μοναχοπαιδι...

[MY TREASURE]

Διαφωνω με αυτη την τετριμενη εκφραση. Τα ΠΑΙΔΙΑ δεν ειναι ΔΩΡΑ......ειναι ανθρωποι...και αν η μανα κρινει οτι δεν σηκωνει να μεγαλωσει αλλο ΑΝΘΡΩΠΟ οχι ΔΩΡΟ, τοτε να μην το κανει. Το παιδι της δεν θα παθει τπτ πιστεψε με. Ουτε εγω επαθα ουτε το παιδι μου θα παθει........πωπω......δλδ.....

 

Tο "δώρο" είναι σχήμα λόγου, προφανώς δεν παθαίνουν "κάτι" τα μοναχοπαίδια αν οι γονείς ξέρουν και μπορουν να τους καλυψουν το κενο.

[val80]

δεν ξέρω εάν θα κάνω 2ο παιδί είναι νωρίς ακόμα. Έχω ακούσει διάφορες απόψεις, όχι μην το αφήσεις μόνο του να του κάνεις ένα αδελφάκι και τέτοια. Η πλάκα είναι ότι διαβάζοντας κάποια βιβλία υπάρχει και η άποψη ότι το πρώτο παιδί ζηλέυει και ανταγωνίζεται το δεύτερο, και γενικά παθαίνει κάτι όταν σε βλέπει, η δική του η μάνα να κοιτάει άλλο μωρό.

Ξέρω μοναχοπαίδια που ήταν πολύ κοινωνικά και δραστήρια, άλλα ήταν πιο εγωιστές. Ξέρω όμως και παιδιά με 2 και 3 αδέλφια που είναι πολύ επιθετικά και κτητικά. Νομίζω ότι βασικό ρόλο παίζουν, και εδώ, οι γονείς και η διαπαιδαγώγιση των μικρών μας.

 

Πάντα ήθελα 4 παιδάκια

[jenny_v]

όλο τον κόσμο να χαρίσεις σ' ένα παιδί, το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να του προσφέρεις είναι ένα αδελφάκι.

όσο μικρότερη η διαφορά τόσο καλύτερα για τα παιδιά.

για τους γονείς ειναι δύσκολα, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο.

 

Αντε μαθε να διαβαζεις τα θεματα κ μετα γραφε. Αντε !

[angel306]

Κολλήματα που έχει ο κόσμος!!!εγώ λίγο καιρό μετά που γέννησα και άρχισαν να έρχονται συγγενείς κτλ οι περισσότεροι μου έλεγαν "να σου ζήσει,άντε τώρα και με ένα δεύτερο η με ένα αγοράκι" μιας και έκανα κορίτσι....πολύ μου την σπάνε κάτι τέτοιοι,σε κατακρίνουν για τα πάντα.

Προσωπικά θα ήθελα και άλλο παιδάκι,όχι για να έχει η κόρη μου παρέα,αλλά για μένα επειδή το θέλω.θα δείξει στη πορεία αν θα γίνει

[Perifanos pateras]

Εχουμε μια κορη 13 μηνων, μας πιεζουν ολοι για 2ο (γιατι κοιτα την ποσο ομορφη ειναι, καντε και ενα ακομα) λες θα ανοιξουμε γραφειο φωτομοντελων!

 

Μεχρι στιγμης ειμαστε απολυτα ικανοποιημενοι μονο με την μια, και οπως ειπαν και αλλοι γονεις ηδη, ειναι η ποιοτητα ζωης που σκεφτομαστε, ισως να ακουγεται εγωιστικο αλλα.....ετσι σκεφτομαστε προς το παρον. Εκτος του οτι το να ξαναπερασουμε ολη αυτην την διαδικασια, εγκυμοσυνη, τοκετος, λοχεία μας φαινεται τρελό!

 

Θελω να δωσω στην μικρη μου τα παντα, θα "κακομαθει"? οχι αν ειναι στο χερι μου. Θελω να την σπουδασω στο καλυτερο πανεπιστημιο αν ειναι δυνατον, θελω να της παρεχω οικονομικη ασφαλεια. Αν ερθει και 2 παιδακι, εκει θα ειναι τα παραπανω δια του 2!

 

Τωρα πηγαινομε σε ενα εστιατοριο με την γυναικα μου και την κορη μου και ειμαστε μια χαρα, ουτε το μωρο κουραζεται, ουτε εμεις, ουτε μας ακουει ολο το μαγαζι. Πηγαινουμε παντου, εχουμε τον κυκλο μας (κυριως αλλοι γονεις με παιδακια)και δεν στερουμαστε τιποτα. Πιστευω οτι με ενα 2ο παιδακι δεν θα ηταν τοσο ευκολα τα πραγματα.

[ster]

Και εγώ έχω ένα κοριτσάκι 15 μηνών τώρα και αποφασίσαμε με τον άντρα μου να μην κάνουμε δεύτερο για πολλούς λόγους. Θέλω να ρωτήσω τις μανούλες που έχουν επίσης μοναχοπαίδι. Τι πρέπει να προσέξω στο μεγάλωμά της, πώς να δραστηριοποιηθώ ώστε εκείνη να γίνει κοινωνική και να μην είναι κολλημένη στην μαμά και στον μπαμπά μεγαλώνοντας. Αν και τώρα είναι πολύ κοινωνική, την πάω στις κούνιες και στα πάρκα και όλο πάει και πλησιάζει τα παιδάκια, θέλει να έχει επαφές. Αλλά στον κύκλο μου εκτός από δύο ξαδερφάκια που έχει, δεν υπάρχει άλλος με παιδάκια. Συμβουλέψτε με λίγο ρε κορίτσια.

[mirtoula4]

όλο τον κόσμο να χαρίσεις σ' ένα παιδί, το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να του προσφέρεις είναι ένα αδελφάκι.

όσο μικρότερη η διαφορά τόσο καλύτερα για τα παιδιά.

για τους γονείς ειναι δύσκολα, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Συμφωνώ!Οσο για τους γονείς και ενα να χουν και δυο να χουν πάλι δύσκολα είναι, ε ας δυσκολευτούμε κ σε κάτι, σε ποιον αρέσουν άλλωστε τα εύκολα!!

[ster]

Συγνώμη αλλά το ερώτημα της θεματοθέτριας είναι άλλο και είσαι εκτός θέματος. Το ίδιο ακριβώς ρωτώ και εγώ. Πώς να μεγαλώσω σωστά ένα μοναχοπαίδι, όχι για το αν πρέπει ή όχι να του κάνω αδερφάκι.

[Unpluged]

Αν απευθύνεις την ερώτησή σου σε μαμάδες που έχουν μοναχοπαίδια, δεν θα μάθεις κάτι καινούργιο.;)

Εγώ, πάντως, παρατηρώντας φιλικές οικογένειες με ένα παιδί, μπορώ να σου δώσω τη εξής συμβουλή:

Να το μεγαλώσεις σαν να είναι μοναδικό στον κόσμο για σένα αλλά όχι το μοναδικό στον κόσμο

Να το μεγαλώσεις σαν να είναι το κέντρο του δικού σου κόσμου αλλά όχι το κέντρο του κόσμου όλου.

 

Αυτό βέβαια ισχύει και για τις άλλες οικογένειες που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά. Όμως για εμάς είναι ευκολότερο να τα εφαρμόσουμε αυτά. Για τους γονείς με ένα παιδί, είναι πιο δύσκολο και το ... χάνουν στην λεπτομέρεια.

[ΜΑΡΙΤΑ]

Ωραίο θέμα αν και οι οφ τόπικ απαντήσεις δε το άφησε να αναπτυχθεί σωστά.

 

Εμείς ξεπεράσαμε το θέμα θέλω αδερφάκι, το είχαμε λίγο έντονο εκεί γύρω στα 3 της....τώρα που είναι πιο μεγάλη της έχουμε εξηγήσει ότι δεν έχουν όλα τα παιδάκια αδερφάκια και το πιθανότερο είναι να μην κάνουμε άλλο μωράκι. Φαίνεται να το δέχεται και δε μας ζητάει πια.

 

Τον τελευταίο καιρό όμως, και ενώ κοιμάται στο δωμάτιό της από μικρή μόνη της, αρχίζει και ψιλογκρινιάζει ότι θέλει να είναι στο δωμάτιο μας και ότι δεν είναι σωστό που είμαστε οι 2 μας (μαμάς και μπαμπάς) μαζί και αυτή μόνη της.

Το περιμέναμε ότι θα έρθει κάποια στιγμη και θα το πει αυτό αλλά όσο να ναι σε πληγώνει να το ακούς. Εσείς το περάσατε αυτό; Πως το χειριστηκατε;

 

Γενικά ασχολούμαστε αρκετά μαζί της αλλά παίζει και μόνη της στο δωμάτιό της πολύ.

Έχει προσκολληθεί όμως πάνω μου τον τελευταίο καιρό, ίσως και λόγω καλοκαιριού που είμασταν όλη μέρα μαζί για 3μηνες ή επειδη είναι κορίτσι; δε ξέρω αλλά τρελαίνεται να κάνει ό,τι κάνω εγώ.

Ευτυχώς είναι ανεξάρτητη και μοιράζεται αρκετά τα πράγματά της και προσπαθούμε όσο μπορούμε να μην είμαστε προσκολλημένοι πάνω της, να της δίνουμε χώρο και να μην την καταπιέζουμε αλλά δεν είναι πάντα εύκολο ειδικά για εμένα. Νομίζω ότι η υπερβολική μου προσοχή συν οι φόβοι μου την πνίγουν μερικές φορές....για ρίξτε ιδέες πως θα απαλλαγώ από αυτό για να μην πνίγω το παιδί.

Και ό,τι άλλο χρήσιμο πιστεύετε ότι υπάρχει για τα μοναχοπαίδια βέβαια!

[namar]

ΜΑΡΙΤΑ καλησπερα

εχω κι εγω ενα κοριτσακι το οποιο ειναι 4,5 χρονων και επειδη ειμαστε σε διασταση μετον αντρα μου αποκλειεται να αποκτησει αδερφακι. στην δικη μας περιπτωση η μικρη εδω και 2 χρονια ζηταει αδερφακι χωρις σταματημο. ομως επειδη ειμαι κι εγω μαναχοκορη κι εχω βιωσει η ιδια αυτη την αναγκη εχω να σου πω οτι, μεγαλωνοντας η μικρη θα το ξεπερασει απλα θα εχει παντα περισσοτερη αναγκη απο φιλους. το συναισθημα της φιλιας στα μοναχοπαιδια ειναι πολυ σημαντικο. ειμαι 37 χρονων και δεν εχω νιωσει μονη μου ποτε χαρη στις πολυ δυνατες φιλιες που δημιουργησα. εκεινο που κανω εγω με την δικη μου μικρη ειναι να την στελνω σε πολλες δραστηριοτητες ωστε να ερχεται συνεχεια σε επαφη με παιδακια και να αποκτα κοινωνικοτητα. επισης προσπαθω να κραταω σταθερες σχεσεις με παιδακια της ηλικιας της που τα θεωρει φιλους της και να τα συνανταμε συχνα.

[babycobra]

θα σας πω επαγγελματική άποψη, φιλης νηπιαγωγου..η πλειοψηφία των μοναχοπαιδιών ζητάνε αδελφάκι..επίσης η μεγάλη η δικιά μου αισθάνεται μοναξιά και έρχεται στο κρεβάτι μας, μάλλον η ενός χρόνου αδελφή της είναι αόρατη..

έχω στον κύκλο μου μοναχοπαίδια, άλλα εγωκεντρικά γιατί έτσι τα μεγάλωσαν , άλλα δυναμικά που πατησανε στα πόδια τους.παλιος μαθητής μου με φοβερή οικονομική ανεση, δούλευε σερβιτόρος το καλοκαίρι στην ταβέρνα θείου -επιλογή του πατέρα του- απίστευτα ισορροπημένος, από τους πρώτους στο παν/μιο και τώρα ζει και δουλεύει στην αγγλία εντελώς ανεξάρτητος έχοντας κάνει διδακτορικό

εχω και γνωστή ετών σαραντα που δεν δουλεύει και τη συντηρούν οι συνταξιούχοι γονείς ογδοντάχρονοι..

τα μοναχοπαιδια θέλουν ΄χωρο , φίλους, παρέες δραστηριοτητες το σπιτι γεμάτο φίλους τους γίνεται...ε αυτό..να τα χαίρεστε τα ένα ίσον κανένα παιδάκια σας (έλεος τι λεει το στομα του καθενός)

[ΜΑΡΙΤΑ]

ευχαριστώ κορίτσια για τις απαντήσεις σας!

namar εμάς έχει σταματήσει πια να μας ζητάει αδερφάκι, θεώρησα σωστό να τις ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θα κάνουμε άλλο παιδάκι για να μη το περιμένει και στεναχωριέται.

Και φαίνεται να το έχει δεχτεί καλά (όσο μπορεί να είναι το καλά, έτσι και αλλιώς δε μπορεί να συγκρίνει αφού δε το έχει ζήσει).

γενικά είναι ένα ισορροπημένο παιδί και μπορώ να πω ότι έχω γνωρίσει παιδιά συνομήλικα τις κόρης μου με αδέρφια, πολύ πιο κακομαθημένα/απαιτητικά/δύσκολα από το δικό μου μοναχοπαίδι.

Κάνουμε από πέρυσι κάποιες δραστηριότητες (και μάλιστα την μία από τις δραστηριότητες την επιλέξαμε για να είμαστε μαζί με τον φίλο μας που φέτος πήγε α δημοτικού και τον χάσαμε από το σχολείο μας)

babycobra το ξέρω ότι παίζει μεγάλο ρόλο πως συμπεριφέρεσαι στο παιδί προκειμένου να γίνει ανεξάρτητο και κοινωνικό, να στηρίζεται στις δυνάμεις του, ικανό να καταφέρει τα πάντα. Αυτό φυσικά ισχύει για όσα παιδιά και αν κάνεις, όχι μόνο δηλαδή αν έχεις αδέρφια ή όχι. Καταλαβαίνω όμως πως το λες, αν γαντζωθείς πάνω του δε θα γίνει καθόλου δυναμικό και τολμηρό, το παλεύω λίγο αυτό και προσπαθώ να τις κρύβω την τρομερή αδυναμία που της έχω.

Ευτυχώς το ξεπεράσαμε το στάδιο τής παρέας στο δωμάτιο (έπαιξε ρόλο ότι το καλοκαίρι κοιμόμασταν 1 1/2 μήνα σε ένα δωμάτιο μαζί), στο κρεβάτι μας έρχεται μόνο αν δει κάποιον εφιάλτη και αυτό μία στο τόσο.

Το παλεύουμε βρε κορίτσια να κάνουμε ένα ισορροπημένο παιδί και δεν θα ήθελα να νιώθει μοναξιά για αυτό και προσπαθούμε να έχει τους φίλους τις σπίτι μας, να κάνουμε πράματα παρέα και απλά ελπίζουμε να τα καταφέρουμε.

[ΜΑΡΙΤΑ]

θ

τα μοναχοπαιδια θέλουν ΄χωρο , φίλους, παρέες δραστηριοτητες το σπιτι γεμάτο φίλους τους γίνεται...ε αυτό..να τα χαίρεστε τα ένα ίσον κανένα παιδάκια σας (έλεος τι λεει το στομα του καθενός)

 

πολύ σωστά αυτά που λες!πρέπει να το κάνουμε μότο!!

[ΜΑΡΙΑΛ]

οι συμβουλές μου για τους γονείς ενος παιδιού είναι εξείς:

 

προσπαθήστε να δώσετε στο παιδί σας έναν σταθερό καλήτερο φίλο (ιδανικά και αυτός μοναχοπαίδι ώστε να βρει εκεί το παιδί έναν"αδερφό" )... να κάνετε και σεις παρέα με τους γονείς του και να προσπαθείτε να τον έχετε όσο τον δυνατόν ποιο κοντά και μέσα στο σπίτι σας (και να μην τον βλέπει το παιδί μόνο στο σχολείο)

να πηγαίνουν τα παιδιά μαζί εξοσχολικές δραστηριότητες, να κοιμούνται ο ένας στο σπίτι του άλλου συχνά, να τον πέρνετε μαζί στις βόλτες σας και ίσως αργότερα να τον πέρνετε μαζί και στις διακόπες σας , έτσι τα παιδια θα μοιράζονται πολλές κοινές εμπειρίες και η σχέση τους θα δυναμώνει...

 

να αφήνετε το παιδί από πολύ μικρή ηλικία να αυτοεξυπηρετείται μην πέσετε στην παγίδα "αφού μπορώ να του δέσω τα κορδόνια γιατί να ταλεπωρηθεί αυτος 5 λεπτά παλεύοντας... " , είναι συμαντική η ανεξαρτησία για τα παιδιά και τα μοναχοπαίδια συχνά συσκολεύονται περισσότερο (αυτό εξηπακούεται και για μεγαλύτερες ηλικίες, πχ όταν περάσει σε πανεπιστήμιο μακρία από την πόλη διαμονή σας, μην μετακομήσετε μαζί του επειδή μπορείτε... μια χαρά θα τα καταφ'ερει μόνο του )

 

μην το καθαρίζετε συνέχεια, μην το κηνυγάτε από πίσω με το μωρομάντηλο, ας μείνει λίγο και με σκονισμένα χεράκια στις κούνιες... (αυτό υσχύει και για άλλες φροντίδες πχ φαγητό εξαιρετική προσκόληση σε υγείνα για παράδειγμα, μπάνιο δυο φορές τη μέρα, καθαρά ρούχα συνέχεια κ.α.)

 

να μιλάτε πολύ μαζί του (μόνο εσάς έχει για να ανοιχτεί)

 

να διατηρείεται ουσιαστικές και όχι τυπικές σχέσεις με την ευρύτερη οικογένεια σας

 

εξυγήστε του γιατί κάνατε την επιλογή να κάνετε ένα μόνο παιδί (ηλικία γυναίκας, δαιζύγειο, οικονομικοί λόγοι, υπογονιμότητα, άλλοι)

 

αυτές είναι οι συμβουλέ που διαμόρφωσα παρατηρόντας οικογένειες με ένα παιδί και τα λάθη που έκαναν (σύμφωνα με τη δικιά μου λογική βέβαια)

[linav]

Eμείς πάντως κάναμε δεύτερο παιδί γιατί το θέλαμε, δεν μπήκαμε καν στην διαδικασία του να σκεφτούμε ότι θα κακομάθουμε το παιδί μας αν είναι μοναχοπαίδι ούτε ότι θα αισθάνεται μοναξιά χωρίς αδέρφια. Βέβαια τώρα μπορώ να κάνω την σύγκριση του πώς θα ήταν η μεγάλη μας κόρη με ή χωρίς συντροφιά.

[SWEET]

Αχχχχ... Υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα δυστυχως η κορη μου να μεινει μοναχοπαιδι λογω υπογονιμοτητας. Με στενοχωρει αρκετα, γιατι εγω με την αδερφη μου εχουμε φοβερη σχεση και νιωθω οτι θα της στερησω κατι πολυ σημαντικο. Δεν μπορουμε ομως να τα εχουμε ολα δικα μας. Ελπιζω να βρει πολυ καλες φιλες,και θα εχει σε λιγο καιρο και την ξαδερφουλα της. Την εχουμε κακομαθει λιγο γιατι ειμαστε ολοι, γονεις παππουδες γιαγιαδες θειοι, ολοι απο πανω της και σιγουρα νομιζει οτι ειναι το κεντρο του κοσμου, αλλα θελω να πιστευω οτι της βαζουμε ορια, τουλαχιστο προσπαθουμε!

[viki35]

Εγω ειμαι μοναχοπαιδι κακομαθημενο παλαι ποτε βεβαια , εχω ομως 3 παιδια. Ως παιδι μου ελειπε μεν η παρεα αλλα δεν κακοπερνουσα , ολη η οικογενεια ηταν απο πανω μου , δωρα κτλ , μεγαλωνοντας εκανα πολλες μα πολλεςςςς φιλιες απο τις οποιες τελικ μεινανε ελαχιστες , πλεον ειμαι απολυτα καλα που δεν ειχα αδελφια . Μου αρεσει πολυ . Τα 3 παιδια τα εκανα για τον εαυτο μου , ποτε δεν σκεφτηκα να κανω 2ο παιδι για να εχει παρεα το 1ο , πως θα μπορουσα να προσβαλω ετσι το 2ο παιδι μου . Στα παιδια μου και τα 3 εχω τρελλη και απολυτη αδυναμια , με κανουνε οτι θελουνε και μπορω να πω οτι ειναι κακομαθημενα , μεχρι ενος σημειου φυσικα , τους βαζω ορια οπως θα εβαζα και σε 1 μονο . Η αγαπη πολλαπλασιαζεται δεν διαιρειτε ποτε . Οτι κανω για το 1 κανω και για τα αλλα 2 . Απο παιχνιδια γινεται ενας πανικος σπιτι , στη μετακομιση ειχαμε 10 κιβωτια παιχνιδια . Βεβαια πλεον δεν τους αγοραζω αλλα για μεγαλο χρονικο , ομως για να παι3ουμε με τα ηδη υπαρχον. Ποτε δεν τα ξεχωρισα , ποτε δεν μοιρασα την αγαπη μου , ποτε δεν εδει3α αδυναμιες σε ενα μονο. Βασικα πριν γεννηθει η μεσαια , η κορη μου φοβομουνα , δεν ηξερα αμα θα μπορεσω να την αγαπησω το ιδιο με το γιο μου , ομως ειναι κατι που ερχεται φυσικα . Ειμαι απο πανω και απο τους 3 σε οτι και αν κανουνε, δεν μπορω να πω ψεμματα ειναι κουραστικο αλλα για μενα ειναι απαραιτητο . Οποτε και η εμπειρια σαν μοναχοπαιδι ηταν καλη για μενα , και η εμπειρια με 3 παιδια ειναι καλη , δηαλδη για να ειμαι ειλικρινης οπως ηταν ολοι πανω απο μενα , ειμαστε τωρα πανω απο τα παιδια μας εμεις .

[menia21]

Εμείς έχουμε ένα μπέμπαρο που κάνει για δέκα! Βοήθεια καμία, με τις δουλειές μας έχουμε ζοριστεί και κατά συνέπεια δεν βλεπόμαστε και πολύ με τον άντρα μου... Δηλαδή άμα κάναμε και δεύτερο, πάει.. Εγώ πλέον έχω αποφασίσει ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα για να κάνω δεύτερο, και στην τελική όσες περιπτώσεις μοναχοπαιδιών ξέρω δεν είναι δα και προβληματικές. Ισα ίσα. Σημασία έχει να μην τα παραχαϊδεύουν οι γονείς. Διότι όταν αύριο θα βγουν στην κοινωνία, θα πρέπει να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες.

Στο θέμα μας τώρα. Εμάς ο μικρός είναι περίπου 21 μηνών, υπερβολικά ζωηρός και φωνακλάς. Οταν δεν του κάνουμε ένα χατήρι γίνεται απίστευτος σαματάς, μερικές φορές κάνει και εμετό από τα νεύρα του. Ομως αυτό είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Πάντα ήταν νευρικό παιδί (σαν τη μάνα του). Οπότε πλέον όταν αρχίζει το σόου με τις φωνές, κάνω ότι δεν του δίνω σημασία. Είναι δύσκολο αλλά πρέπει να γίνει. Επίσης όταν βρίσκεται με άλλα παιδιά, προσπαθώ να τον κάνω να μοιράζεται τα παιχνίδια του και όχι να τα θέλει όλα δικά του. Δεν θεωρώ ότι τον έχουμε κακομάθει, αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς. Γενικά, δεν υπάρχει κάποια συνταγή, το κάθε παιδί θέλει τον τρόπο του. Σημασία έχει το παιδί να βιώσει την αγάπη των γονιών του και οι γονείς να μην το κλείσουν σε μια γυάλα υπερπροστατευτισμού.

[namar]

menia21 καλησπερα

συμφωνω μαζι σου οτι ειναι θεμα παιδιου και χαρακτηρα κι οχι οτι φταιει οτι ειναι μονο του. η μικρη μου εμενα ηταν παντα βολικη παρολο που ειναι μοναχοπαιδι. τωρα σχετικα με τα παιχνιδια του πιστευω οτι ειναι ηλικιακο το προβλημα, κι εμενα το περασε σε εκεινη την ηλικια και τωρα στα 4 μοιραζειται τα παντα!

πιατευω οτι δεν χρειαζεται να βαζουμε ταμπελες για να κρινουμε την καθε ανθρωπονη υπαρξη!