"η απόγνωση ενός μωρού"

[PASOUMI]

πολυ συγκινήθηκα που το διαβασα. Εχει ξανασυζητηθει σχετικα το θεμα αλλα στο άρθρο παρουσιαζονται πολυ παραστατικα.

 

http://pentapostagma.blogspot.com/2010/08/blog-post_8132.html

[iro]

Απλά έξοχο.

 

Μακάρι να πέσει σε "ευήκοα ώτα".... (γιατί δυστυχώς τα συνήθη στερεότυπα είναι τόσο βολικά, που δύσκολα ξεπερνιούνται...)

 

Σ' ευχαριστούμε pasoumi.

 

Φιλικά,

Ηρώ

[goody]

Αχ τα καημενα τα μωρουδακια μας!!

Κι εγω γκρινιαζω οτι δεν κοιμαται μονος του και ξυπναει 2-3 φορες την νυχτα ακομα... αλλα δεν μου παει η καρδια να το αφησω να κλαιει...Τωρα χαιρομαι που δεν το εχω κανει!

[Νατασούλα]

Πραγματικά υπέροχο..... συγκινήθηκα!!!!!!!! Θυμήθηκα τις πρώτες στιγμές της νεογέννητης κόρης μου όταν ενώ γεννήθηκε και έκλαιγε, μόλις την ακούμπησαν στο στήθος μου και άκουσε την καθυσηχαστική φωνή μου...... απλά ηρέμησε!!!!!!!!!!!!!!!!! Πραγματικά μοναδικές στιγμές!!!!!!!!!!!!!!

[Κάκι]

Οτι καλύτερο έχω διαβάσει, πολύ συγκινητικό και για άλλη μια φορά είμαι περήφανη και για τον γιατρό μου τον κύριο Γουμαλάτσο που μου την άφησε για κανα 10λεπτο πάνω μου με το που γεννήθηκε αλλα και γιατί την είχα μαζί μου άπο την αρχή στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Αν και όταν ήρθαμε στο σπίτι μπήκε στο δωματιό της ποτέ δεν της στέρησα την αγκαλια ούτε για μια στιγμή.

[aggeliki]

θα το τυπωσω να το δειξω στον γιατρο μου!ευχαριστω!

[sternchen]

Απλά υπέροχα όλα αυτά που γράφει ο άνθρωπος.

Κι εγώ χαίρομαι που δεν το άφησα ποτέ το σποράκι μου να κλαίει.

Τελικά εαν αφήσουμε την κοινή λογική, θα οδηγηθούμε στις πιο σωστές επιλογές.

[patousaki mou]

εκπληκτικό..!!!!!!!! πολύ συγκινητικό...!!!!!

μακάρι να γυρνούσα πίσω τον χρόνο στην ώρα της γέννησης του γιού μου και ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΕΔΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟ...!

θα τον κρατούσα στην αγκαλίτσα μου που είχε ηρεμήσει..

ευτυχώς μετά τον είχα στο δωμάτιό μου συνέχεια και δεν τον άφηνα απο την αγκαλιά μου...

και τώρα επειδή νιώθω τύψεις που ασχολούμαι με το laptop...πάω να το πάρω αγκαλίτσα.....

[kounelitsa]

Εντάξει βρε κορίτσια μην είμαστε και υπερβολικές........!!!

Κι εμείς είμασταν μωρά και κλαψαμε και ουρλιάξαμε και ούτε ξέρουμε σε ποιανού τα χέρια βρεθήκαμε....αλλά πολύ απλά δεν τα θυμόμαστε και υπάρχει λογος γι'αυτο!!! Η φύση έχει προνοήσει για όλα!!!

 

Και φυσικά επικεντρώνομαι στη γέννα, μην παρεξηγηθώ!!!

 

Κατα τα άλλα κι εμεις όλο γουτσου γούτσου και αγκαλιτσες είμαστε ))

[PASOUMI]

αυτο με την ωρα της γεννησης κ εγω το χα παντα απορια που το ακουγα. εδω δεν θυμομαστε τιποτα για αρκετα χρονια απο τοτε που γεννηθηκαμε, ειναι δυνατον να ειναι τοσο σημαντικη εκεινη η στιγμη που μας χωριζουν για καποια ωρα απ τη μανα μας, για την μετεπειτα ζωη μας? εκτος αν λειτουργει τοσο πολυ το υποσυνειδητο μας που μας μενει για παντα. τι να πω??

[mommymini]

Συγκλονιστικό !!! Σπάραζε η καρδιά μου να ακούω τα μωρά μου να κλαίνε στα πρώτα λεπτά της γεννήσής τους, τόσο μικρά, τόσο αβοήθητα, που να είχα διαβάσει και το άθρο αυτό.

[Κλειώ]

Αχ βρε κορίτσια , εγω γέννησα με καισαρική και ολική αναισθησία . Πως ενοιωθε το κακόμοιρο που το εβγαλαν με το ετσι θέλω ...............

Ελπίζω πραγματικά να μην είναι τοσο καθοριστική η στιγμή της γέννας .

[Ellemphriem]

Το διαβασα πριν δυο χρονια περιπου, δεν ειναι ελληνικο αρθρο ειναι Αγγλικο και ειναι μεταφρασμενο. Κοιταξε οταν το πρωτοδιαβασα ειχα λαλησει στο κλαμα σκεπτομενη τι και πως. Μετα εκατσα κατω και τα ειδα πιο ψυχραιμα τα πραγματα. Και πλεον οχι δεν πιστευω οτι ειναι τοσο καθοριστικα τα πραγματα αυτες τις πρωτες ωρες. Αντιθετως καθοριστικο για την υπολοιπη ζωη του θεωρω το να το αφηνεις συνειδητα να κλαιει για να μαθει να κοιματε, να μαθει να καθετε ησυχο, να μαθει να μαθει να μαθει. Αυτο το συνεχομενο παρατημα και το παιδι να πνιγεται απο λυγμους ειναι οντως κατι που θα το σημαδεψει. Και το αρθρο το Αγγλικο εκει επικεντρωνοταν. Στην συνεχομενη προσπαθεια απεξαρτητοποιησης σε μωρα κατω του 1 χρονου με τον τροπου του κλαμματος. Και ελεγε οτι εκει αλλαζει ολη η μορφολογια του εγκεφαλου και το παιδι κανει συσχετισεις επικυνδινες. 'Δεν με αγαπουν', 'δεν αξιζω', 'δεν αξιζει να κλαιω αφου δεν με ακουν'......αλλα οχι δεν μιλουσε για τις λιγες πρωτες ωρες. Τπτ που κραταει τοσο λιγο για μενα δεν σημαδευει το παιδι.....οποτε ναι μεν εχει βασεις το αρθρο αλλα ειναι λιιιιγο αλλαγμενο.....

[G.STONE]

Αχ και εγώ συγκινήθηκα βρε κορίτσια.

 

Και εγώ με καισαρική και ολική αναισθησία γέννησα, και τώρα που σκέφτομαι την στιγμή που το πρωτοείδα , (πρωί γεννησα και το είδα απόγευμα λόγω προβλημάτων) θυμάμαι αυτό το απλανές βλέμμα του να ψάχνει...αχ στενοχωρήθηκα τώρα.

[elenik]

Καλα που δεν ειμαι ετοιμογεννη. Θα τους χτυπαγα για να μην το παρουν μακρια μου

[pitsipopaki]

βρε κοριτσια μηπως καποιες φορες ξεχναμε εμεις οι μανουλες οτι ειμαστε απλοι ανθρωποι και ποσα πραγματα προσπαθουμε να κανουμε τελεια για τα μωρα μας και ερχεται η στιγμη που διαβαζουμε κατι που δεν το εχουμε εφαρμοσει ετσι ακριβως και κλαιμε μηπως καναμε κακο στο μωρο μας και μετανιωνουμε για τα λαθη μας και εχουμε τυψεις τυψεις τυψεις...δηλαδη οταν γενναμε πρεπει να βρουμε και τη δυναμη εκεινη τη στιγμη να σηκωθουμε, να κανουμε μπανακι το μωρο μας, να το ντυσουμε ,να μην το παραχωρησουμε στην παιδιατρο κτλ κτλ?? οπως ειπε και καποια κοπελα παραπανω πιστευω οτι η φυση εχει προνοησει και για τη μανα και το μωρο εκεινη τη στιγμη και δεν ειναι τοσο υπερβολικα τα πραγματα οσο τα λεει το συγκεκριμενο αρθρο.Μιλαω παντα για την γεννηση και οχι να αφηνεις το μωρο να κλαιει χωρις ανταποκριση που ειναι οτι χειροτερο.

[Κλειώ]

Το αλλο με τα προωρα διδυμακια που το ενα κατα τον γιατρό γεννηθηκε νεκρό και το πηρε η μαμα του αγκαλιά και εζησε , το διαβάσατε ?

Είμαι σίγουρη οτι είναι σοκ η αποχώρηση απο τη μανα , τη στιγμη της γέννας . Εκείνη τη στιγμή που ολα του είναι καινούργια . Αλλα ελπίζω να μην είναι τοσο καθοριστική . Εξάλλου είναι παλι σίγουρο οτι και η αγάπη που τώρα εισπράττει παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία του μωρού . Οποτε πιστευω οτι μανταρεται το ''κακό'' .

[boy'smam]

Εγω παντως οσο κι αν αγαπουσα τον γυναικολογο μου αλλαξα γιατρο στον 6ο μηνα μονο και μονο για να γεννησω σε δημοσιο και ειναι το μωρακι μου κοντα στη μαμα του!δεν αντεχα στη ιδεα οτι θα κλαει και δεν θα μπορω να το αγκαλιασω!10 παιδια να κανω ακομη παλι σε δημοσιο θα παω!(εκτος αν κερδισω στο τζοκερ και απω σε ιδιωτικο στον παλιο μου γιατρουλη!)

[nathael]

Οταν γεννησα, με καισαρικη, το μωρο το αγγιξα τις πρωτες στιγμες.

Μετα για 25 μερες ηταν θερμοκοιτιδα. Εγω την αγγιξα μετα απο 5 μερες γιατι ειχα σωληνακια στα χερια μου.

 

Εαν το ειχα διαβασει πριν να γεννησω θα τους σκοτωνα!!!!!!!!!!

 

Βεβαια, αφου γυρισαμε σπιτι, ειμασταν συνεχεια αγκαλια!!!!