μοναχοπαιδι...

[Nantia]

Eγω πριν μεινω εγκυος λαχταρουσα μεγαλη οικογενεια με πολλα πιτσιρικια να τρεχουν και να φωναζουν.

Μετα που ηρθε η μικρη μου και τα μεγαλα μου προβληματα στην ζωη μου αλλαξα γνωμη.

Τωρα αν την κακομαθαινω??? Δεν ξερω θα δειξει..

Αλλα την βλεπω να μεγαλωνει και να αναζηταει παρεα, (ευτυχως εχει τα ξαδρφακια της που ειναι καθε μερα μαζι).....

 

Δεν ξερω ποτε αν θα κανω και αλλο παιδι αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι ειμαι πληρης και ευτυχισμενη......

[ROULITSA]

Δεν ξέρω αν κακομαθαίνουν ή αν πρέπει να έχουν παρέα

Πάντως με αυτό τον τρόπο μπορώ να της προσφέρω περισσότερα (σε θέματα σπουδών κτλ) και ελπίζω να είμαστε καλά οι γονείς της για να την δούμε να μεγαλώνει σωστά και να την κατευθύνουμε σωστά.

[Αντιγόνη]

Δεν ξέρω αν κακομαθαίνουν ή αν πρέπει να έχουν παρέα

Πάντως με αυτό τον τρόπο μπορώ να της προσφέρω περισσότερα (σε θέματα σπουδών κτλ) και ελπίζω να είμαστε καλά οι γονείς της για να την δούμε να μεγαλώνει σωστά και να την κατευθύνουμε σωστά.

 

Συμφωνώ!

[Jean]

και ολοι αυτοι που μου λενε για 2 παιδι δεν ξενυχτανε μαζι μου..ειναι σπιτι τους και κανουν νανι...

 

And the Oscar goes to Demi from Greece!!!!

 

Να αγιασει ο στομας σου!!

[Αντιγόνη]

και ολοι αυτοι που μου λενε για 2 παιδι δεν ξενυχτανε μαζι μου..ειναι σπιτι τους και κανουν νανι...

 

And the Oscar goes to Demi from Greece!!!!

 

Να αγιασει ο στομας σου!!

[Afroditi D]

...Δεν ξερω ποτε αν θα κανω και αλλο παιδι αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι ειμαι πληρης και ευτυχισμενη......

 

αυτό εμένα μου κάνει λίγο εγωιστικό.... με ενδιαφέρει περισσότερο να είναι τα παιδια μου πλήρη & ευτηχισμένα.... και ένα παιδάκι μόνο του (μοναχοπαίδι εννοώ) όταν είναι μικρό ίσως είναι , μεγαλώνοντας όμως θα είναι ;

[Nantia]

...Δεν ξερω ποτε αν θα κανω και αλλο παιδι αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι ειμαι πληρης και ευτυχισμενη......

 

αυτό εμένα μου κάνει λίγο εγωιστικό.... με ενδιαφέρει περισσότερο να είναι τα παιδια μου πλήρη & ευτηχισμένα.... και ένα παιδάκι μόνο του (μοναχοπαίδι εννοώ) όταν είναι μικρό ίσως είναι , μεγαλώνοντας όμως θα είναι ;

 

Αν μπορουσα θα εκανα και δευτερο για την μικρη μου ..... Αλλα πρεπει να βρω πρωτα ανδρα

 

Εγω εχω μια αδερφη και παντα λεγαμε οτι θα θελαμε και εναν αδερφο. Μου αρεσει η μεγαλη οικογενεια, αλλα εξαρταται απο τον αν μπορεις και αν εχεις αντοχες να την κανεις. Πλεον οι περισσοτερες κανουμε το πρωτο μας παιδι γυρω στα 30 και οι αντοχες μας λιγοστευουν γαι πολλα παιδια .

[Afroditi D]

...Δεν ξερω ποτε αν θα κανω και αλλο παιδι αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι ειμαι πληρης και ευτυχισμενη......

 

αυτό εμένα μου κάνει λίγο εγωιστικό.... με ενδιαφέρει περισσότερο να είναι τα παιδια μου πλήρη & ευτηχισμένα.... και ένα παιδάκι μόνο του (μοναχοπαίδι εννοώ) όταν είναι μικρό ίσως είναι , μεγαλώνοντας όμως θα είναι ;

 

Αν μπορουσα θα εκανα και δευτερο για την μικρη μου ..... Αλλα πρεπει να βρω πρωτα ανδρα

 

Εγω εχω μια αδερφη και παντα λεγαμε οτι θα θελαμε και εναν αδερφο. Μου αρεσει η μεγαλη οικογενεια, αλλα εξαρταται απο τον αν μπορεις και αν εχεις αντοχες να την κανεις. Πλεον οι περισσοτερες κανουμε το πρωτο μας παιδι γυρω στα 30 και οι αντοχες μας λιγοστευουν γαι πολλα παιδια .

 

Ναντιά μου ........ δηλαδή να σε έχουμε στα υπόψιν..... αν βρούμε καποιό καλό παιδί ; ή δεν θα πάρεις ;

 

να χαίρεσαι το παιδάκι σου & είμαι σίγουρη πως για την μικρή σου θα είσαι εκτός απο μαμα της και η μεγαλύτερη της αδερφή!

[Maya]

To βέβαιο είναι ότι δεν κάνουμε δεύτερο παιδί μόνο και μόνο επειδή το θέλουν οι άλλοι. Ούτε αποκλειστικά για το χατήρι του πρώτου. Εγώ το αποφάσισα επειδή αισθανόμουν την ανάγκη, όχι για άλλη μία παρουσία μέσα στο σπίτι, αλλά για έναν άλλο πόλο προσοχής. Δηλαδή όχι για να μοιράσω την αγάπη μου (αυτό δεν γίνεται) αλλά, αυτό που λέει η pam, για να μοιράσω την προσοχή και την έγνοια μου. Αυτό το τρίγωνο (μαμά, μπαμπάς, παιδί) μου φαίνεται λίγο προβληματικό. Όμως, όπως προείπα, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Και φυσικά καταλαβαίνω τα κορίτσια που λένε ότι δεν μπορούν να πρακτικούς λόγους να κάνουν δεύτερο.

[Nantia]

[

 

Ναντιά μου ........ δηλαδή να σε έχουμε στα υπόψιν..... αν βρούμε καποιό καλό παιδί ; ή δεν θα πάρεις ;

 

 

Ναι γιατι οχι

[maribel]

Sam σ'ευχαριστούμε το κείμενο είναι πολύ διαφωτιστικό και τόσο αληθινό.Σκέψεις που όλοι κάνουμε κατά καιρούς αποτυπώνονται εδώ με τον καλύτερο τρόπο

[Nantia]

Μπραβο Σαμ πολυ ενδιαφερον αρθρο.

 

Λοιπον βαλε μπρος για το δευτερο μην το σκεφτεσαι

[Sam]

Nantia

 

διαβάζω και βρίσκω άρθρα γιατί ο Ανδρέας θα μείνει μοναχοπαίδι και προσπαθώ να αποφύγω τις παγίδες!!!!!

[ELENA K.]

Ευχαριστούμε Σάμ μας ! Είναι όντως πολύ καλό και διαφωτιστικό το κείμενο ! Εγώ σίγουρα κάνω πολλά απο τα λάθη που αναφέρονται ! Θέλει μεγάλη προσοχή και πολλές φορές φοβάμαι ότι θα τα θαλασσώσω !

[Fivi]

Δεν ειχα τον χρονο να διαβασω ολα τα παραπανω, αλλα με βαση καποια που διαβασα, για το οτι τα μοναχοπαιδια ειναι προσκολλημενα στους γονεις λογω υπερπροστατευτικοτητας, θυμαμαι πολυ εντονα,οτι.....

μετα το λυκειο, ηθελα να αποδειξω στους γονεις μου οτι (κατα καποιο τροπο δεν τους ειχα αναγκη)...ετσι πηγα και δουλεψα στα mc donalds.

Οι αλλαγες στο χαρακτηρα μου ηταν θεαματικες!!!

Τις πρωτες μερες ημουν ενα "κοριτσακι" φοβισμενο, δειλο, εκανα οτι μου ελεγαν και με το παραπανω, προσπαθουσα να φανω ανταξια σε αυτο που μου ζηταγανε....και....και....και....

Ομως στην πορεια, επειδη ηταν και μια δουλεια που ερχοσουν σε επαφη με παααααρα πολυυυυ κοσμο, οπως λενε (καθε καρυδιας καρυδι)... ξυπνησα !!! και αρχισα να βλεπω οτι καποια πραγματα δεν ηταν οπως φανταζομουν.

Επρεπε να υπερασπιστω τον εαυτο μου! κατι που ποτε δεν ειχα κανει, γιατι ειχα τους γονεις μου! Επρεπε να βαλω καποια ορια...., επρεπε..επρεπε... ολα μονη μου!!! Στην αρχη νομιζα οτι δεν θα τα καταφερνα, αλλα τελικα εκανα μεγαλο λαθος. Τα καταφερα και πολυ καλα μαλιστα. Απλα ΠΟΤΕ δεν ειχα προπαθησει, γιατι δεν ειχε χρειαστει.

Θελω να καταληξω, οτι στα μοναχοπαιδια ειδικα πρεπει να αφηνουμε λιγο παραπανω "χωρο" να βρουν τον εαυτο τους και τον χαρακτηρα τους, μεσα απο καθημερινα και απλα πραγματα.

Πιστευω οτι αν δεν ειχα δουλεψει εκει, εστω και για 5 μηνες που εμεινα, δεν θα ημουν ετσι. Οι υπολοιπες δουλειες που εκανα δεν ειχαν τοση συναναστροφη με κοσμο, οποτε δεν θα ειχα αυτη την ευκαιρια που ειχα στα mc donalds.

[mata]

Σαμ τέλεια τα κείμενα που μας παρέθεσες!!!!!!!Πλήρη σε ενημερωση και σε πολλά στοιχεία!!!!

Λείπει όμως κάτι........................................πώς πείθουμε τον άντρα μας.................................... Θύμωσα πάλι τώρα!!!!!!!!!!!!!!!!! Βρε τί τραβάω η καψερή η μάναααααααααααααααααααααααααααα..........

[ROULITSA]

Fivi τα ίδια πέρασα κι εγώ - κι άς μην είμαι μοναχοπαίδι- ήθελα να αποδείξω όλα αυτά που ανέφερες παραπάνω και γι'αυτό δούλευα τα καλοκαίρια από 14χρ

 

Παρόλα αυτά ήμουν πολύ κοιμισμένη μέχρι πρόσφατα δυστυχώς.

 

Αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν έχει σημασία άν είσαι ή όχι μοναχοπαίδι αλλά πώς οι γονείς έχουν γαλουχήσει τα παιδια τους.

 

Επίσης αυτό που θεωρώ προσόν στα περισσότερα μοναχοπαίδια (μπορεί όχι όλα) είναι ότι έχουν αυτοπεποίθηση. Αυτό μπορεί να τα βοηθήσει να καταφέρουν πολλά πράγματα.

 

Φιλιά

[νεφελη]

Αυτα γιατι εχω βαρεθει να ακουω να κανω κ δευτερο παιδι... Εχω ενα, το υπεραγαπω, θα της δωσω τα παντα κ αισθανομαι απολυτα πληρης κ ευτυχισμενη. Κ η οικογενεια μου ειναι ολοκληρωμενη κ δεν της λειπει τιποτα!!

Δε λεω οτι για το παιδι δεν ειναι ισως καλο να εχει παρεα. Το εχω σκεφτει πολυ. Ομως δε ξερω αν μπορω να περασω τα ιδια παλι (οσο εγωιστικο κ αν ακουγεται αυτο). Κ εξαλλου αν εχω κ αλλα παιδια θα μπορεσω κ οικονομικα να τους δωσω οσα θελω??

Το μονο που πραγματικα με τρομαζει ειναι μην παθει κατι η μικρουλα μου.. Εκει θα τρελαθω.. Αλλα παλι δεν κανεις δευτερο παιδι για να εχεις στηριγμα...

Δε ξερω τι θα κανω τελικα κ ποτε. Παντως κ με ενα παιδι μια χαρα οικογενεια ειμαστε κ ειμαι σιγουρη οτι η μικρουλα μας θα βγει ισορροπημενη κ ευτυχισμενη, εστω κ αν δεν πληρουμε τις προυποθεσεις της τελειας (αριθμητικα) οικογενειας... Το θεμα ειναι το πως μεγαλωνεις ενα παιδι κ τι του δινεις, ειτε εχεις ενα ειτε πεντε!

[Μαριλίνα]

Καλημέρα!!

Είμαι μοναχοπαίδι, και μάλιστα με χωρισμένους γονείς, το μοναδικό εγγόνι από την πλευρά του πατέρα μου, με πρόσεχε και μία χωρισμένη θεία μου... κοινώς... το κακομαθημένο!!

Να σας πω την εμπειρία μου:

- Λόγω της υπερπροστασίας του πατέρα μου, αφού μεγάλωσα αρκετά άρχισα να παίρνω πρωτοβουλίες κλπ. Ακόμα και σήμερα νιώθω... πως να το πω... πιο ανίσχυρη.

- Δεν έμαθα εύκολα να μοιράζομαι. Έζησα τα φοιτητικά χρόνια σε φοιτητική εστία. Με την παρέα μου είχαμε όλοι κλειδιά όλων και μας φαινόταν φυσικό να μπαίνουμε ο ένας στο δωμάτιο του άλλου και να δανειζόμαστε πράγματα. Ομολογώ - με ντροπή - ότι ποτέ δεν το συνήθισα και ότι κατά βάθος με πείραζε πάντοτε να μοιράζομαι τα πράγματά μου.

- Δεν έμαθα εύκολα ότι δεν περνάει πάντα το δικό μου. Όπως σκεφτόμουνα και τότε (στα φοιτητικά μου χρόνια) αν έλεγα πάντοτε τη δυσαρέσκειά μου θα κατέληγα τελείως μόνη μου, λόγω του ότι κατά βάθος ήθελα να περνάει πάντα το δικό μου (έτσι είχα μάθει σπίτι μου).

- Προσγειώνεται ένα μοναχοπαίδι πιο δύσκολα στην πραγματικότητα. Ότι, δηλαδή, δεν είναι το κέντρο του κόσμου, όπως είναι σπίτι του. Ακόμα και σήμερα, με "χαλάει" που δεν είμαι "το κέντρο του κόσμου" για τον άντρα μου.

- Να αναφέρω και το αίσθημα της ασφάλειας: ειδικά πριν κάνω δική μου οικογένεια με διακατείχε το αίσθημα ότι αν "φύγουν" οι γονείς μου (υγιέστατοι και οι δύο) θα μείνω τελείως μόνη μου. Δλδ καλά τα ξαδέλφια και οι φίλοι, αλλά δεν είναι δικοί σου άνθρωποι. Και πιστεύω ότι όσο μεγαλύτεροι κάνουμε παιδιά τόσο πιο έντονο το συναίσθημα.

- Επειδή είχα προβλήματα με το σύζυγο, το σκεφτόμουνα σοβαρά για δεύτερο παιδί. Να αναφέρω ότι ο σύζυγος έχει πολλά αδέλφια. Μία μέρα, λοιπόν, ήμασταν όλοι μαζεμένοι, τσακώθηκαν για ένα σοβαρό θέμα η αδελφή του και ο - επίσης μοναχοπαίδι - γαμπρός του και έπεσαν όλοι να τον φάνε. τότε σκέφτημα: Δεν θα αφήσω το παιδί μου έρμαιο στα αδέλφια της άλλης... Τώρα προσπαθούμε για το δεύτερο...

 

Η επιλογή του κάθε ανθρώπου και της κάθε οικογένειας είναι σεβαστή.

Πάντως εμένα ακόμα και σήμερα μου λείπει ένα αδελφάκι και ακόμα το "χτυπάω" στους γονείς μου.

Προσωπικά, εκτός και αν δεν έρθει με τίποτα δεύτερο, το παιδί μου δεν νοούμαι να το αφήσω μόνο του. Ξέρω ότι θα κουραστώ πολύ - άντρες, τι να πεις - ξέρω ότι θα στριμωχτούμε οικονομικά, αλλά νομίζω ότι είναι το καλύτερο δώρο που μπορώ να κάνω στο παιδί μου!!

[ROULITSA]

Αυτα γιατι εχω βαρεθει να ακουω να κανω κ δευτερο παιδι... Εχω ενα, το υπεραγαπω, θα της δωσω τα παντα κ αισθανομαι απολυτα πληρης κ ευτυχισμενη. Κ η οικογενεια μου ειναι ολοκληρωμενη κ δεν της λειπει τιποτα!!

Δε λεω οτι για το παιδι δεν ειναι ισως καλο να εχει παρεα. Το εχω σκεφτει πολυ. Ομως δε ξερω αν μπορω να περασω τα ιδια παλι (οσο εγωιστικο κ αν ακουγεται αυτο). Κ εξαλλου αν εχω κ αλλα παιδια θα μπορεσω κ οικονομικα να τους δωσω οσα θελω??

Το μονο που πραγματικα με τρομαζει ειναι μην παθει κατι η μικρουλα μου.. Εκει θα τρελαθω.. Αλλα παλι δεν κανεις δευτερο παιδι για να εχεις στηριγμα...

Δε ξερω τι θα κανω τελικα κ ποτε. Παντως κ με ενα παιδι μια χαρα οικογενεια ειμαστε κ ειμαι σιγουρη οτι η μικρουλα μας θα βγει ισορροπημενη κ ευτυχισμενη, εστω κ αν δεν πληρουμε τις προυποθεσεις της τελειας (αριθμητικα) οικογενειας... Το θεμα ειναι το πως μεγαλωνεις ενα παιδι κ τι του δινεις, ειτε εχεις ενα ειτε πεντε!

 

 

Συμφωνώ

[vasdeli]

Η αδελφική σχέση είναι η πιο μακροχρόνια σχέση όλων, αν το καλοσκεφτούμε.

Μόνο αυτό, τίποτα άλλο.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

[agentP]

Η αδελφική σχέση είναι η πιο μακροχρόνια σχέση όλων, αν το καλοσκεφτούμε.

Μόνο αυτό, τίποτα άλλο.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Συμφωνώ απόλυτα. Σε μια εποχή εγωισμού και μοναξιάς το καλύτερο δώρο που έχω κάνει στα παιδιά μου είναι τ' αδέρφια τους.

Κι εγώ η ίδια δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τις αδερφές μου.

Το παιχνίδι μαζί, οι συνομωτικές σκανταλιές, οι εκμυστηρεύσεις στην εφηβεία, οι συμβουλές όταν ξεκινάς την ενήλικη ζωή, η συμπαράσταση στην αρρώστια και τον χαμό του γονιού, το να έχεις θείους - θείες για τα παιδιά σου, είναι ανεκτίμητα.

Αξίζει να ταλαιπωρηθώ λίγο παραπάνω για να τους προσφέρω αυτή την προοπτική.

Μπορείς βέβαια να υποκαταστήσεις πολλά από τα παραπάνω με τους φίλους, αλλά νομίζω ότι δεν είναι το ίδιο, γιατί τους φίλους τους γνωρίζεις κατά περιόδους στη ζωή σου, ερχονται και φεύγουν δεν είναι κάποιοι που έχετε μοιραστεί το ίδιο σπίτι.

[ROULITSA]

Και βέβαια το καλύτερο δώρο που έχετε κάνει στα παιδιά σας είναι τα αδέλφια τους.

 

Όμως αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι και στο μέλλον όλα τα αδέλφια τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. Και έχω ένα πολύ τρανταχτό παράδειγμα. Ο παππούς μου είχε πολλά αδέλφια. Οι γονείς τους είχαν την φαϊνή ιδέα να αφήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε όλα τα παιδιά. Με αποτέλεσμα τα 2 αγόρια που έμεναν και στο ίδιο χωριό να πιάνονται στα χέρια και στο τέλος να μην μιλούν σαν να ήταν οι χειρότεροι εχθροί. Ακόμη και στην κηδεία του παππού μου ο αδελφός του δεν φάνηκε και ας ήταν το νεκροταφείο 2 βήματα από το σπίτι του.

 

Βέβαια αυτό δεν σήμαίνει ότι δεν θα κάνει όποιος θέλει κι άλλα παιδιά - προς Θεού- υπάρχουν αδέλφια που είναι όντως πολύ πολύ δεμένα, όμως σαφέστατα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.

 

Σημασία έχει αν ο οποιοσδήποτε που θέλει να κάνει κι άλλα παιδιά αντέχει το οικονομικό κόστος (κακά τα ψέμματα έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα σήμερα δεν αντέχει η τσέπη όλων μας το ίδιο), αν μπορεί να είναι εκεί για να τα μεγαλώσει (ή απλά λείπει όλη μέρα στην δουλειά και τα βλέπει ένα σαβ/κο), αν είναι έτοιμος για αυτό, (συναισθηματικά, αν τα πηγαίνει καλά με τον σύντροφό του κτλ)

 

Ο ερχομός του κάθε παιδιού στον κόσμο (είτε είναι το πρώτο είτε το δεύτερο κτλ) είναι πολύ σημαντική απόφαση και θα πρέπει να λαμβάνεται μετά από ώριμη σκέψη.

[vasdeli]

Δεν πρόκειται ποτέ να συγκλίνουν οι απόξεις μας.Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε.Κάθε φορά που ακούω για το οικονομικό λέω....άντε πάλι τα ίδια!

Ζούμε σε έναν κόσμο ευμάρειας,όπου η πιο σημαντική φροντίδα προς το παιδί μας είναι να του δώσουμε τα πάντα( και συνήθως αυτό τα πάντα έχει να κάνει με υλικά αγαθά).Πραγματικά εγωιστικό!

Γνώμη μου πάντα.

[akamatra]

Καλημέρα...

Δεν μπόρεσα να διαβάσω όλα αυτά αλλά θα το κάνω αργότερα...

Εγώ έχω δύο αδέρφια...

Όταν γέννησα το γιο μου ήθελα να κάνω και άλλα παιδάκια...

Πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος διορίστηκα, έφυγα με το παιδί και περασαμε δύσκολα... Μετά προβλήματα υγείας...

Ούτε σκέψη για δευτερο παιδί... Αλλοι δεν έχουν κανένα...

Οσες φίλες και συναδέλφισσες ήταν μοναχοπαίδια καθημερινά μου τόνιζαν να μην αφήσω το παιδί χωρίς αδελφάκι.. Δεν το καταλάβαινα γιατί νόμιζα ότι είναι πιο ευτυχισμένα τα μοναχοπαίδια... Τελικά μετά από 10 χρόνια ήρθε απροσμενα το αδερφάκι...

Η ευτυχία του γιου δεν περιγράφεται... Τώρα με παρακαλάει να προσπαθήσω για τρίτο παιδί...

Βεβαια η διαφορά είναι μεγάλη...αλλά και πάλι αξίζει...