρες προφυλακίστηκε. Γεγονός που προκάλεσε έντονες συζητήσεις στους νομικούς κύκλους. Από τότε έχει δει το παιδι της μόνο μία φορά με ολιγόλεπτη άδεια και από τότε όλες οι υπόλοιπες αιτήσεις έχουν απορριφθεί.

 

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της, Αντώνη Δαμανάκη, η μητέρα βρίσκεται ύπο καθεστώς κατάρρευσης. Ζητάει να δει επίμονα το παιδί της, κλαίει ασταμάτητα και της λείπει. Πρόσφατα ενημερώθηκαν ότι δρομολογούνται οι διαδικασίες προκειμένου το αγοράκι να μεταφερθεί στο "Μητέρα" της Αθήνας και να δοθεί προς υιοθεσία.

 

http://www.tlife.gr/Article/FN/0-9-9973.html

 

 

 

Γιατί αυτη η γυναικα να μην εχει μια 2η ευκαιρία ?

[Katerina45]

Καλημέρα...

Συμφωνώ κ αφουγκράζομαι γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί κι έχουν διαπράξει εγκλήματα για να προστατευτούν από οποιαδήποτε κατάσταση. Επίσης, με πληγώνει και με στενοχωρεί ν ακούω για μανάδες που δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους για οποιοδήποτε λόγο... Αλλά... γιατί τα βάζουμε όλα στο ίδιο καζάνι???

Δεν δέχομαι ... τη μάνα-τέρας που διέπραξε έγκλημα εις βάρος του παιδιού της να το έχει δίπλα της... τη μάνα που το εξέδωσε.. τη μάνα που κυοφορεί ενώ είναι τοξικομανής... τη φταίνε αυτά τα αθώα παιδιά? Τι είναι προτιμότερο? να μεγαλώσει αυτό το παιδί σ' ένα υγιές περιβάλλον ή στη φυλακή για να έχει την αγκαλιά της μάνας του.

Πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός.

[Katerina45]

Γέννησε ένα μωρό εξαρτημένο, μουσμουλίτσα... ναι είναι κρίμα και αυτή και το μωρό.. Αλλά το κακόμοιρο δεν πρόλαβε να γεννηθεί και είναι Εξαρτημένο!!!!!!! τρελαινομαι όταν ακούω κάτι τέτοια...Μένεις έγκυος κι αισθάνεσαι τύψεις για τα 1-2 τσιγαράκια που θα κάνεις.....

[Melduck]

και γινεται ακομα χειροτερο, οταν εμεις λεμε 'το αξιζες, γιατι διαμαρτυρεσαι?'

 

ελα ντε, λες και ο εγκλεισμος απο μονος του δεν ειναι τιμωρια

 

παντως, παλιοτερα, ημουν πιο απολυτη σε καποιες αποψεις μου

απο τοτε που εκανα παιδι, αλλαζω μερα με τη μερα

αφ'ενος γιατι μαλακωσα σαν ανθρωπος

αφ'ετερου γιατι αισθανομαι ευθυνη, αισθανομαι οτι θα πρεπει να συμβαλλω με τον τροπο μου, παραδιδοντας στη κοινωνια ενα ατομο καλυτερο απο εμενα, περισσοτερο ανοιχτομυαλο, με σεβασμο στον ανθρωπο, σε καθε ανθρωπο, σε καθε κατασταση

δεν ξερω αν θα τα καταφερω, αλλα το παλευω...

[Aeriko]

Ρε συ μουσμουλίτσα... οι παραθέσεις σου είναι... ανατριχιαστικές! Και ξέρω πως κατά βάθος δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την πραγματικότητα

 

Συμφωνώ με τη Μελίνα... κι εγώ από τότε που έγινα μάνα μαλάκωσα (αν και ποτέ δεν είχα συντηρητική σκέψη) και έπαψα να είμαι απόλυτη!

[sternchen]

Η μάνα είναι μια, δεν έχει καμία σχέση είτε είναι έγκλειστη είτε όχι.

Δεν ήθελα να το γράψω, αλλά θα πω την προσωπική μου γνώμη, πιστευώ πως εμείς οι γυναίκες είμαστε υπερβολικά σκληρές και άδικες και συνήθως είμαστε σκληρές με γυναίκες που είναι και αυτές μητέρες σαν κι εμάς.

Το έχω διαπιστώσει σε διάφορα θέματα της ζωής και δεν το γράφω για αυτό το θέμα.

Θλίβομαι που δεν είμαστε όλες μια γροθιά, αλλά στην πρώτη ευκαιρία δικάζουμε και καταδικάζουμε.

Ας έχουμε και λίγο φόβο μέσα μας και λίγο περισσότερο σεβασμό στον συνάνθρωπο μας.

[DALIA]

όσο και να διαβάζω, όσο και να σκέφτομαι πραγματικά δεν μπορώ να καταλήξω κάπου...το θέμα έχει υπερβολικά πολλές παραμέτρους που δεν μπορώ να μπω μέσα σε όλες....

για ένα όμως είμαι σίγουρη για το τι πιστεύω....εκείνες οι κοπέλες που θέλουν τα παιδιά μαζί τους, πρέπει να τα τα έχουν....

thaumataki συμφωνώ ότι τα παιδιά πρέπει να δέχονται διάφορα ερεθίσματα αλλά σκέψου λίγο και πόσα παιδιά εκτός φυλακής μέχρι να πάνε σχολείο τα μόνα ερεθίσματα που δέχονται είναι η τηλεόραση....

[mousmoulitsa]

Γέννησε ένα μωρό εξαρτημένο, μουσμουλίτσα... ναι είναι κρίμα και αυτή και το μωρό.. Αλλά το κακόμοιρο δεν πρόλαβε να γεννηθεί και είναι Εξαρτημένο!!!!!!! τρελαινομαι όταν ακούω κάτι τέτοια...Μένεις έγκυος κι αισθάνεσαι τύψεις για τα 1-2 τσιγαράκια που θα κάνεις.....

 

Ναι καρδουλα μου αλλα εμεις σαν κρατος σαν κοινωνια ,σαν πολιτες τι κανουμε για αυτο ? Ποια ειναι η λυση ; να κλεισουμε αυτες τις γυναικες στα κατεργα να τις μετατρεψουμε σε φυτα ; Δεν ειναι χρεος αυτης της ρημαδας της κοινωνιας να τους δωσει ενα χερι βοηθειας ; Να γινουν καλα ; βοηθεια να μεγαλωσουν το παιδι τους ; να σταθουν στα ποδια τους ;

Οι αλκοολικες μητερες γιατι δεν κλεινονται φυλακη λοιπον; γιατι ειναι κοινωνικα πιο αποδεκτες; και ας ειναι το ιδιο επικινδυνες για τα παιδια τους .

 

Συμφωνω με Μελινα και Αερικο απο τοτε που εγινα μητερα εγινα πιο μαλακη συγχωρω πιο ευκολα και συμπονω περισσοτερο

[ζώπυρον]

Εγώ θέλω να ρωτήσω κάτι :

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ν' απομακρυνθούν τα παιδιά από την φυλακή και τις παραβατικές μητέρες τους. Δεν συμφωνώ αλλά σεβαστή ως άποψη (εφ' όσον τεκμηριώνεται).

 

Ήθελα να ρωτήσω λοιπόν - ας υποθέσουμε ότι αυτά τα παιδιά πάνε να ζήσουν με τον παππού / γιαγιά / θείο / κουμπάρο, κ.λ.π.

 

Θα αφήναμε τα δικά μας παιδιά να κάνουν παρέα με αυτά τα παιδιά που οι μητέρες τους είναι έγκλειστες?

 

Θα τα καλούσαμε σπίτι μας, θα πηγαίναμε στο πάρτυ τους, θα παίζαμε μαζί τους στην παιδική χαρά, κ.λ.π. κ.λ.π.

 

Πόσο υποκριτές είμαστε, αναρωτιέμαι...

ΠΟΣΟ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!