Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ήττα


Recommended Posts

Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους. Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με τον μικρό που ολοένα γίνεται και πιο έντονο.

Δεν ξέρει να χάνει σε παιχνίδια. Όταν χάνει βουρκώνει πολύ και υπάρχουν φορές που ξεσπάει σε κλάματα ( πράγμα σπανιότατο για εκείνον ).

Τι θέλω να πω σε επιτραπέζια μαζί, στο ποδόσφαιρο στο playstation3 με τον ξάδερφο του π.χ δεν θέλει να παίζει γιατί λέει δεν μπορεί να τον κερδίσει, όταν παίζει μπάλα με τον μπαμπά του κ.τ.λ.

Όταν χάνει η αγαπημένη του ομάδα και πολλά παραδείγματα. Έχει φτάσει σε σημείο να παρακαλάει ( ύστερα από πολύ πίεση το καταλαβαίνω ) να λέει άσε με να κερδίσω.

Η μόνη περίπτωση που δεν αντιμετωπίζω τέτοιο θέμα είναι στις προπονήσεις και στους αγώνες ( πάει ποδόσφαιρο ), εκεί δεν ξέρω πως, αλλά αντιμετωπίζει πολύ λογικά και ορθά την ήττα.

Δώστε μου σας παρακαλώ ιδέες να τον βοηθήσω. Έχω στερέψει. Πληγώνεται πραγματικά, προσπαθεί να το «πνίξει» γιατί ξέρει ότι είναι λάθος αλλά δεν τα καταφέρνει.

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


με προβληματιζει κι εμενα. ο δικος μου περισσοτερο τσαντιζεται, μουτρωνει και λεει "οχι δεν εχασα!" ολα αυτα οταν παιζει μαζι μας. και με καποια φιλη του ετσι κανει. δεν ξερω οταν ειναι στο σχολειο του τι κανει (πρεπει να ρωτησω). σε αυτο μας εχει καταστρεψει η μια γιαγια που τον αφηνει να κερδιζει. βεβαια δεν παραιτειται να μην ξαναπαιξει. εγω τον απειλω οτι δεν θα ξαναπαοξω μαζι του αν κανει ετσι.

Link to comment
Share on other sites

Μήπως είναι πολύ μικρός για να ξέρει να διαχειρίζεται ήττες και αποτυχίες; Κατά τη γνώμη μου, αυτό που θα ήταν καλό να του "περάσεις" είναι να περνάει πρωτίστως καλά, να διασκεδάζει και να συνειδητοποιεί ότι η προσπάθεια κυρίως μετράει. Πάντως, ο Θεόφιλος έχει τόσα πολλά θετικά που ένα τόσο δα ελαττωματάκι εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε. Άσε που με τον καιρό πιστεύω ότι θα μάθει να χειρίζεται τέτοια θέματα με αξιοπρέπεια...:lol:(το λέω για το "άσε με να σε κερδίσω")

ldnHp3.png?vud3HaCz

Mother of 4

:)

Χρήστος - 22/3/2008

Μιχάλης - 30/11/2009

Δημήτρης - 3/4/2012

Link to comment
Share on other sites

Καλημέρα , το ίδιο αντιμετωπιζα και εγω με την κόρη μου ακριβως ιδιες αντιδρασεις με τον γιο σου Dalia και δυστυχως ακομα και σήμερα που ειναι 11,5 φερετε με τον ίδιο τροπο :( δεν ξερει να χανει .Ειχα προσπαθησει τα παντα οσο ηταν μικρη και ακομα και τωρα της λεω ποσο κακο κανει στον εαυτο της αλλα ...κανενα αποτελεσμα.Ισως επειδη είναι μοναχοπαιδι πρωτο παιδι, πρωτο ανηψι,πρωτο εγγονι, και απο τις 2 πλευρες και εχει υπερβολικες απαιτησεις απο τον ευατο της...

Link to comment
Share on other sites

σε αυτο μας εχει καταστρεψει η μια γιαγια που τον αφηνει να κερδιζει.

 

κοίτα και εγώ αυτό πιστεύω ότι φταίει αλλά δεν θέλω να επικεντρωθώ σ'αυτό σ'αυτή τη φάση...

βάζω στο μυαλό μου ότι εκείνη πίστευε ότι του έκανε καλό...anyway

 

Μήπως είναι πολύ μικρός για να ξέρει να διαχειρίζεται ήττες και αποτυχίες; Κατά τη γνώμη μου, αυτό που θα ήταν καλό να του "περάσεις" είναι να περνάει πρωτίστως καλά, να διασκεδάζει και να συνειδητοποιεί ότι η προσπάθεια κυρίως μετράει.

 

αυτό κάνω συνέχεια ρε κοριτσάκι, όλο λέει ότι ξέρει πως έχω δίκιο και όλο τα ίδια κάνει..ένας φαυλος κύκλος, γι'αυτο ζήτησα τη βοήθεια σας

 

Πάντως, ο Θεόφιλος έχει τόσα πολλά θετικά που ένα τόσο δα ελαττωματάκι εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε. Άσε που με τον καιρό πιστεύω ότι θα μάθει να χειρίζεται τέτοια θέματα με αξιοπρέπεια...:lol:(το λέω για το "άσε με να σε κερδίσω")

 

Κοίτα δεν με ενοχλεί καθόλου όσα ελλατώματα και αν έχει αλλά στην προκειμένη περίπτωση πληγώνεται πραγματικά πολύ...

 

.Ισως επειδη είναι μοναχοπαιδι πρωτο παιδι, πρωτο ανηψι,πρωτο εγγονι, και απο τις 2 πλευρες και εχει υπερβολικες απαιτησεις απο τον ευατο της...

 

Μπορεί να φταίει και στον γιο μου αυτό που λες, δεν ξέρω και αφού έγινε δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω και να αλλάξω καταστάσεις:(

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

dalia μου ο 1ος μου γιος ηταν ετσι.ειναι πολυ δυσκολο και κουραστικο.απο τοτε που μπουσουλουσε οταν του φευγε η μπαλα εκλαιγε γτ δεν μπορουσε να την κουμανταρει οπως ηθελε αυτος.στα επιτραπεζια οπως ειπες σε παιχνιδια με τους φιλους του οταν επαιζε ο πατερας του(σχεδον καθημερινα)μαζι του ποδοσφαιρο.του εξηγουσαμε το πως πρεπει να σκεφτετε οτι η ουσια ειναι το παιχνιδι και οχι η νικη,και οταν περασαν τα χρονια μολις ξεκινουσε τα δικα του και παιζαμε πχ.ενα παιχνιδι οικογενειακος σταματουσαμε οταν αρχιζε την γκρινια του,και του το λεγαμε,καποιες φορες σταματουσε και καποιες οχι.σιγα σιγα με τον καιρο αρχισε η αποδοχη της καταστασης.μια μονο φορα με επιασε η γυμναστρια του σχολειου και μου ειπε οτι εχει θεμα μαζι του,δεν μπορουσε να συναγωνιστει με τα παιδια,αλλα αυτο ηταν τριτη δημοτικου αν θυμαμε καλα.στο ταεκβοντο οι προπονητες του ηταν αστερια τον βοηθησαν παρα πολυ,και ουδεποτε ειχαμε θεμα.τωρα που ειναι 17χρ.η κατασταση ειναι παρα πολυ καλη αφου δεν ειναι σε καμια ακρη του θεματος.αν και η εφηβια βγαζει διαφορα πχ.το δωματιο του ειναι μες στα ρουχα αν και οταν του λεω να τα συμαζεψει το κανει(καθημερινα δηλαδη)ενω πριν λιγα χρονια ηταν ενα απολυτο φρικ της ταξης.ευτυχως η κορη μου δεν ειναι ετσι,οσο για τον μικρο δεν εχει ενδειξεις.κουραγιο,μην νομιζεις οτι αγνοωντας το θεμα θα περασει,και δεν θελει νευρα απλα υπενθυμηση οτι εχει λαθος σκεψη.εγω ετσι εκανα δεν ξερω αν εκανα καλα αλλα μεχρι στιγμης εχω μια χαρα παιδι σε λογικα πλαισια!

my 3 little stars are my reason to be2946785n7mfu4of95.gif

Link to comment
Share on other sites

παντα απο τα 1α εχουμε περισσοτερες απαιτησεις.και δεν σταματαμε ποτε νομιζω να χουμε.κουβαλαν τα δικα μας φορτια τα παιδια,και ειναι λογικο αυτο.οταν ομως το καταλαβαινουμε ισως ετσι το ελαφρυνουμε λιγο το πραγμα!

my 3 little stars are my reason to be2946785n7mfu4of95.gif

Link to comment
Share on other sites

απλο..εχει στοφα πρωταθλητη!!!!!!!no problem λοιπον..ειναι γεννημενος για πρωτιες..

 

demi μου πίστεψε με πληγώνεται πάρα πολύ...βουρκώνουν τα ματάκια του και δεν θέλει να παίξει με παιδιά που πιστεύει ότι ίσως τον κερδίσουν...

ή τον έχω πιάσει να λέει κάνουμε αγώνες μέχρι τις σκάλες και αν χάσει να πει δεν γίνονται αγώνες σε σκάλες

 

παντα απο τα 1α εχουμε περισσοτερες απαιτησεις.και δεν σταματαμε ποτε νομιζω να χουμε.κουβαλαν τα δικα μας φορτια τα παιδια,και ειναι λογικο αυτο.οταν ομως το καταλαβαινουμε ισως ετσι το ελαφρυνουμε λιγο το πραγμα!

 

 

koufeteki ευχαριστώ πολύ για την περιγραφή του παληκαριού σου , όντως υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία.

Για να είμαι ειλικρινής δε νιώθω ότι έχω την παραμικρή απαίτηση από εκείνον ή για να το θέσω καλύτερα δεν έχω βρει λόγο έως τώρα τουλάχιστον έτσι ώστε να απαιτήσω το παραμικρό.

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites

dalia ημουν για πολλα χρονια προπονητρια και πρωταθλητρια στο tae kwon do.απο τα χερια μου περασαν αρκετοι απο τους σημερινους ολυμπιονικες ..

ετσι ειναι οι πρωταθλητες..δεν θα αλλαξει ποτε..

στον αγωνα ξερεις γιατι δεν αντιδραει?για τον προπονητη..για να μην χαλασει η εικονα τους στο προσωπο του.

οσο και να προσπαθησεις δεν θα αλλαξει..αν σου φανεται πολυ κακο και εγωιστικο αυτο που κανει καλα θα κανεις να τοπ συνηθισεις..

πολυ τον γουσταρω τον τυπο αυτον σου λεω...φερτον μπας και ξυπνησει και το δικο μου σε παρακαλω...

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Ο μεγαλύτερος παίχτης σκακιού στην ιστορία του αθλήματος, όταν έχανε (ήταν μικρός γιατί μετά σπάνια έχανε), έκλαιγε! Και θυμωνε. Ελπίζω να ανήκει σε αυτή την κατηγορία! :)

 

Αν μπορεις με κάποιο τρόπο να του περάσεις να μη τα παρατάει ποτέ... δεν ξέρω πως ομως...

This is a man's world

Link to comment
Share on other sites

αν σου φανεται πολυ κακο και εγωιστικο αυτο που κανει καλα θα κανεις να τοπ συνηθισεις..

...

 

demi Μου γλυκιά αυτό το κομμάτι σ'αυτή τη φάση δηλ. ότι αυτό που κάνει είναι εγωιστικό το αφήνω στην άκρη...δεν με απασχολή καθόλου...

Με σταναχωρεί που στεναχωριέται πολύ...αλλά πάρα πολύ...δηλ. το να κλάψει ο Θεόφιλος είναι κάτι πολύ ασυνήθιστο..

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites

Αν μπορεις με κάποιο τρόπο να του περάσεις να μη τα παρατάει ποτέ... δεν ξέρω πως ομως...

 

εκεί προσπαθώ αλλά μέχρι στιγμής δεν τα καταφέρνω...

στο μόνο που και να μην τα καταφέρνει προσπαθεί είναι στην προπόνηση ποδοσφαίρου...

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites

Ο μεγαλύτερος παίχτης σκακιού στην ιστορία του αθλήματος, όταν έχανε (ήταν μικρός γιατί μετά σπάνια έχανε), έκλαιγε! Και θυμωνε. Ελπίζω να ανήκει σε αυτή την κατηγορία! :)

 

Αν μπορεις με κάποιο τρόπο να του περάσεις να μη τα παρατάει ποτέ... δεν ξέρω πως ομως...

 

Συμφωνώ!!!!! Το άσχημο με την δικη μου ήταν ότι τα παραταγε όπου δεν μπορουσε να ειναι η καλυτερη και η πρώτη το αφηνε δεν εκανε την παραμικρη προσπαθεια....

Link to comment
Share on other sites

dalia παντως και ο δικος μου γιος σε αυτο το στιλ και ειναι και πιο μεγαλος.

θα το ξεπερασουμε ολοι μαζι, δε θα ειναι ετσι. θα μαθουν να παιξουν με αλλα παιδακια , να χανουν, ολα μεσα στο προγραμμα ειναι. μην το βλεπεις οτι ειναι κατι εγωιστικο, γιατι βλεπω τον δικο μου με αλλα παιδακια και πολυ φιλοτιμος ειναι και κοινωνικος. λιγες βαθειες ανασουλες και προχωραμε.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Dalia,

 

άνοιξες ωραίο θέμα και σοβαρό κατά τη γνώμη μου.

 

Πριν τ' ανήψια μου ασχοληθούν με τον αθλητισμό, πίστευα πως κανείς πρέπει ν' αθλείται για - να έχει καλή φυσική κατάσταση, να μην είναι υπέρβαρος, να έχει ωραίο σώμα, να μην καπνίσει, κ.λ.π. Σαφώς και ισχύουν όλα αυτά.

 

Αλλά το σημαντικότερο όφελος του αθλητισμού, το έμαθα βλέποντας τα μικρά να παίζουν σε αγώνες : Mαθαίνεις να χάνεις. Τόσο απλά. Και δεν γίνεσαι πρωταθλητής αν δεν το ξέρεις αυτό. Πρόσεξε, δεν λέω να σου αρέσει. Αλλά να το αποδέχεσαι και να πηγαίνεις παρακάτω - έτσι δεν είναι και η ζωή?

 

Σχετικά πρόσφατα, παρακολούθησα και ποδοσφαιρικό αγώνα νέων κοριτσιών! Υπό καταρρακτώδη βροχή, χωμάτινο γήπεδο, εντονότατα μαρκαρίσματα και...αδιάφορη διαιτησία . Όταν είδα το γνωστό μου κοριτσάκι (που έπαιζε με δέκατα και περίοδο) να πέφτει κάτω στη λάσπη από αγκωνιά συμπαίχτριάς της στο πρόσωπο και να διπλώνεται στα τέσσερα από τον πόνο και την ζαλάδα ΑΛΛΑ μετά να σηκώνεται και να συνεχίζει τον αγώνα, (εκτός από το ότι μου κόπηκε η ανάσα - φαντάσου της μάνας της) ισχυροποιήθηκαν τα οφέλη του αθλητισμού μέσα μου.

Για να μην σου πω τι "χαστούκι" ξεγυρισμένο έφαγε η μικρή όταν στα μισά του δεύτερου ημιχρόνου, για άσχετο λόγο ο προπονητής την έκανε αλλαγή και την έβαλε στο πάγκο. Έκλαιγε μέχρι και μετά το τέλος του αγώνα στ' αποδυτήρια αλλά ξαναπήγε στη προπόνηση και φυσικά σε αγώνα...

 

Γι' αυτό πιστεύω πως το "μήνυμα" θα το πάρει ο μικρός σου από τον αθλητισμό. Και σιγά σιγά θα βρει και τρόπους αντίδρασης, γενικότερα.

 

Τώρα στην καθημερινότητα, εγώ στον γιό μου (που κάνει αντίστοιχα στημένα παιχνίδια-λογοπαίχνια για να κερδίζει), απλά του λέω αυτά που πιστεύω, ξανά και ξανά - "δεν μπορείς να είσαι πάντα πρώτος, μπορεί να το θέλεις, να το προσπαθείς αλλά δεν γίνεται. όσο γρηγορότερα το καταλάβεις, τόσο καλύτερα θα νοιώσεις, τόσο περισσότερο θ' απολαύσεις το παιχνίδι και τόσο περισσότερες ευκαιρίες θα έχεις για την πρωτιά - αν δεν έχεις εγωισμό και εμμονές".

 

Και λέγε λέγε, ελπίζω κάτι να μείνει...

Link to comment
Share on other sites

δεν μπορούν όλα τα παιδιά αυτών των ηλικιών να χειριστούν τόσο καλά την "αποτυχία" και πολλές φορές την συνδέουν με την αυτοεικόνα τους δηλαδή, το παίρνουν προσωπικά.

Ανήκει στην φύση αυτής της ηλικίας και ίσως βγαίνει στο προσκήνιο σε παιχνίδια που δεν είναι ομαδικά, όπου υπάρχει αναμέτρηση ενας προς έναν ή που ο ένας παίρνει το μερος της μιας ομαδας κ ο αλλος της άλλης.

 

είναι καλό να υπάρχει ενθάρρυνση σε εκφράσεις που δίνουν έμφαση στο παιχνίδι και στην τεχνοτροπία, παρά στο άτομο(νικητής / χαμένος),

 

κατι που ουτως η άλλως σε μια προπόνηση συμβαίνει οπότε το παιδί δεν το αντιλαμβάνεται ώς αναμέτρηση, αλλά ώς εξάσκηση σε μια τεχνοτροπία και έτσι εξηγείται το ότι εκεί δεν επηρεαζεται.

 

μοιάζει με την λεκτική διαφορά του είσαι κακό/καλό παιδί vs έκανες καλή/κακή ανεπιθυμητη/επιθυμητή πράξη.

 

στα παιδιά αυτή η συγχυση προφανώς ενισχύεται όταν και οι λεκτικές αντιδράσεις των υπολοίπων μπερδεύουν αυτά τα δυο πράγματα. (η λέξη κερδίζω χάνω χαμένος νικητής, επικεντρώνουν στο πρόσωπο όχι στο συγκεκριμένο παιχνίδι/τεχνοτροπία όπως πχ, η λέξη προπόνηση η οποία επικεντρώνει στο ότι 10 ατομα συνεργαζονται στο να εξασκηθούν να είναι όλοι μαζί καλύτεροι).

 

στην θεση σου λοιπον θα χρησιμοποιούσα αρκετά την έννοια προπόνηση/εξάσκηση,

 

καθώς ετσι το παιδί μπορεί να χαλαρώσει και να επικεντρώσει στην διαδικασία, μήν εχοντας στο μυαλό του ότι εδώ πρόκειται για κάτι που θα έχει νικητή ή χαμένο.

 

"για να εξασκηθούμε στο ποδόσφαιρο με τον μπαμπά! "

 

ενα άλλο μικρό παράδειγμα που μπορεί να υπάρχει για τα κριτήρια του ποιός είναι νικητής. (θεμα συζητησης του γονέα με το ίδιο το παιδί)

είναι εύκολο να είμαστε νικητές, όταν βαλουμε πολύ εύκολα κριτήρια.

Μπορείτε να παίξετε με αυτό κανοντας μικρούς διαγωνισμούς με πανεύκολα κριτήρια, έτσι απλώς για να δεί ότι είναι μια ιδέα η νικη, την οποία κατασκευάζουμε εμείς.

-δηλαδή νικάει όποιος βάλει 2 παπούτσια στα δυο πόδια, και δεν ξεχάσει να βαλει κάλτσες, και δεν τα βάλει ανάποδα ( γέλιο)

-νικάει όποιος βάλει 20 φορές το πηρούνι στο στόμα του (με μπουκιές) κατά την διάρκεια του φαγητού πριν το ακουμπήσει στο τραπέζι και θυμηθεί να το μετρήσει χωρίς να του το θυμίσουν.

-νικάει όποιος καταφέρει να χρωματίσει τουλάχιστον 5 ζωγραφιές μέσα σε μια μέρα με τα εξής αντικείμενα (σπαθί, κάστρο, άλογο, ιππότης, θησαυρός)

 

εάν νικάει σε πολλά τέτοια εύκολα παιχνίδάκια θα μπορείτε και να λέτε, (όταν πάει να χάσει σε άλλο) "ε, δε γίνεται να κερδίζεις και συνέχεια. σημερα δηλαδή εχεις κερδίσει ήδη σε 10!! παιχνίδια." και αυτο θα γίνει πλέον αντικείμενο γέλιου παρά σοβαρού θέματος.

άλλο παράδειγμα -

"Αν το σκορ μετραγε αν καταφέρνουμε να ακουμπήσουμε την μπάλα με το μικρό μας δάχτυλο, όλοι θα πετυχαίναμε υψηλό σκορ και θα είμασταν νικητές.

 

Αν όμως μας έλεγαν ότι ταυτόχρονα πρέπει να ακουμπήσουμε και με το άλλο μικρό μας δάχτυλο το πίσω μέρος του κεφαλιού μας, και με το ένα πόδι σε ένα σκαμπώ, κ η μύτη να ακουμπήσει στο τραπέζι,... μπορούμε να το κάνουμε? Κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να το καταφέρουμε λίγο :-) αλλά δεν υπάρχει εγγύηση για αυτό. "

Αν μαλιστα ο απέναντί μας είναι κινέζος ακροβάτης είναι σίγουρο ότι θα χάσουμε :-)

 

δεν αλλάζει αυτό την προοπτικη μιας νικης ή χασούρας? εχει νόημα να στεναχωρηθούμε αν ο άλλος είναι κινέζος ακροβάτης και το κανει αυτο ολη του τη ζωή?

 

Γινεται ξαφνικά όχι διαγωνισμός, αλλά μια χαλαρή /αστείας μορφής πρόκληση την οποία το παιδί βλέπει ότι έχει διάφορες προπτικές, ανάλογα με το αν κατι ειναι δυσκολο ή όχι.

 

Αν είναι κάτι δύσκολο, είναι πιο πιθανό να χάσουμε οπότε ειναι πιο λογικό να μην στεναχωρηθούμε πολύ αν είμαστε προετοιμασμενοι ότι μπορεί να γίνει.

 

-"θα τα καταφέρεις?" μπορεί ναι μπορεί όχι, αλλά εχεις πιθανότητες και για τα δύο - γιατί τα κριτήρια, είναι πολλά και δύσκολα και μετράει και η τύχη".

 

το καλό της χαλαρής πρόκλησης είναι ότι εχει να κανει με τον εαυτό μας, όχι με τους άλλους.

ετσι, μαθαίνει το παιδάκι να κάνει κάτι επειδή εκείνο το θέλει, και όχι για να συγκρινει με το αν κατάφεραν οι άλλοι να το κανουν, αν κερδισαν ή όχι.

 

Όταν όμως η πρόκληση είναι με κριτήριο κάποιον πιο ικανό δηλαδή ενήλικα ή άλλο άτομο που ξέρει κατι πολύ καλά, θα πρέπει να θυμαται/του θυμίζετε ότι εκείνος κάνει εξάσκηση, όχι αναμέτρηση, καθώς ο ενήλικας/ξάδερφος είναι κάτι σαν το δάσκαλό του, .. με τον οποίο πρεπει να μαθουμε κόλπα σαν εξάσκηση, όχι να αναμετρηθούμε...

 

 

υπάρχει ενα καταπληκτικό άρθρο για τον ανταγωνισμό και την βαθμολογηση, που πριν απο χρόνια ειχα διαβασει και πρεπει να μεταφραστεί... (...)

είναι καταπληκτικό! βρίσκεται στην λιστα συνδεσμοι α- ω στο Δ διαπαιδαγώγ

 

και αν βαλετε στο google παιδικός ανταγωνισμός εμφανίζεται στην 3 θέση ( για να το βρείτε μελλοντικά αν το ψαχνετε)

 

"Eξαιρετικό άρθρο με θέμα τον παιδικό ανταγωνισμό και τα ανταγωνιστικά παιδικά παιχνίδια, με αναφορά σε διάφορες ηλικίες και τρόπους αντιμετώπισης σχετικών προβλημάτων (στα Αγγλικά). "

http://www.ces.ncsu.edu/depts/fcs/pdfs/fcs404.pdf

 

 

This age group does not do well in competitive

activities. Everyone needs and wants to win,

to succeed. They need to be in group activities

and participatory activities. They work best in a

cooperative group. (6-8 ετων)

Edited by Μαρια Στυλιανακη

...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ..

(If You Wanna Make The World A Better Place)

Take A Look At Yourself And Then Make A Change

R.I.P. Michael Jackson.

Link to comment
Share on other sites

Ευχαριστώ πολύ, θα εφαρμόσω τα παραδείγματα που μας παρέθεσε η Μαρία και θα σας πω αποτελέσματα...

Και το λινκ έχει πολύ ωραία και λογικά πράγματα μέσα και τα χωρίζει ανά ηλικία...

Αυτό που με προβληματίζει λίγο είναι κατά πόσο θα μπορέσει να καταλάβει τα κριτήρια διότι έχω προσπαθήσει να το θέσω έτσι αλλά αυτός χρησιμοποιεί τα δικά του "επιχειρήματα"

rQGhp3.png
Link to comment
Share on other sites

θελεις να καταγράψεις ακριβώς αυτά που σου λέει σαν επιχειρήματα για να μπορέσω να προτείνω καποια ανταπάντηση? :-)

...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ..

(If You Wanna Make The World A Better Place)

Take A Look At Yourself And Then Make A Change

R.I.P. Michael Jackson.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...
Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους. Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με τον μικρό που ολοένα γίνεται και πιο έντονο.

Δεν ξέρει να χάνει σε παιχνίδια. Όταν χάνει βουρκώνει πολύ και υπάρχουν φορές που ξεσπάει σε κλάματα ( πράγμα σπανιότατο για εκείνον ).

Τι θέλω να πω σε επιτραπέζια μαζί, στο ποδόσφαιρο στο playstation3 με τον ξάδερφο του π.χ δεν θέλει να παίζει γιατί λέει δεν μπορεί να τον κερδίσει, όταν παίζει μπάλα με τον μπαμπά του κ.τ.λ.

Όταν χάνει η αγαπημένη του ομάδα και πολλά παραδείγματα. Έχει φτάσει σε σημείο να παρακαλάει ( ύστερα από πολύ πίεση το καταλαβαίνω ) να λέει άσε με να κερδίσω.

Η μόνη περίπτωση που δεν αντιμετωπίζω τέτοιο θέμα είναι στις προπονήσεις και στους αγώνες ( πάει ποδόσφαιρο ), εκεί δεν ξέρω πως, αλλά αντιμετωπίζει πολύ λογικά και ορθά την ήττα.

Δώστε μου σας παρακαλώ ιδέες να τον βοηθήσω. Έχω στερέψει. Πληγώνεται πραγματικά, προσπαθεί να το «πνίξει» γιατί ξέρει ότι είναι λάθος αλλά δεν τα καταφέρνει.

 

Eπειδη οπως σου εχω ξαναπει μεγαλωνω το διδυμακι του Θεοφιλου ..:lol::lol:

Το ανησυχητικο δεν ειναι οτι θελει να κερδιζει. Θα το δεχομουνα αν παλευε μεχρι να νικησει και μετα αντιδρουσε.

 

Αυτο ομως που με ανησυχουσε ηταν οτι δεν ηθελε να παιξει με οσους τον κερδιζουν , παραιτιοταν απο καθε προσπαθεια προς τα εκει.

 

1η φορα που το παρατηρησα ηταν οταν ο Βασιλης ζωγραφιζε με μια ξαδερφουλα του και ενω εκεινη εκανε "παπαδες" (οπως τα περισσοτερα κοριτσια στα καλλιτεχνικα :lol:) εκεινος δεν μπορουσε. Δεν προσπαθουσε ομως να την φτασει. Απλα σταματουσε να ζωγραφιζει διπλα της.

 

Οτι δεν μπορουσε να καταφερει καλυτερα απο τον "διπλανο" του το παρατουσε. Και εγω απλα παρατηρουσα προβληματισμενη.

 

Η λυση σε αυτο δωθηκε στην Α' Δημοτικου οταν καποια στιγμη ειχε μια ασκηση που πιστευε πως δεν μπορουσε να την καταφερει και την παρατησε.

 

Ενω μεχρι τοτε ποτε δεν πιεζα να συνεχισει κατι που δεν θελει και κατα μια εννοια "επετρεπα"¨την "παραιτηση" της προσπαθειας , εκεινη την ημερα πεισμωσα.

 

Τον εβαλα κατω με το ζορι (καλα μην φανταστειτε... απλα επεμεινα :lol::lol:) , ξεκινησαμε να προσπαθουμε δεν.... , συνεχισαμε δεν.... ο Βασιλης ηθελε να σταματησει εγω επεμενα εκει θα τη βγαλουμε.

 

Καποια στιγμη εβαλε τα κλαματα και ηθελε να σταματησει και πανω που ελεγα να συμφωνησω (εκανα το παιδι μου και εκλαιγε προσπαθωντας να πετυχει κατι... ειχα σοκαριστει :oops:) τον ακουω να λεει κλαιγοντας "ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΕΙΜΑΙ ΧΑΖΟΣ. ΑΣ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΜΑΜΑ" :shock::shock: .

Εκει πια γουρλωνω τα ματια ... αδυνατουσα να πιστεψω οτι ο λογος που δεν βγαινει η ασκηση ειναι οτι εχει πειστει πως δεν μπορει. :?:?

 

Και εκει ειχα 2 επιλογες. Η' θα σταματουσαμε και το παιδι μου θα εμενε με την ιδεα οτι ειναι χαζος ή θα συνεχιζαμε και θα ημουνα σκληρη μεχρι να του περασω το οτι μπορει.

 

Επελεξα το 2ο τον κοιταξα στα ματια και του ειπα οτι μπορει γιατι ειναι πανεξυπνος. Του θυμισα οταν ηταν μικρος που δεν μπορουσε να περπατησει και επεφτε και σηκωνοταν με πεισμα ωσπου τα καταφερε και αρκετα τετοια.

Και μετα του ειπα. "Τωρα θα λυσουμε την ασκηση.:D:D Θα την πατησουμε κατω λεμε" :lol::lol: (φανατισμος οχι αστεια)

 

Ως δια μαγειας ... η ασκηση λυθηκε (δεν εκανα τιποτα περισσοτερο απ οτι εκανα πριν στην προσπαθεια). Την ελυσε μονος του και χαμογελουσε μια ολοκληρη μερα με αυτο δειχνοντας την σε οποιον εμπαινε.

 

Ολο αυτο ηταν κατι... βασανιστικο... αλλα θεωρω οτι εμπεδωσε αυτο που παντα λεγαμε αλλα ποτε δεν πιστευε. Τα παντα θελουν προσπαθεια για να κατακτηθουν.:D:D

 

Απο τοτε οποτε παραιτειτε και ειναι δυσκολο κατι παντα επιμενουμε (ευτυχως δεν εχουμε φτασει ξανα στα κλαματα) και παντα μετα εχει ενα + στην πιστη του στον εαυτο του. :D:D

 

Θεωρω λοιπον οτι οταν πραγματικα δεις οτι πρεπει να προσπαθησει για κατι θα βρεις την δυναμη και θα τον πιεσεις. Μεχρι τοτε χτιζε.;)

 

Αρχικα απλα παιζοντας θα εχανα την 1η φορα και μετα πεισμωνοντας θα τον κερδιζα. Για να του δειξω οτι αν επιμενεις, προσπαθεις περισσοτερο η νικη ερχετε.

Μετα θα εχτιζα το πως αντιδρω οταν χανω χωρις να δινω σημασια στην νικη του "πχ . σιγα ησουν απλα τυχερος". Γενικα μην δινεις τοσο σημασια στο αποτελεσμα (νικη ή ηττα) αλλα επιβραβευε την προσπαθεια. Ας το κανει και ο μπαμπας οταν βλεπουν μπαλα πχ " ηταν καλυτερη η δικη μας ομαδα αλλα εχασε. Συμβαινουν αυτα"

Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...