Unpluged

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    184
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

44 Neutral

Περισσότερα για την/τον Unpluged

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Εσύ λες αυτό παραμελημένο κι εγώ λέω το άλλο που πηγαινοέρχεται στα πάρτι με ταξί από τα 8 και τόσα χρόνια δεν έχουμε δει τους γονείς του..... Το ίδιο δύσκολο είναι να ενσωματωθούν και τα δύο.....
  2. Απαντώ κατευθείαν στην θεματοθέτρια γιατί κουράστηκα λίγο με αυτή την συζήτηση δημόσιο - ιδιωτικό σχολείο, με κάθε σεβασμό βέβαια σε όλες ακόμα έχουν την δύναμη να υποστηρίζουν με τόσο πάθος την μία ή την άλλη άποψη. Εγώ στέλνω τα παιδιά μου σε ιδιωτικό από τα 'καλά'. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και για το επίπεδο εκπαίδευσης και για την προσοχή που δίνουν στα παιδιά αλλά και στην εμβάθυνση στα διάφορα ζητήματα. Τα παιδιά μου είναι μεγάλα βέβαια, είχαν τα πάνω και τους και τα κάτω τους, τα πρόσεξαν στο σχολείο δεν έχω κάποιο παράπονο. Πήραν από το σχολείο όσα μπορούσε το καθένα και στους τομείς που ήθελε. Πέρα από τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα τους που ανέπτυξαν επειδή έπρεπε να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον πολυπληθές και πολυσύνθετο, ο καθένας από τους δύο προσανατολίστηκε σε αυτά που πρόσφερε το σχολείο και ήταν του γούστου του, αλλά και στο βάθος που μπορούσε και επιθυμούσε. Επίσης έκαναν παρέες με παιδιά που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτά και τις ίδιες οικογενειακές αρχές. Υπήρχαν και τα άλλα παιδιά, πολύ διαφορετικά, έμαθαν να συμβιώνουν με σεβασμό αλλά δεν έκαναν παρέα όλοι με όλους. Πώς να γίνει αυτό άλλωστε με τόοοοοοοσα παιδιά. Το σχολείο είχε παροχές για κάθε παιδί. Είχε σαββατοκύριακα για σκι αλλά και συναυλίες κλασσικής μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε παράπονα σε πολλά πράγματα, ούτε ότι όλα ήταν άψογα, σου λέω την επίγευση που μας έχει μείνει τώρα που ολοκληρώνουμε. Πρέπει να σου πω βέβαια ότι κι εμείς δεν ήμασταν από τους γονείς που έβαλαν τα παιδιά μας στο 'σουπερ΄ σχολείο και μετά άρχισαν να αγχώνονται για το πώς θα 'βγάλουμε' τα λεφτά μας σε επιδόσεις και δραστηριότητες. Είμαστε πιο κουλ. Τα αφήσαμε να αναπτυχθούν, και να πάρουν ό,τι θέλουν από το περιβάλλον τους χωρίς άγχος. Εννοείται ότι ένα ιδιωτικό σχολείο πρέπει να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα δημόσιο. Και όλα προσφέρουν κάτι περισσότερο, ανάλογα με το τι ενδιαφέρει τους γονείς. Κάποιοι γονείς πχ θεωρούν πολύ σημαντική την ασφάλεια. Κάποιοι άλλοι την εξατομικευμένη αντιμετώπιση του παιδιού τους που ενδεχομένως να έχει μία ιδιαίτερη ανάγκη, κάποιοι άλλοι ένα απαιτητικό πρόγραμμα γιατί τι παιδί τους θέλει περισσότερα ερεθίσματα. Δεν είναι όλα τα ιδιωτικά το ίδιο, ενώ τα δημόσια είναι λίγο πολύ τα ίδια, λίγα είναι στα υψηλά και χαμηλά άκρα ως προς την ποιότητα. Εννοείται άξιζε τα λεφτά του, αλλιώς θα σταματούσαμε να τα δίνουμε. Τώρα, αν άξιζε ΤΟΣΑ λεφτά δεν το ξέρω. Στην Ελλάδα όλα είναι υπερτιμολογημένα. Στο πλαίσιο αυτό, ναι άξιζαν τα λεφτά μας. Η γνώμη μου είναι ότι αν αυτή την συζήτηση την άνοιξες για να επιλέξεις σχολείο, θα πρέπει να την κάνεις για τα δύο τρία σχολεία που σε ενδιαφέρουν, με πολλές λεπτομέρειες...
  3. Αν δεν το ενοχλούσε, σημαίνει ότι το παιδάκι ήταν ζεν και μπράβο του που πέτυχε κάτι που προσπαθούμε εμείς να πετύχουμε δεκαετίες ολόκληρες. Αλλά λες ότι το ενοχλούσε. Για μένα υπάρχει ένας μόνο κανόνας, κάτι που μας ενοχλεί, το λέμε (εκτός αν πληγώνουμε τον άλλον, οπότε το ανεχόμαστε). Αυτό θα συνέβαινε αν υπήρχε οικειότητα ανάμεσα στα παιδιά. Αν πχ. ήταν φιλαράκια. Πολλές φορές συγχωρούμε στους φίλους μας συμπεριφορές που δεν ανεχόμαστε στους άλλους. Θέλω να διευκρινίσω ότι η αντίδραση στην ενόχληση δεν είναι απαραίτητα, μία σπρωξιά, κλάματα, διαμαρτυρία ή φωνές. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίδρασης, ώριμοι και σταθεροί, που διδάσκονται. Ναι, είναι. Του είχαν μάθει στον παιδικό σταθμό ότι πριν χαρακτηρίσουμε μία πράξη, πρέπει να αναζητήσουμε μήπως ο άλλος περνάει κάτι που αξίζει την ανοχή μας. Μεγάλο μάθημα στα παιδιά μου μέχρι και σήμερα. Και δεν το δίδαξα εγώ. Το δίδαξε μία 22χρονη νηπιαγωγός, που έτυχε να βρεθεί μπροστά μας. Γι αυτό σας είπα για την τύχη, παραπάνω.

  4. Διαφημίσεις


  5. Το 'δεν σπρώχνουμε' είναι άτοπο έτσι κι αλλιώς. Στην ηλικία αυτή (και πολύ αργότερα) διδάσκουμε αγωγή. Πώς στεκόμαστε στην γραμμή, τι σημαίνει ιδιωτικότητα, σε ποιους δίνουμε προτεραιότητα, πώς προσέχουμε τους πιο μικρόσωμους (γιατί εσύ είσαι δύο μέτρα παλικάρι), πώς αντιδρούμε κόσμια όταν κάποια συμπεριφορά μας θίγει, πότε δικαιολογούμε τον άλλον κάι κάνουμε και λίγο τα στραβά μάτια (είναι η μαμά του λίγο άρρωστη και έχει αγωνία). Καλλιεργούμε την εσωτερική φωνή που δίνει νόημα στην κάθε συμπεριφορά μας. Είχα την τύχη τα παιδιά μου να πάνε σε ένα τέτοιο νηπιαγωγείο και έμεινα άφωνη μία μέρα που μάλωνα τον μεγάλο, και άκουσα τον μικρό να μου λέει συνωμοτικά. "Λίγο ήρεμα μαμά, πέρασε μία άσχημη μέρα, άσε τον καλύτερα λίγο στην ησυχία του".
  6. Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση, κορίτσια. Ως μητέρα μεγαλύτερων (πολύ μεγαλύτερων παιδιών) θα ήθελα μόνο να κάνω την αυτοκριτική μου. Θα σας γράψω σκόρπιες τις σκέψεις μου, όπως μου ήρθαν καθώς διάβαζα αυτά που γράφατε. Το πώς θα εξελιχθεί ένα παιδί είναι μη ελεγχόμενο. Είναι ένα μείγμα της ιδιοσυγκρασίας του, της θέσης του στην οικογένεια, του οικογενειακού, σχολικού, κοινωνικού περιβάλλοντος που θα βρεθεί. Και κρίνεται από τις λεπτομέρειες. Ένα 'άτακτο' παιδάκι στην τάξη και μπορεί το συνεσταλμένο παιδί να μετατραπεί είτε σε ταραξία είτε σε φοβισμένο παιδάκι, ανάλογα με τη δασκάλα, την αντίδραση των άλλων συμμαθητών ή του γεγονότος ότι εκείνη την χρονιά τα μαθηματικά ήταν και λίγο πιο δύσκολα και είχε μείνει πίσω. Όποια μέθοδο και να ακολουθήσετε, είναι ένα από τα 1000 πράγματα που επιδρούν στο παιδί, οπότε έχει βέβαια μία σημασία αλλά κυρίως διαμορφώνει τις μεταξύ σας σχέσεις και σε έναν πολύ μικρότερο βαθμό την συμπεριφορά του στους τρίτους. Ναι, οι κίνδυνοι δυναμώνουν τα παιδιά, αρκεί να είναι στα μέτρα τους. Το ιδιαίτερα επιθετικό παιδάκι της τάξης δεν δυναμώνει το παιδί μας, απλά το γεμίζει μελανιές. Στην κοινωνία δεν είμαστε μόνοι να αντιμετωπίσουμε τις πράξεις βίας, γιατί να συμβαίνει αυτό στα 4? Ο τυχόν επικριτικός δάσκαλος θέλει αντιμετώπιση από εμάς, δεν είναι στα μέτρα του παιδιού μας. Θα το δει αυτό και θα τον αντιμετωπίσεις στα 13 ή στα 15 όχι όμως στα 7 και φυσικά κάποιος πρέπει να πει στον κύριο αυτόν ότι το παιδί μας δεν είναι χαζό επειδή δεν λύνει τα μαθηματικά και ότι σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να το ξαναπεί. Ως γονείς, κάνουμε επιλογές για τα παιδιά μας. Και μάλιστα μέχρι αργά. Μέσα από τις επιλογές αυτές δημιουργείται η προσωπικότητα και η κρίση τους. Αλλά φυσικά και αυτό δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Κάπου είχα διαβάσει ότι γινόμαστε όπως οι γονείς μας ή....... ακριβώς το αντίθετο. Αν ξαναείχα μικρά παιδιά, δεν θα έκανα τίποτα άλλο από το να προσπαθώ συνέχεια να εξηγώ τα πράγματα. Τις επιλογές μου, τις συμπεριφορές των άλλων, τα κριτήρια των επιλογών τους κλπ. Θα εξηγούσα πχ. γιατί το παιδάκι αυτό είναι κακός μαθητής, γιατί το άλλο είναι χαρούμενο, γιατί διαλέξαμε αυτό το σχολείο, γιατί η γιαγιά είναι αυστηρή, γιατί ο αδερφός του έχει μαθησιακό πρόβλημα, γιατί ο μπαμπάς καπνίζει, γιατί η μαμά δεν έκανε την δουλειά των ονείρων της κλπ. Αυτό που κάνω τώρα δηλαδή, στην εφηβεία, και τα βλέπω να αλλάζουν στάση απέναντι στα πράγματα, καταλαβαίνουν πιο πολύ τους άλλους, κατανοούν τις απαγορεύσεις και κυρίως εμπιστεύονται ότι ό,τι τους συμβαίνει τους συμβαίνει για κάποιον λόγο. Αυτό δεν λέγεται υπομονή, λέγεται ανοχή. Και δεν είναι καλό πράγμα. Η δασκάλα έπρεπε να μάθει στο μικρόσωμο παιδάκι (μπορεί όχι εκείνη την ώρα αλλά κάποια στιγμή) ότι όταν μας φέρονται έτσι, πρέπει να λέμε ότι αυτή η συμπεριφορά μας ενοχλεί. Να του διδάξει το ύφος και τον σωστό τόνο της φωνής. Ο μεγάλος πήρε το μήνυμα ότι η απρεπής συμπεριφορά περνάει απαρατήρητη, οπότε θα κλιμακώσει. Μέχρι να χτυπήσει κάποιος και μετά να τρέχουν όλοι γιατί τότε θα έχουν ξυπνήσει. Ο σεβασμός διδάσκεται, όπως διδάσκεται ακριβώς και ο τρόπος που περιμένουμε σε μία σειρά.
  7. Όταν για κάποιον λόγο ανατρέπεται το πρόγραμμα του σχολείου (εκτάκτως και χωρίς ενημέρωση), τότε θα δημιουργηθεί αναστάτωση, το καταλαβαίνω αυτό. Το πώς θα διαχειριστεί το σχολείο αυτή την αναστάτωση, αυτό είναι θέμα οπτικής και ...φαντασίας. Για μένα, το να ανοίξω την πόρτα και να αφήσω τα ανήλικα να φύγουν δεν θα ήταν επιλογή, αν ήμουν εκπαιδευτικός. Ακόμα και αν επιτρέπονταν να το κάνω. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Κι εμένα τα παιδιά κινούνται μόνα από το Δημοτικό. Αλλά νομίζω το θέμα είναι αν ο γονιός πρέπει να ξέρει πού είναι το παιδί, αν πχ. έχει φύγει από το σχολείο. Μου κάνει εντύπωση η χαλαρότητα που προκύπτει από την συζήτηση. Δηλαδή τα παιδιά μας, στα 14 ανοίγουν την πόρτα και φεύγουν; Επειδή μπορούν να περάσουν τον δρόμο απέναντι, δεν πρέπει να ξέρω πού πάει και πότε θα επιστρέψει; Να νομίζω ότι είναι σχολείο και να είναι για καφέ στην πλατεία (το 16χρονο); Τέλος πάντων, απόψεις. Ευτυχώς οι γονείς που στέλνω τα παιδιά μου σπίτι τους, ακόμα και τώρα που είναι μεγάλα και κυκλοφορούν με όλα τα μέσα, μου στέλνουν ένα μήνυμα τύπου, 'τώρα έφυγε'.
  8. To ότι αναθέτω το παιδί μου κάπου και θέλω να ξέρω ότι δεν το εποπτεύει, δεν σημαίνει ότι το 'υποβιβάζω' σε φύλαξη. Σκεφτείτε ότι έρχονται δύο 13 χρονα σπίτι μου να παίξουν με τον γιο μου και τυχαίνει κάτι και πρέπει να φύγουν από το σπίτι κι εγώ ανοίγω την πόρτα και τα στέλνω σπίτι τους, χωρίς να έχω ενημερώσει τους γονείς τους. Ή σκεφτείτε να τα στέλνετε τα παιδιά σας φροντιστήριο και να αρρωστήσει η δασκάλα και να τα στείλουν σπίτι χωρίς να ενημερώσουν. Και στα δύο παραπάνω παραδείγματα ΔΕΝ είναι φύλαξη, απλά είναι ένας σοβαρός ενήλικας που αναλαμβάνει ένα ανήλικο υπό την εποπτεία του και είναι υπεύθυνος γι αυτό για συγκεκριμένο χρόνο. Τέλος πάντων, βλέπω το έχετε συζητήσει εκτενώς, οπότε δεν επιμένω. Στα ελληνικά γυμνάσια έχει χαθεί εντελώς το νόημα της ευθύνης τους εκπαιδευτικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί τον ρόλο τους στις σχολικές ημερήσιες εκδρομές. Ήρθε σχολείο - γυμνάσιο- από επαρχία και οι εκπαιδευτικοί τα άφησαν στο ......Θησείο και τους έδωσαν ραντεβού σε δύο ώρες (αυτό είναι πραγματικό παράδειγμα). Από την άλλη, ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.....
  9. Κι εγώ έχω ζήσει στο Στρασβούργο, και μάλιστα πρόσφατα. Δεν θυμάμαι να έχω δει 6χρονα με ποδήλατο, ασυνόδευτα (συνοδευμένα έχω δει και πολύ μικρότερα). Παιδιά γυμνασίου, ναι, αλλά στους ειδικούς ποδηλατόδρομους, ΠΟΤΕ μέσα στον δρόμο. Το ποδήλατο είναι κουλτούρα στην κεντρική ευρώπη κυρίως επειδή οι πόλεις τους είναι επίπεδες. Δεν είναι ενδεικτικό αυτονομίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην χώρα μας στην επαρχία.
  10. Αν δεν βγαίνουν τα χρήματα, δεν βγαίνουν. Δεν το συζητάμε. Αλλά εμείς οι γονείς που στέλνουμε τα παιδιά μας σε ακριβό ιδιωτικό, με λελογισμένες περικοπές σε άλλες δαπάνες, δεν είμαστε λίγοι, και φυσικά αλληλοκαταλαβαινόμαστε. Και το καταλαβαίνουν και τα παιδιά και προσαρμόζουν τις απαιτήσεις τους και το καταλαβαίνουν και οι φίλοι τους και τα αποδέχονται όπως είναι. Σε ένα σχολικό περιβάλλον, τα παιδιά 'πλασάρουν' τον εαυτό τους με ό,τι έχουν. Άλλα είναι καλοί μαθητές, άλλα καλοί αθλητές, άλλα ζωγραφίζουν ωραία, αλλά παίζουν στην σχολική ορχήστρα, άλλα είναι πολύ όμορφα, άλλα ντύνονται πολύ 'τυπάτα' , άλλα έχουν ωραίο σπίτι, άλλα κάνουν καλά πάρτι, άλλα είναι καλοί φίλοι (σταχυολογώ από τις συζητήσεις των παιδιών μου). Επίσης ένα σχολικό περιβάλλον που θέλει να δουλέψει και με την μεσαία οικονομική τάξη αλλά και με κάποια λίγα βέβαια παιδιά που προέρχονται από σπίτια με χαμηλά εισοδήματα, πρέπει να βρίσκει τρόπους να τα 'επιβάλλει' γιατί φυσικά κανείς γονιός δεν αφήνει το παιδί του σε ένα σχολείο αν αυτό αισθάνεται ανεπιθύμητο.
  11. τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Για να δώσουν υποτροφία πρέπει κάτι να κερδίσουν. Και κυρίως την δίνουν σε άριστους μαθητές. Οπότε θεωρητικά μπορεί ένα πολύ φτωχό παιδί να πάρει υποτροφία για ένα ακριβό ιδιωτικό στο γυμνάσιο βέβαια. Εγώ ξέρω τέτοιο παιδί, που έχει πατέρα δημόσιο υπάλληλο και μητέρα άνεργη. Τα εισοδήματα της οικογένειας βέβαια δεν τα γνωρίζω. ΤΟ παιδί αυτό μπήκε στο γυμνάσιο από δημόσιο σχολείο και συνεχίζει να είναι άριστο, να έχει παρέες κλπ.
  12. Εγώ δεν είπα ότι είναι παιδιά ίδιας τάξης, πάντως. Για να μην παρεξηγούμαστε. Δεν ξέρω παιδάκι που να είναι από οικογένεια που στερείται. Διαπίστωσα όμως στα λίγα πάρτι που έκανα στα παιδιά μου ότι τα δώρα ήταν εκεί περίπου, εκτός από τους κολλητούς τους, που έχουμε οικογενειακή σχέση. Εννοείται υπάρχει χρήμα και επίδειξη πλούτου από πολλά παιδιά και οικογένειες, μην τρελαθούμε. Αλλά η λογική είναι ότι 'όλοι οι καλοί χωράνε'. Δεν υπάρχει περιθωριοποίηση επειδή μένει κάποιος σε διαμέρισμα πχ. ή επειδή οι γονείς του είναι εργάτες..... Και όσο το παιδί μεγαλώνει, προσανατολίζεται στις παρέες που του πηγαίνουν.....
  13. Ο 'κόσμος' δεν αλλάζει. Η δική μας στάση απέναντι στον 'κόσμο' αλλάζει. Εμένα στο Κολλέγιο, κάτι Abercrombie μπλουζάκια μου ζήτησαν, τους τα πήρα από τα sales του e shop 15 ευρώ το ένα, δεν έχω ακούσει τίποτα για μπάζα. Α και κανένα παπούτσι αθλητικό, λίγο πιο τσιμπημένο, που το κάνει δώρο η γιαγιά και το φοράνε με καμάρι όλο τον χρόνο. Κάναμε πάρτι το καλοκαίρι στο χωριό και ήρθαν όλα με τα σινιέ και ήταν τα δικά μου με τα h&m..... Ούτε έχω παρακολουθήσει τα παιδιά μου να λένε μπάζο κάποιον επειδή δεν έχει συγκεκριμένα ρούχα. Τι να πω; Τα ακούω κι εγώ αυτά, δεν τα βλέπω όμως..... Συμπληρώνω: δεν τα βλέπω στα παιδιά που κάνουμε παρέα εμείς. Άλλα παιδιά μπορεί να έχουν αυτές τις απόψεις, αλλά δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους......
  14. Σέβομαι απόλυτα την άποψή σου, που είναι και η άποψη πολλών ανθρώπων. Θέλω όμως να παρατηρήσω το εξής: Δεν είναι ιδεατό γιατί το ζω και το βλέπω καθημερινά. Επίσης δεν μπορούν ποτέ να το βλέπουν όλοι έτσι, γιατί δεν γίνεται να βλέπουν όλοι οι άνθρωποι κάτι με τον ίδιο τρόπο. ΕΣΥ επιλέγεις πώς θα το δεις. Η πίεση για τα ακριβά ρούχα και παπούτσια υπάρχει σε όλα τα σχολεία. Όταν κάτι είναι τρεντι, είναι σε όλα τα παιδιά της ηλικίας αυτής, οριζόντια. Δεν ζουν τα παιδιά των ιδιωτικών σε άλλον κόσμο. Το ζήτημα είναι πόσο ευάλωτο θέλεις να κάνεις το παιδί σε αυτό. Και στο κάτω κάτω, πόσο κοστίζει ένα μπλουζάκι. Ξέρω πολύ κόσμο που 'φοβήθηκε' να στείλει το παιδί σε ακριβό σχολείο, ακριβώς για τον λόγο που λες. Αυτό έχει να κάνει με το πόσο ευάλωτος είναι κανείς στην γνώμη κάποιων άλλων. Τέλος πάντων, καταλαβαίνω ακριβώς τι θέλεις να πεις. Είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο για τους γονείς και γίνεται όλο και πιο δυσάρεστο καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν.
  15. Πρέπει να σου πω ότι αυτό δεν είναι σωστό. Σε όποιο σχολείο και να πας, πρέπει να διατηρείς το στυλ ζωής σου και να μην προσποιείσαι ότι είσαι κάποιος άλλος. Πρέπει να σου πω από την δική μου εμπειρία, που πηγαίνουμε τα παιδιά σε ακριβό ιδιωτικό, ότι έχουμε λάβει πολλές προσκλήσεις σε διαμερίσματα (αν είναι τριάρια ή του 70 δεν ξέρω, δεν ρώτησα), πολλά πάρτι σε παιδότοπους, και φυσικά πάμε τα παιδιά μας σε νορμάλ καθηγητές των 10-15 ευρώ την ώρα. Η κοινωνική ζωή των παιδιών είναι εξαιρετική. Γενικά στη ζωή, αν πέσεις στην παγίδα να μην είσαι ο εαυτός σου, την έχεις πατήσει. Και αυτό το μαθαίνουν από το σχολείο. Και σίγουρα τους εκτιμάμε περισσότερο από οικογένειες με βιλλάρες που χρωστάνε τα δίδακτρα (γιατί όλα μαθαίνονται).
  16. Εγώ θα έβλεπα το πρόβλημα στον καπνό. Με τον θόρυβο δεν θα έχεις πρόβλημα. Τον είχαμε πάρει σε γάμο σε εξωτερικό χώρο σε αυτή την ηλικία. Έκανε κάτι ύπνους....... ΄Μετά από κάποια ώρα, όλοι τον κοιτούσαμε με ζήλια........Πες να μην σας βάλουν κοντά στο ηχείο και ίσως να πρέπει να τον κοιμήσεις έξω, όταν θα έρθει η ώρα και μετά να τον ξαναβάλεις μέσα.....Καλά να περάσετε.