Η Γυναικα μου ειναι ΗΡΩΑΣ αλλα χρειζομαστε βοηθεια

[μαμαλευτερακι]

πάντως από ότι φαίνεται τελικά δεν είναι τόσο σπάνιο το φαινόμενο χαίρομαι που τουλάχιστον ακόμα και τώρα ανακάλυψα ότι ήταν απλά ορμονικό το θέμα και ίσως να μου χρειαστεί στο επόμενο παιδάκι μου.

Δεν είχε καμία σχέση με το αν το παιδί έκανε φασαρία εκείνη την ώρα και εμένα συνήθως το βράδυ που θήλαζε για να κοιμηθεί με έπιανε που λογικά εκείνη την ώρα χαλάρωνα και εγώ.

Θεωρούσα ότι μου έβγαινε όλη η κούραση της ημέρας (κάπως έπρεπε να δικαιολογήσω την οργή που με έπιανε) και δεν είχε σχέση με το παιδί ήταν μια πολύ έντονη τάση φυγής με θυμό ίσως γιατί δεν μπορούσα ή ήθελα να φύγω.

Πολύ σπάνια είχα σταματήσει τον θηλασμό συνήθως εκείνη την ώρα ή άνοιγα και εγώ την τηλεόραση ή τραγουδούσα από μέσα μου επαναστατικά τραγούδια........... :mrgreen:

Τι ακριβός ένιωθες ? πως ξεπεράστηκε ?

[vera]

Αναρρωτιεμαι αν θα με επιανε και χωρις να μου σπαει τα νευρα ο μεγαλος ....δεν εχει περασει ακομα βραδυ που να μη γυρισει το σπιτι αναποδα!

[Access]

ακριβώς αυτό που περιγράφει και η kitty μια τάση φυγής και θυμό (σαν στερητικό σύνδρομο όταν κόβεις το κάπνισμα, μόνο μπορώ να το περιγράψω)

δυστυχώς δεν το ξεπέρασα νόμιζα ότι κάτι έχω εγώ ......ένοιωθα πολύ άσχημα και δεν το είχα συζητήσει ποτέ. Ξέροντας όμως ότι αυτό το άτομο που ένοιωθε έτσι με κάποιο τρόπο δεν ήμουν εγώ (Θεωρούσα ότι ήταν η κούραση το άγχος το ότι η μικρή ήταν απαιτητικό παιδί) προσπαθούσα απλά να το αφήσω πίσω μου μέχρι την επόμενη φορά. Με την εγκυμοσύνη άρχισε συχνότερα θα έλεγα και αποφάσισα να αποθηλάσω την μικρή (καλά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος)

[μαμαλευτερακι]

ακριβώς αυτό που περιγράφει και η kitty μια τάση φυγής και θυμό (σαν στερητικό σύνδρομο όταν κόβεις το κάπνισμα, μόνο μπορώ να το περιγράψω)

δυστυχώς δεν το ξεπέρασα νόμιζα ότι κάτι έχω εγώ ......ένοιωθα πολύ άσχημα και δεν το είχα συζητήσει ποτέ. Ξέροντας όμως ότι αυτό το άτομο που ένοιωθε έτσι με κάποιο τρόπο δεν ήμουν εγώ (Θεωρούσα ότι ήταν η κούραση το άγχος το ότι η μικρή ήταν απαιτητικό παιδί) προσπαθούσα απλά να το αφήσω πίσω μου μέχρι την επόμενη φορά. Με την εγκυμοσύνη άρχισε συχνότερα θα έλεγα και αποφάσισα να αποθηλάσω την μικρή (καλά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος)

Ένα βάρος νιώθω εγκλωβισμένη μέσα στο σπίτι

Σου έστειλα και πμ αν θες απάντησε

[Χλοη]

kitty κι εγώ στο σπίτι γέννησα . Το κοριτσάκι μου φαινόταν και μένα τεράστιο, σαν γίγαντας!! Ειδικά το κεφάλι της όταν τη θήλαζα έδειχνε πελώριο! Τώρα βέβαια έχει περάσει αυτό ευτυχώς.

[galat]

Κιττυ ελπίζω πραγματικά να σε βοηθήσει η γυμναστική και όλα να γινουν ευκολότερα από εδώ και πέρα. Συγχαρητήρια σε σένα και στον αντρα σου, σε καταλαβαίνω απίστευτα, κι εμένα ήταν φοβερά υποστηρικτικός ο σύζυγος στο θέμα και πήγαν όλα καλά...

 

Διάβασα καθε λεξη του τοπικ και ειχα πραγματικά κι εγω πολυ καιρο να μπω στην ενότητα και να γράψω ... Θήλασα κι εγω 2 χρονια τη κορη μου, η οποια σταματησε σχεδον μόνη της (εγω απλα ειχα μειώσει τους νυχτερινους θηλασμους και ειχε δεχτει πολυ καλα να μην θηλαζει την νυχτα , μαλιστα ειχα δει βελτιωση και στον υπνο της) 2-3 μηνες αφοτου εμεινα εγκυος...

 

Κατι η απαίσια διάθεση του πρωτου τριμηνου, κατι η υπερευαισθησια που ειχα στις θηλες, δεν μου εδωσαν κινητρο να προσπαθησω ταντεμ...ενιωθα κι εγώ agitation εκεινη την περιοσο που πονουσαν οι θηλες ακριβως οπως το περιγραφεις , τσαντιλα ανευ λογου και γενικα μια αναστατωση...

 

Έγινε όμως ολο τοσο ομαλα και απο μονη της αποθηλασε ουσιαστικα οποτε δεν ξερω αν ηταν και στο χερι μου...

 

Τωρα καμια φορα με βλεπει στο ντους και λεει μμμ γαλατακια αλλα αν της προσφερω γελαει πολυ , κανει καμια κινηση μασουληματος στον αερα και φευγει...

 

Ισως ζητησει να θηλασει οταν δει τον μικρο, ισως οχι, ισως απλα να δοκιμασει και να μην θελησει...

 

ο λογος που γραφω ειναι οτι εχω κι εγω ενα περιεργο αισθημα , δεν ξερω πως να το εκφρασω, αρνητικα και αντιφατικα συναισθήματα και σκεψεις στην εικονα να θηλασει τώρα...δηλαδη σαν να το εχω ξεχασει ολο, σαν να περασαν πολλαααααα χρονια απο τοτε που αποθηλασε, μου φαινεται ολο μακρυνο και ξενο.... σαν να θελει ενα ξένο παιδί πχ 9 ετων να το θηλασω... όχι ότι είναι κακό πως να το πω... κάτι που ενστικτωδώς με απωθεί...

 

Βέβαια σε αυτούς τους μήνες έχει πραγματικά μεγάλη διάφορα και η ίδια στην ανάπτυξή, πλέον μιλάει πολύ καλά εξυπηρετείται μόνη της κλπ ισως παιζει ρολο και αυτο οτι την βλεπω περισσοτερο κοριτσακι?

 

Ειναι φυσιολογικό αυτο? Να νιώθω τετοια αμηχανια και σχεδον ανατριχιλα στη ιδεα του θηλασμού για το κοριτσακι μου που μολις λιγοι μήνες εχουν περασει απο τον αποθηλασμο? Συγγνωμη για το μεγαλο ποστ, αλλα ηθελα να μοιραστω αυτα που νιώθω... καμια φορα φοβαμαι και τον θηλασμο του βρεφους αν θα τον απολαυσω οσο με την κορη μου...

[Rosie]

ο λογος που γραφω ειναι οτι εχω κι εγω ενα περιεργο αισθημα , δεν ξερω πως να το εκφρασω, αρνητικα και αντιφατικα συναισθήματα και σκεψεις στην εικονα να θηλασει τώρα...δηλαδη σαν να το εχω ξεχασει ολο, σαν να περασαν πολλαααααα χρονια απο τοτε που αποθηλασε, μου φαινεται ολο μακρυνο και ξενο.... σαν να θελει ενα ξένο παιδί πχ 9 ετων να το θηλασω... όχι ότι είναι κακό πως να το πω... κάτι που ενστικτωδώς με απωθεί...

 

Ειναι φυσιολογικό αυτο? Να νιώθω τετοια αμηχανια και σχεδον ανατριχιλα στη ιδεα του θηλασμού για το κοριτσακι μου που μολις λιγοι μήνες εχουν περασει απο τον αποθηλασμο? Συγγνωμη για το μεγαλο ποστ, αλλα ηθελα να μοιραστω αυτα που νιώθω... καμια φορα φοβαμαι και τον θηλασμο του βρεφους αν θα τον απολαυσω οσο με την κορη μου...

 

Χαίρομαι πολύ που τ' ακούω αυτά από μια κοπέλα που θήλασε κι αυτή το παιδάκι της τόσο πολύ σχεδόν όσο εγώ, γιατί κι εγώ ακριβώς έτσι νιώθω! Πολύ δύσκολο όμως να το εκφράσω ακριβώς με λόγια...

 

Πέρασαν μόνο τέσσερεις μήνες από τότε που αποθήλασε ο μικρός και μου φαίνεται σαν μια αιωνιότητα! Θυμάμαι ότι πριν αποθηλάσει στεναχωριόμουνα πάρα πολύ στην ιδέα του αποθηλασμού, ένιωθα ότι θα χαθεί όλη η τρυφερότητα και η ζεστασιά που είχαμε μεταξύ μας. Ακόμη και τον πρώτο καιρό που αποθήλασε ένιωθα κάπως στεναχωρημένη και του το πρόσφερα αλλά αυτός το αρνιότανε! Μετά όμως άρχισα να νιώθω πραγματικά πολύ ωραία που δεν θήλαζα πια, σαν να ήμουνα και πάλι ... επιθυμητή και ανεξάρτητη γυναίκα

 

Και φυσικά η σχέση μου με το γιο μου δεν αλλιώθηκε στο ελάχιστο, αντίθετα τώρα νιώθω ότι είμαστε τόσο κοντά και τρυφερά όσο ποτέ! Λες και έφυγε η εξάρτηση και έμεινε η αγάπη...

 

Επίσης τώρα είμαι πολύ πιο κατανοητική με τα άτομα τα οποία το βρίσκουν περίεργο να θηλάζει ένα νήπιο, γιατί κάπως έτσι νιώθω κι εγώ

 

Πραγματικά δεν περίμενα με τίποτα αυτά τα αισθήματα, μου ξαφνιάσανε κι εμένα πάρα πολύ γιατί όταν τον θήλαζα ακόμη και μετά τα δύο του το έβρισκα απόλυτα φυσικό και τρυφερό, ενώ τώρα η όλη φάση μου φαίνεται ... περίεργη.

 

Αναρωτιέμαι όμως αν έχει να κάνει με τις ορμόνες της εγκυμοσύνης

[galat]

ακριβως! Ισως παιζει ρολο και η ορμονικη κατασταση... ειναι σαν ενας κυκλος που εκλεισε, το σωμα και το μυαλο μου αυτο λενε, παμε για τον επομενο...

[pax]

καμια φορα φοβαμαι και τον θηλασμο του βρεφους αν θα τον απολαυσω οσο με την κορη μου...

 

Αυτό φοβόμουν κι εγώ στην εγκυμοσύνη... τελικά όμως όσο περνά ο καιρός χαιρόμαστε το θηλασμό της μικρής χωρίς πολλές σκέψεις - εκτός από όταν θηλάζω ξαπλωμένη και τις δύο, που νιώθω κι εγώ αυτό τον εκνευρισμό.

[sofuka]

Galat και Rosie, το ότι νιώθετε τόσο καλά με τον αποθηλασμό είναι πολύ ευχάριστο και μάλιστα αυτό είναι το ζητούμενο. Πιστεύω πως δείχνει ότι ο αποθηλασμός έγινε πολύ ομαλά, με πρωτοβουλία του παιδιού και εσείς σαν μητέρες νιώθετε μέσα σας ότι ολοκληρώθηκε ο κύκλος του θηλασμού για το συγκεκριμένο παιδί, το έχετε απολαύσει όσο κράτησε, δεν νιώθετε ότι έχετε εκβιάσει τη φύση για αποθηλασμό, νιώθετε πλήρεις, οπότε μπορείτε να πάτε παρακάτω χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς τύψεις χωρίς να σκέφτεστε τι θα γινόταν αν... αφού ακολουθήσατε τη φύση τη δική σας και του παιδιού σας. Μια χαρά λοιπόν. Έτσι θα βιώσετε και το θηλασμό του επόμενου και ακόμα καλύτερα, πιστέψτε με!

[kitty4]

Αυτό που λες με τον θυμό με πιάνει και εμένα κάποια βραδεία εκεί που θηλάζω τον γιο μου νιώθω πως θέλω να φύγω θέλω να έρθει γρήγορα κοντά ο άντρας μου πήγα σε ψυχολόγο και μου είπε οτι παθαίνω κρίση πανικού πολύ θα ήθελα να το μιλήσουμε εκτενεστέρα το θέμα αχ αρχίζω να βλέπω πράγματα του εαυτού μου στα λόγια σου πως αντιμετωπίζεται αυτό ?

 

Εμένα με βοήθησε (πέρα από το κατεβατό που έγραψα για τις λύσεις που βρήκα να βοηθάνε όταν πάλευα να το αντιμετωπίσω μόνη μου) πάρα πολύ η γυμναστική...Να'σαι καλά βρε Αγλαϊα μου!

Αφού πλέον το έχουμε σαν αντιβίωση με τον άντρα μου:

"Πάλι δεν ήμουνα καλά σήμεραόταν θήλαζα τη μικρή!"

"Σ'έπιασε πάλι ε;Τη γυμναστική σου την έκανες;"

"Όχι..."

"Γρήγορα για τη γυμναστική σου!!!"

[sonar]

βρε κορες, δωστε μου κανενα λινκ εδω, να μην κανουμε αυτη τη συζητηση σ αυτο το τοπικ..

 

γιατι να μην δινουμε γαλακτοκομικα στα παιδια? τα καλυπτουν αλλες τροφες σε ασβστιο??

 

το δικο μου παιδι μπηκε σε ξενο γαλα απο 3 μηνων... και εχει αρχισει και ξενερωνει με το γαλα... καλα κανει?

 

για δωστε κανα φως!

Δες εδώ, περίπου στη μέση της σελίδας γράφει ο κ. Στέλιος Παπαβέντσης για το γάλα

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=24040&page=4

[ΚΡΙΣΤΙΝΑ]

rosie kai galat

Θα συμφωνήσω απόλυτα με την sofuka. Κλείσατε το κεφάλαιο θηλασμός ομαλά με την συνεργασία των παιδιών σας θα ήταν περίεργο να εμμένετε στη διαδικασία θηλασμού και να έχετε διαφορετικά συναισθήματα...... χαίρομαι πάρα πολύ γιατί έτσι θα ήθελα να κλείσω και εγώ την δική μας διαδρομή ....

 

 

καμια φορα φοβαμαι και τον θηλασμο του βρεφους αν θα τον απολαυσω οσο με την κορη μου...

 

 

Galat ο θηλασμός του νεου μέλους θα είναι καινούργιο ξεχωριστό ταξίδι, θα έχεις άλλα συναισθήματα απλά...... θα έχει την ξεχωριστή ομορφιά του, είμαι σίγουρη ότι θα το απολαύσεις ......

[Rosie]

Έχετε δίκιο, αλλά εκείνο που με προβληματίζει είναι το πώς γίνεται να με ξενίζει πια ο θηλασμός μεγάλου παιδιού, είτε αυτό είναι το δικό μου είτε αυτό είναι ξένο! Μεγάλο παιδάκι ήτανε ο γιος μου όταν αποθήλασε, σχεδόν 2,5 χρονών αγοράκι, και τότε δεν το έβλεπα περίεργο...

 

Ίσως οι ορμόνες της εγκυμοσύνης μας προετοιμάζουνε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμες να θηλάσουμε το νεογέννητό μας και καθώς μεγαλώνει το μικρό ο θηλασμός του θα μας φαίνεται κάτι το απολύτα φυσικό...

 

Αυτό μόνο μπορώ να σκεφτώ για τα συναισθήματά μου αυτά

[galat]

Ευχαριστω Κριστίνα, κι εγώ νομιζω οτι μυριζοντας και πιανοντας την απαλη βρεφικη επιδερμιδα ολα θα αλλαξουν! χιχιχιχι...

[sofuka]

Έχετε δίκιο, αλλά εκείνο που με προβληματίζει είναι το πώς γίνεται να με ξενίζει πια ο θηλασμός μεγάλου παιδιού, είτε αυτό είναι το δικό μου είτε αυτό είναι ξένο! Μεγάλο παιδάκι ήτανε ο γιος μου όταν αποθήλασε, σχεδόν 2,5 χρονών αγοράκι, και τότε δεν το έβλεπα περίεργο...

 

Ίσως οι ορμόνες της εγκυμοσύνης μας προετοιμάζουνε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμες να θηλάσουμε το νεογέννητό μας και καθώς μεγαλώνει το μικρό ο θηλασμός του θα μας φαίνεται κάτι το απολύτα φυσικό...

 

Αυτό μόνο μπορώ να σκεφτώ για τα συναισθήματά μου αυτά

 

 

Σίγουρα οι ορμόνες της εγκυμοσύνης προετοιμάζουν ώστε να προστατέψεις απόλυτα το νεογέννητο και να του προσφέρεις αυτό που έχει ανάγκη και αυτό σημαίνει, όσο σκληρό κι αν ακούγεται ότι θα "παραμελήσεις" λίγο το μεγαλύτερο που στην περίπτωσή σου ευτυχώς είναι πια στην ηλικία που αυτοεξυπηρετείται και έχει τη διαφορά ασφαλείας στην ηλικία που προτείνει ο ΠΟΥ μεταξύ των γεννήσεων. Τώρα σου φαίνεται μεγάλο παιδάκι, τότε όμως που θήλαζε ακόμα δεν σου φαινόταν μωρό; Και αφού με δική του πρωτοβουλία σταμάτησε τον θηλασμό, λογικό είναι ότι έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα στην ανάπτυξή του και λογικό είναι να μην τον βλέπεις πια όπως παλιά, γιατί δεν είναι, είναι ωριμότερος. Και κρίνοντας από αυτόν λογικό είναι να θεωρείς το ίδιο όλα τα συνομήλικά του, όμως αυτό δεν είναι έτσι για όλα, πχ. η κόρη μου θηλάζει ακόμα άπειρες φορές τη μέρα, το έχει ακόμα απόλυτη ανάγκη συναισθηματικά, δεν έχει φτάσει στο επίπεδο ωριμότητας άλλων παιδιών συνομήλικών της που όμως αποφασίζουν ότι πλέον δεν τους χρειάζεται ο θηλασμός. Και εγώ με τα μηνύματα που η ίδια μου δίνει, τη θεωρώ ακόμα μωρό!

 

Λες ότι σου φαίνεται μεγάλο παιδάκι τώρα... περίμενε να δεις πόσο μεγάλος θα σου φαίνεται όταν έρθει το μωρό!:lol:

[ΚΡΙΣΤΙΝΑ]

Ευχαριστω Κριστίνα, κι εγώ νομιζω οτι μυριζοντας και πιανοντας την απαλη βρεφικη επιδερμιδα ολα θα αλλαξουν! χιχιχιχι...

 

 

Tο πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ύστερα από φωνές μου έφεραν το αγγελάκι μου ήταν

“τι άγγελος είναι αυτός – οχ στάσου πίρε το πεταχτό αυτί του άντρα μου – χμ ναι αλλά είναι το πιο όμορφο αυτί που είδα ποτέ μου”

και όταν την πείρα αγκαλιά

“ και τώρα τι ? Ααα κάτι ψάχνει πάνω μου ? Ααααα το βρήκα........οκ .....το έπιασε .....την συνέχεια την ξέρεις “

νομίζω ότι ο ερχομός άλλου παιδιού θα με φέρει στην ίδια ακριβώς αμήχανη θέση να ανταποκριθώ όσο το δυνατόν καλύτερα στο κάλεσμά του...

φαντάσου ότι κρατάς αγκαλιά το νεογέννητο μπορείς να φανταστείς τι άλλο θα το κάνεις αν όχι να το θηλάσεις (τώρα με την έννοια παιδί έχεις στο μυαλό σου το μεγαλύτερο.....)

[kitty4]

Πάντα νόμιζα ότι αυτή η στιγμή δε θα ερχόταν ποτέ...Ίσως γιατί η Αναστασία μου ήταν, από τη στιγμή που γεννήθηκε, πολύ φανατική με το θηλασμό. Δεν την πείραξε η απειρία μου και τα "γυμνάσια" που της κάναμε όταν γεννήθηκε (γιατί δεν ξέραμε κι ακούγαμε τις οδηγίες ηλιθίων παιδιάτρων), η αλλαγή της γεύσης στο γάλα όταν ήμουν εγκυος, οι περίεργες στάσεις θηλασμού λόγω κοιλιάς ή το λίγότερο γάλα. Πάντα ήταν η παρηγοριά της στον πόνο ή την αρρώστια, η παρέα της, ο τρόπος για να κοιμάται, να χαλαρώνει, να ηρεμεί, να με καλοπιάνει μετά από τα καβγαδάκια μας. Ελεγά ότι θα φτάναμε 4-5 χρονών και αν...

Από τη στιγμή που γέννησα και ήρθε το πολύ γάλα θήλαζε άπειρα (χάρη στην Αναστασούλα μου δεν έπαθα μαστίτιδα γιατί είχα ΠΟΛΥ γάλα). Τον Ιούνιο πήγαμε για διακοπές και λόγω κούρασης και νέων ασχολιών οι θηλασμοί μειώθηκαν προ και μετά ύπνου. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο που ξαναπήγαμε διακοπές στους παππούδες μας, οι θηλασμοί μειώθηκαν ακόμη περισσότερο. Ήταν φορές που αποκοιμιόταν χωρίς να προλάβω να τη θηλάσω ή που ξύπναγε και δεν το ζητούσε...Οπότε σιγά σιγά ήταν θέμα χρόνου.

Όταν γυρίσαμε στο σπίτι στα τέλη του Αυγούστου δεν ξαναγυρίσαμε στην παλιά μας ρουτίνα

του θηλασμού. Σηκωνόταν μόνη της από το κρεβάτι χωρίς να με περιμένει να τη θηλάσω (και μάλιστα ιδιαίτερα καλοδιάθετη, ενώ παλιότερα αν δε θήλαζε πρώτα μας έτρωγε στη γκρίνια) και αποκοιμιόταν πολύ εύκολα με το μπαμπά της χωρίς να μου ζητήσει ούτε μια τζουρίτσα! Κάθε βράδυ εγώ της το θύμιζα, αλλιώς...

Και μία ωραία πρωία, προσπάθησε να θηλάσει αλλά μου λέει:

"Δεν έχει!!"

"Ε, πως δεν έχει βρε Αναστασάκι; Ρούφα εσύ και θα έρθει το γαλατάκι."

"Εγώ νομίζω πως είμαι πια μεγάλη κοπελάρα και θέλω να πίνω γαλατάκι από την αγελάδα..."

"Καλά, αγάπη μου, ότι θέλεις εσύ..." Κάγκελο η κυρία!!!

Η αλήθεια είναι ότι δεν την πίστεψα. Κι όμως από τη μέρα εκείνη έχουν περάσει καμιά δεκαριά μέρες κι έχει θηλάσει 2-3 φορές κι αυτό μπορούσα να το αποφύγω αν ήθελα.

Με το tandem, τα παιδάκια μου μου έδωσαν τις πιο όμορφες εικόνες που μπορεί να έχει μια μαμά και παρόλα τα προβλήματα που προαναφέρθηκαν στην ενότητα, δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να το μετανιώσω. Άξιζε τόσα κι άλλα τόσα!!!

Και μετά από 2 χρόνια και 9 μήνες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για το κοριτσάκι μου να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της ζωούλας της. Έγινε όπως ήθελα...να αποθηλάσει όταν αυτή το αποφασίσει. Και μπορεί να μην έχει μπει τελία και παύλα ακόμα στο κεφάλαιο θηλασμός γι'αυτή, αλλά είμαι πολύ περήφαμη για τον τρόπο που μου το δήλωσε. Τόσο σίγουρη για τον εαυτό της...

Αναρωτιέμαι μόνο...αν δεν είχαμε αυτό το πρόβλημα, θα θήλαζε κι άλλο;...

Ευχομαι να ζήσουν πολλές μαμάδες αυτή την εμπειρία του παράλληλου θηλασμού (χωρίς τα δικά μου προβλήματα, όμως, αν γίνεται) και να βρίσκουν βοήθεια μέσω του forum στο οποιοδήποτε αδιέξοδο.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σας κι ελπίζω να βοηθηθούν κι άλλες μαμάδες, γιατί, όπως πολύ καλά ξέρω, δεν είναι κάτι που συζητιέται κι εύκολα.

Καλή συνέχεια σε όλες τις μανούλες...

[kitty4]

Αφήνω το sticker να μετράει ακόμα ωστόσο...

[Active Member]

Να εισαι καλα κι εσυ κι αυτη και να τη δεις να κανει κι αλλα βηματα στη ζωη της!!!

 

Φανταζομαι τη συγκινηση σου...αλλα εγω δε θα το εβλεπα νοσταλγικα, αλλα οτι το παιδακι μου πηγε ενα βημα παρακατω ...

 

καλη συνεχεια με το μικρο σου ....

[Palladin]

αχ συγκινήθηκα πολύ!

Μπράβο που τα καταφέρατε τόσο καλά, και το κοριτσάκι σου αποθήλασε μόνο του και είναι έτοιμο για τα επόμενα βήματα στη ζωή του. Καλή συνέχεια!

[pax]

Συγχαρητήρια! Ευχαριστούμε που μοιράστηκες την ιστορία σου, και στις δύσκολες και στις όμορφες στιγμές της. Καλή συνέχεια.

[aglaia]

Συγχαρητήρια!

[μαμαλευτερακι]

 

Αναρωτιέμαι μόνο...αν δεν είχαμε αυτό το πρόβλημα,

θα θήλαζε κι άλλο;...

Ευχομαι να ζήσουν πολλές μαμάδες αυτή την εμπειρία του παράλληλου θηλασμού (χωρίς τα δικά μου προβλήματα, όμως, αν γίνεται) και να βρίσκουν βοήθεια μέσω του forum στο οποιοδήποτε αδιέξοδο.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σας κι ελπίζω να βοηθηθούν κι άλλες μαμάδες, γιατί, όπως πολύ καλά ξέρω, δεν είναι κάτι που συζητιέται κι εύκολα.

Καλή συνέχεια σε όλες τις μανούλες...

Είσαι σπουδαία ................................

 

 

 

πέρασα μαζί σου όλα τα στάδια και ειλικρινή θα σταθώ στα τελευταία λόγια σου

 

και θα σου πω ότι όλα έγιναν

 

όπως έπρεπε

 

 

 

συγχαρητήρια ααααααααα:D:D:D:D

Ευχαριστώ που μοιραστικές μαζί μας την εμπειρία σου

[kitty4]

Μπορεί από το Μάιο, που ο αντρούλης μου απευθύνθηκε στο forum για λύση, μέχρι και σήμερα να είναι ένα διάστημα 4 μηνών μονάχα, αλλά αυτοί οι μήνες ήταν καθοριστικοί στην ανάπτυξη του παιδιού.

Η γυμναστική βοήθησε πάρα πολύ και ίσως να τα είχα παρατήσει, ενώ ουσιαστικά ηταν θέμα λίγων μηνών.

Το μόνο που σκέφτομαι και ψιλοαγχώνομαι τώρα είναι αν θα αντιμετωπίσω το ίδιο πρόβλημα και με την τρίτη μου εγκυμοσύνη. Μη με πείτε τρελή αλλά θελουμε πολλά παιδάκια με τον άντρα μου -τουλάχιστον 3- και δεδομένου ότι θηλάζω για μεγάλο διάστημα κι ότι είμαι έτοιμη ψυχολογικά και για την επόμενη εγκυμοσύνη (περίοδος δε μου έχει έρθει ακόμα, αλλά λέμε τώρα)...αναρωτιέμαι αν θα έχω τα ίδια "ντράβαλα" και στη συνέχεια!!!