Λίτσα

πως αντιδράμε οταν τα "ζουζουνάκια" μας κάνουν ζημ

    Recommended Posts

    Χθες το βράδυ ο μικρός μου έκανε την πρώτη μεγάλη ζημιά! Τράβηξε ένα καρέ και έριξε ένα κρυστάλλινο διακοσμητικό το οποίο έγινε χίλια κομμάτια. Ευτυχώς δεν χτύπησε κανείς αλλά γέμισε όλο το σπίτι θρύψαλα και εγώ αναγκάστηκα να σηκώσω χαλια καναπέδες κτλ για να μαζέψω όσο καλύτερα γίνεται.

    Οταν το έριξε και μετά αυτος κοκκάλωσε και με κοιταξε.Κατάλαβε ότι εκανε κάτι. Εγω δεν έκανα τιποτα . Δεν τον μάλωσα, δεν του φώναξα απλά μάζεψα απο το πατωμα τα γυαλιά.

    Δεν ξέρω αν έπραξα σωστά. Οσες φορές του έχω πει όχι , μη , προσεξε κτλ δεν έχει λειτούργήσει αποτρεπτικά. Δηλ το κάνει ξανα και ξανά επίτηδες. Η κόρη μου άκουγε με το όχι και το μη και δεν μου έκανε καμία ζημιά.

    Πως πρέπει να αντιδράμε στην ηλικια του 1 + έτους που ειναι στην φάση καταλαβαίνω και δεν καταλαβαίνω?

    Πως μπορουμε να δωσουμε να καταλαβει ότι θα χτυπήσει,θα καει κτλ?

    Ιδιαίτερα αν είναι αγόρι?????


    g07Lp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αχ! βρε Λίτσα τα ίδια αναρωτιέμαι και εγώ, και ας είναι ο δικός μου 27 μηνών.

    Με το καλό με το κακό τίποτα δεν έπιασε!!!!

    Προσπαθώ να του μιλάω και να του εξηγώ τι είναι σωστό και τι όχι, άλλες φορές με επιτυχία και άλλες ( τις περισσότερες) με αποτυχία, ελπίζω μόνο με την επανάληψη κάποια στιγμή να το εμπεδώσει.

    Πάντως όταν είμαι ήρεμη και του εξηγώ ή του δίνω εναλλακτικές λύσεις έχω καλύτερα αποτελέσματα από ένα ξερό όχι ή μη.

    Επίσης προσπαθώ να εφαρμόσω όλα αυτά που μας γράφει η Μαρία Στυλιανάκη, αλλά μερικές φορές είμαι τόσο κουρασμένη που ξεφεύγω από τα όρια…….. :oops::oops::oops:


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα συμφωνήσω... Κι εγώ συνήθως τα εφαρμόζω όσο καλύτερα μπορω... Αλλά υπάρχουν και φορές που είσαι τόσο κουρασμένη ή εκνευρισμένη από κάτι άλλο, που όλο και θα φωνάξεις... θα μαλώσεις.. ίσως να ρίξεις και καμιά μαλακή στον πισινό... Άνθρωποι είμαστε είπαμε...

    Αλλά νομίζω ότι το καλύτερο είναι να εξηγείς γιατί απαγορεύεις κάτι.. Και μάλιστα όταν γίνεται να τα αφήνεις να ανακαλύψουν τί μπορεί να πάθουν. Ας πούμε με τον φούρνο ή το σίδερο, μπορείς να τα βάλεις σε μια μη-επικίνδυνη θερμοκρασία και να τα αφήσεις να τα ακουμπήσουν. Με τη βελόνα πχ μπορείς να τους τσιμπήσεις ελαφρά το δαχτυλάκι...

    Βέβαια και πάλι πιστεύω ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν την αίσθηση του κινδύνου περισσότερο από άλλα.


    Όσο ζω... μαθαίνω

    --------------------------

    Μαρία (γέννηση 5/6/2004)

    Σωτήρης (γέννηση 30/7/2007)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σίγουρα θέλει με το καλό και με πολύ υπομονή!

    Όταν ο Γιώργος άρχισε να ..ανακαλύπτει τον κόσμο και να πειράζει τα πάντα, ήμουν αυστηρή αλλά χωρίς αποτελέσματα. Μετά αποφάσισα να τον αφήσω να γνωρίσει τα πράγματα, αλλά να είμαι ΚΑΘΕΤΗ σε αυτά που αποτελούσαν κίνδυνο : πρίζες (αν και ήταν ασφαλισμένες), ελεύθερα καλώδια, κουζίνικά σκεύη (κυρίως μαχαίρια) κλπ. Μέχρι την ηλικία των 2 τα πήγαμε καλά έτσι :lol: Τώρα ο Γιώργος είναι 2 1/2 και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κατάλαβα ότι τα ΟΧΙ, ΜΗ, ΠΡΟΣΕΞΕ δε λειτουργούν σχεδόν ποτέ αποτρεπτικά εκτός κι αν ακολουθεί μια εξήγηση ή μια εναλλακτική λύση. Και φυσικά παίζει ρόλο ο τρόπος που εκφράζω την άποψή μου. Χρειάζεται ηρεμία, πολύ ηρεμία και πολλές πολλές επαναλήψεις.

    χμ! Και τελικά καλό δεν κάνω μόνο στο Γιώργο, αλλά και σε μένα , γιατί μαθαίνω έτσι και ελέγχω (όχι πάντα με επιτυχία) το θυμό μου, το μπάφιασμά μου, την κούρασή μου :wink:


    s-age.pngs-age.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επειδή και εμείς έχουμε τα ίδια προβλήματα, απλά έχω κάνει το σπίτι "childproof" που λένε και στα αγγλικά

     

    Ο Πάνος ξέρει πολύ καλά πότε κάνει κάτι κακό ή όχι (του το λέμε συνέχεια και μάλιστα πολλές φορές το λέει και μόνος του όταν το κάνει).

     

    Πράγματα που δεν τα κάνουμ ούτε εμείς (π.χ. να πιάσουμε τον καυτό φούρνο, δεν τα κάνει) αλλά φυσικά εάν δει εμάς να κάνουμε κάτι θέλει να το κάνει και αυτός.

     

    Επίσης σκαρφαλώνει όπου βρει για να φτάσει πράγματα που του κρυβουμε και φυσικά έχουμε ατυχήματα. Έτσι, δεν του φωνάζουμε, είμαστε συνήθως δίπλα να αποτρέψουμε κάποιο ατύχημα (κάποια πράγματα τα βλέπουμε με προσοχή μαζί). Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και πως πιστεύει ότι θα τα καταφέρει να κάνει κάτι.

     

    Έτσι δεν θέλω να τον μαλώσω γιατί στην ουσια δεν κάνει κάτο κακό.

     

    Όταν κάνει ζημιές, τα καθαρίζουμε μαζί. Επειδή έχει τη συνήθεια να μας κάνει αγιασμό με το ποτηράκι του, έχει μάθει μετά και μαζεύει μόνος του τα νερά από το πάτωμα με χαρτοπετσέτα (γιατί βλέπει εμάς και μας αντιγραφει)

     

    Σίγουρα θέλει υπομονη και ευτυχώς προς το παρόν έχω, αλλά προς το παρόν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τον ελέγχω (να μην πάθει κάτι κακό)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Παρολο που τωρα θα φερω στον κοσμο το δικο μου παιδακι αλλα εχοντας μεγαλωσει σχεδον αλλο ενα (ξαδερφακι μου που μεναμε διπλα και το προσεχα εγω συνεχεια), αυτο που εκανα εγω, απο ενστικτο μαλλον, ηταν καθε φορα που ελεγα οχι, μη κλπ του εξηγουσα ακριβως τους λογους που δεν επρεπε να κανει κατι σα να μιλουσα σε ενηλικα και καταλαβαινε απολυτα τι του ελεγα και μαλιστα μεγαλωνοντας εχει αποψεις που δεν θα περιμενε κανεις απο ενα παιδακι 10 χρονων.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εμένα η κόρη μου είναι στην φάση που αρχίζει να ανακαλύπτει τα πράγματα στο σπίτι και προσπαθεί να τα προσεγγίσει οσο μπορεί γιατί είναι στράτα. όποτε πηγαίνει σε μια συγκεκριμένη μπρίζα της χτυπάω απαλά το χέρι και της λέω "κακό", ενώ σε άλλες περιπτώσεις που πλησιάζει τραπεζάκια, βάζα κλπ την αφήνω απλά να τα κοιτάει και τις μιλάω εξηγώντας της ότι αυτό σπάει. Δεν ξέρω αν κάνω καλά αλλά προσπαθώ να έχω επιχειρήματα και ας μου λένε ότι δεν καταλαβαίνει. Πάντως όταν τις εξηγώ μου κάνει εντύπωση η προσήλωση που δείχνει και ότι ακούει αυτό που τις λέω και φέυγει απο το συγκεκριμένο σημείο. Μια φορά είχε πλάκα τράβηξε ένα τραπεζομάντηλο απο χαμηλό τραπέζι και έπεσαν στο πάτωμα κάτι κεριά και εκείνη έμεινε με ένα μικρό κεράκι στο χέρι, κοκκαλωμένη και με κοίταζε. Δεν της φώναξα απλά της είπα "Τώρα που είδες ότι αυτό πέφτει και ότι κάνει ζημιά μην το ξανακάνεις" και όντως δεν ξαναπήγε εκεί. Πιστέυω απλά ότι πρέπει να τους ικανοποιείς και την περιέργεια κάποιες φορές...με το τηλεκοντρόλ ας πούμε της είχαμε δώσει ένα χωρίς μπαταρίες παλιό, το χτύπαγε, το έγλειφε, το κούναγε για μέρες και μετά το άφησε πιά..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θα σας πω τι κάνει ο ερωτευμενος πατερας της και την έχει μπερδεψει εντελως ,,και έχει φρικαρει εμενα.

    1. την μαλώνει γελωντας, ή

    2. την μαλώνει, την βουτάει την παει στο κρεββατι της (χωρις να εξηγησει τι και πως) και μετα επειδη εχει ενοχες γιατι του την λεω και το ζουζου ουρλιάζει λες και το σφαζουν παει και την βουταει και την γεμιζει φιλιά, ή

    3. κάνει ότι της την βρέχει, γελώντας, ή

    4. της λέει ότι δεν την αγαπά που δεν είναι καλό παιδι

    θα με ρίξει στην πρεζα,,,,,

    είναι απορίας άξιο που είναι παιδάκι βολικό γενικά και καλόβολο (σε μένα, δηλαδή, γιατι στον πατερα της και στους παπουδες είναι τυρρανος).

     

    Το αστείο είναι πως του εξηγώ και του εξηγώ και φαίνεται ότι συμφωνει. αλλά ο άντρας μου δείχνει να είναι το βασικό πεντάχρονο, δηλαδή συμφωνεί και ,,,αποχωρεί νοητικά! ουφφφφφφφφφ

    κοριτσια, το θεμα δεν ειναι τι κανουν τα μικρα τερατακια , ουτε τι κάνουμε μεις που λιγο πολυ την ψαχνουμε, αλλά το τι κανουν οι λοιποι συγγενεις!!!! αυτοι χαλάνε την μαγιονεζα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το αστείο είναι πως του εξηγώ και του εξηγώ και φαίνεται ότι συμφωνει. αλλά ο άντρας μου δείχνει να είναι το βασικό πεντάχρονο, δηλαδή συμφωνεί και ,,,αποχωρεί νοητικά! ουφφφφφφφφφ

    κοριτσια, το θεμα δεν ειναι τι κανουν τα μικρα τερατακια , ουτε τι κάνουμε μεις που λιγο πολυ την ψαχνουμε, αλλά το τι κανουν οι λοιποι συγγενεις!!!! αυτοι χαλάνε την μαγιονεζα!

    Μια απο τα ιδια περναμε κι εμεις!!!Κι εγω ανησυχω πολυ για το πως θα μεγαλωσει το παιδακι μου οταν ο μπαμπας μας κανει οτι του καπνισει καθε φορα!!!!! :( Φοβαμαι οτι η ψυχολογια του παιδιου θα θυμιζει το γιοφυρι της αρτας:"Ολιμερις το φτιαχνουμε το βραδυ γκρεμιζοταν"!!!!!!!!


    yHVLp3.png G2Hmp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    χεχε! Θυμήθηκα μια κοπέλα που μου είχε πει κάποτε : "Η δικιά μου στο σπίτι δεν πειράζει τίποτα, είναι πολύ συνεργάσιμη και με ακούει. Όταν όμως πάει στη γιαγιά της.... τότε το σπίτι της διαλύεται στο λεπτό. Μέχρι και το χώμα από τις γλάστρες της βγάζει. " :lol: ΄

    Ας πρόσεχε η γιαγιά !!! :wink:


    s-age.pngs-age.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ναι, βρε Μηδειά μου, αλλά, τι κάνεις ό΄ταν ο μπαμπας της κόρης σου ζει μαζί σου και όχι με την γιαγιά ; ...Ας πρόσεχες, θα μου πεις ε; χεχεχε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πάντως παιδιά, επειδή εγώ δεν μπορώ να έχω παιδί με διπλή προσωπικότητα... (στο σπίτι να είναι λουλούδι και στις γιαγιάδες διαολάκι) έχω επιβάλλει σε όλους τον λιδιο τρόπο συμεριφοράς προς τη μικρή. Στο κάτω κάτω η ανατροφή του παιδιού μου είναι δική μου δουλειά (και του μπαμπά της που ευτυχώς συμφωνούμε), οπότε οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να συμβιβαστούν - ακόμη κι αν θεωρούν αυτό που κάνουμε, λάθος.

    Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι επειδή η μικρή μέχρι να γίνει 1 χρόνου έκλαιγε συνέχεια και ζητούσε συνέχεια αγκαλιές (ήταν μια μικρή εκμεταλεύτρια) είχα επιβάλει σε όλους να ΜΗΝ την παίρνουν αγκαλιά... και είχα μαλώσει με όλους (εκτός από τον άντρα μου και την μαμά μου που την κρατάει).

    Επίσης μια καλή συμβουλή για τις γιαγιάδες και τους παππούδες που δεν καταλαβαίνουν από λόγια είναι:

    Όταν το παιδί είναι σε αυτούς και έχει κάνει κάποια ζημιά, να επιβάλεται εκ των υστέρων την τιμωρία που θα επιβάλλατε αν έκανε την ζημιά στο σπίτι... και να φροντίσετε (πάντα δραματοποιώντας την κατάσταση) να το μάθουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες.

    Έτσι θα περάσει το μήνυμα ότι αν ο καθένας κάνει του κεφαλιού του, αυτό που θα την πληρώσει τελικά θα είναι το παιδί !!!

    Πιστέψτε με πιάνει....


    Όσο ζω... μαθαίνω

    --------------------------

    Μαρία (γέννηση 5/6/2004)

    Σωτήρης (γέννηση 30/7/2007)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    χεχε! Oh mamy, τότε πλύση εγκεφάλου! Του βάζεις να διαβάζει το forum του parents, του ετοιμάζεις διαγράμματα, που τα παρουσιάζεις στο power point, του δίνεις σαφές γραπτές οδηγίες, που σιγουρεύεσαι ότι θα αποστηθίσει, τον καλωδιώνεις, ώστε τη στιγμή αδυναμίας να τον ...΄συνεφέρεις με ηλεκτροσόκ (στα γνωστά σκυλάκια έπιασε αυτό!) και φυσικά κάνεις ένα τάμα στον αγαπημένο σου άγιο, γιατί, ...όλα τα προηγούμενα δεν πρόκειται να πιασουν :lol::lol:


    s-age.pngs-age.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Επίσης μια καλή συμβουλή για τις γιαγιάδες και τους παππούδες που δεν καταλαβαίνουν από λόγια είναι:

    Όταν το παιδί είναι σε αυτούς και έχει κάνει κάποια ζημιά, να επιβάλεται εκ των υστέρων την τιμωρία που θα επιβάλλατε αν έκανε την ζημιά στο σπίτι... και να φροντίσετε (πάντα δραματοποιώντας την κατάσταση) να το μάθουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες.

    Έτσι θα περάσει το μήνυμα ότι αν ο καθένας κάνει του κεφαλιού του, αυτό που θα την πληρώσει τελικά θα είναι το παιδί !!!

    Πιστέψτε με πιάνει....

     

    Αυτο το εχω ηδη κανει.

    Το αποτελεσμα ηταν να του λεει συνεχεια "μη θα μας μαλωσει η μαμα", ή αν εκανε ζημια "πωπω θα φωναζει η μαμα".

    Ειχα γινει ο "μπαμπουλας" για το παιδι μου. .... και το εκοψα.


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εμένα ευτυχώς η μαμά μου συμπεριφέρεται στην μικρή, ακριβώς όπως συμπεριφέρομαι κι εγώ... Πάλι καλά γιατί κάθε μέρα περισσότερες ώρες περνάει το παιδί μαζί της παρά μαζί μου.

    Η άλλη γιαγιά (που κακομαθαίνει) (δυστυχώς παππούδες δεν έχουμε) είναι μακριά και τη βλέπουμε μια στο τόσο... Ευτυχώς γιατί εκεί μπορεί να πηγαίναμε 2 μέρες και μετά η μικρή να ήθελε 2 βδομάδες στρώσιμο για να επανέλθει στο φυσιολογίκό της. Κι εκεί βέβαια έχω κόψει πολλά... αλλά πάντα και με τη βοήθεια του άντρα μου. Επαναλαμβάνω, είναι πολύ σημαντικό το αντρόγυνο να συμφωνεί μεταξύ του... κι όχι να μαλώνει ο ένας και να καλοπιάνει ο άλλος...

     

    Όσο για το "Θα μας μαλώσει η μαμά" και τα σχετικά, αν τολμήσει κανείς να το κάνει, θα εξηγήσω ευγενικά 1 και μόνο φορά ότι τέτοιες βλακείες δεν λέμε στο παιδί, και αν επαναληφθεί θα έχει τιμωρία "στέρηση εγγονής από την όποια από τις 2 γιαγιάδες για χρονικό διάστημα που θα το καθορίσω εγώ".


    Όσο ζω... μαθαίνω

    --------------------------

    Μαρία (γέννηση 5/6/2004)

    Σωτήρης (γέννηση 30/7/2007)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    χεχε! τι μου θυμίζεται τώρα... ο Γιώργος κοντεύει τα 3 και ακόμα διαπραγματευόμαστε θέματα διαπαιδαγώγησης, όχι τόσο με την πεθερά μου αλλά κυρίως με τους γονείς μου που είναι ισχυρές προσωπικότητες. Στην αρχή γινόμουν πυρ και μανία! Δεν μπορούσα και δεν μπορώ αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις για το μεγάλωμά τους και τα "γιατί το ένα και ίσως αν" Τώρα απλά ακούω... ή φαίνεται ότι ακούω. Όταν πεθερικά και γονείς μου λένε την άποψή τους τη δέχομαι και βιαστικά βιαστικά αλλάζω θέμα! Βέβαια τις φορές που τα δρώμενα με επιβεβαιώνουν μπροστά τους απλά χαμογελώ με εκείνο το χαμόγελο ικανοποίησης . Να. κάπως έτσι : :roll:

    Πάντως θυμάμαι πως τρελαινόμουν κι εγώ με τους παππούδες μου κάθε φορά που τους έβλεπα και πώς έτρεχε ο παππούς μου ειδικά από πίσω μου , γι αυτό και δε με πειράζει αν κακομαθαίνουν τα παιδιά μου λιγάκι. Εξάλλου, αυτός είναι και ένας από τους ρόλους τους.


    s-age.pngs-age.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να σου πω την αλήθεια, αν είχαμε κι εμείς παππούδες, μάλλον θα ήμουν πιο ελαστική μαζί τους... Κι εγώ τρελαινόμουν για τον παππού μου...

    Αλλά στις γιαγιάδες δεν είμαι τόσο ελαστική γιατί υπήρξαν κι αυτές μάνες (και ξέρουν πως είναι να έχεις την κύρια ευθύνη για την διαπαιδαγώγηση του παιδιού σου) και επειδή δεν δέχομαι σε καμία περίπτωση να κάνουν στα εγγόνια τους ό,τι ΔΕΝ κάναν στα παιδιά τους.

    Κακά τα ψέματα... όλοι οι απ' έξω θα κάνουν το "κομμάτι τους" για μερικές ωρίτσες και μετά το παιδί θα επιστρέψει σε σένα... και άντε εσύ να τρέχεις για να συμμαζέψεις τα ασυμάζευτα...


    Όσο ζω... μαθαίνω

    --------------------------

    Μαρία (γέννηση 5/6/2004)

    Σωτήρης (γέννηση 30/7/2007)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χεχε! Αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι παππουδογιαγιάδες ποτέ δε φέρονται όπως όταν ήταν πατερομαμάδες. Και είναι λογικό: ούτε άγχος με τη δουλειά τους έχουν, ούτε το βραχνά του καθαρού σπιτιού - ζεστού φαγητού έχουν ούτε τις πιέσεις που έχουμε εμείς γενικότερα και το ντάντεμα των μικρών δίνει απίστευτο νόημα στη ζωή τους. Όσο για τις γιαγιάδες... χμ. "ήταν κι αυτές μάνες και ξέρουν " :? Αχ!!! πολύ εύκολα ξεχνάνε οι παππουδογιαγιάδες! Όσο για τα ασυμμάζευτα.... ΄δοκιμάζω πόοοοοση υπομονή μπορεί να έχω


    s-age.pngs-age.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και εμενα η μικρη αρχισε να κανει ζημιες , αν και την μαλωνω δεν νομιζω οτι ειναι ακομα σε ηλικια που μπορει να καταλαβει τι ενοω.Οσο της λεω μη εκει τοσο πιο πολι παει.Δεν ξερω αν πρεπει να μαζεψω καποια πραγματα ωστε να μην ειναι επικυνδινα για εκεινη.Μια γνωστη μου, μου ελεγε εγω δεν ειχα μαζεψει τιποτα.Αλλα δεν το βλεπω και τοσο σωστο.Αν κρεμετε το τραπεζομαντηλο και πανω στο τραπεζι ειναι ενα βαζο τι θα γινει αν το τραβηξει?θα της ετθει στο κεφαλι.Αρα πρεπει να το προστατεψουμε εμεις για να μην κανει ζημιες.


    KeDzp2.png

     

    CBqup3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αρα πρεπει να το προστατεψουμε εμεις για να μην κανει ζημιες.

    οπωσδήποτε ...

    ότι υπάρχει φαίνεται για παιχνίδι, ειδικά και το γυάλινο τραπέζι/βάζο κτλ....

    καλυτερα μή χρησιμοποιείς το " μή" . να λές πάμε να κάνουμε αυτό καθοδηγώντας την προς το άλλο πράγμα.

    σε αυτή την ηλικία πρέπει να την πιάσεις απο το χεράκι, ότι λόγια και να πείς απο μακριά δεν αλλάζουν την πρόθεση του παιδιου :)

    Ενώ με το χεράκι ή βάζοντας εσύ το χέρι σου στην πλάτη τους για να αισθανθούν ότι τους δείχνεις κάτι άλλο, και την απαλή φωνή δίπλα τους αμέσως ακολουθούν.


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Στο θέμα αυτό, έχω αντιρήσεις που βασίζονται στο εξής : η τιμωρία, και μάλιστυα όχι τιμωρία , αλλά «φυσική συνέπεια», (βλ Ντραικορς), πρέπει να είναι άμεση, σχετιζόμενη με το «έγκλημα» και απο πριν προδιαγεγραμμένη. Αν εξαιρέσεις το τελευταίο, λόγω της ηλικίας της μικρής των νέων ανακαλύψεων σε «παρανομίες» που κάνει, και τις οποίες δε μπορεί να τις προβλέψεις, όλα τα άλλα πρέπει να υφίστανται. Δηλαδή, αν χτυπά με την κουτάλα το έπιπλό, θα της πάρω την κουτάλα, ή θα την απομακρύνω απο τον χώρο που κάνει αυτή τη συμπεριφορά. Επίσης, δε μπορώ να τιμωρώ το παιδί για συμπεριφορά της γιαγιάς, το θεωρώ άδικο.

    Στην ουσία δηλαδή, 1. εγώ δε τιμωρώ, αλλά διορθώνω τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες μια συμπεριφορά εκδηλώνεται 2. οι συνθήκες αυτές πρέπει να αφορούν αυτόν που επιδυκνείει την συμπεριφορά αυτή.

    Άρα, για λάθος συμπεριφοράς του μπαμπά και της γιαγιάς, πέρα απο την απομάκρυνση (που λειτουργικά δε μπορώ να κάνω,,,,,), δε βλέπω άλλη λύση.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Στο θέμα αυτό, έχω αντιρήσεις που βασίζονται στο εξής : η τιμωρία, και μάλιστυα όχι τιμωρία , αλλά «φυσική συνέπεια», (βλ Ντραικορς), πρέπει να είναι άμεση, σχετιζόμενη με το «έγκλημα» και απο πριν προδιαγεγραμμένη. Αν εξαιρέσεις το τελευταίο, λόγω της ηλικίας της μικρής των νέων ανακαλύψεων σε «παρανομίες» που κάνει, και τις οποίες δε μπορεί να τις προβλέψεις, όλα τα άλλα πρέπει να υφίστανται. Δηλαδή, αν χτυπά με την κουτάλα το έπιπλό, θα της πάρω την κουτάλα, ή θα την απομακρύνω απο τον χώρο που κάνει αυτή τη συμπεριφορά. Επίσης, δε μπορώ να τιμωρώ το παιδί για συμπεριφορά της γιαγιάς, το θεωρώ άδικο.

    Στην ουσία δηλαδή, 1. εγώ δε τιμωρώ, αλλά διορθώνω τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες μια συμπεριφορά εκδηλώνεται 2. οι συνθήκες αυτές πρέπει να αφορούν αυτόν που επιδυκνείει την συμπεριφορά αυτή.

    Άρα, για λάθος συμπεριφοράς του μπαμπά και της γιαγιάς, πέρα απο την απομάκρυνση (που λειτουργικά δε μπορώ να κάνω,,,,,), δε βλέπω άλλη λύση.

     

     

    ΣΥΜΦΩΝΩ!


    1-111-2.jpgP1080505.jpg

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    λυπάμαι αλλά θα διαφωνήσω.

    η φυσική συνέπεια είναι τέλεια, αλλά δεν είναι φυσική συνέπεια επουδενί, να πάρει η μαμά την κουτάλα!!! :D:lol::lol:

     

    Εάν η κουτάλα μόνη της, αρχίσει και διαλύεται στον αέρα επειδή κάποιος την χρησιμοποίησε λανθασμένα, τότε αυτό θα ήταν φυσική συνέπεια.

     

    Νομίζω η φυσική συνέπεια αυτή θα ήταν πχ το να στεναχωρηθεί η μαμά και να εκφράσει την στεναχώρια της. Ή να σπάσει το τραπέζι απο το πολύ χτύπημα! και αυτό είναι μία φυσική συνέπεια στην οποία πίστεψέ με θα τρόμαζε πάρα πολύ το παιδί και σίγουρα θα θυμόταν να μην το ξανακάνει.

    Όχι όμως να πάρει η μαμά την κουτάλα.

     

    Σε ένα παιδί 15 μηνών εώς δύο ετών, δεν έχει νόημα να του πάρεις το παιχνίδι/την κουτάλα με την οποία έκανε φασαρία.

    Γιατί - δεν καταλαβαίνει γιατί του την παίρνεις. Ότι και να του εξήγήσεις δεν αρκεί.

    Το καλύτερο είναι να διορθώσεις με θετικό τρόπο την συμπεριφορά του. - οδηγώντας το στην θετική έκβαση κατευθείαν - αυτή είναι που θα του μείνει εάν δεν τονίσεις με άλλο τρόπο την αρνητική του συμπεριφορά.

     

    Το να του πάρεις το αντικείμενο απο το χέρι είναι αρνητικός τρόπος και θα ενισχύσει απλώς την στεναχώρια και το θυμό και δεν θα επιτύχει στο να εστιάσει το παιδί παραπέρα στην λύση του θέματος και να μάθει τον κανόνα με θετικό τρόπο - .

    Χτύπαγε το κουτάλι στο τραπέζι ? Δείξε του πως να το χτυπάει πάνω στο μαξιλάρι και χαμογέλα! Έτσι θα μάθει τι μπορεί (και επιτρέπεται) να κάνει με το κουτάλι!

     

    Η λύση που λές oh mamy ενδείκνυται για μεγαλύτερα παιδιά που ήδη ξέρουν τους κανόνες αλλά τους παραβαίνουν επειδή ξεχνιούνται.

    Έτσι τους τους θυμίζεις καλά με το να παίρνεις αυτό με το οποίο "ενόχλησαν" κάποιον και μαθαίνουν και να αποκτούν "κοινωνική συνείδηση".

     

    Εάν όμως την δοκιμάσεις σε ηλικία μικρότερη των 4 ετών θα δείς ότι το μόνο που θα πετύχεις είναι κλάματα και θυμούς και θα πολεμάς για το ποιός έχει τον τελευταίο λόγο, ενώ αυτό δεν είναι καθόλου απαραίτητο.

     

     

    7 χρόνια που δουλεύω με παιδιά δεν θυμάμαι να έχει χρειαστεί ποτέ να πάρω κάτι απο τα χέρια των παιδιών. Πάντα τους έλεγα τι επιτρέπεται να κάνουν με αυτό που κρατούν και πάντα πραγματικά το έκαναν! Ούτε τιμωρίες ούτε ΤΙΠΟΤΑ. πιστέψτε με, γίνεται.

     

    Θυμάμαι μία φορά που υπήρχε ένα μεγάλο φίδι και κάποια παιδιά το χρησιμοποιούσαν σαν μαστίγιο, με όλη τους την δύναμη. Ήξεραν το αποτέλεσμα, δεν ήταν ότι το έκαναν σαν πείραμα, αλλά ΔΕΝ είχαν συναίσθηση πόσο θα πόναγε κάποιος εάν τον χτύπαγε η άκρη του φιδιού.

    Συνέχιζαν με όλη τους την δύναμη και έτσι χρειάστηκε να επέμβω γρήγορα και να τους πώ "αυτό το φίδι είναι για να το γιατρέψετε στο ιατρείο του αμαζονίου" - μόνο έτσι θα μπορεί να μείνει εδώ" και κρατώντας και αυτά και το φίδι απαλά δεν επέτρεπα να συνεχίσουν αυτό που κάνουν μέχρι να πάρω καταφατική απάντηση και απο μόνα τους να καταλάβουν τι εννοώ.

    το τήρησαν.

    αυτό μπορείτε μόνο να το κάνετε με παιδιά που καταλαβαίνουν και τον διαχωρισμό αυτό. Ένα παιδί 15 μηνών δεν μπορεί ακόμα να μπεί σε τέτοια διαδικασία. Στο παράδειγμα τα παιδιά ήταν ήδη δυόμισυ - 3 ετών.

     

    Εννοείται ότι εάν ένα παιδί 15 μηνών παρόλη την παρότρυνση θέλει να συνεχίσει την μή επιθυμητή δραστηριότητα θα χρειαστεί όσες φορές παρότρυνση είναι απαραίτητη μέχρι να βαρεθεί. Συνήθως 5 συνεχόμενες φορές είναι αρκετές για να συμβεί αυτό. Διαβάστε και αυτό για τις αταξίες:http://parents.org.gr/psych/?sid=183


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δες, αν έχεις εξηγησει στο παιδι πως αν συνεχίσει να παιζει ταμπουρλο με την κουταλα, τοτε θα την παρεις απο τα χερια της, νομιζω πως ναι ειναι φυσικη συνεπεια.

    ¨οσο για το τι καταλαβαινουν...ισως να ειναι θεμα εξελικτικης ψυχολογιας και ισως παιδι απο παιδι να διαφερει. Σιγουρα δνε εχω μεγαλη εμπειρια απο ζουζουνια, αλλά

    και το δικο μου (υπεροχο θαυματακι) και τα παιδια των φιλεναδων μου, καταλαβαινουν πολλα πραγματα και σιγουρα καταλαβαινουν αυτα που τους αφορουν. Δηλαδη, ημικρη που ειναι 19,5 μηνων όχι μονο ειναι σε θεση να καταλαβει τι της λεω αλλα ακομα και να προσποιηθει πως ακολουθει οδηγιες και μολις γυρισω την πλατη να κανει τα δικα της. Μπορει η μνημη της να ειναι μικρή και η προσοχη της ελλατωμενη σε σχεση με ενα μεγαλυτερο παιδί, αλλα σε πληροφορώ (με υψηλη ηπερηφανια), ότι όταν συμβαινουν τιμωριες τυπου «φυσικης συνεπειας» δεν παραπονιεται, παρα μονο για την τιμη των οπλων!!!(και παλι χρησιμοποιω τον όρο συμφωνα με τον ντραικορς : εγηγεις στο παιδι τι θα συμβει αν συνεχισει μια συμπεριφορα, το τι θα συμβει πρεπει να σχετιζεται αμεσα με την συμπεριφορα και την αποφυγη της. αν το παιδι συνεχισει την συμπεριφορα, φυσικη συνεπεια ειναι να υποστει αυτο για το οποιο το προειδοποιησες. δε νομιζω ο ντραικορς να μιλαγε για φυσικα αποσιντιθεμενες κουταλες :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ε τώρα το διατύπωσες καλύτερα.

     

    εγώ απλώς το περιγράφω ώς συνέπεια του γονέα.

     

    "Ότι είπες, αυτό θα κάνεις!! " :lol:

     

    ευτυχώς που η μικρή σου δεν σου κάνει επεισόδια πάντως, γιατί πραγματικά αυτό συμβαίνει σε πολλούς όταν προσπαθούν να κάνουν αυτό το πράγμα!!


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα