Unpluged

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    161
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

2 Neutral

Περισσότερα για την/τον Unpluged

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Η αλήθεια είναι ότι, όταν έκανα την ερώτηση, ανέμενα -όχι απαραίτητα από σένα- κάτι πιο ουσιαστικό ως επιχείρημα, από το 'για να το κάνει ο γονιός, θα έχει τους λόγους του'-. Επίσης το ξέρω ότι είναι προσωπική απόφαση.
  2. Εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι τα μονοθέσια σχολεία είναι μία εκπαιδευτική επιλογή για σχολεία που έχουν λίγους μαθητές, βασικά σε απομονωμένες περιοχές κλπ.. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν γονείς που θα το επέλεγαν αυτό για τα παιδιά τους. Στο πειραματικό καλά το κάνουν, γιατί κάπου πρέπει να εκπαιδευτούν και οι δάσκαλοι, αλλά εγώ ως γονιός γιατί να το επιλέξω? Μήπως υπάρχει κάποιος εκπαιδευτικός για να μου λύσει αυτή την απορία;

  3. Διαφημίσεις


  4. Πάντως όσο πιο πολύ βλέπω το ντοκιμαντέρ, τόσο έχω απορίες. Γιατί είναι άλλο πράγμα να μαθαίνουμε βιωματικά (με πειράματα, με υλικοτεχνική υποδομή, με επισκέψεις σε χώρους κλπ.) και άλλο αυτό που βλέπω, αφήσετε το παιδί ήσυχο να τραβήξει το δρόμο του, το παιδί είναι σαν ένα σπόρος, εμπεριέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, το παιδί είναι όπως το δάσος, πρέπει να μην παρεμβαίνουμε καθόλου για να φυτρώσει κλπ. Εκεί πχ. που ρωτάει τη μαθήτρια, αν θέλει να σπουδάσε -ή κατι τέτοιο- και αυτή απαντά: μα ήδη δεν είμαι κάποια?, ε, εκεί ανατρίχιασα. Βασικά δεν είχε πει κανείς ότι το παιδί είναι ένα τίποτα, αλλά αυτό είχε καταλάβει ότι το να της προτείνουν να μάθει κάτι είναι .... προσβλητικό και ακυρώνει την προσωπικότητά της. Επειδή κι εγώ έχω ζήσει - σπουδάσει στο εξωτερικό, ως ενδιάμεση παρατήρηση αναφέρω ότι ναι, οι δεξιότητες που ΔΕΝ καλλιεργούνται από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Η γνώση όμως, η μετρήσιμη γνώση, - ναι, η παράθεση του περιοδικού πίνακα των στοιχείων- είναι επίσης πολύ σημαντική και δεν τη συναντάς συχνά, γιατί τώρα που η πληροφόρηση είναι τόσο κοντά μας, παραλείπουμε πολλές φορές να 'αποστηθίσουμε' πράγματα. Πόσες φορές λέμε: ξέρω πού θα το βρω, αλλά δεν ξέρω να το πω! Για μένα μορφωμένος είναι ΚΑΙ αυτός που ξέρει πώς θα το βρει αλλά ΚΑΙ αυτό που ξέρει να το πει εκείνη τη στιγμή που το χρειάζεται. Συνεχίσω με το βίντεο.....
  5. Μα η ανατροφή των παιδιών στις δυτικές τουλάχιστον κοινωνίας, είναι ακριβώς αυτό: πώς να φτιάξουμε πολύ συγκεκριμένων προδιαγραφών παιδιά. Μία μαμά συμμαθητή του γιου μου μου έλεγε χθες, 'καλά να πληρώνω για πιάνο, για κιθάρα, άντε για βιολί. Για ντραμς δεν πληρώνω'. Αν λοιπόν τα ..... ντραμς θεωρούνται παρέκκλιση, φαντάσου να προσπαθούσε ο μικρός να κάνει μεγαλύτερα άλματα. Αν αποδεχτούμε την υπάρχουσα 'δομημένη' εκπαίδευση, το παιδί, όσο καλά και να ξέρει φυσική, θα πρέπει να μπει σε κάποιο πανεπιστήμιο και να έχει κάποια τεκμηρίωση των γνώσεων του. Αυτή η τεκμηρίωση δίνεται μόνο με τον συμβατικό τρόπο, με διάβασμα στο γραφείο, μολύβι και χαρτί. Έχω φίλη ελληνοαμερικανίδα, μπαμπάς αμερικανός, οι άνθρωποι σπίτι τους μιλούσαν αγγλικά. Για να βρει δουλειά έπρεπε να πάρει το proficiency, δεν είδα να πει κανένας εργοδότης, δεν πειράζει, μου αρκεί η βιωματική σου εκπαίδευση. Το παιδί μου θέλει να γίνει φυσικός και αυτό απαιτεί πανελλήνιες, αν θέλει να σπουδάσει εδώ, και ακόμα πιο φρικτά πράγματα, αν θέλει να βγει έξω. Δεν θα μετρήσει ποτέ κανείς την αγάπη του για τη φυσική και αν έπρεπε να μάθει όλη αυτή την ύλη βιωματικά, θα χρειάζονταν δύο ζωές. Δεν μπορεί να λέμε από τη μία βιωματική μάθηση και από την άλλη να υπεραμυνόμαστε την 'αριστεία'. Η βιωματική μάθηση είναι ευρύτερη αλλά σαφώς πιο επιφανειακή, και μπορεί να σε κάνει μορφωμένο άνθρωποι αλλά όχι ανταγωνιστικό στους χώρους εργασίας. Εννοείται δεν υπεραμύνομαι την εκπαίδευση στη χώρα μας, αλλά ας μην τα μπερδεύουμε. Άλλο η συστηματική εκπαίδευση και άλλο η εκπαίδευση του ενός βιβλίου, της αποστήθισης, της αναπαραγωγής μασημένων γνώσεων κλπ. όπως είναι αυτή που έχουμε εδώ. Σε ένα τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα, σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει το βιωματικό μέρος, όμως σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει και το μέρος της συστηματικής λήψης έτοιμων γνώσεων, ώστε να μπορεί ο μαθητής να χτίσει κάπου. Και αν θέλετε τη γνώμη μου, εμείς δεν πάσχουμε στο βιωματικό κομμάτι. Μία χαρά γίνεται στα περισσότερα σχολεία τώρα πια, λίγο πολύ. Αυτό που μας λείπει είναι ένα σύστημα που να μας επιτρέπει να συνδυάζουμε κομμάτια του εαυτού μας με τη γνώση που μας προσφέρει. Πχ δεν θα μάθω βιωματικά ένα μουσικό όργανο. Αυτό όμως που πρέπει να εξασφαλίσω στο παιδί είναι ότι το σχολείο θα το φέρει σε επαφή με πολλά μουσικά όργανα, θα το εξοικειώσει με διάφορα είδη μουσικής, και στο τέλος θα διαλέξει ένα όργανο που θέλει και θα το διδαχθεί με αγάπη, όχι με πίεση. Vtgian, τα ξαδέρφια από την αμερική αντέδρασαν όπως η φίλη μου που πήγε στην Ταιλάνδη και της προσφεραν τηγανητά.... έντομα. Μην την κατακρίνεις, είναι μία καθαρά βιωματική αντίδραση.
  6. H αλήθεια είναι ότι δεν έχω διαβάσει όλα τα posts, αλλά έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη για το ζήτημα, γιατί με παιδιά στην ηλικία των δικών μου, τα έχεις ..... περάσει όλα. Καταρχάς η δική μου αντίληψη περί φιλοξενίας δεν μου επιτρέπει να πω στου καλεσμένους μου να πάνε για καφέ μέχρι να τελειώσει το πάρτι του παιδιού μου. Αν ήταν κάτι σοβαρό, θα έστελνα κάποιον να τους παραλάβει, να τους ανοίξει το σπίτι, να μείνει μαζί τους και να με περιμένει. Για ένα πάρτι, όχι. Όχι μόνο του παιδιού αλλά και δικό μου και του άντρα μου. Αν πχ. κανόνιζαν από τη δουλειά να πάνε για τσίπουρα, όσο και να ήθελα να πάω για να δημιουργήσω bonding με το νέο αφεντικό, δεν θα πήγαινα. δεν βλέπω το λόγο να μην λειτουργήσω έτσι και στα παιδιά μου. Αν όμως για σένα η έννοια της φιλοξενίας είναι διαφορετική, και γενικά θεωρείς ότι δεν τρέχει τίποτα αν φερθεί κανένας έτσι, τότε μη διαβάσεις τα παρακάτω, δεν σε αφορούν. Λοιπόν, αντικειμενικά το να χάσει ένα 6 χρονο ένα πάρτι δεν είναι καθόλου σοβαρό. Σε λίγα χρόνια θα το σκέφτεσαι και θα γελάς. Σίγουρα αν ήταν στα 11 και του στερούσες ένα πάρτι, θα είχε περισσότερες αντιρρήσεις (γι αυτό Επομένως το μόνο πρόβλημα μου θα ήταν πώς να το 'πουλήσω' στον μικρό για να μην 'χαλαστει΄'. Ε, αυτό για μία μαμά είναι εύκολο. Για τα δικά μου παιδιά θα αρκούσε να φτιάξω ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα διασκέδασης. Για άλλα παιδιά λειτουργεί κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι λειτουργεί στο δικό σου παιδί, όταν του στερείς κάτι. Γενικά, όταν έχουμε κόσμο στο σπίτι μας, τον υποδεχόμαστε όλοι. Αν αργότερα ο γιος σου φέρει φίλους, δεν μπορείς να τριγυρνάς στο σπίτι με το νυχτικό επειδή δεν είναι δικοί σου καλεσμένοι. Αυτό είναι μία καλή ευκαιρία να το μάθουν τα παιδιά από μικρά και αυτός είναι ένας τρόπος: Έχουμε φιλοξενούμενους, δεν μπορούμε να πάμε στο πάρτι. Και πολύ περισσότεροι που οι φιλοξενούμενοι είναι με παιδιά. Δηλαδή αν το πάρτι ήταν την άλλη μέρα, θα αφήνατε τα παιδιά της φίλης σου, να πάτε σε ένα πάρτι? Αυτά τα όλιγα από μένα, εύχομαι ό,τι και να κάνετε να περάσετε καλά.
  7. Εμένα χαρακτηρίζεις τεχνολογοφοβικη? επειδή συνεννοούμαστε στην οικογένεια μας και τα παιδια κάνουν ελεγχόμενη χρήση του internet? ή επειδή δεν έχουμε δεν δέκα συσκευές να παίζουν στο wifi? Κοιτά εγω δεν κρίνω, αλλα καταλαβαίνω γιατι σε απασχολεί τοσο το θεμα.
  8. Κι εγώ θα συμφωνήσω με την Αργκ. στην ηλικία αυτή τέτοιες βίαιες μέθοδοι δεν έχουν καλά αποτελέσματα στις σχέσεις γονιών και παιδιών. Χρειάζεται συζήτηση, συζήτηση και πάλι συζήτηση. Επίσης χρειάζονται κανόνες, όπως και σε όλα τα πράγματα, βέβαια. Εμένα τα παιδιά μου, που είναι στο απόγειο της εφηβείας, αν τους έκοβα το ιντερνετ χωρίς να το έχουμε συμφωνήσει, θα θύμωναν πολύ. Και, όπως ξέρουμε, είναι πολύύύύύύύ κακό να έχεις σπίτι έναν θυμωμένο έφηβο. Πόσο μάλλον, δύο. Για να το ξεκαθαρίσω, δεν αναφέρομαι στον parental control,- αν και κατά τη γνώμη μου το πιο αποτελεσματικό parental control είναι να είναι ο υπολογιστής σε κοινόχρηστο χώρο- , αναφέρομαι στην αυθαίρετη διακοπή του internet. Είναι ένας πολύ αυταρχικός κανόνας και βάζει αμέσως το παιδί στη διαδικασία να τον παρακάμψει και ...... μάντεψε ποιος θα κερδίσει.
  9. Καλημέρα! Ξέρω ότι η αναζήτηση σχολείου είναι μία ιδιαίτερη διαδικασία που ο γονιός είναι λίγο πολύ χαμένος ανάμεσα στο ένστικτό του, στις πληροφορίες που παίρνει, στην άποψη που αποκομίζει ο ίδιος κλπ. Όμως ως μητέρα μεγαλύτερων παιδιών θα ήθελα να σας θέσω μία άλλη διάσταση. Πολλές φορές ένα σχολείο καλύπτει τις ανάγκες μας στις μικρές τάξεις, αλλά μας αφήνει ακάλυπτους στις μεγαλύτερες. Επίσης πολλές φορές επιλέγουμε ένα σχολείο το οποίο στη συνέχεια δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ως προς τη νοοτροπία (πχ. το φιλελεύθερο σχολείο μας αρέσει στην αρχή, αργότερα όμως αρχίζει να μας σπάει τα νεύρα, το συντηρητικό μας δημιουργεί ασφάλεια αλλά μετά καταλαβαίνουμε ότι έχει και την επίπτωσή του στην εκπαίδευση των παιδιών). όταν ψάχνετε για ένα σχολείο, θα πρέπει να ερευνάτε τι γίνεται σε μεγαλύτερες τάξεις. όχι ότι οι μικρές τάξεις είναι μικρότερης σημασίας, απλά είναι πιο εύκολο να 'φτιάξεις' μία καλή α', β', γ' δημοτικού από μία καλή δ', ε', στ'. Εκεί και τα παιδιά αρχίζουν να είναι πιο 'δύσκολα' και τα μαθήματα πιο πολλά και πιο απαιτητικά. Η βιωματική εκπαίδευσης είναι πιο δύσκολη όταν τα αντικείμενα είναι πολλά και τα παιδιά δεν έχουν αποκτήσει την πειθαρχία που πρέπει. Δεν λέω για το γυμνάσιο, που είμαστε εμείς, το οποίο θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι άλλου Παπά Ευαγγέλιο. Αλλά και το δημοτικό χρειάζεται ψάξιμο από την αρχή ως το τέλος. Αυτά τα ολίγα και καλή αναζήτηση.
  10. Πώς πήρε διήμερη αποβολή και δεν σε ενημέρωσε το σχολείο? Βασικά τι έκανε και πήρε διήμερη αποβολή? Αυτό είναι σοβαρό. Δεν σε είχαν πλησιάσει να σου κάνουν παράπονα για το παιδί και ξαφνικά μαθαίνεις ότι πήρε διήμερη αποβολή? Απ' ό,τι φαίνεται δεν πρέπει στη φάση αυτή να σε απασχολεί το ότι πηγαίνει αδιάβαστος. Αυτό είναι το δευτερεύον. Το σχολείο τι πρότεινε για να αντιμετωπιστεί το θέμα? Πώς το εννοείς ότι θα είσαι σε επικοινωνία με το σχολείο? Σε τι θα σε βοηθήσουν? Πρέπει να δώσεις χρόνο σε όλο αυτό και δες έναν ειδικό (ΕΣΥ, όχι το παιδί στη φάση αυτή) άμεσα.
  11. Στο σχολείο έχεις πάει? Έχεις μιλήσει με τους καθηγητές του? Γιατί αυτή η κινητοποίηση που αναφέρει η alkyon δεν είναι μόνο δική σου δουλειά, είναι και δική τους. Πώς το διαχειρίζονται εκεί το παιδί. Αδιαφορούν? Έχεις ζητήσει τη βοήθειά τους? Ξεκίνα από εκεί.
  12. Τι να κάνουμε, κάπου πρέπει να πάνε κι αυτοί τα παιδια τους. Άλλωστε, τα περισσότερα μεγάλα ιδιωτικά εχουν πιο πολλούς celebrities και έντονο life style. Ανάμεσα σε τόσα παιδια καθημερινών ανθρωπων, υπάρχουν και 50 παιδια διάσημων. Επίσης η Πετρουλάκη ποτέ δεν τα πήγαινε στο Ζηρίδη. Ράδιο αρβύλα. Για τα επι της ουσίας σχόλια, δεν εχω να πω κατι....
  13. Unpluged

    παρεξηγήσεις..

    Σοβαρά τώρα? Κουβαλάτε νερό για το 10χρονο σε απογευματινή έξοδο? (εσύ ειπες για ταξίδι, προφανώς για να το κάνεις πιο μελοδραματικό, αλλά στο ταξίδι κουβαλάμε νερό για όλους, φυσικά). Το οποίο 10χρονο δεν μπορεί να περιμένει ένα μισάωρο.... διψασμένο μέχρι να φτάσουμε σπίτι, ενώ είναι αντικειμενικά δύσκολο να βρεθεί νερό? Ε, μάλλον θα έπρεπε να μου έχουν στείλει την πρόνοια εδώ και καιρό. Ευτυχώς πρόλαβα να τα μεγαλώσω! Η γνώμη μου για την ανατροφή των παιδιών είναι ότι: στα 10 μας μπορούμε να προβλέψουμε πότε θα πάμε τουαλέτα (όταν ξεκινάμε από το σπίτι, πριν φύγουμε για το εστιατόριο ή από το σπίτι των φίλων μας), πότε θα πιούμε νερό, και αν έχουμε και τρομερή δίψα φροντίζουμε να παίρνουμε μαζί το σακιδιάκι με το παγούρι μας, ώστε να πίνουμε όποτε θέλουμε. Το 10χρονο (5η Δημοτικού, όχι η μανούλα. Επίσης ο άλλος μπορεί να έχει τα παιδιά του όσο πιο σφιχτά ή χαλαρά θέλει. Αν του κάνω υπόδειξη, εννοείται είμαι κατακριτέα. Πρέπει όμως να τον ανεχτώ κιόλας?
  14. Unpluged

    παρεξηγήσεις..

    Κι εγώ με φίλους που δεν μπορούν να οριοθετούν τα παιδιά τους, δεν μπορώ να βγαίνω. Κουράζομαι και κυρίως το θεωρώ άδικο για το δικό μου παιδί, που τελικά υφίσταται την παραξενιά κάθε άλλου παιδιού. Θυμάμαι τον δικό μου στα 10 να λέει ότι διψάει και να του λέω να κάνει υπομονή μισή ώρα για να επιστρέψουμε σπίτι και, δέκα λεπτά αργότερα, η φίλη μου να με υποχρεώνει να σταματήσω με το αυτοκίνητο στην Πανεπιστημίου να βγει να αγοράσει νερό για τον καθόλα συμπαθή Γιωργάκης. Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει. Δεν κάνω συστάσεις. Απλά με δυσκολεύει να βγαίνω με ένα παιδί - δυνάστη. Ακόμα θυμάμαι παιδί φίλης, πεντάχρονο, που ήρθε σπίτι και μας ... ισοπέδωσε το υπνοδωμάτιο του παιδιού. Δεν άφησε λέγκο πάνω σε λέγκο. Ο γιος μου, 15ριδες και οι δύο πια, δεν το έχει ξεπεράσει. Μου λέει, χαμογελώντας, κάθε φορά που περνάει το κατώφλι μας ο Γιάννης, παθαίνω ... ταχυπαλμία. Βέβαια πρέπει να ξέρετε ότι τα παιδιά μεγαλώνοντας, είναι πιο διαχειρίσιμα και οι παρέες ... ξαναβρίσκονται. Στη θέση της θεματοθέτριας, φυσικά δεν θα το έλεγα, αλλά δεν θα καλούσα σπίτι. Θα φρόντιζα να βρίσκομαι έξω... Φαντάζομαι ένα δίχρονο στο δωμάτιο του γιου μου, αυτή τη στιγμή και παθαίνω σκοτοδίνη.