Unpluged

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    176
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

27 Neutral

Περισσότερα για την/τον Unpluged

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Αν δεν βγαίνουν τα χρήματα, δεν βγαίνουν. Δεν το συζητάμε. Αλλά εμείς οι γονείς που στέλνουμε τα παιδιά μας σε ακριβό ιδιωτικό, με λελογισμένες περικοπές σε άλλες δαπάνες, δεν είμαστε λίγοι, και φυσικά αλληλοκαταλαβαινόμαστε. Και το καταλαβαίνουν και τα παιδιά και προσαρμόζουν τις απαιτήσεις τους και το καταλαβαίνουν και οι φίλοι τους και τα αποδέχονται όπως είναι. Σε ένα σχολικό περιβάλλον, τα παιδιά 'πλασάρουν' τον εαυτό τους με ό,τι έχουν. Άλλα είναι καλοί μαθητές, άλλα καλοί αθλητές, άλλα ζωγραφίζουν ωραία, αλλά παίζουν στην σχολική ορχήστρα, άλλα είναι πολύ όμορφα, άλλα ντύνονται πολύ 'τυπάτα' , άλλα έχουν ωραίο σπίτι, άλλα κάνουν καλά πάρτι, άλλα είναι καλοί φίλοι (σταχυολογώ από τις συζητήσεις των παιδιών μου). Επίσης ένα σχολικό περιβάλλον που θέλει να δουλέψει και με την μεσαία οικονομική τάξη αλλά και με κάποια λίγα βέβαια παιδιά που προέρχονται από σπίτια με χαμηλά εισοδήματα, πρέπει να βρίσκει τρόπους να τα 'επιβάλλει' γιατί φυσικά κανείς γονιός δεν αφήνει το παιδί του σε ένα σχολείο αν αυτό αισθάνεται ανεπιθύμητο.
  2. τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Για να δώσουν υποτροφία πρέπει κάτι να κερδίσουν. Και κυρίως την δίνουν σε άριστους μαθητές. Οπότε θεωρητικά μπορεί ένα πολύ φτωχό παιδί να πάρει υποτροφία για ένα ακριβό ιδιωτικό στο γυμνάσιο βέβαια. Εγώ ξέρω τέτοιο παιδί, που έχει πατέρα δημόσιο υπάλληλο και μητέρα άνεργη. Τα εισοδήματα της οικογένειας βέβαια δεν τα γνωρίζω. ΤΟ παιδί αυτό μπήκε στο γυμνάσιο από δημόσιο σχολείο και συνεχίζει να είναι άριστο, να έχει παρέες κλπ.
  3. Εγώ δεν είπα ότι είναι παιδιά ίδιας τάξης, πάντως. Για να μην παρεξηγούμαστε. Δεν ξέρω παιδάκι που να είναι από οικογένεια που στερείται. Διαπίστωσα όμως στα λίγα πάρτι που έκανα στα παιδιά μου ότι τα δώρα ήταν εκεί περίπου, εκτός από τους κολλητούς τους, που έχουμε οικογενειακή σχέση. Εννοείται υπάρχει χρήμα και επίδειξη πλούτου από πολλά παιδιά και οικογένειες, μην τρελαθούμε. Αλλά η λογική είναι ότι 'όλοι οι καλοί χωράνε'. Δεν υπάρχει περιθωριοποίηση επειδή μένει κάποιος σε διαμέρισμα πχ. ή επειδή οι γονείς του είναι εργάτες..... Και όσο το παιδί μεγαλώνει, προσανατολίζεται στις παρέες που του πηγαίνουν.....

  4. Διαφημίσεις


  5. Ο 'κόσμος' δεν αλλάζει. Η δική μας στάση απέναντι στον 'κόσμο' αλλάζει. Εμένα στο Κολλέγιο, κάτι Abercrombie μπλουζάκια μου ζήτησαν, τους τα πήρα από τα sales του e shop 15 ευρώ το ένα, δεν έχω ακούσει τίποτα για μπάζα. Α και κανένα παπούτσι αθλητικό, λίγο πιο τσιμπημένο, που το κάνει δώρο η γιαγιά και το φοράνε με καμάρι όλο τον χρόνο. Κάναμε πάρτι το καλοκαίρι στο χωριό και ήρθαν όλα με τα σινιέ και ήταν τα δικά μου με τα h&m..... Ούτε έχω παρακολουθήσει τα παιδιά μου να λένε μπάζο κάποιον επειδή δεν έχει συγκεκριμένα ρούχα. Τι να πω; Τα ακούω κι εγώ αυτά, δεν τα βλέπω όμως..... Συμπληρώνω: δεν τα βλέπω στα παιδιά που κάνουμε παρέα εμείς. Άλλα παιδιά μπορεί να έχουν αυτές τις απόψεις, αλλά δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους......
  6. Σέβομαι απόλυτα την άποψή σου, που είναι και η άποψη πολλών ανθρώπων. Θέλω όμως να παρατηρήσω το εξής: Δεν είναι ιδεατό γιατί το ζω και το βλέπω καθημερινά. Επίσης δεν μπορούν ποτέ να το βλέπουν όλοι έτσι, γιατί δεν γίνεται να βλέπουν όλοι οι άνθρωποι κάτι με τον ίδιο τρόπο. ΕΣΥ επιλέγεις πώς θα το δεις. Η πίεση για τα ακριβά ρούχα και παπούτσια υπάρχει σε όλα τα σχολεία. Όταν κάτι είναι τρεντι, είναι σε όλα τα παιδιά της ηλικίας αυτής, οριζόντια. Δεν ζουν τα παιδιά των ιδιωτικών σε άλλον κόσμο. Το ζήτημα είναι πόσο ευάλωτο θέλεις να κάνεις το παιδί σε αυτό. Και στο κάτω κάτω, πόσο κοστίζει ένα μπλουζάκι. Ξέρω πολύ κόσμο που 'φοβήθηκε' να στείλει το παιδί σε ακριβό σχολείο, ακριβώς για τον λόγο που λες. Αυτό έχει να κάνει με το πόσο ευάλωτος είναι κανείς στην γνώμη κάποιων άλλων. Τέλος πάντων, καταλαβαίνω ακριβώς τι θέλεις να πεις. Είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο για τους γονείς και γίνεται όλο και πιο δυσάρεστο καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν.
  7. Πρέπει να σου πω ότι αυτό δεν είναι σωστό. Σε όποιο σχολείο και να πας, πρέπει να διατηρείς το στυλ ζωής σου και να μην προσποιείσαι ότι είσαι κάποιος άλλος. Πρέπει να σου πω από την δική μου εμπειρία, που πηγαίνουμε τα παιδιά σε ακριβό ιδιωτικό, ότι έχουμε λάβει πολλές προσκλήσεις σε διαμερίσματα (αν είναι τριάρια ή του 70 δεν ξέρω, δεν ρώτησα), πολλά πάρτι σε παιδότοπους, και φυσικά πάμε τα παιδιά μας σε νορμάλ καθηγητές των 10-15 ευρώ την ώρα. Η κοινωνική ζωή των παιδιών είναι εξαιρετική. Γενικά στη ζωή, αν πέσεις στην παγίδα να μην είσαι ο εαυτός σου, την έχεις πατήσει. Και αυτό το μαθαίνουν από το σχολείο. Και σίγουρα τους εκτιμάμε περισσότερο από οικογένειες με βιλλάρες που χρωστάνε τα δίδακτρα (γιατί όλα μαθαίνονται).
  8. Εγώ θα έβλεπα το πρόβλημα στον καπνό. Με τον θόρυβο δεν θα έχεις πρόβλημα. Τον είχαμε πάρει σε γάμο σε εξωτερικό χώρο σε αυτή την ηλικία. Έκανε κάτι ύπνους....... ΄Μετά από κάποια ώρα, όλοι τον κοιτούσαμε με ζήλια........Πες να μην σας βάλουν κοντά στο ηχείο και ίσως να πρέπει να τον κοιμήσεις έξω, όταν θα έρθει η ώρα και μετά να τον ξαναβάλεις μέσα.....Καλά να περάσετε.
  9. Ενδιαφέρον θέμα. Η γνώμη μου είναι ότι για να στείλεις το παιδί σε ένα ιδιωτικό σχολείο πρέπει να έχεις τα λεφτά. Δεν μπορεί να βασίζεσαι σε υποτροφία που σήμερα υπάρχει και αύριο δεν υπάρχει και επίσης δεν μπορείς να έχεις το παιδί κάτω από δαμόκλειο σπάθη της άριστης επίδοσης. Αν έρθει κάποια υποτροφία, καλώς να έρθει. Τα λεφτά όμως πρέπει να υπάρχουν. Το πόσα λεφτά πρέπει να έχει κανείς για να στείλει το παιδί του σε ένα ακριβό ιδιωτικό είναι κάτι σχετικό. Εμείς είμαστε δύο υπάλληλοι, με μεσαίους μισθούς, δίνουμε το 1/4 των εισοδημάτων μας στα δίδακτρα των παιδιών. Έτσι το αποφασίσαμε. Έχουμε κάνει περικοπές, δεν θεωρώ όμως ότι στερούμαστε σοβαρά πράγματα. Απλά είμαστε πιο μετρημένοι. Στην απόφαση αυτή συμμετέχουν και τα παιδιά, φυσικά. Κατά τη γνώμη μας, αξίζει να δίνουμε αυτά τα λεφτά. Αν μου έλεγες ότι δεν θα πάω τα παιδιά μου διακοπές για να πηγαίνει στο σούπερ σχολείο, όχι, δεν θα το έκανα. Ξέρω όμως ότι άλλοι το κάνουν. Σημασία έχει να έχει πεισθεί ότι τα παιδιά κερδίζουν κάτι συγκεκριμένο σε αυτό το σχολείο και για τον καθέναν αυτό το συγκεκριμένο είναι σχετικό. Επίσης τα σχολεία που αναφέρεις είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, το καθένα έχει τον χαρακτήρα και την κουλτούρα του. Αν ο λόγος που σου αρέσουν είναι επειδή έχουν PYP, τότε υπάρχουν και μικρότερα και οικονομικότερα σχολεία με πρόγραμμα ΙΒ στο δημοτικό. Οι επιλογές είναι άπειρες......
  10. Έχεις δίκιο. Εμένα βέβαια με απασχολεί και η συμπεριφορά του καλού, που πρέπει να έχει απόλυτη συνείδηση του ότι είναι καλός και να μην αισθάνεται ανασφάλεια, ώστε να πρέπει να μειώσει κάποιον για να το αποδείξει. Και όλα αυτά ξεκινούν από την μικρή ηλικία. Που βλέπεις παιδάκια στην β' δημοτικού να συμπεριφέρονται σαν να ανταγωνίζονται για υψηλόβαθμη θέση σε πολυεθνική (άγχος, ξεσπάσματα θυμού, ψυχοσωματικά, νευρώσεις)......
  11. Διάβαζα με προσοχή τις απόψεις σας - είχα καιρό να μπω- και ξαφνικά τηλεφώνησε η κουμπάρα μου μου περιέγραφε με περηφάνια το πόσο καλή ήταν η βαφτιστήρα μου στην γιορτή του σχολείου, που δεν κατάφερα να πάω επειδή ήταν εκτός Αθηνών. Το κορίτσι της, που τελειώνει φέτος την στ δημοτικού είναι ένα χαρισματικό παιδί, πολύ προικισμένο, που ξεχωρίζει πάντα σε ό,τι και να συμμετέχει. Αφού μου έλεγε λοιπόν και εγώ καμάρωνα (ε, δεν μπορεί και το λάδι κάτι έχει κάνει) τελειώνει λέγοντας. 'Ηταν καταπληκτική. Καλά, τα άλλα ήταν χάλια'. Και τότε κατάλαβα πόσο πολύ έχουμε την ανάγκη να κατηγορήσουμε τα άλλα παιδιά για να αναδειχθεί το δικό μας, πόσο θεωρούμε ότι το να είμαστε εμείς καλοί, αυτομάτως οι άλλοι πρέπει να είναι χάλια κλπ. Αυτό βέβαια το άκουγε το παιδί, το οποίο μάθαινε ότι δεν είναι αρκετό να είσαι εξαιρετική, σημασία έχει να είσαι καλύτερη από τους άλλους. Αναρωτήθηκα πώς αυτό το κοριτσάκι θα κάνει γνήσιες φιλικές σχέσεις με τα άλλα παιδάκια στο σχολείο, αν ξέρει ότι 'απειλείται' από την επίδοσή τους. Αν πχ. κάποιο γίνει κάποια στιγμή εξ ίσου εξαιρετικό ή αν εκείνη κουραστεί κάποια στιγμή και δεν θέλει να είναι τέλεια σε όλα. Όλο αυτό μου θύμισε την τάση που βλέπω εδώ μέσω να υποτιμούμε τα παιδιά των άλλων.
  12. Ως μητέρα μεγαλύτερων παιδιών, θα ήθελα να σας θέσω μία άλλη διάσταση. Έχω δει παιδιά να είναι κακο-καλο μαθημένα και στη συνέχεια η πραγματικότητα του σχολείου, των ομάδων των άλλων παιδιών κλπ. να τα κάνει να προσαρμόζονται, να συμπεριφέρονται σωστά και εντάσσονται καλά σε αυτές. Έχω δει φίλους των παιδιών μου που δεν έλεγαν παρακαλώ κι ευχαριστώ να μετατρέπονται σε 'μικρούς κυρίους' επειδή είτε οι γονείς του εντόπισαν, είτε είδαν ποια είναι η συμπεριφορά που αποδίδει περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις. Είδα παιδιά που τα είχαν οι γονείς τους με το ζακετάκι, να ορθώνουν ανάστημα, όταν έβλεπαν ότι οι φίλοι τους ήταν πιο ανεξάρτητοι και αυτό τους άρεσε. Έχω δει και το αντίστροφο βέβαια. Κατά την γνώμη μου η μόνη μόνιμη βλάβη που μπορεί να υποστεί ένα παιδί σε μικρή ηλικία, η οποία δεν θα του επιτρέψει να κάνει ποτέ ανθρώπινες σχέσεις, και πραγματικά θα διαμορφώσει μία προβληματική προσωπικότητα είναι να μην του επιτρέψουν οι γονείς να δεθεί με άλλα παιδιά. Και για να το ξεκαθαρίσω, δεν εννοώ να μην το πηγαίνουν σε πάρτι και σε φίλους, αλλά να το κάνουν να πιστεύει ότι είναι ανώτερο από όλους τους άλλους και ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροι από αυτό. Πιστέψτε με, είναι η μάστιγα της εποχής μας. Βλέπεις παιδάκια ευγενικά, καλομαθημένα, που οι γονείς μιλάνε τόσο υποτιμητικά για τους φίλους τους, που τα οδηγούν να κάνουν μόνο επιφανειακές σχέσεις μαζί τους. Ο ένας τον παρασύρει, ο άλλος είναι κακός μαθητής, ο άλλος είναι μεν καλός αλλά οι γονείς πληρώνουν ιδιαίτερα κλπ κλπ. Το πρόβλημα θα αρχίσει κυρίως από το σχολείο που ξεκινάνε τα μου το πειράξανε, μου το προβάλανε, γιατί στο δικό μου έβαλε ο δάσκαλος 9 και στο άλλο 10 ενώ είχαν γράψει και τα δύο 9 στο διαγώνισμα (δευτέρα δημοτικού αυτά). Τέτοιο λιθοβόλημα στα άλλα παιδιά, που το -δικό μας- παιδί, νομίζει ότι συνεχώς το απειλούν οι άλλοι και συνέχεια συνωμοτούν εις βάρος του, ότι δεν υπάρχει χώρος για άλλα, γιατί δεν αρκεί να είναι καλός πρέπει να είναι και ο καλύτερος από τους άλλους, οι οποίοι του κλέβουν την επιτυχία μέσα από τα χέρια του. Και πάλι για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να μην καμαρώνουμε για τα παιδιά μας και φυσικά για μας είναι μοναδικά. καταλαβαίνετε την διαφορά. Αν δεν επιτρέψουμε στα παιδιά μας να χαίρονται με την χαρά και την επιτυχία του φίλου τους, δεν θα κάνουν φιλίες και οι ευγένεια, η ανεξαρτησία και τα άλλα skills που προσπαθούμε να τους δώσουμε θα είναι 'κυμβαλον αλαλάζον'
  13. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Έχεις δίκιο. Τα παιδιά που δεν ακούνε το όχι μπορεί όμως να είναι και αυτα που οι γονείς τους επιβάλλουν πράγματα με αυταρχισμό ή δωροδοκία, οπότε σε περιβάλλοντα που δεν είναι αυταρχικά και δεν τα δωροδοκεί κανείς (γιατί βασικά είναι υποχρέωσή τους) δυσκολεύονται γιατί δεν έχουν αναπτύξει διαδικασία εφαρμογής ενός κανόνα. Επίσης είναι και παιδιά που μεγαλώνουν εκ των πραγμάτων με τρίτο πρόσωπο (γιαγιά, νταντά) γιατί οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες. Ε αυτοί οι γονείς, δεν μπορούν να τα 'κουλαντρίσουν' όταν είναι σε ελεύθερο περιβάλλον. Επίσης είναι παιδιά που έγιναν με δυσκολία, οι γονείς είναι μεγάλοι, τους δείχνουν αδυναμία, που ζουν σε δύσκολα οικογενειακά περιβάλλοντα κλπ. Θέλω να πω ότι ο κάθε γονιός κάνει το καλύτερο που μπορεί, από εκεί ξεκινώ εγώ.Βέβαια αν έχει κανείς τα άψογα παιδιά, που τα μεγαλώνει χωρίς φωνές και με ελάχιστες συγκρούσεις, μπορεί να μην μπορεί να το κατανοήσει αυτό. Εμείς (μιλάω για μένα και τον άντρα μου) όμως που έχουμε τις αδυναμίες μας, που βάζουμε και καμία φωνή, που τα παιδιά μας έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες, δείχνουμε κατανόηση. Και μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να δείχνουν κατανόηση. Γελάμε λίγο διακριτικά και περιμένουμε να περάσει, γιατί περνάει. τα πράγματα βρίσκουν την ισορροπία τους. τα παιδιά πάνε σχολείο, μαθαίνουν ότι δεν είναι πρίγκιπες και πριγκίπισσες (το είχε πει κάποτε κάποιος και είχαμε πέσει να τον φάμε) και τα περισσότερα γίνονται λειτουργικοί άνθρωποι. Κι εγώ θα την ανέβαλα την βόλτα μου νομίζω αν έβλεπα ότι στεναχωριόταν πολύ (όχι με μία απλή ενόχληση). Μέχρι να λύσω το θέμα φυσικά με κάποιον τρόπο....... Τώρα αν είναι από άποψη, τι να πω, εγω δεν ξέρω και τετοιους γονείς ώστε να έχω κάποια αναφορά, υπερβολικό μου φαίνεται να υποστηρίζει κάποιος σοβαρά την άποψη θα κάνουμε ό,τι θέλει το παιδί, για να μην στεναχωριέται.
  14. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Όχι. Όμως δεν είναι και 'φυσιολογικό' το παιδί να μην διαμαρτύρεται, όταν οι γονείς το αφήνουν και βγαίνουν. Επειδή ένα παιδάκι διαμαρτύρεται που οι γονείς βγαίνουν το βράδυ, δεν σημαίνει ότι κάνει κουμάντο στην οικογένεια. Και τι έχει κάνει αυτή η οικογένεια ώστε αυτό το παιδάκι να περάσει καλά όταν εκείνοι θα βγουν έξω; Ναι φυσικά δεν αποφασίζει το παιδί, αλλά είναι δική μας ευθύνη να μην νοιώσει το παιδί ότι το παρατάνε. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι το παρατάνε και κάποια παιδιά έχουν περισσότερες ανασφάλειες, μεγαλύτερη εξάρτηση από τους γονείς κλπ. Κι εγώ δεν θα στεναχωρούσα το παιδί για να βγω. Νομίζω ότι μπορεί να βρει κάτι ένας γονιός, για να αφήσει πίσω του ένα χαρούμενο παιδάκι....... Σας μιλάω εκ του ασφαλούς γιατί εμάς τα παιδιά πάντα προτιμούσαν να είναι με τις γιαγιάδες τους, παρά με μας, οπότε δεν έβλεπαν την ώρα να βγούμε. Για τώρα, που μένουν οι δύο τους στο σπίτι, δεν το συζητώ.....
  15. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Απολύτως σεβαστά όλα αυτά. Εσύ βγαίνεις πάντα με τον σύζυγο και τα παιδιά, εγώ αφήνω καμία φορά τα παιδιά στον σύζυγο για να βγω με καμία φίλη μου ή να πάω σε καμία επαγγελματική υποχρέωση αν βαριέται. Και θα φώναζα νταντά για να μην ξενυχτήσω τα παιδιά μου σε μία ανούσια γι αυτά και ακατάλληλη πολλές φορές διασκέδαση (εγώ πχ. φρικάρω όταν βλέπω 12χρονα να χορεύουν τσιφτετέλι), ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι δεν θα είχα να την πληρώσω για να βγω ραντεβουδάκι με τον άντρα μου. Εννοείται σε τραπέζι στενού φίλου πάμε με τα παιδιά μας, εφόσον πάνε και οι άλλοι. Κανείς δεν κάνει λάθος κανείς δεν κάνει σωστά.
  16. Unpluged

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Και πάλι προσπαθούμε να βάλουμε κάτω από έναν κανόνα μία μεγάλη γκάμα από περιπτώσεις. Στον γάμο του ξαδέλφου, του θείου, της αγαπημένης φίλης, ναι φυσικά θα τα πάρω (με μισή καρδιά γιατί δεν θεωρώ ότι ένα τραπέζι γάμου είναι χώρος διασκέδασης για παιδιά). Στον γάμο του συναδέλφου, του γιου της γειτόνισσας, του πελάτη κλπ. φυσικά και δεν θα τα πάρω. Το ότι δεν έχω να τα αφήσω δεν είναι δικαιολογία. Όλοι έχουμε κάπου να αφήσουμε τα παιδιά μας όταν υπάρχει ανάγκη και είναι μία από αυτές τις φορές. Δεν μας καλούν και σε γάμους κάθε βδομάδα. Επίσης ξέρω ζευγάρια που πηγαίνει μόνο ο ένας, αυτός που έχει την σχέση με το ζεύγος (ο συνάδελφος πχ) και ο άλλος μένει με τα παιδιά. Εξαρτάται...