αδερφάκι στο σπίτι

[pbx]

Σε λίγες ημέρες ο γιος μου, 20 μηνών, θα έχει στο σπίτι το αδερφάκι του. Έχετε τη γνώμη όταν έρθουμε στο σπίτι από το μαιευτήριο να φέρουμε, εκτός από το νέο μέλος της οικογένειάς μας, και δώρα για τον μεγάλο, τα οποία θα πούμε ότι τα φέρνει το μωρό ή να αφήσουμε το μεγάλο να ανιχνεύσει καταστάσεις και μόνος του να προσαρμοστεί στα νέα πράγματα?

[alcyon]

Ψηφίζω... δώρα!

 

Κάθε τι που θα "κάνει" το μωρό και θα επωφελείται ο μεγάλος.... θετικό είναι. Προδιαθέτει θετικά και κάνει τα πράγματα ευκολότερα. Ακόμα κι αν αντιλαμβάνεται πως τα δώρα τα φέρνετε εσείς... αν το παρουσιάζετε ως "ιδέα" του μωρού... που την "είπε" στη μαμά (γιατί οι μαμάδες έχουν την ικανότητα να καταλαβαίνουν "μωρουδίστικα".... έτσι το δικαιολόγησα εγώ.. ).

[pbx]

Δεν ξέρω προβληματίζομαι. Ίσως θέλω να δω πρώτα γενικά τις αντιδράσεις του μεγάλου, ώστε και εγώ στην πορεία να προσαρμοστω στο πώς θα φέρομαι.

[spyni]

ax και εγω πως σκεφτομαι αυτη τη στιγμη...νιωθω τρελλαινομαι...δεν ξερω τι θα κανω, μονο που εχω αποφασισει να παρω την κορουλα μου αμεσως αγκαλια μολις μπω και ο αντρας μου να μπει αργοτερα με το μωρακι....δωρα εεε???παντα την υποτιμουσα αυτη την πρακτικη που εκανα σχεδον ολοι οι γνωστοι μας...Αλκυων μην το παρεις προσωπικα σιγουρα εισαι πιο εμπειρη και ξερεις...για να δουμε πως θα παει...προς το παρον μιλαμε συνεχεια για την αφιξη του μωρου, και οτι θα κοιμαται συνεχεια, οτι θα με βοηθα να το αλλαζω, θα το κανουμε μαζι μπανιο, οτι θα θηλαζει-βεβαια η μικρη εχει μοιρασει ηδη τα στηθη, δηλ. απο που θα πινει εκεινη και απο που το μωρο-βλεπετε αποθηλασαμε σχετικα προσφατα... για να δουμε....

[biscuit]

Δωράκι,δωράκι!

Ένα παιχνίδι που ξέρεις ότι το θέλει πολύ.Όταν γεννήθηκε ο μικρός μου,η κόρη μου ήταν μόλις 16 μηνών και της φέραμε μαζί με το νέο μέλος,ένα εντυπωσιακό σπιτάκι!

Εκείνη την εποχή δεν κατάλαβε πολλά γιατί και η διαφορά τους ήταν μικρή και η ίδια ήταν ακόμα ''μωρό'',αλλά τώρα λέει πως αυτό είναι το δώρο που της έφερε ο αδερφός της (της το λέμε και εμείς).

Όταν γεννηθεί με το καλό και το τρίτο,θα κάνω ακριβώς το ίδιο για τα δύο μεγαλύτερα.

Η μέθοδος αυτή πετυχαίνει καλύτερα σε μεγαλύτερα παιδάκια όπως ο γιος σου,επειδή αντιλαμβάνονται περισσότερα πράγματα.Μην περιμένεις όμως αυτό το πρώτο δώρο να κάνει τον μικρό να λατρέψει το αδερφάκι και να εξαλείψει τις ζήλειες.Είναι μια κίνηση που θα τον γλυκάνει αλλά απο εκεί και πέρα πρέπει να κάνεις εσύ συνεχή αγώνα για το χτίσιμο μιας καλής αδελφικής σχέσης ανάμεσα στα παιδιά σου

[pmarg]

πριν 7 μηνες ηρθε το δευτερο μωρακι μας, το οποιο εφερε δωρο στην αδερφουλα του μια κουκλα την οποια μας ειχε υποδειξει η ιδια οταν την ειχαμε ρωτησει.

[arleta]

για πειτε εσεις οι εμπειρες.... σε τρεις μηνες γενναω και τοτε ο γιος μου θα ειναι 17 μηνων....

η τακτικη με το δωρο παντως φαινεται αποτελεσματικη....

 

 

ισως κι ο μεγαλος λεω, να παει με το μπαμπα του και να παρουν δωρο για το μικρουλη... και καλα να χτισουν τη σχεση τους ετσι....

[lina]

Νομίζω ότι τα τόσο μικρά παιδιά δεν το ψάχνουν και πολύ από που ήρθε το δώρο. Απλά χαίρονται με το δώρο και δεν ασχολούνται για λίγη ώρα με το μωρό μέχρι να συμμαζευτείτε ερχόμενοι από την κλινική. Το μόνο που έχω εγώ να προτείνω είναι ότι όσο πιο φυσιολογικά βιώσετε εσείς την παρουσία του μωρού στο σπίτι, χωρίς διαρκές άγχος για το πώς θα νιώθει το πρώτο παιδί, τόσο καλύτερα θα το πάρει και αυτό. Φυσικά πάντα θα το παρατηρείτε διακριτικά για να μην καταπιέζεται το ίδιο ούτε όμως με τυχόν πείσματα και ζήλιες να καταπιέζει το μικρό και έτσι εσείς να του στερείτε τις αγκαλιές και τα χάδια που το πρώτο απόλαυσε με τη σέσουλα. Με το καλό τα μωράκια σας!

[agentP]

Κι εγώ συμφωνώ, ένα μικρό δωράκι θα ευχαριστήσει το μεγάλο αδερφάκι. Δεν χρειάζεται να είναι πολύ μεγάλο, ούτε να πείτε ότι το έφερε ο μπέμπης, εξάλλου αν λείπατε ταξίδι πέντε μέρες, δεν θα του φέρνατε κάτι;

[mmdad]

Ο Δημητρης εφερε του Κωνσταντινου ενα γατακι (της fure real friends) για να το ταιζει μια και εκεινη την εποχη ειχε μια τρελα με τα γατακια. Οχι οτι του εδωσε σημασια. Αλλωστε το ειχε δει το μωρο στο μαιευτηριο. Απλα αυτο που εκανα ηταν να ερθουμε σπιτι την ωρα που κοιμοταν και το απογευμα τον σηκωσα εγω απο το κρεβατι του (το μωρο ευτυχως κοιμοταν εκεινη την ωρα).

Παντως τις σπρωξιες δεν τις εχει γλυτωσει ο μικρος παρα τα δωρα

[alcyon]

Εμείς εκτός από το δώρο.... (κάτι μικρό ... μη φανταστείτε τίποτα τρομερό), είπαμε πως το μωρό είναι "για τα παιδάκια". Παρουσιάσαμε δηλαδή το νέο μέλος ως δικό τους. Μόνο που επειδή είναι πολύ μικρούλι στην αρχή θα το φροντίζει η μαμά και θα τους δείχνει πώς να το πιάνουν και πώς να το περιποιούνται.

 

Το είδαν δηλαδή... ως νέο κατοικίδιο!

Έπιασε μια χαρά. Δεν είχαμε πρόβλημα ούτε στο 3ο παιδί, ούτε στο 4ο.

[pax]

προς το παρον μιλαμε συνεχεια για την αφιξη του μωρου, και οτι θα κοιμαται συνεχεια, οτι θα με βοηθα να το αλλαζω, θα το κανουμε μαζι μπανιο, οτι θα θηλαζει-βεβαια η μικρη εχει μοιρασει ηδη τα στηθη, δηλ. απο που θα πινει εκεινη και απο που το μωρο-βλεπετε αποθηλασαμε σχετικα προσφατα... για να δουμε....

 

Κι εμείς έτσι περίπου κάναμε. Επίσης, όταν βλέπαμε άλλα μωράκια και πήγαινε η κόρη μου να τα αγκαλιάσει, της έλεγα ότι τα ξένα μωράκια μόνο στα ποδαράκια τα χαϊδεύουμε, αλλά σε λίγο θα έρθει το δικό μας και θα το αγκαλιάζουμε όσο θέλουμε. Δεν ξέρω τι καταλάβαινε, πάντως το περιμέναμε σαν κάτι πολύ χαρμόσυνο.

Δώρο από το μωρό δεν της πήραμε. Όχι βέβαια ότι το θεωρώ κακό.

Ίσως βοήθησε και το ότι έφυγα από το νοσοκομείο την ίδια μέρα και το ότι στη χώρα που μένουμε δεν υπάρχει περιορισμός στο επισκεπτήριο για τα αδερφάκια. Το πρωί ήρθε η γιαγιά στο σπίτι και πήρε τη μεγάλη, και το απόγευμα ήρθαν στο νοσοκομείο και βρήκαν τη μαμά, το μπαμπά και ένα μωράκι. Μόλις το είδε, άρχισε να γελάει και να ξεφωνίζει από τη χαρά της. Δεν το περίμενα. Μετά επιστρέψαμε οι τέσσερις στο σπίτι, οι γονείς μπροστά και τα δυο παιδιά πίσω στα καθισματάκια τους. Σε όλη τη διαδρομή η μεγάλη μιλούσε στο μωράκι. Στο σπίτι τα θήλασα και τα δύο και η μεγάλη ενθουσιάστηκε.

Τις επόμενες μέρες φαινόταν σίγουρα ότι είχε αναστατωθεί η ζωή της, ήθελε μόνο γάλα, κοιμόταν όποτε να΄ναι κτλ., αλλά γενικά ο ερχομός της μικρής ήταν μια αλλαγή προς το καλύτερο για τη ζωή της μεγάλης.

[zouzounel]

Κι εγώ στο club! Γεννάω αρχές Αυγούστου, ο μικρός μου τότε θα έιναι 17 μηνών. Απ' όταν εμεινα εγκυος το σκέφτομαι, πώς θα φύγω τόσες μερες να παω να γεννήσω, δεν εχουμε αποχωριστεί ούτε μια μερα (μέχρι 9 μηνών που γύρισα στη δουλεια ήμασταν αυτοκόλλητοι). Επίσης με απασχολεί πολύ το πώς θα το παρει όταν δει το μωρό, όταν δει οτι η μαμα δε θα είναι όλη μερα μαζί του όπως γινόταν μεχρι τωρα, κι εγώ ομολογώ ότι του εχω μεγάλη αδυναμία, δε θελω να στεναχωρηθεί... Ελπίζω μόνο στο ότι είναι μικρούλης... θα καταλάβει λετε? Θα ζηλεύει?

[baila]

κοριτσια κι εμενα τα δικα μου περιμενουν το μωρο για χριστουγεννιατικο δωρο

κι εγω ομως θα τους παρω κατι αν και ειναι μεγαλα

ετσι κι αλλιως θα παρουμε πολλα καινουρια πραγματα για το μωρο λογικο ειναι να ζηλεψουν κι αυτα

[baila]

Ζουζουνελ σιγουρα θα ζηλευει αλλα μη νομιζεις οτι και τα δικα μου δε θα ζηλευουν\απλα ειναι μεγαλα και θα το εκφραζουν

θελει πραγματικα υπομονη οταν εχουν μικρη διαφορα αλλα μεγαλωνουν πολυ ωραια μαζι

εχω δει παιδια με διαφορα 4-5 χρονια να ζηλευουν με πιο ασχημο τροπο απαο τα δικα μου που ειχα περιπου 2 χρονια

[marianna79]

Κοριτσια καλησπέρα.Να χαίρεστε τα παιδάκια σας και με το καλό και τα μωράκια!

Κι εγώ στο club....Ο μικρός μου είναι 20 μηνών και όταν με το καλό θα γεννήσω θα είναι 24.Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γίνει και πως θα δεχτεί την αδελφούλα του και ομολογώ πως με αγχώνει αρκετά....Δεν ήξερα για τα "δωράκια" και το βρίσκω αρκετά έξυπνο και όταν έρθει η ώρα θα το εφαρμόσω να δούμε αν θα πιάσει τόπο.Τώρα έρχεται και πιάνει την κοιλιά μου και λέει μωράκι και δείχνει να χαίρεται,μετά είναι το θέμα τι θα κάνει......

[ismeni]

πιστευω οτι τη ζηλια δε μπορούμε να την αποφυγουμε γιατι; γιατι την προκαλούμε εμείς οι γονείς. με το φόβο μηπως ζηλε΄ψει, αρχίζουμε... ελα να το ταίσεις... φερε την πάνα του... ελα να με βοηθήσεις... κοιτα τι σου εφερε... δωστου την κουκλα σου... κλπ κλπ πιστευω αν θελει το παιδί να βοηθήσει, θα το ζητήσει από μόνο του, αν θελει να δωσει παιχνίδι θα το δώσει από μόνο του.

αυτες είναι οι σκέψεις μου... οι μανούλες με δευτερότριτα παιδιά εχουν σιγουρα περισσότερες εμπειρίες. και καλό να μας πουν οι μανούλες που τα παιδιά τους δε ζήλεψαν και θεωρησαν φυσιολογική την άφιξη του δευτερου- τρίτου!!!!

[baila]

εγω δεν ειχα ιδιαιτερα προβληματα ζηλιας στα 2 πρωτα

προσπαθησα οπως λες να το περασω σαν κατι φυσιολογικο

απλα πιστευω πως δεν υπαρχει νπεριπτωση καποιο παιδι να μη ζηλευει αρκει να το εκφραζει ηπια και οχι ακραια

ακομα με φοβιζουν τα παιδια που δε δειχνουν καθολου ζηλια γιατι πιστευω οτι τα ραταν μεσα τους

 

εμενα παρολο που ηταν 2 ετων η μεγαλη πολλες φορες την ειχα μαζι μου στο γιατρο και εβλεπε στην 'τηλεοραση' το μωρο

ειναι πολυ καλο ακομα να μιλαμε πολυ στο μεγαλυτερο παιδι ακομα και αν ειναι μικρο

καταλαβαινουν κιας νομιζουμε εμεις οτι δεν καταλαβαινουν

[zouzounel]

στον γυναικολόγο τον παίρνω παντα μαζί μου, κοιτάμε την οθόνη και του λεω διάφορα "κοιτα το μπεμπακι, να το αδελφακι σου" και τέτοια. Οταν καθομαστε και παίζουμε, ερχεται και σηκωνει τη μπλούζα μου και χαϊδεύει την κοιλιά μου, κανει "ωωωωω" και του λεω "ειναι μπεμπακι εκει"... παιρνουμε και μια κουκλα που εχω από όταν ήμουν μικρή και κάνουμε ότι έιναι το μωρό μας, την παιρνω αγκαλιά "να κανει νανι", την παιρνει κι εκείνος, τη χαϊδεύει και γελάει... αλλά αλλο να ειναι πραγματικό το μωρό... ξέρω κι εγώ...

[arleta]

εμενα τωρα ειναι 13 μηνων.... το σεπτεμβρη που θα γεννησω θα ειναι σχεδον 17....

προσπαθω να του μιλαω, να του δειχνω τη κοιλια μου, τον εχω και στο γιατρο μαζι μου 2 φορες αλλα δε νομιζω να καταλαβαινει και πολλα πραγματα....

[pbx]

Κι εγώ στο club! Γεννάω αρχές Αυγούστου, ο μικρός μου τότε θα έιναι 17 μηνών. Απ' όταν εμεινα εγκυος το σκέφτομαι, πώς θα φύγω τόσες μερες να παω να γεννήσω, δεν εχουμε αποχωριστεί ούτε μια μερα (μέχρι 9 μηνών που γύρισα στη δουλεια ήμασταν αυτοκόλλητοι). Επίσης με απασχολεί πολύ το πώς θα το παρει όταν δει το μωρό, όταν δει οτι η μαμα δε θα είναι όλη μερα μαζί του όπως γινόταν μεχρι τωρα, κι εγώ ομολογώ ότι του εχω μεγάλη αδυναμία, δε θελω να στεναχωρηθεί... Ελπίζω μόνο στο ότι είναι μικρούλης... θα καταλάβει λετε? Θα ζηλεύει?

Κι εγώ θα γεννήσω σε λίγο και 20 μήνες τώρα δεν τον έχω αφήσει μόνο του τον πρώτο μου γιο. Εχω τα ίδιο άγχη ακριβώς με εσένα. Πιστεύω θα μάς πάει από μόνο του το πράγμα ό,τι και να σχεδιάζουμε εμείς τελικά...

[arleta]

Κι εγώ θα γεννήσω σε λίγο και 20 μήνες τώρα δεν τον έχω αφήσει μόνο του τον πρώτο μου γιο. Εχω τα ίδιο άγχη ακριβώς με εσένα. Πιστεύω θα μάς πάει από μόνο του το πράγμα ό,τι και να σχεδιάζουμε εμείς τελικά...

 

ολες τα ιδια σκεφτομαστε... μαλλον το 'χει η φυση μας!!!!!

η αληθεια ειναι οτι ολα θα τα φτιαξουμε κι ολα θα τα προσαρμοσουμε κι ολοι στην οικογενεια θα ειμαστε καλα....

πιστευω ομως οτι παιζει ρολο οτι ακουμε διαφορα απο τους γυρω μας, του τυπου "πως θα τα καταφερεις με δυο μωρα" ή "ο μεγαλος θα ζηλευει το μικρο" κτλ κτλ.... κι ετσι μπαινουμε σε περισσοτερες σκεψεις απο οτι πρεπει..........

[eirtap]

Τα δικά μου ΄χουν διαφορά 16,5 μήνες. Τα πράγματα ήρθαν ποκλύ απλά και βολικά. Στο μαιευτήριο ήρθε ο μεγάλος να με δει την τρίτη μέρα. Είχα αγχος!!! Βέβαια ούτε που ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί μου. Του είχα πάρει και ένα αυτοκινητάκι...Είχε τόσα καινούρια πράγματα εκεί, που ήταν απασχολημένος....

Όταν φτάσαμε στο σπίτι, μπήκα μόνη μου και μετά από λίγο ο μπαμπάς με το μωρό. Αυτό το ήθελα και εγώ για να με νιώσει πάλι κοντά του. Παίξαμε λίγο και ύστερα ασχολήθηκα με το μωρό. Του είχα πάρει και ένα παιχνιδάκι. Κάτι μικρό.

Νομίζω βέβαια ότι ήταν μικρός τότε και δεν πολυκαταλάβαινε. Με το μωρό από την αρχή ήταν πολύ καλός. Ήταν και το μωρό ήσυχο!

Αν ήθελε να παίξουμε και εγώ θήλαζα το μωρό του εξηγούσα να περιμένει λίγο να το ταίσω και μέτα ήμουν όλη δική του. Τριγυρνούσε στα πόδια μου, χωρίς να γκρινιάζει ιδιαίτερα.

Για μένα το μυστικό είναι να νιώσουν ότι όλα είναι φυσιολογικά!!!Δε χρειάζεται ούτε πολλές αλλαγές και στη δική μας συμπεριφορά.

[spyni]

Κι εμείς έτσι περίπου κάναμε. Επίσης, όταν βλέπαμε άλλα μωράκια και πήγαινε η κόρη μου να τα αγκαλιάσει, της έλεγα ότι τα ξένα μωράκια μόνο στα ποδαράκια τα χαϊδεύουμε, αλλά σε λίγο θα έρθει το δικό μας και θα το αγκαλιάζουμε όσο θέλουμε. Δεν ξέρω τι καταλάβαινε, πάντως το περιμέναμε σαν κάτι πολύ χαρμόσυνο.

Δώρο από το μωρό δεν της πήραμε. Όχι βέβαια ότι το θεωρώ κακό.

Ίσως βοήθησε και το ότι έφυγα από το νοσοκομείο την ίδια μέρα και το ότι στη χώρα που μένουμε δεν υπάρχει περιορισμός στο επισκεπτήριο για τα αδερφάκια. Το πρωί ήρθε η γιαγιά στο σπίτι και πήρε τη μεγάλη, και το απόγευμα ήρθαν στο νοσοκομείο και βρήκαν τη μαμά, το μπαμπά και ένα μωράκι. Μόλις το είδε, άρχισε να γελάει και να ξεφωνίζει από τη χαρά της. Δεν το περίμενα. Μετά επιστρέψαμε οι τέσσερις στο σπίτι, οι γονείς μπροστά και τα δυο παιδιά πίσω στα καθισματάκια τους. Σε όλη τη διαδρομή η μεγάλη μιλούσε στο μωράκι. Στο σπίτι τα θήλασα και τα δύο και η μεγάλη ενθουσιάστηκε.

Τις επόμενες μέρες φαινόταν σίγουρα ότι είχε αναστατωθεί η ζωή της, ήθελε μόνο γάλα, κοιμόταν όποτε να΄ναι κτλ., αλλά γενικά ο ερχομός της μικρής ήταν μια αλλαγή προς το καλύτερο για τη ζωή της μεγάλης.

 

αχ παιρνω πολυ κουραγιο!!γιατι και εμεις ετσι λεμε για τα αλλα τα μωρα και για το δικο μας...και εκεινη ολο καμαρι λεει οτι θα το παιρνει αγκαλια και...θα το κανει μπανιο, οπως το παπακι της...

επισης πολυ ομορφη ιδεα να ερθει το παιδακι μαζι με τον μπαμπα του να παραλαβει βρεφακι και μαμα...μου φαινεται θα την εφαρμοσουμε και εμεις...

ησουν οντως τυχερη που γεννησες εξω...εδω νομιζω ο αποχωρισμος ειναι το χειροτερο σημειο....καλη συνεχεια!!!

επισης... να εκφρασω-ξανα-την κρυφη μου ελπιδα...ελπιζω να ζησω και εγω το μεγαλειο και να τα θηλασω και τα δυο μαζι.......

[bil]

κοριτσια μη σας απογοητευσω,αλλα εγω στο σπιτι εχω μεγαλο προβλημα. οταν γεννηθηκε το μωρο ο μεγαλος ηταν 3 χρονων και 3 μηνων. στην αρχη ηταν ολα καλα. ο μικρος ευτυχως ηταν πολυ ησυχος. κοιμοταν συνεχεια οποτε δεν του διναμε πολυ προσοχη. τωρα που το μωρο ειναι 5 μηνων, ο μεγαλος εχει πολλα νευρα πεταει πραγματα,τσιριζει χωρις λογο,δεν τρωει και εχει πολλη γκρινια. ειμαι και μονη χωρις βοηθεια οποτε μπορειτε να φανταστειτε τι γινεται..... ωρες ωρες νομιζω θα αρχιζω να ουρλιαζω. να τονισω οτι ηταν ενα παιδι πολυ ησυχο συννενοησημο, χωρις γκρινια.