Jump to content
➔ ParentsCafe.gr

vasdeli

Registered Users
  • Posts

    1,875
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by vasdeli

  1. 17.10.09- 17.10.22 13 χρόνια μετά. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
  2. Είχα ακριβώς το ίδιο θέμα στο 4ο παιδάκι μου, όταν έμεινα έγκυος....Δες το τικεράκι μου..... λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου.....η γνώμη μου είναι να πάρεις και 2η γνώμη σε δημόσιο νοσοκομείο....στο Αλεξάνδρα κατα προτίμηση όπου καταλήγουν όλες οι δύσκολες περιπτώσεις....εκεί νοσηλεύτηκα κι εγώ στην 4η εγκυμοσύνη.....72 μέρες....ήταν μια δύσκολη εγκυμοσύνη....αλλά άξιζε τον κόπο!!!!! Όλοι μου είχαν προτείνει διακοπή κύησης.... Ξέχασα να αναφέρω πως η δική μου περίπτωση ήταν ίδια σαν της Lettta. Ήταν δίδυμη κύηση. Είχα την πρώτη μου αιμοραγία στις 7 βδομάδες, δεν είχα κάνει καν το πρώτο υπερηχογράφημα για να ακούσω καρδούλα....και όταν πήγα με την αιμορραγία για υπερηχογράφημα μου βρήκανε έναν άδειο σάκο και έναν αλλο σάκο με μια καρδούλα να χτυπά....αλλά αυτός ο σάκος 'ηταν πολύ πολύ χαμηλά στην μήτρα και πίσω από την τομή της προηγούμενης καισαρικής. Ο πρώτος γιατρός αμέσως πρότεινε διακοπή και μου είπε πως ήταν σκουρα τα πράγματα για μένα αν συνέχιζα την κύηση....όμως εγώ δεν προχώρησα σε διακοπή....ο επόμενος γιατρός που με ανέλαβε τελικά μου εξήγησε πως θα ήταν πράγματι μια δύσκολη εγκυμοσύνη και πως κατα τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου ανα πάσα στιγμή θα μπορούσα να αποβάλλω αφού το μωρό είχε πιαστεί πολύ χαμηλά, στον ισθμό της μήτρας.....όμως άφησε το περιθώριο μετά το τρίμηνο να ανέβει το μωρό καθώς θα μεγάλωνε όπως και έγινε μετά από πολλή προσευχή!!! Με είχε προετοιμάσει πως μπορεί να αιμορραγήσω ξανά ανα πάσα στιγμή και πως αν γινόταν αυτό θα έκανα εισαγωγή στο Αλεξάνδρα μέχρι να γεννήσω....πράγμα που τελικά και έγινε!!! Από την 24η βδ ως την 34η που γέννησα πρόωρα νοσηλεύτηκα. Αλλά τωρα κοιτάζω τον τετράχρονο σχεδόν άγγελό μου και ξέρω πως πήρα την σωστή απόφαση.....
  3. Ναι, μέχρι τη β' επιπέδου υπάρχει πιθανότητα να ανέβει. Πράγμα που σε μένα δεν έγινε...εύχομαι σε σένα να γίνει για να μην παραταθεί η αγωνία σου. Να μην σηκώνεις ΚΑΘΟΛΟΥ βάρη. Πρόσεχε.
  4. Γεια σου και με το καλό το μωράκι σου! Είχα χαμηλό πλακούντα στην 4η εγκυμοσύνη μου. Ήταν επιπωματικός. Ο δικός σου πώς έχει χαρακτηρισθεί; Δεν σε είχε προιδεάσει ο γιατρός σου; μου κάνει εντύπωση. Θελει πολύ ξεκούραση και ίσως ξάπλα, ανάλογα με την περίπτωση. Καθόλου βάρη. Αλλά φυσικά ο γιατρός σου οφείλει να σε ενημερώσει καλύτερα από όλους. Εγώ αιμορράγησα την 24η βδομάδα και έκανα εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο όπου παρέμεινα κλινήρης μέχρι και την 34η βδ όταν και γέννησα με καισαρική λόγω επιπωματικού πλακούντα. Αλλά και πάλι λέω ότι υπάρχουν περιπτώσεις και περιπτώσεις χαμηλού πλακούντα. Πήγαινε να δεις τον γιατρό σου από κοντά και μάθε τι πλακούντα έχεις ακριβώς: Πρόσθιο; οπίσθιο; επιπωματικο;παραχείλιο; επιχείλιο; αν θες μπορείς να γκουγκλάρεις τα είδη πλακούντα για να δεις βαθμό σοβαρότητας της κατάστασης. Μην το πάρεις πάντως αψήφιστα. Καλύτερα να προσέχεις για να έχεις.
  5. Προσυπογράφω ό, τι έγραψε το πιο πάνω μέλος! Στο Αλεξάνδρα καταλήγουν όλα τα δύσκολα!!! Η πτέρυγα Βενιζέλου είναι η πτέρυγα όπου νοσηλεύονται όλες οι εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου όπως η δική μου 4η εγκυμοσύνη. Νοσηλεύτηκα 75 μέρες εκεί, είχα γιατρό τον Δασκαλάκη και είδα άπειρα περιστατικά από το Ελενα να έρχονται στο Αλεξάνδρα γιατί από εκεί τα διώχνανε. Να ρωτήσω...επιπωματικό πλακούντα είχες, κορίτσι μου, και γέννησες στις 34 βδ;
  6. Το 2014 νοσηλεύτηκε το παιδί μας σε ιδιωτική ΜΕΝΝ για 20 μέρες. Δεν πληρώσαμε τίποτα. Το ικα ανέλαβε όλα τα έξοδα. Δεν γνωρίζω όμως αν η κατάσταση έχει αλλάξει από τότε.
  7. Να ρωτήσω κάτι; Γιατί θα νοσηλευτείς; τι σημαίνει "προδρομικά αγγεία"; μήπως προδρομικός πλακούντας; κάτι ανάλογο δηλαδή με το δικό μου;
  8. Καλησπέρα ! Με το καλό το μωράκι σου. Έχε πίστη στον αγώνα σου...αξίζει τον κόπο. Η ιστορία σου μου θυμίζει την δική μου περίπτωση... Στην 4η εγκυμοσύνη μου νοσηλεύτηκα από την 24η βδομάδα κύησης ως και την 34 που ξέραμε εξαρχής ότι θα κάνω καισαρική λόγω επιπωματικού πλακούντα. Γνωρίζαμε επίσης εξαρχής ότι το μωρό θα είναι πρόωρο ως ένα βαθμό. Επειδή ακριβώς το κόστος θα ήταν υπέρογκο (υπέρογκο όσο δεν μπορείς να φανταστείς ή μάλλον μπορείς αν υπολογίσεις 75 μέρες που χρειάστηκε να νοσηλευτώ επί 200 περίπου ευρώ τη μέρα...)και παρόλο που ήξερα πως θα γεννήσω σε ιδιωτικό έκανα τελικά εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο(σε συνενόηση του γιατρού μου και του γιατρού στο δημόσιο που με "χρεώθηκε" ως ασθενή του) και τρεις μέρες πριν το χειρουργείο έκανα με δική μου ευθύνη αφού υπέγραψα εξιτήριο από το δημόσιο και εισαγωγή άμεσα στο ιδιωτικό όπου με ξεγέννησε ο γιατρός μου. Με λίγα λόγια δηλαδή η παρακολούθηση της κύησης έγινε στο δημόσιο και έτσι δεν χρεώθηκα έξοδα νοσηλείας που θα ήταν πραγματικά άπειρα αν έμπαινα στο ιδιωτικό. Γιατί δεν βρίσκεις κι εσύ μια τέτοια λύση; ειλικρινά θα ξεπαραδιαστείτε αν νοσηλευτείς 35 μέρες στο ιδιωτικό.... Όσο για τα έξοδα θερμοκοιτίδας στο ιδιωτικό όπου μπήκε ο μικρούλης μας μετά την καισαρική επειδή ήταν πρόωρος (νοσηλευτικε 10 μέρες στην ΜΕΝΝ και άλλες 10 στην απλή παρακολούθηση) τα ανέλαβε όλα το ΙΚΑ. Δεν πληρώσαμε τίποτα με βιβλιάριο δημοσίου.
  9. Δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ. Η ζωή συνεχίζεται, φυσικά....δε μένω πίσω. Θέλω να θυμάμαι. Και προχωρώ!
  10. Πόσες και πόσες φορές έχω αναρωτηθεί....ποια θα είχες γίνει....πάνε 7 χρόνια σήμερα...και εσύ θα ήσουν τώρα ένα μικρό κοριτσάκι...αλήθεια, πώς να ήταν άραγε τα μάτια σου; πώς τα μαλλιά σου; πώς...πώς ....πώς....
  11. Τι λες τώρα.... Έχω ακούσει για διεισδυτικό πλακούντα πάνω σε τομή καισαρικής τομής, οκ, αλλά τούτο το δικό σου ομολογώ πρώτη φορά το ακούω....
  12. Ξαναδιάβασα...εκανες ιστολογική...
  13. Τράβηξες λαχείο κορίτσι μου...αυτό το συμπέρασμα ποιος το έβγαλε; είχες συμφύσεις στην μήτρα; το πρώτο παιδάκι πώς το είχες γεννήσει;με καισαρική;
  14. Luminosa....είναι πολύ νωρίς για οποιαδήποτε σκέψη τώρα.... Αυτό που προέχει είναι να σταθείς γερά στα πόδια σου (σωματικά και ψυχολογικά κυρίως). Αυτό που τώρα σου φαίνεται απόμακρο και ανέφικτο αργότερα ίσως αλλάξει... Έχε πίστη! Όλα θα πάνε καλά!
  15. Και για να σε βάλω και σε σκέψεις που ίσως δεν έχεις κάνει...μπορείς να αποκτήσεις και δικό σου, βιολογικό παιδί με παρένθετη μάνα!!!! Πολύ δύσκολο βέβαια αλλά όχι ανέφικτο αν υπάρχουν οι ωοθήκες σου.
  16. Είσαι ευλογημένη, μ' ακούς; Αυτό μονάχα θα σκέφτεσαι καλή μου! Σε καμία περίπτωση δεν είσαι μισή γυναίκα. Η θηλυκότητα σου δεν έχει επηρεαστεί καθόλου ούτε πρόκειται! Εσύ βέβαια νοιώθεις έτσι αλλά δεν ισχύει. Έχεις δυο παιδάκια, βίωσες την μητρότητα, μ'ακούς; Αγκάλιασε τους αγγέλους σου και νιώσε πόσο τυχερή είσαι. Και ξέρεις κάτι; Αν θες άλλο παιδί μπορείς να αποκτήσεις. Να υιοθετήσεις!!!!
  17. Ζωή σε θυμάμαι από το τόπικ με τους ενδομήτριους....τελικά έχεις δυο παιδάκια;
  18. Ναι, οι δυο πρώτες εγκυμοσύνες πήγαν πολύ καλά, δόξα τω Θεώ! Στην τρίτη είχα τον ενδομήτριο λόγω συστροφής ομφάλιου λώρου γύρω από τον εαυτό του. Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω...έτσι ήρθε το τρίτο παιδάκι μου και με αναγέννησε! Προωράκι ήταν το τελευταίο παιδάκι μου...το ξέραμε εξαρχής πώς θα γεννηθεί πρόωρα λόγω επιπωματικού πλακούντα αισχίστου είδους...μετά από πολύμηνη κατάκλιση (4,5 μήνες) εκ των οποίων 2,5 εισαγωγή στο νοσοκομείο.... Ένα έχω να πω: Μην τα παρατάται ποτέ! Να κυνηγάτε όλες το όνειρό σας να γίνετε ή να ξαναγίνετε μάνες!!! Θα κερδίσετε!
  19. Ενδομήτριος θάνατος στην 19η βδομάδα κύησης. Έτσι απλά...θα ήταν το τρίτο μου παιδί. Μετά από εκείνη ήρθαν άλλα δυό παιδιά, αγόρια. Δεν έπαψα να την σκέφτομαι ποτέ... Πρόωρος τοκετός στην 34η βδομάδα κύησης. Ευτυχώς όλα καλά, δόξα τω Θεώ..
  20. Θα μπορούσα να σου συστήσω. Όμως το ζήτημα είναι ότι θα πρέπει η ίδια να θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της και να δεχθεί να πάει. Διαφορετικά τίποτα δεν μπορεί να γίνει....
  21. Μακάρι zakoula μου, μακάρι!!! Να είσαι καλά! Πιστεύω πως τα παιδιά μας πρέπει γυρνώντας πίσω να φέρνουν ευχάριστες εικόνες και ευτυχία στο νου τους από τα παιδικά τους χρόνια! HOPE αν σκέφτεσαι έτσι και αν κάθε βράδυ αναλογίζεσαι τι έκανες σωστό, τι λάθος και τι μπορείς να βελτιώσεις έχω την εντύπωση ότι είσαι σε σωστό δρόμο.... Πασχαλίτσα μου....❤
  22. Το πιστεύεις ότι το έχω σκεφτεί καλή μου ΜΑΜΑ ΛΕΝΑ; Είναι πολύ παρήγορη αυτή η σκέψη!!! Άσε που σκέφτομαι και το άλλο!! Μέχρι να ξεπαιδιάσω από το τελευταίο μου θαυματάκι( και εννοώ τα 18 χρόνια! ) ίσως κρατάω και το πρώτο μου εγγόνι!!!
  23. Όσα θα μου λείψουν... «Υπάρχουν μέρες που ο καθένας χρειάζεται ένα χέρι για να πιαστεί. Υπάρχουν μέρες που δεν βρίσκω ούτε ένα δευτερόλεπτο για τον εαυτό μου. Κάποιο από τα παιδιά μου είναι είτε δυσαρεστημένο, είτε κλαίει και ουρλιάζει, και εγώ σκέφτομαι: Σας παρακαλώ, απλά πηγαίνετε να παίξετε. Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα. Έστω δύο λεπτά για τον εαυτό της. Δεν μπορώ να σας κρατήσω τώρα. Τα χέρια μου είναι έτοιμα να σπάσουν. Κάποια μέρα, ξέρω ότι θα θέλω πίσω κάθε μία από αυτές τις στιγμές που θεωρούσα δεδομένες –και θα παρακαλάω για να έχω την ευκαιρία να κυνηγήσω τα παιδιά μου, ή να τα πάρω αγκαλιά. Όμως τα αδιάκοπα «ένα ακόμα» -όταν μου ζητούν να χρωματίσουν μία ακόμα ζωγραφιά, να διαβάσουμε ένα ακόμα παραμύθι ή να παίξουμε ένα ακόμα παιχνίδι, έπειτα από τόσες ώρες που έχω περάσει αφιερώνοντας και την τελευταία ανάσα ενέργειας που μου έχει απομείνει στο σώμα, με βρίσκουν να απαντώ με έναν μορφασμό εξάντλησης και ένα ξεφύσημα. Ωστόσο, ξέρω ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα δίνω τα πάντα για να μπορώ να καθίσω όχι μόνο μία ακόμα φορά μαζί τους, αλλά χίλιες ακόμα φορές. Έρχονται πρωινά, απογεύματα και βράδια που νιώθω σαν σκλάβος στην ίδια μου την κουζίνα, ηοποία μοιάζει με πεδίο μάχης. Δεν κάθομαι ποτέ σε καρέκλα, καθώς πάντα κάποιος χρειάζεται λίγο ακόμα νερό, μία δεύτερη μερίδα –ή επειδή απλά γίνεται ένας χαμός, που χρειάζεται την άμεση προσοχή μου. Και ναι, κάποια μέρα, θα κοιτάζω την κουζίνα μου και θα εύχομαι να ήταν γεμάτη από μικροσκοπικά ανθρωπάκια που με χρειάζονται για να φάνε και που με θέλουν στο πόδι... κι όμως θα είναι άδεια, ήσυχη και άψυχη. Έρχονται στιγμές που νιώθω ότι δεν αντέχω να αλλάξω άλλη πάνα, να βοηθήσω ακόμα μία φορά με το γιογιό, να σκουπίσω άλλο στόμα ή να καθαρίσω μία ακόμα καταστροφή. Και με το που τελειώνω τη μία από αυτές τις δουλειές, η επόμενη είναι στη σειρά και με περιμένει. Όμως ξέρω ότι τελικά, η ανάγκη μου να με έχουν ανάγκη είναι πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο. Όχι μόνο θα μου λείψει όλο αυτό, αλλά θα λαχταρώ αυτές τις στιγμές. Έρχονται βράδια που τα μωρά δεν λένε να κοιμηθούν, με τίποτα... Βράδια που παρόλο που έχουν πάει για ύπνο, ξυπνάνε κάθε λίγο και λιγάκι, ζητώντας ένα ακόμα φιλί, μία ακόμα αγκαλιά, ένα ακόμα ποτήρι νερό ή έχουν κάτι ακόμα να μου πουν, αλλά για 15η φορά! Θα έρθει, όμως, κάποια στιγμή που θα δίνω τα πάντα για να έχω μία ακόμα αγκαλιά και ένα φιλί και θα συνειδητοποιώ ότι περπατώ πάνω-κάτω σε άδειους διαδρόμους, με ένα κενό που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα. Οι εκατοντάδες φορές που με ζητούν: Μαμά, κοίτα! Μαμά, με βλέπεις; Μαμά... Μαμά; Έλα εδώ! Μαμά μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό; Υπάρχουν φορές που μου έρχεται να κρυφτώ κάτω από τη γη και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν ένας μόνο άνθρωπος να ανταποκριθεί σε τόσες πολλές ανάγκες μικροσκοπικών ανθρώπων; Κάθε μέρα! Κάθε μέρα και κάθε νύχτα! Νιώθω τόσο ηττημένη κάποιες φορές, απλά και μόνο επειδή δεν έχω την αντοχή 5 ανθρώπων. Κάποια μέρα θα προσεύχομαι να επέστρεφαν αυτά τα αλλεπάλληλα «Μαμά και μαμά». Και αυτά τα τόσο πρωινά ξυπνήματα... θα έδινα τα πάντα για να κοιμηθούν λίγο παραπάνω και να μην ξεκινά η κάθε μέρα στις 8:30 το πρωί! Τις περισσότερες μέρες, ενώ πασχίζω να ανοίξω τα μάτια μου και θυμίζω στα πόδια μου πώς να μετακινηθούν, το ένα μπροστά από το άλλο, δεν είμαι σίγουρη προς ποια κατεύθυνση να πάω και τι πρέπει να γίνει πρώτα. Απλά προσπαθώ να υπολογίσω μέσα μου αν όλοι είναι εντάξει κι αν έβγαλαν όλοι καλά το βράδυ. Υπάρχουν καθημερινά παιχνίδια με τα παιδιά που παίζουν κρυφτό πίσω από την κουρτίνα, ενώ κάνω ένα μπάνιο εξπρές ή που τρέχουν και ουρλιάζουν μέσα στο σπίτι, σαν να τα κυνηγά μανιακός δολοφόνος. Κάποια μέρα η ησυχία θα είναι ανυπόφορη –και αυτό θα μου λείψει. Η αλλαγή των παπουτσιών που έχουν φορεθεί σε λάθος πόδι, τις ατελείωτες στοίβες ασιδέρωτων, τα πλαστικά παιχνίδια που πατάω, γιατί είναι διασκορπισμένα στο πάτωμα και τους λεκέδες από μαρκαδόρους στα έπιπλα... όλα αυτά θα τα θέλω πίσω. Αυτό είναι το τρελό με τη μητρότητα –οι πιο κουραστικές και συχνά ανυπόφορες δουλειές, είναι αυτές στις οποίες βρίσκεις να κρύβονται οι μεγαλύτερες ευλογίες. Οι μέρες της κούρασης, της γκρίνιας, του εκνευρισμού, θα αρχίζουν σιγά-σιγά να μειώνονται μέχρι που θα σταματήσουν εντελώς. Δεν υπάρχει κουμπί παύσης. Δεν υπάρχει κουμπί που σε γυρίζει πίσω. Και δυστυχώς, δεν υπάρχει κουμπί «κάν'το ξανά». Θα έρθει μία μέρα που θα θυμώνω με τον εαυτό μου που είχα ευχηθεί να έχω λίγο χρόνο μόνη μου και που θα περπατούσα μέχρι την άκρη της γης για να επιστρέψω στο σήμερα. Στο εδώ και τώρα. Έχω μία μόνο ευκαιρία με τα παιδιά μου. Έχουν μία μόνο ευκαιρία μαζί μου. Με το κομμάτι αυτό της ζωής μου, ως μαμά. Εγώ είμαι ο συγγραφέας στο κεφάλαιο αυτό της ζωής τους. Εγώ καθορίζω πόσες σελίδες θα περιέχει. Και κάθε μέρα, θα κάνω ό,τι μπορώ για να συμπεριλάβω τις πιο φανταστικές ιστορίες στο βιβλίο αυτό, τις οποίες κάποτε τα παιδιά μου θα αναπολούν και θα σκέφτονται «Θυμάμαι να είμαι χαρούμενος. Όταν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι απλά ευτυχία!» Κι αν είμαστε πραγματικά τυχεροί, θα ξέρουν βαθιά μέσα στην καρδιά τους, ότι η μητέρα τους συνέβαλλε πολύ σε αυτή την ευτυχία. Όταν έχω τις αποτυχημένες προσπάθειές μου και τις στιγμές που θα ήθελα, αν μπορούσα, να πάρω πίσω, πρέπει απλά να προσπαθώ να μαθαίνω από τα λάθη μου, ελπίζοντας ότι θα γίνομαι όλο και καλύτερη μαμά, θα προχωράω μπροστά και θα προσπαθώ να γράφω κάθε μέρα και μια καλύτερη ιστορία. Ευχαριστώ τον Θεό που κάθε μέρα έχουμε και μία καινούργια σελίδα για να γράψουμε στο βιβλίο της ζωής των παιδιών μας.» ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΝΑ!
  24. Γεια χαρά! Έχω τέσσερα παιδιά και τελευταία στροβιλίζει στο μυαλό μου πως θα ήθελα πολύ να υιοθετήσω ένα παιδάκι. Πριν αποκρηλσω τα δικά μου δεν περνούσε ποτέ αυτή η ιδέα από το μυαλό μου. Τώρα όμως ναι, περνάει....
×
×
  • Create New...