Unpluged

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    168
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

17 Neutral

Περισσότερα για την/τον Unpluged

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Έχεις δίκιο. Εμένα βέβαια με απασχολεί και η συμπεριφορά του καλού, που πρέπει να έχει απόλυτη συνείδηση του ότι είναι καλός και να μην αισθάνεται ανασφάλεια, ώστε να πρέπει να μειώσει κάποιον για να το αποδείξει. Και όλα αυτά ξεκινούν από την μικρή ηλικία. Που βλέπεις παιδάκια στην β' δημοτικού να συμπεριφέρονται σαν να ανταγωνίζονται για υψηλόβαθμη θέση σε πολυεθνική (άγχος, ξεσπάσματα θυμού, ψυχοσωματικά, νευρώσεις)......
  2. Διάβαζα με προσοχή τις απόψεις σας - είχα καιρό να μπω- και ξαφνικά τηλεφώνησε η κουμπάρα μου μου περιέγραφε με περηφάνια το πόσο καλή ήταν η βαφτιστήρα μου στην γιορτή του σχολείου, που δεν κατάφερα να πάω επειδή ήταν εκτός Αθηνών. Το κορίτσι της, που τελειώνει φέτος την στ δημοτικού είναι ένα χαρισματικό παιδί, πολύ προικισμένο, που ξεχωρίζει πάντα σε ό,τι και να συμμετέχει. Αφού μου έλεγε λοιπόν και εγώ καμάρωνα (ε, δεν μπορεί και το λάδι κάτι έχει κάνει) τελειώνει λέγοντας. 'Ηταν καταπληκτική. Καλά, τα άλλα ήταν χάλια'. Και τότε κατάλαβα πόσο πολύ έχουμε την ανάγκη να κατηγορήσουμε τα άλλα παιδιά για να αναδειχθεί το δικό μας, πόσο θεωρούμε ότι το να είμαστε εμείς καλοί, αυτομάτως οι άλλοι πρέπει να είναι χάλια κλπ. Αυτό βέβαια το άκουγε το παιδί, το οποίο μάθαινε ότι δεν είναι αρκετό να είσαι εξαιρετική, σημασία έχει να είσαι καλύτερη από τους άλλους. Αναρωτήθηκα πώς αυτό το κοριτσάκι θα κάνει γνήσιες φιλικές σχέσεις με τα άλλα παιδάκια στο σχολείο, αν ξέρει ότι 'απειλείται' από την επίδοσή τους. Αν πχ. κάποιο γίνει κάποια στιγμή εξ ίσου εξαιρετικό ή αν εκείνη κουραστεί κάποια στιγμή και δεν θέλει να είναι τέλεια σε όλα. Όλο αυτό μου θύμισε την τάση που βλέπω εδώ μέσω να υποτιμούμε τα παιδιά των άλλων.
  3. Ως μητέρα μεγαλύτερων παιδιών, θα ήθελα να σας θέσω μία άλλη διάσταση. Έχω δει παιδιά να είναι κακο-καλο μαθημένα και στη συνέχεια η πραγματικότητα του σχολείου, των ομάδων των άλλων παιδιών κλπ. να τα κάνει να προσαρμόζονται, να συμπεριφέρονται σωστά και εντάσσονται καλά σε αυτές. Έχω δει φίλους των παιδιών μου που δεν έλεγαν παρακαλώ κι ευχαριστώ να μετατρέπονται σε 'μικρούς κυρίους' επειδή είτε οι γονείς του εντόπισαν, είτε είδαν ποια είναι η συμπεριφορά που αποδίδει περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις. Είδα παιδιά που τα είχαν οι γονείς τους με το ζακετάκι, να ορθώνουν ανάστημα, όταν έβλεπαν ότι οι φίλοι τους ήταν πιο ανεξάρτητοι και αυτό τους άρεσε. Έχω δει και το αντίστροφο βέβαια. Κατά την γνώμη μου η μόνη μόνιμη βλάβη που μπορεί να υποστεί ένα παιδί σε μικρή ηλικία, η οποία δεν θα του επιτρέψει να κάνει ποτέ ανθρώπινες σχέσεις, και πραγματικά θα διαμορφώσει μία προβληματική προσωπικότητα είναι να μην του επιτρέψουν οι γονείς να δεθεί με άλλα παιδιά. Και για να το ξεκαθαρίσω, δεν εννοώ να μην το πηγαίνουν σε πάρτι και σε φίλους, αλλά να το κάνουν να πιστεύει ότι είναι ανώτερο από όλους τους άλλους και ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροι από αυτό. Πιστέψτε με, είναι η μάστιγα της εποχής μας. Βλέπεις παιδάκια ευγενικά, καλομαθημένα, που οι γονείς μιλάνε τόσο υποτιμητικά για τους φίλους τους, που τα οδηγούν να κάνουν μόνο επιφανειακές σχέσεις μαζί τους. Ο ένας τον παρασύρει, ο άλλος είναι κακός μαθητής, ο άλλος είναι μεν καλός αλλά οι γονείς πληρώνουν ιδιαίτερα κλπ κλπ. Το πρόβλημα θα αρχίσει κυρίως από το σχολείο που ξεκινάνε τα μου το πειράξανε, μου το προβάλανε, γιατί στο δικό μου έβαλε ο δάσκαλος 9 και στο άλλο 10 ενώ είχαν γράψει και τα δύο 9 στο διαγώνισμα (δευτέρα δημοτικού αυτά). Τέτοιο λιθοβόλημα στα άλλα παιδιά, που το -δικό μας- παιδί, νομίζει ότι συνεχώς το απειλούν οι άλλοι και συνέχεια συνωμοτούν εις βάρος του, ότι δεν υπάρχει χώρος για άλλα, γιατί δεν αρκεί να είναι καλός πρέπει να είναι και ο καλύτερος από τους άλλους, οι οποίοι του κλέβουν την επιτυχία μέσα από τα χέρια του. Και πάλι για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να μην καμαρώνουμε για τα παιδιά μας και φυσικά για μας είναι μοναδικά. καταλαβαίνετε την διαφορά. Αν δεν επιτρέψουμε στα παιδιά μας να χαίρονται με την χαρά και την επιτυχία του φίλου τους, δεν θα κάνουν φιλίες και οι ευγένεια, η ανεξαρτησία και τα άλλα skills που προσπαθούμε να τους δώσουμε θα είναι 'κυμβαλον αλαλάζον'

  4. Διαφημίσεις


  5. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Έχεις δίκιο. Τα παιδιά που δεν ακούνε το όχι μπορεί όμως να είναι και αυτα που οι γονείς τους επιβάλλουν πράγματα με αυταρχισμό ή δωροδοκία, οπότε σε περιβάλλοντα που δεν είναι αυταρχικά και δεν τα δωροδοκεί κανείς (γιατί βασικά είναι υποχρέωσή τους) δυσκολεύονται γιατί δεν έχουν αναπτύξει διαδικασία εφαρμογής ενός κανόνα. Επίσης είναι και παιδιά που μεγαλώνουν εκ των πραγμάτων με τρίτο πρόσωπο (γιαγιά, νταντά) γιατί οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες. Ε αυτοί οι γονείς, δεν μπορούν να τα 'κουλαντρίσουν' όταν είναι σε ελεύθερο περιβάλλον. Επίσης είναι παιδιά που έγιναν με δυσκολία, οι γονείς είναι μεγάλοι, τους δείχνουν αδυναμία, που ζουν σε δύσκολα οικογενειακά περιβάλλοντα κλπ. Θέλω να πω ότι ο κάθε γονιός κάνει το καλύτερο που μπορεί, από εκεί ξεκινώ εγώ.Βέβαια αν έχει κανείς τα άψογα παιδιά, που τα μεγαλώνει χωρίς φωνές και με ελάχιστες συγκρούσεις, μπορεί να μην μπορεί να το κατανοήσει αυτό. Εμείς (μιλάω για μένα και τον άντρα μου) όμως που έχουμε τις αδυναμίες μας, που βάζουμε και καμία φωνή, που τα παιδιά μας έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες, δείχνουμε κατανόηση. Και μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να δείχνουν κατανόηση. Γελάμε λίγο διακριτικά και περιμένουμε να περάσει, γιατί περνάει. τα πράγματα βρίσκουν την ισορροπία τους. τα παιδιά πάνε σχολείο, μαθαίνουν ότι δεν είναι πρίγκιπες και πριγκίπισσες (το είχε πει κάποτε κάποιος και είχαμε πέσει να τον φάμε) και τα περισσότερα γίνονται λειτουργικοί άνθρωποι. Κι εγώ θα την ανέβαλα την βόλτα μου νομίζω αν έβλεπα ότι στεναχωριόταν πολύ (όχι με μία απλή ενόχληση). Μέχρι να λύσω το θέμα φυσικά με κάποιον τρόπο....... Τώρα αν είναι από άποψη, τι να πω, εγω δεν ξέρω και τετοιους γονείς ώστε να έχω κάποια αναφορά, υπερβολικό μου φαίνεται να υποστηρίζει κάποιος σοβαρά την άποψη θα κάνουμε ό,τι θέλει το παιδί, για να μην στεναχωριέται.
  6. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Όχι. Όμως δεν είναι και 'φυσιολογικό' το παιδί να μην διαμαρτύρεται, όταν οι γονείς το αφήνουν και βγαίνουν. Επειδή ένα παιδάκι διαμαρτύρεται που οι γονείς βγαίνουν το βράδυ, δεν σημαίνει ότι κάνει κουμάντο στην οικογένεια. Και τι έχει κάνει αυτή η οικογένεια ώστε αυτό το παιδάκι να περάσει καλά όταν εκείνοι θα βγουν έξω; Ναι φυσικά δεν αποφασίζει το παιδί, αλλά είναι δική μας ευθύνη να μην νοιώσει το παιδί ότι το παρατάνε. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι το παρατάνε και κάποια παιδιά έχουν περισσότερες ανασφάλειες, μεγαλύτερη εξάρτηση από τους γονείς κλπ. Κι εγώ δεν θα στεναχωρούσα το παιδί για να βγω. Νομίζω ότι μπορεί να βρει κάτι ένας γονιός, για να αφήσει πίσω του ένα χαρούμενο παιδάκι....... Σας μιλάω εκ του ασφαλούς γιατί εμάς τα παιδιά πάντα προτιμούσαν να είναι με τις γιαγιάδες τους, παρά με μας, οπότε δεν έβλεπαν την ώρα να βγούμε. Για τώρα, που μένουν οι δύο τους στο σπίτι, δεν το συζητώ.....
  7. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Απολύτως σεβαστά όλα αυτά. Εσύ βγαίνεις πάντα με τον σύζυγο και τα παιδιά, εγώ αφήνω καμία φορά τα παιδιά στον σύζυγο για να βγω με καμία φίλη μου ή να πάω σε καμία επαγγελματική υποχρέωση αν βαριέται. Και θα φώναζα νταντά για να μην ξενυχτήσω τα παιδιά μου σε μία ανούσια γι αυτά και ακατάλληλη πολλές φορές διασκέδαση (εγώ πχ. φρικάρω όταν βλέπω 12χρονα να χορεύουν τσιφτετέλι), ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι δεν θα είχα να την πληρώσω για να βγω ραντεβουδάκι με τον άντρα μου. Εννοείται σε τραπέζι στενού φίλου πάμε με τα παιδιά μας, εφόσον πάνε και οι άλλοι. Κανείς δεν κάνει λάθος κανείς δεν κάνει σωστά.
  8. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Και πάλι προσπαθούμε να βάλουμε κάτω από έναν κανόνα μία μεγάλη γκάμα από περιπτώσεις. Στον γάμο του ξαδέλφου, του θείου, της αγαπημένης φίλης, ναι φυσικά θα τα πάρω (με μισή καρδιά γιατί δεν θεωρώ ότι ένα τραπέζι γάμου είναι χώρος διασκέδασης για παιδιά). Στον γάμο του συναδέλφου, του γιου της γειτόνισσας, του πελάτη κλπ. φυσικά και δεν θα τα πάρω. Το ότι δεν έχω να τα αφήσω δεν είναι δικαιολογία. Όλοι έχουμε κάπου να αφήσουμε τα παιδιά μας όταν υπάρχει ανάγκη και είναι μία από αυτές τις φορές. Δεν μας καλούν και σε γάμους κάθε βδομάδα. Επίσης ξέρω ζευγάρια που πηγαίνει μόνο ο ένας, αυτός που έχει την σχέση με το ζεύγος (ο συνάδελφος πχ) και ο άλλος μένει με τα παιδιά. Εξαρτάται...
  9. Η αλήθεια είναι ότι, όταν έκανα την ερώτηση, ανέμενα -όχι απαραίτητα από σένα- κάτι πιο ουσιαστικό ως επιχείρημα, από το 'για να το κάνει ο γονιός, θα έχει τους λόγους του'-. Επίσης το ξέρω ότι είναι προσωπική απόφαση.
  10. Εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι τα μονοθέσια σχολεία είναι μία εκπαιδευτική επιλογή για σχολεία που έχουν λίγους μαθητές, βασικά σε απομονωμένες περιοχές κλπ.. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν γονείς που θα το επέλεγαν αυτό για τα παιδιά τους. Στο πειραματικό καλά το κάνουν, γιατί κάπου πρέπει να εκπαιδευτούν και οι δάσκαλοι, αλλά εγώ ως γονιός γιατί να το επιλέξω? Μήπως υπάρχει κάποιος εκπαιδευτικός για να μου λύσει αυτή την απορία;
  11. Πάντως όσο πιο πολύ βλέπω το ντοκιμαντέρ, τόσο έχω απορίες. Γιατί είναι άλλο πράγμα να μαθαίνουμε βιωματικά (με πειράματα, με υλικοτεχνική υποδομή, με επισκέψεις σε χώρους κλπ.) και άλλο αυτό που βλέπω, αφήσετε το παιδί ήσυχο να τραβήξει το δρόμο του, το παιδί είναι σαν ένα σπόρος, εμπεριέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, το παιδί είναι όπως το δάσος, πρέπει να μην παρεμβαίνουμε καθόλου για να φυτρώσει κλπ. Εκεί πχ. που ρωτάει τη μαθήτρια, αν θέλει να σπουδάσε -ή κατι τέτοιο- και αυτή απαντά: μα ήδη δεν είμαι κάποια?, ε, εκεί ανατρίχιασα. Βασικά δεν είχε πει κανείς ότι το παιδί είναι ένα τίποτα, αλλά αυτό είχε καταλάβει ότι το να της προτείνουν να μάθει κάτι είναι .... προσβλητικό και ακυρώνει την προσωπικότητά της. Επειδή κι εγώ έχω ζήσει - σπουδάσει στο εξωτερικό, ως ενδιάμεση παρατήρηση αναφέρω ότι ναι, οι δεξιότητες που ΔΕΝ καλλιεργούνται από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Η γνώση όμως, η μετρήσιμη γνώση, - ναι, η παράθεση του περιοδικού πίνακα των στοιχείων- είναι επίσης πολύ σημαντική και δεν τη συναντάς συχνά, γιατί τώρα που η πληροφόρηση είναι τόσο κοντά μας, παραλείπουμε πολλές φορές να 'αποστηθίσουμε' πράγματα. Πόσες φορές λέμε: ξέρω πού θα το βρω, αλλά δεν ξέρω να το πω! Για μένα μορφωμένος είναι ΚΑΙ αυτός που ξέρει πώς θα το βρει αλλά ΚΑΙ αυτό που ξέρει να το πει εκείνη τη στιγμή που το χρειάζεται. Συνεχίσω με το βίντεο.....
  12. Μα η ανατροφή των παιδιών στις δυτικές τουλάχιστον κοινωνίας, είναι ακριβώς αυτό: πώς να φτιάξουμε πολύ συγκεκριμένων προδιαγραφών παιδιά. Μία μαμά συμμαθητή του γιου μου μου έλεγε χθες, 'καλά να πληρώνω για πιάνο, για κιθάρα, άντε για βιολί. Για ντραμς δεν πληρώνω'. Αν λοιπόν τα ..... ντραμς θεωρούνται παρέκκλιση, φαντάσου να προσπαθούσε ο μικρός να κάνει μεγαλύτερα άλματα. Αν αποδεχτούμε την υπάρχουσα 'δομημένη' εκπαίδευση, το παιδί, όσο καλά και να ξέρει φυσική, θα πρέπει να μπει σε κάποιο πανεπιστήμιο και να έχει κάποια τεκμηρίωση των γνώσεων του. Αυτή η τεκμηρίωση δίνεται μόνο με τον συμβατικό τρόπο, με διάβασμα στο γραφείο, μολύβι και χαρτί. Έχω φίλη ελληνοαμερικανίδα, μπαμπάς αμερικανός, οι άνθρωποι σπίτι τους μιλούσαν αγγλικά. Για να βρει δουλειά έπρεπε να πάρει το proficiency, δεν είδα να πει κανένας εργοδότης, δεν πειράζει, μου αρκεί η βιωματική σου εκπαίδευση. Το παιδί μου θέλει να γίνει φυσικός και αυτό απαιτεί πανελλήνιες, αν θέλει να σπουδάσει εδώ, και ακόμα πιο φρικτά πράγματα, αν θέλει να βγει έξω. Δεν θα μετρήσει ποτέ κανείς την αγάπη του για τη φυσική και αν έπρεπε να μάθει όλη αυτή την ύλη βιωματικά, θα χρειάζονταν δύο ζωές. Δεν μπορεί να λέμε από τη μία βιωματική μάθηση και από την άλλη να υπεραμυνόμαστε την 'αριστεία'. Η βιωματική μάθηση είναι ευρύτερη αλλά σαφώς πιο επιφανειακή, και μπορεί να σε κάνει μορφωμένο άνθρωποι αλλά όχι ανταγωνιστικό στους χώρους εργασίας. Εννοείται δεν υπεραμύνομαι την εκπαίδευση στη χώρα μας, αλλά ας μην τα μπερδεύουμε. Άλλο η συστηματική εκπαίδευση και άλλο η εκπαίδευση του ενός βιβλίου, της αποστήθισης, της αναπαραγωγής μασημένων γνώσεων κλπ. όπως είναι αυτή που έχουμε εδώ. Σε ένα τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα, σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει το βιωματικό μέρος, όμως σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει και το μέρος της συστηματικής λήψης έτοιμων γνώσεων, ώστε να μπορεί ο μαθητής να χτίσει κάπου. Και αν θέλετε τη γνώμη μου, εμείς δεν πάσχουμε στο βιωματικό κομμάτι. Μία χαρά γίνεται στα περισσότερα σχολεία τώρα πια, λίγο πολύ. Αυτό που μας λείπει είναι ένα σύστημα που να μας επιτρέπει να συνδυάζουμε κομμάτια του εαυτού μας με τη γνώση που μας προσφέρει. Πχ δεν θα μάθω βιωματικά ένα μουσικό όργανο. Αυτό όμως που πρέπει να εξασφαλίσω στο παιδί είναι ότι το σχολείο θα το φέρει σε επαφή με πολλά μουσικά όργανα, θα το εξοικειώσει με διάφορα είδη μουσικής, και στο τέλος θα διαλέξει ένα όργανο που θέλει και θα το διδαχθεί με αγάπη, όχι με πίεση. Vtgian, τα ξαδέρφια από την αμερική αντέδρασαν όπως η φίλη μου που πήγε στην Ταιλάνδη και της προσφεραν τηγανητά.... έντομα. Μην την κατακρίνεις, είναι μία καθαρά βιωματική αντίδραση.
  13. H αλήθεια είναι ότι δεν έχω διαβάσει όλα τα posts, αλλά έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη για το ζήτημα, γιατί με παιδιά στην ηλικία των δικών μου, τα έχεις ..... περάσει όλα. Καταρχάς η δική μου αντίληψη περί φιλοξενίας δεν μου επιτρέπει να πω στου καλεσμένους μου να πάνε για καφέ μέχρι να τελειώσει το πάρτι του παιδιού μου. Αν ήταν κάτι σοβαρό, θα έστελνα κάποιον να τους παραλάβει, να τους ανοίξει το σπίτι, να μείνει μαζί τους και να με περιμένει. Για ένα πάρτι, όχι. Όχι μόνο του παιδιού αλλά και δικό μου και του άντρα μου. Αν πχ. κανόνιζαν από τη δουλειά να πάνε για τσίπουρα, όσο και να ήθελα να πάω για να δημιουργήσω bonding με το νέο αφεντικό, δεν θα πήγαινα. δεν βλέπω το λόγο να μην λειτουργήσω έτσι και στα παιδιά μου. Αν όμως για σένα η έννοια της φιλοξενίας είναι διαφορετική, και γενικά θεωρείς ότι δεν τρέχει τίποτα αν φερθεί κανένας έτσι, τότε μη διαβάσεις τα παρακάτω, δεν σε αφορούν. Λοιπόν, αντικειμενικά το να χάσει ένα 6 χρονο ένα πάρτι δεν είναι καθόλου σοβαρό. Σε λίγα χρόνια θα το σκέφτεσαι και θα γελάς. Σίγουρα αν ήταν στα 11 και του στερούσες ένα πάρτι, θα είχε περισσότερες αντιρρήσεις (γι αυτό Επομένως το μόνο πρόβλημα μου θα ήταν πώς να το 'πουλήσω' στον μικρό για να μην 'χαλαστει΄'. Ε, αυτό για μία μαμά είναι εύκολο. Για τα δικά μου παιδιά θα αρκούσε να φτιάξω ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα διασκέδασης. Για άλλα παιδιά λειτουργεί κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι λειτουργεί στο δικό σου παιδί, όταν του στερείς κάτι. Γενικά, όταν έχουμε κόσμο στο σπίτι μας, τον υποδεχόμαστε όλοι. Αν αργότερα ο γιος σου φέρει φίλους, δεν μπορείς να τριγυρνάς στο σπίτι με το νυχτικό επειδή δεν είναι δικοί σου καλεσμένοι. Αυτό είναι μία καλή ευκαιρία να το μάθουν τα παιδιά από μικρά και αυτός είναι ένας τρόπος: Έχουμε φιλοξενούμενους, δεν μπορούμε να πάμε στο πάρτι. Και πολύ περισσότεροι που οι φιλοξενούμενοι είναι με παιδιά. Δηλαδή αν το πάρτι ήταν την άλλη μέρα, θα αφήνατε τα παιδιά της φίλης σου, να πάτε σε ένα πάρτι? Αυτά τα όλιγα από μένα, εύχομαι ό,τι και να κάνετε να περάσετε καλά.
  14. Εμένα χαρακτηρίζεις τεχνολογοφοβικη? επειδή συνεννοούμαστε στην οικογένεια μας και τα παιδια κάνουν ελεγχόμενη χρήση του internet? ή επειδή δεν έχουμε δεν δέκα συσκευές να παίζουν στο wifi? Κοιτά εγω δεν κρίνω, αλλα καταλαβαίνω γιατι σε απασχολεί τοσο το θεμα.
  15. Κι εγώ θα συμφωνήσω με την Αργκ. στην ηλικία αυτή τέτοιες βίαιες μέθοδοι δεν έχουν καλά αποτελέσματα στις σχέσεις γονιών και παιδιών. Χρειάζεται συζήτηση, συζήτηση και πάλι συζήτηση. Επίσης χρειάζονται κανόνες, όπως και σε όλα τα πράγματα, βέβαια. Εμένα τα παιδιά μου, που είναι στο απόγειο της εφηβείας, αν τους έκοβα το ιντερνετ χωρίς να το έχουμε συμφωνήσει, θα θύμωναν πολύ. Και, όπως ξέρουμε, είναι πολύύύύύύύ κακό να έχεις σπίτι έναν θυμωμένο έφηβο. Πόσο μάλλον, δύο. Για να το ξεκαθαρίσω, δεν αναφέρομαι στον parental control,- αν και κατά τη γνώμη μου το πιο αποτελεσματικό parental control είναι να είναι ο υπολογιστής σε κοινόχρηστο χώρο- , αναφέρομαι στην αυθαίρετη διακοπή του internet. Είναι ένας πολύ αυταρχικός κανόνας και βάζει αμέσως το παιδί στη διαδικασία να τον παρακάμψει και ...... μάντεψε ποιος θα κερδίσει.