Κι αν δεν θηλάσω?

[Γουντουδάκη Ευστρατία]

morchelina μου μάλλον το έγραψα λάθος τελευταία φορά το βράδυ θηλάζω γυρω στις 9μιση, τελειώνουμε δεκα και μιση περίπου (αφού αποκοιμηθεί και με πιπίλισμα) και γάλα βγάζω γύρω στις 12 με 12μιση το βράδυ ώστε να μην μεσολαβήσουν πολλές ώρες μέχρι τις 5-5μιση που συνηθως ξυπνάει το ζούζουλο. Επίσης ξέχασα να πω πως τις 2 μέρες που δουλευω θηλάζω την μικρη γύρω στις 5μιση με 6 και μετα από τις 7 και τεταρτο μέχρι τις 8 παρά πριν φύγω αντλώ πάλι αλλά δυστυχώς βγάζω πάλι 40-50 μλ οχι περισσότερο. Στην δουλειά μετά με το χειροκίνητο στις 11παρά περιπου βγάζω γυρω στα 100 με 120 μλ.Να σου πω και την αληθεια είμαι πολύ υστερική με το βάρος γενικοτερα (να φανταστείς μετά την εγκυμοσύνη έβαλα 2,5 κιλά και το φέρνω πολύ βαρεως) και σιγουρα δεν θέλω το παιδί μου να γίνει παχύσαρκο, θέλω να πω πως και να μην βάζει πολύ βάρος απο δω και μπρος είναι οκ ήδη είναι αφρατούλα. Αυτο που συνηδειτοποιώ τελικα οτι με αγχώνει περισσότερο είναι μήπως μειωθει η παραγωγή και πρέπει να την αυξησω με πολλούς θηλασμους, πολλή γκρίνια της μικρής, ενοχές από μέρους μου που την αφήνω νηστικιά κτλ κτλ ο,τι δηλαδή είχαμε περάσει πριν από 2 μήνες οταν ξεκίνησα να γράφω στο φόρουμ. ήταν πολύ άσχημη φάση εκείνη και δεν αντέχω να την ξαναπεράσω.Αυτά που λες για τις σαβουροτροφές, ήμαστε τόσο κάθετοι με τον άνδρα μου να μην τα μάθει το παιδί (τουλαχιστον από μας) που έχουμε εξηγηθεί ήδη από τώρα στις γιαγιάδες οτι δεν θα φέρνουν τέτοια στο παιδί ελπίζουμε βέβαια να το τηρήσουμε.Τώρα μόλις τελιώσαμε τ'αισμα, η μικρή ήταν στο στήθος περίπου 45', και αναγάστηκα να κάνω πολλές εναλλαγές στα στήθη γιατί δεν είχα πολύ γάλα. Να, τέτοιες φάσεις με αγχώνουν περισσότερο σευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την άμεση απάντηση

[Morchelina]

Εγώ βλέπω ότι τα πας μια χαρά. Είσαι τυχερή που κοιμάται τόσες ώρες και μπορείς και αντλείς μία λογική ώρα και όχι στις 2 ή 3 το βράδυ. 4 μηνών μπορεί να περνάτε άλμα ανάπτυξης. Ας είναι πιο ανήσυχη, εσύ θήλασε ακόμη και βράδυ αν ξυπνήσει, ξεγέλασέ την στο στήθος και θα τα βρείτε. Στους επόμενους δύο μήνες μπορεί και να της φτάνουν 5-10 λεπτά θηλασμός, μην παραξενευτείς.

 

Κάνεις αγώνα με τις αντλήσεις οπότε είναι φυσικό να κουράζεσαι. Με τις αντλήσεις και τους θηλασμούς που κάνεις το γάλα σου δε μειώνεται απλά υπάρχουν τα άλματα ανάπτυξης που μπορεί να σε μπερδεύουν. Υπομονή μία εβδομάδα. Θα στρώσετε.

[aglaia]

Σιγουρα μπορει να το ψαξει καλυτερα με ειδικους Αγλαια αλλα το θεμα ειναι οτι σε μια τετοια ευαιστητη κατασταση που τιθεται και θεμα με την καρδια για μενα δεν το ρισκαρεις να προκαλεσεις περισσοτερα προβληματα μετα τον τοκετο.

 

Γιατι το νεογεννητο εχει απολυτη αναγκη της παρουσιας της μητερας του. Τωρα το θεμα ειναι αν παιρνεις το ρισκο να καταπονησεις ακομα περισσοτερο τον οργανισμο σου. Εχοντας μιλησεις με παρα πολλους αιματολογους ξερω πολυ καλα οτι περα απο την Μεσογειακη σαν παθηση που πρεπει να αντιμετωπισεις υπαρχει περιπτωση να βρεθεις στην δυσκολη θεση να εχεις και επιπλεον επιπλοκες. Γιατι δυστυχως η Μεσογειακη και Δρεπανοκυτταρικη δεν εχει τα ιδια συμπτωματα και τις ιδιες επιπλοκες σε ολους οσους πασχουν. Ξερω μητερα με Μεσογειακη που δεν αντιμετωπισε κανενα προβλημα αλλα και μητερα που κινδυνεψε σοβαρα. Αυτο ειναι και το υπουλο χαρακτηριστικο αυτης της νοσου. Γιαυτο καλυτερα να ειναι υπερβολικα υποψιασμενη και προσεκτικη παρα να ερθει αντιμετωπη με δυσαρεστες εκπληξεις.

Καθε πασχων εχει διαφορετικη εξελιξη καλως η κακως.

 

Mα ακριβώς γι αυτό τα έγραψα, δεν μπορεί κανείς να προδικάζει από την αρχή την εξέλιξη, ούτε τη δυσάρεστη, ούτε την ευχάριστη.

 

Γιατί πρέπει να πούμε στη μητέρα ότι αποκλείεται, ότι γι αυτήν προβλέπεται μόνο ο κίνδυνος, μόνο η δυσάρεστη εξέλιξη; Όσο ψέμα είναι να της πούμε ότι όλα θα πάνε καλά, άλλο τόσο ψέμα είναι να της πούμε ότι θα κινδυνέψει σοβαρά και γι αυτό πριν καν μείνει έγκυος, την αποκλείουμε από το δικαίωμα να θηλάσει.

 

Γιατί μιλάς ρίσκο; Η μητέρα που θα θηλάσει δεν είναι χωρίς παρακολούθηση για να ρισκάρει. Αν οι εξετάσεις της το επιτρέπουν και αυτή το επιθυμεί θα το κάνει.

 

Η μητέρα που υποστήριξα μου μετέφερε ακριβώς ό,τι της είχαν πει οι γιατροί οι οποίοι δεν μπορούσαν να μαντέψουν την εξέλιξη, ούτε της είπαν ότι οπωσδήποτε η εξέλιξη θα είναι τέτοια που θα πρέπει να ξεκινήσει αμέσως αποσιδήρωση, ούτε ότι θα είναι καλή και σίγουρα θα καταφέρει να θηλάσει. Δεν υπήρχε πρόβλεψη ούτε για θετικό ούτε για αρνητικό σενάριο.

 

Θεωρώ ότι η προσέγγιση των γιατρών που ήταν "θα δούμε τις τιμές των εξετάσεων και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας σου και θα σου πούμε τι μπορείς να κάνεις" ήταν η καλύτερη.

 

Η εγκυμοσύνη πήγε καλά, οι εξετάσεις ήταν καλές και οι γιατροί της είπαν ότι μπορεί να θηλάσει για 40 μέρες και μετά βλέπουν. Οι επόμενες εξετάσεις έδειξαν ότι η μητέρα δεν είχε άμεση ανάγκη αποσιδήρωσης κι έτσι συνέχισε τον αποκλειστικό θηλασμό. Όταν της είπαν ότι έπρεπε να ξεκινήσει την αποσιδήρωση, συνέχισε το θηλασμό τις ώρες που επιτρέπονταν με τη συγκεκριμένη αγωγή που έκανε.

 

Η συγκεκριμένη μητέρα ήθελε να θηλάσει το παιδί της και το έκανε στα όρια που της επιτρεπόταν από την κατάσταση της υγείας της και της θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει.

 

Ο θηλασμός δεν είναι υποχρεωτικός, αν μια μητέρα δεν επιθυμεί να θηλάσει, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει χωρίς να χρειάζεται δικαιολογίες.

 

Από την άλλη, ο θηλασμός είναι δικαίωμα της μητέρας (και του παιδιού) και το βρίσκω άδικο και για την ίδια και για το παιδί της να μην συμβαίνει εξαιτίας της παραπληροφόρησης ή της μερικούς πληροφόρησης.

 

Έχω υποστηρίξει αρκετές μητέρες με χρόνιες ασθένειες οι οποίες δεν ήθελαν να νιώθουν αποκλεισμένες από το δικαίωμά τους να θηλάσουν το παιδί τους. Όλες ένιωθαν ικανοποίηση που μπορούσαν να ανταποκριθούν στις αναγκες του παιδιού τους παρά τα προβλήματα υγείας που είχαν. Θεωρώ πολύ άδικο να λέμε σε μια τέτοια μητέρα, που κάνει μια τόσο σημαντική προσπάθεια, ότι αποκλείεται από τη διαδικασία εκ των προτέρων, ότι δεν έχει δικαίωμα να το σκεφτεί, να το ψάξει, να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο και αν όλα πάνε καλά να το ξεκινήσει.

[MarcoPolo]

Πρωτα απο ολα δεν ειπα ποτε οτι δεν εχει δικαιωμα να θηλασει το παιδι της, με ενοχλει πολυ να μου βαζουν λογια στο στομα.

Δευτερον τονισα το θεμα της καρδιας περα απο την Μεσογειακη. Απο τη στιγμη που υπαρχει ιστορικο με την καρδια λογω της παθησης τα πραγματα ειναι πιο συνθετα απο οτι μια πασχων απλα με Μεσογειακη. Αυτο που τονιζω ειναι αρκετα σημαντικο για το θεμα του θηλασμου. Σε ενα ατομο με Μεσογειακη που εχει αντιμετωπισει επιπλοκες σε πνευμονα και καρδια ειναι πολυ ευκολο να γινει ζημια πραγματικη.

Εννοειται οτι θα μιλησει με τους γιατρους της η κοπελα και εννοειται οτι η ιδια θα κρινει αναλογα με τα δεδομενα που θα εχει τοτε αλλα δεν καταλαβαινω γιατι δεν μπορω να πω την γνωμη μου που δεν προερχεται απο ραδυο αρβυλα αλλα απο προσωπικη εμπειρια καθως και εγω ειχα ιστορικο με την καρδια πριν την εγκυμοσυνη και κατα την διαρκεια.

 

Περα απο το θεμα του θηλασμου Αγλαια θελω να σου δωσω λιγο να καταλαβεις την ψυχολογια ενος ατομου που πασχει απο Μεσογειακη η Δρεπανοκυτταρικη και εχει υποστει χρονια ταλαιπωριες με την υγεια του και αποφασιζει να κυοφορησει ενα παιδι.

 

Οταν ολες οι μητερες χαιρονται με την ανακοινωση οτι ειναι οντως εγκυος αντιθετα η εγκυος με τα προβληματα που συζηταμε δεν πεταει στα συννεφα απλα ελπιζει και ευχεται να πανε ολα καλα.

Η καθε ημερα που περναει για αυτην ειναι ενα μικρο θαυμα που την φερνει πιο κοντα στο να τα καταφερει. Ακομα η αγωνια της ομως δεν την αφηνει να χαλαρωσει ουτε στιγμη και να χαρει την εγκυμοσυνη της σαν ολες τις αλλες γυναικες.

Οταν πηγαινει για τις καθιερωμενες εξετασεις της δεν ενθουσιαζεται που ολα πανε καλα γιατι οι γιατροι της θυμιζουν οτι ειναι πολυ νωρις ακομα για ενθουσιασμους και της λενε συνεχως οτι εχει πολυ δρομο μπροστα για να παει κατι στραβα.

Αυτη ομως η μανα συνεχιζει να ελπιζει οτι ολα θα πανε καλα και το παλευει. Ο αγωνας της και η μονη της εννοια ειναι να περασει αλλη μια ημερα. Αλλη μια ημερα μεχρι τον 9ο μηνα. Μεχρι να πιασει το θαυμα στα χερια της για να μπορει πλεον να το πιστεψει οτι ειναι πραγματικοτητα.

Οταν ολες οι μανες σκεφτονται πως θα γεννησουν και αν θα πονεσουν οι μανες για τις οποιες μιλαμε το μονο που ευχονται ειναι να φτασουν στο σημειο του τοκετου κι ας πεθανουν απο τον πονο.

Οταν ολες οι μανες αγοραζουν ρουχα και ετοιμαζουν δωματια ξεροντας ποσος καιρος τους μενει για να αγκαλιασουν το παιδι τους οι αλλες μανες που λεγαμε δεν εχουν πλεον φλεβα να δουλευει απο τις πολλες μεταγγισεις και η βολτα τους ειναι στο νοσοκομειο και οχι στα μαγαζια.

Ολα αυτα δεν σου τα γραφω για να μας λυπηθεις φυσικα αλλα για να καταλαβεις οτι το θαυμα της ζωης για εμας δεν γινεται μια φορα αλλα καθε ημερα απο την ωρα της συλληψης μεχρι τον τοκετο. Η αγωνια και η προσηλωση στον στοχο δηλ να γεννηθει το παιδι μας στοιχιζει την απολαυση της απλης καθημερινης στιγμης της εγκυου. Αυτη ειναι η ψυχοσυνθεση μιας γυναικας που πολεμα με την ωρα 9 ολοκληρους μηνες.

Οποτε καταλαβαινεις με ολα αυτα που σου εγραψα παραπανω οτι δεν γινεται να ρισκαρεις οταν εχεις θεμα με την καρδια και Μεσογειακη να παει κατι στραβα μονο και μονο γιατι δεν αποδεχεσαι οτι δεν θα θηλασεις. Ειμαι πολυ μεγαλο το κοστος για να παιξεις με αυτο. Πρεπει με καθε τροπο να γυρισεις σπιτι με το νεογεννητο. Γιατι εχεις διανυσει εναν γολογοθα για να φτασεις σε αυτο. Και η παρουσια σου και η αγκαλια σου στο παιδι που εχεις φτυσει κυριολεκτικα αιμα για να το κανεις δεν μπανει στο ζυγι.

 

Και για να μην με παρεξηγησεις ειμαι υπερ του θηλασμου απολυτα αλλα οταν διακυβεβεται η επιβιωση της μητερας τοτε για μενα δεν τιθεται διλλημα. Για ολες τις μανες ο θηλασμος μπορει να ειναι προτεραιοτητα για εμας ειναι δευτερευον αναγκαστικα.

[ΚΡΙΣΤΙΝΑ]

Παρακολουθώ τη συζήτηση από την αρχή αλλά είχα ενδοιασμούς για το τι πρέπει να γράψω. Νομίζω ότι το ερώτημα δεν είναι τι θα πάθει το μωρό αν δεν θηλάσει αλλά το πως θέλει η μαμά να βιώσει τη μητρότητα. Δεν πιστεύω ότι το κίνητρο για να θηλάσει μια μητέρα ακόμα και με τόσο σοβαρά προβλήματα υγείας είναι τα οφέλη του μητρικού γάλακτος και μόνο, θεωρώ ότι είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας . Αν υπάρχει η δυνατότητα με μηδενικό κόστος για τη μαμά (πάνω απ όλα η υγεία της) και η κατάσταση είναι ελεγχόμενη τότε είναι κάτι που μπορεί να δώσει στο παιδί της και τον εαυτό της. Ακόμα και μια μέρα στο στήθος για κάποια μαμά και το παιδί της μπορεί να είναι δώρο θεού. Είναι μια εμπειρία που αξίζει και δεν έχει να κάνει με την διάρκεια. Η στιγμή που θα γεννηθεί μια ψυχή και θα μπει στην αγκαλιά σου είναι ένα θαύμα μόνο του, σε πιάνει μια αγονία ένα δέος και νιώθεις τόσο μεγάλη αλλά και μικρή ταυτόχρονα. Μετά αυτή η ψυχή με τα μάτια κλειστά αρχίζει και σε μυρίζει και ανοίγει το στοματάκι του, και κατευθύνεται προς το στήθος σου τόσο άτσαλα και ανήμπορα και τότε αποφασίζεις να το βοηθήσεις,.... και να θηλάζει ...... αυτή και μόνο η στιγμή μπορεί να φτάνει ή να θέλεις να συνεχίσεις το ταξίδι. Αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις γιατί όχι, αν δεν υπάρχουν απλά λες τι όμορφα που ήταν αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι να φθάσω εκεί που θέλω. Νομίζω ότι είναι κρίμα να προαποφασίσεις κάτι που δεν είναι ανέφικτο θέτοντας μόνο ως βάση το πρακτικό κομμάτι(αν είναι καλύτερο το μητρικό ή το ξένο) και παραβλέποντας το συναισθηματικό. Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι η θέληση για θηλασμό πρέπει να βάλει τη μαμά σε κίνδυνο. Και δεν νομίζω ότι ζυγίζει κάποιος την υγεία της μαμάς ούτε συστήνει διακοπή απαραίτητης φαρμακευτικής αγωγής απλά κάποιες φορές είναι δυνατόν να βρεθεί η λύση κάπου ανάμεσα χωρίς κίνδυνο για την μαμά και για το μωρό. Ο θηλασμός είναι δευτερεύον (με την έννοια που το θέτουμε) για όλες τις μαμάδες πρώτα είναι η υγεία του παιδιού και της μαμάς.....

[MarcoPolo]

Για να ξεκαθαρισω λιγο κατι για να γινει σαφεστατο το οτι δεν χρειαζομαι δικαιολογια για το οτι δεν θηλασα. Εγω απο την αρχη ηξερα οτι δεν θα θηλασω γιατι η θεραπεια της παθησης προκαλει τερατογενεσεις και απαγορευεται κατα την διαρκεια της κυησης και του θηλασμου. Χωρις αυτη τη θεραπεια κινδυνευω να μεινω μηνες στο νοσοκομειο ακομα και να πεθανω γιατι ο πνευμονας και η καρδια σταματουν να λειτουργουν σωστα οταν συμβαινουν αυτες οι κρισεις. Αυτο επαθα στον 7 μηνα της εγκυμοσυνης και νοσηλευτηκα στην εντατικη. Μολις γεννησα αμεσως μπηκα στην θεραπεια.

 

Αρα ξεκιναμε απο το γεγονος οτι εγω δεν ειχα επιλογη οποτε σαφεστατα δεν προσπαθω να δικαιολογησω τα αδικαιολογητα. Ακομα και αν αποφασιζα να μην παρω την θεραπεια μετα την γεννα και να ρισκαρω για να θηλασω και παλι θα ειχα να αντιμετοπισω το θεμα της καρδιας περα απο το θεμα της παθησης. Μονο που ολα αυτα ειναι σαν το κουτι της πανδωρας. Οταν ξεκιναει το ενα προβλημα ξυπνανε και αλλα 10.

 

Αυτο που θελω να πω ειναι οτι το θεμα δεν τελειωνει με τον τοκετο και δεν υπαρχει ελεγχομενη κατασταση οπως εσεις μπορει να την εχετε στο μυαλο σας. Την μια στιγμη μπορει να εισαι μια χαρα και την επομενη ακριβως στιγμη η ημερα να μην μπορεις να σταθεις στα ποδια σου η να αναπνευσεις με δυσκολια και να χρειαζεσαι νοσηλεια. Ειδικα οταν λογω της παθησης εχει επιβαρυνθει η καρδια τοτε δεν εχεις να ασχοληθεις μονο με την παθηση αλλα και με οσα κακα εχουν συμβει εξαιτιας της.

 

Υπαρχουν ατομα με Μεσογειακη και Δρεπανοκυτταρικη που η καρδια τους δεν εχει πειραχτει και δεν ειχαν ποτε καποιο επεισοδιο. Υπαρχουν ομως και ατομα που εχουν λογω της παθησης επιπλοκες στα ματια στο συκωτι στον σπληνα η στην καρδια. Η παθηση ειναι αρκετα πολυπλευρη και διαφορετικη σε καθε ατομο. Η φιλη μας που ανοιξε το θεμα αναφερει προβλημα στην καρδια λογω της παθησης γιαυτο και η γνωμη μου στη συγκεκριμενη περιπτωση ειναι να μην θηλασει.

Οταν ολα τελειωνουν εγκυμοσυνη,γεννα,τοκετος, η μανα πρεπει με καθε τροπο να μπορει να ειναι διπλα στο παιδι της. Να κρατα την υγεια της στο καλυτερο επιπεδο που μπορει συμφωνα με τα δεδομενα αποφευγοντας οτιδηποτε μπορει να την επιβαρυνει παραπανω η να την βαλει σε κινδυνο.

[aglaia]

Οποτε καταλαβαινεις με ολα αυτα που σου εγραψα παραπανω οτι δεν γινεται να ρισκαρεις οταν εχεις θεμα με την καρδια και Μεσογειακη να παει κατι στραβα μονο και μονο γιατι δεν αποδεχεσαι οτι δεν θα θηλασεις. Ειμαι πολυ μεγαλο το κοστος για να παιξεις με αυτο.

 

Η μέλλουσα μητέρα που πάσχει από ένα νόσημα που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο θηλασμό, είναι προετοιμασμένη γι αυτό. Την έχει προετοιμάσει ο γιατρός ίσως και πριν ακόμη από την εγκυμοσύνη.

 

Γνωρίζει ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες δεν θα μπορέσει να θηλάσει ενώ κάτω από κάποιες άλλες συνθήκες θα μπορέσει να θηλάσει.

 

Σε μια κοινωνία που ο μη θηλασμός είναι το σύνηθες, δεν υπάρχει πρόβλημα να αποδεχθεί αυτή την κατάσταση η μητέρα. Σε αυτό θα δεχθεί στήριξη από όλους και απο αυτούς που γνωρίζουν και από αυτούς που δεν γνωρίζουν.

 

 

 

Και για να μην με παρεξηγησεις ειμαι υπερ του θηλασμου απολυτα αλλα οταν διακυβεβεται η επιβιωση της μητερας τοτε για μενα δεν τιθεται διλλημα.

 

Αν διακυβέβεται η επιβίωση της μητέρας, πώς θα συμβει ο θηλασμός; Χωρίς τη μητέρα;

 

Κανείς δεν μπορεί να στηρίξει το θηλασμό από μόνο του, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να στηρίξουμε τη μητέρα που επιθυμεί να θηλάσει ή να αποθηλάσει το παιδί της. Κάποιος που στηρίζει τη μητέρα σε αυτή την προσπάθεια, της παρέχει ορθές και επαρκείς πληροφορίες για το πότε ο θηλασμός είναι ασφαλής για την ίδια και για το παιδί της.

 

Αν ο θηλασμός δεν είναι ασφαλής, θα πρέπει να ξέρει να στηρίξει τη μητέρα σε έναν ασφαλή και ανώδυνο αποθηλασμό.

 

Όταν μια μητέρα έχει μειωμένες πιθανότητες να θηλάσει, είναι καλό να είναι προετοιμασμένη και για τις δύο εκδοχές, να γνωρίζει κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί να θηλάσει και πώς θα το κάνει, να γνωρίζει κάτω από ποιες συνθήκες δεν μπορεί να θηλάσει και πώς θα κάνει απογαλακτισμό ανώδυνα και σύντομα.

[aglaia]

Για ολες τις μανες ο θηλασμος μπορει να ειναι προτεραιοτητα για εμας ειναι δευτερευον αναγκαστικα.

 

Δεν ξέρω αν έχω συναντήσει κάποια μητέρα για την οποία ο θηλασμός ήταν πρώτη προτεραιότητα. Ούτε και για μένα ήταν.

[aglaia]

Αυτο που θελω να πω ειναι οτι το θεμα δεν τελειωνει με τον τοκετο και δεν υπαρχει ελεγχομενη κατασταση οπως εσεις μπορει να την εχετε στο μυαλο σας.

 

Από όσα έχω γράψει μέχρι τώρα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ούτε οι αιματολόγοι που παρακολουθούν τον ασθενή μπορούν να ξέρουν τι θα συμβεί. Πουθενά δεν αναφέρθηκε κατι για ελεγχόμενη κατάσταση. Το αντίθετο.

 

 

Υπαρχουν ατομα με Μεσογειακη και Δρεπανοκυτταρικη που η καρδια τους δεν εχει πειραχτει και δεν ειχαν ποτε καποιο επεισοδιο.

Δυστυχώς ακόμη και γι αυτά, δεν υπάρχουν στοιχεία που μπορεί να προδικάσουν την πορεία τόσο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και μετά. Γι αυτό οι γιατροί είναι πολύ επιφυλακτικοί και αποφεύγουν τις προβλέψεις.

 

Η στατιστική μας βοηθά μόνο στο να γνωρίζουμε τις πιθανότητες που υπάρχουν για να συμβεί ή να μη συμβεί κάτι σε ένα σύνολο ασθενών. Ατομική πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει για κανέναν ασθενή. Δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμενη πάθηση αλλά σε όλες τις παθήσεις, χρόνιες ή μη.

[sternchen]

Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

 

Τις πρώτες 40 ημέρες η υγεία του μωρού είναι πολύ ευαίσθητη γιατί το ανοσοποιητικό του σύστημα είναι πολύ ανώριμο. Γι αυτό σε κάθε παράδοση, σε κάθε πολιστιμό στον πλανήτη μας, τις πρώτες 40 ημέρες το μωρό και η μητέρα του βρίσκονται σε ένα προστατευμένο περιβάλλον

 

Αν αρρωστήσει ένα μωρό τις πρώτες 40 ημέρες, το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστεί νοσηλεία, ενώ την ίδια ασθένεια θα την περάσει ανώδυνα μετά από αυτό το διάστημα.

 

Το να έχει το μωρό την προστασία του θηλασμού και μόνο γι αυτό το διάστημα των 6 πρώτων εβδομάδων είναι πάρα πολύ σημαντικό ακόμη και αν ο θηλασμός δεν συνεχιστεί μετά.

 

Αglaia έχεις δίκιο για όλα , ο μόνος λόγος που το έγραψα ήταν από συναισθηματικής άποψης , μήπως πληγωθεί μετά εαν θα πρέπει να διακόψει βίαια και απότομα τον θηλασμό .Βέβαια εαν ζυγίσεις τα οφέλη για το μωρό σίγουρα θα είναι πάρα πολλά για το μωράκι .

Απλά σκέφτομαι πόσο κρίμα είναι να εδραιώσεις κάτι , να σου αρέσει , να δεθείς με αυτό και μετά να πρέπει για ιατρικούς λόγους να σταματήσεις . Θα μου πείτε ότι έτσι είναι η ζωή ένας αγώνας και ένας δρόμος με πολλά λουλούδια αλλά και αγκαθάκια .

[aglaia]

Αglaia έχεις δίκιο για όλα , ο μόνος λόγος που το έγραψα ήταν από συναισθηματικής άποψης , μήπως πληγωθεί μετά εαν θα πρέπει να διακόψει βίαια και απότομα τον θηλασμό .Βέβαια εαν ζυγίσεις τα οφέλη για το μωρό σίγουρα θα είναι πάρα πολλά για το μωράκι .

 

Aρχοντούλα, η διακοπή μπορεί να γίνει σταδιακά σε διάστημα 2 περίπου εβδομάδων. Συνήθως δεν χρειάζεται περισσότερο. Η απότομη διακοπή δεν συστήνεται. Αν η μητέρα πρέπει να διακόψει, ξεκινάει νωρίτερα να εισάγει το ξένο γάλα με το μπουκάλι και αντικαθιστά σιγά σιγά τα γεύματα. Έτσι κάνει και φυσικό αποθηλασμό η ίδια που είναι σημαντικό και για τη δική της υγεία.

 

Απλά σκέφτομαι πόσο κρίμα είναι να εδραιώσεις κάτι , να σου αρέσει , να δεθείς με αυτό και μετά να πρέπει για ιατρικούς λόγους να σταματήσεις . Θα μου πείτε ότι έτσι είναι η ζωή ένας αγώνας και ένας δρόμος με πολλά λουλούδια αλλά και αγκαθάκια

 

Αν μια μητέρα επιθυμεί να θηλάσει και καταφέρει να το κάνει μόνο για 2 εβδομάδες, είναι πολύ καλύτερο από το να μην το κάνει καθόλου. Το ότι εκπληρώνεται η επιθυμία της, έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ειδικά για μια μητέρα που αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα και κάνει έναν σημαντικό αγώνα, μπορεί αυτές οι δύο εβδομάδες να είναι μια όαση που θα της δώσει δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα.

 

Το ίδιο θέμα έχει πολλές απόψεις. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζει μια μητέρα όλες τις δυνατότητες που έχει για να επιλέξει αυτό που επιθυμεί και να το κάνει με τη λιγότερη δυνατή ταλαιπωρία.

 

Κάποιες μητέρες μπορεί να νιώθουν ότι ο θηλασμός είναι ένα επιπλέον βάρος στην κατάστασή τους, άλλες όμως μπορεί να τον έχουν ανάγκη, να θέλουν για λίγες ή περισσότερες μέρες να νιώσουν ότι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση. Θυμάμαι μια μητέρα που μου είχε πει: αυτό το διάστημα έχω ξεχάσει τα πάντα, νομίζω ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, νιώθω εντελώς κανονική...

[MarcoPolo]

Αγλαια μετα απο τοσο χρονο που αφιερωσα για να σε βοηθησω να κατανοησεις πως λειτουργει η παθηση κατανοω και εγω με την σειρα μου οτι απλα δεν θελεις να καταλαβεις.

 

Αν σου ελεγε εσενα καποιος οτι ναι θηλασε το μωρο σου και θα δουμε πως θα παει αλλα σε αυτο το διαστημα δεν θα παιρνεις φαρμακα φυσικα δεν θα κοιμασαι παραπανω απο δυο ωρες το βραδυ γιατι εχεις νεογεννητο δεν θα εχεις αιματοκριτη καλο,εχοντας ιστορικο με την καρδια σου, εχοντας Μεσογειακη αναιμια εσυ θα το ρισκαρες???

 

Θα ρισκαρες ξεροντας οτι κανεις δεν σου εγγυαται οτι δεν θα καταρρευσει η καρδια σου απο υπερκοποση???

Θα ρισκαρες ξεροντας οτι εκτος απο τις τεραστιες απαιτησεις του νεογεννητου θα καταπονεις ακομα περισσοτερο τον αδυναμο οργανισμο σου με τον θηλασμο. Και μην μου πεις οτι δεν ειναι δυσκολη υποθεση ο θηλασμος γιατι υγειεστατες κοπελες χωρις προβλημα στην καρδια, χωρις Μεσογειακη παθαινουν υπερκοποση, οχι ενας οργανισμος χιλιοταλαιπωρημενος.

 

Και πανω απο ολα θα ρισκαρες το να καταρρευσεις και να μπεις στο νοσοκομειο πολυ καιρο αφηνοντας πισω ενα νεογεννητο που θα εχει το προνομιο να εχει θηλασει αλλα δεν θα εχει πλεον την μητερα του στο σπιτι?

 

Μην μπεις στον κοπο να μου απαντησεις ειναι ρητορικες οι ερωτησεις οπως ηταν και ολες οι απαντησεις σου. Ειμαι σιγουρη οτι και παλι δεν θα μπεις στην διαδικασια να σκεφτεις βρε μπας και εχει δικιο αυτη η κοπελα και δεν μπορω να το δω????

[sternchen]

 

 

Αν μια μητέρα επιθυμεί να θηλάσει και καταφέρει να το κάνει μόνο για 2 εβδομάδες, είναι πολύ καλύτερο από το να μην το κάνει καθόλου. Το ότι εκπληρώνεται η επιθυμία της, έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ειδικά για μια μητέρα που αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα και κάνει έναν σημαντικό αγώνα, μπορεί αυτές οι δύο εβδομάδες να είναι μια όαση που θα της δώσει δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα.

 

Το ίδιο θέμα έχει πολλές απόψεις. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζει μια μητέρα όλες τις δυνατότητες που έχει για να επιλέξει αυτό που επιθυμεί και να το κάνει με τη λιγότερη δυνατή ταλαιπωρία.

 

Κάποιες μητέρες μπορεί να νιώθουν ότι ο θηλασμός είναι ένα επιπλέον βάρος στην κατάστασή τους, άλλες όμως μπορεί να τον έχουν ανάγκη, να θέλουν για λίγες ή περισσότερες μέρες να νιώσουν ότι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση. Θυμάμαι μια μητέρα που μου είχε πει: αυτό το διάστημα έχω ξεχάσει τα πάντα, νομίζω ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, νιώθω εντελώς κανονική...

 

Έχεις απόλυτο δίκιο για όλα . Πάντως πρέπει να το πω πως σε θέματα θηλασμού είσαι το πιο λογικό , ψύχραιμο , ακομπλάριστο και σοφό άτομο που έχω γνωρίσει ( ή πιο σωστά έχω καταλάβει από τα γραφομενά σου ):-) .

Βλέπεις όλες τις πλευρές του προβλήματος και δίνεις τις πιο σωστές συμβουλές . Υποκλίνομαι !!!!

[Morchelina]

Αν σου ελεγε εσενα καποιος οτι ναι θηλασε το μωρο σου και θα δουμε πως θα παει αλλα σε αυτο το διαστημα δεν θα παιρνεις φαρμακα φυσικα δεν θα κοιμασαι παραπανω απο δυο ωρες το βραδυ γιατι εχεις νεογεννητο δεν θα εχεις αιματοκριτη καλο,εχοντας ιστορικο με την καρδια σου, εχοντας Μεσογειακη αναιμια εσυ θα το ρισκαρες???

 

Θα ρισκαρες ξεροντας οτι κανεις δεν σου εγγυαται οτι δεν θα καταρρευσει η καρδια σου απο υπερκοποση???

Θα ρισκαρες ξεροντας οτι εκτος απο τις τεραστιες απαιτησεις του νεογεννητου θα καταπονεις ακομα περισσοτερο τον αδυναμο οργανισμο σου με τον θηλασμο. Και μην μου πεις οτι δεν ειναι δυσκολη υποθεση ο θηλασμος γιατι υγειεστατες κοπελες χωρις προβλημα στην καρδια, χωρις Μεσογειακη παθαινουν υπερκοποση, οχι ενας οργανισμος χιλιοταλαιπωρημενος.

 

Έχεις δίκιο ότι ο θηλασμός στην αρχή απαιτεί παραπάνω ενέργεια από τη μητέρα. Αλλά με βοήθεια στο σπίτι από κάποιο άλλο άτομο θα μπορούσε να μπει ένα πρόγραμμα όπου να γίνονται κάποιες αντλήσεις μέσα στη μέρα και κάποιος άλλος να ταίζει το μωρό 1-2 φορές τη νύχτα. Έτσι θα μπορεί να κοιμάται η μητέρα παραπάνω κάνοντας π.χ. μόνο ένα νυχτερινό θηλασμό και όχι 3 που κάνουν οι άλλες μητέρες.

 

Νομίζω ότι ακόμη και με μεικτή διατροφή θα μπορούσε να θηλάσει το μωρό 40 ημέρες όπως κάνουν έτσι κι αλλιώς πολλές μητέρες και μετά να αποθηλάσει σταδιακά σε 2 εβδομάδες.

 

Το πρακτικό κομμάτι θα είναι το πιο εύκολο αν υπάρχει βοήθεια μέσα στο σπίτι και καθοδήγηση από σύμβουλο θηλασμού.

[sonar]

Α

Αν σου ελεγε εσενα καποιος οτι ναι θηλασε το μωρο σου και θα δουμε πως θα παει αλλα σε αυτο το διαστημα δεν θα παιρνεις φαρμακα φυσικα δεν θα κοιμασαι παραπανω απο δυο ωρες το βραδυ γιατι εχεις νεογεννητο δεν θα εχεις αιματοκριτη καλο,εχοντας ιστορικο με την καρδια σου, εχοντας Μεσογειακη αναιμια εσυ θα το ρισκαρες???

Για τα ιατρικά θέματα δεν θα πω κουβέντα γιατί είμαι άσχετη. Ήθελα μόνο να επισημάνω ότι την κούραση που αναφέρεις δεν την προκαλεί ο θηλασμός αλλά ότι έχεις ένα νεογέννητο στο σπίτι που σε χρειάζεται όλο το 24ωρο. Οι περισσότερες φίλες μου δεν θήλασαν καθόλου τα μωρά τους και πάλι σηκωνόντουσαν ανά 2ωρο για άλλαγμα πάνας, ζέσταμα νερού, ετοιμασία γάλακτος και τάισμα. Η προσωπική μου εμπειρία ήταν: άλλαγμα μωρού, θηλασμός ξαπλωμένη (τις περισσότερες φορές κοιμόμουν κατευθείαν, άλλες πάλι όχι).

 

Δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος για έναν άνθρωπο που νοσεί από κάτι τόσο σοβαρό, αλλά μου φαίνεται ότι αν μπορεί να θηλάσει, η διαδικασία είναι σαφώς πιο εύκολη και γρήγορη.

[MarcoPolo]

Σεβομαι την αποψη σας αλλα και το γεγονος οτι δεν μπορειτε ακριβως να καταλαβετε αυτα που λεω στην πραξη και αυτο ειναι δικαιολογημενο καθως ειναι ξενο θεμα. Εαν συμβει το κακο δεν υπαρχει καν η δυνατοτητα ενος υγειους αποθηλασμου. Δεν υπαρχουν τα περιθωρια χρονου για να διακοψεις ομαλα τον θηλασμο και να νοσηλευτεις η να παρεις τα φαρμακα. Οταν η γυναικα χρειαστει βοηθεια ιατρικη δεν μπορει να περιμενει 2 εβδομαδες για να αποθηλασει. Πρεπει να γινει αμεσα και η διακοπη του θηλασμου και η απουσια της μανας οταν τα πραγματα ειναι σοβαρα. Αυτα τα δυο απο μονα τους σε συνδιασμο φανταζομαι οτι ειναι ενα φοβερο σοκ για το μωρο.

 

Και σαφεστατα μπορουν να ξεκουρασουν αλλα μελη της οικογενειας την μανα αλλα και απο την εμπειρια μου ξερω οτι κανενας ουσιαστικα δεν μπορει να ξελαφρωσει την μανα γιατι αυτην χρειαζεται συνεχως το νεογεννητο οση βοηθεια και να της παρεχουν.

Λογω της καταστασης και εγω αφοσιωθηκα στο παιδι και μονο και ολα τα αλλα φροντισα να τα κανουν αλλοι π.χ δουλειες του σπιτιου κ.τ.λ. Και παλι ομως η εξουθενωση απο το ξενυχτι με εφερνε πραγματικα στα ορια μου. Τα αιματολογικα πεφταν συνεχως και το νοσοκομειο το γλυτωσα απο καθαρη τυχη αλλα και με την βοηθεια της θεραπειας που πηρα αμεσως μετα την γεννα.

 

Και επειδη δεν θελω να γινομαι κουραστικη εξηγοντας συνεχεια τα ιδια πραγματα δεν θα επιμεινω αλλο. Σεβομαι την αποψη σας αλλα αφηστε και σε εμενα ενα περιθωριο δικιου καθως εχω δυστυχως τεραστια εμπειρια σε ασχημες καταστασεις με την παθηση.

 

Η φιλη μας εχει μακρυ δρομο μπροστα και πρεπει να αφοσιωθει στην επιτευξη του ονειρου της. Ολα τα αλλα δεν εχουν σημασια μπροστα στο θαυμα της ζωης. Θα τα βρει μονη της στην πορεια. Εγω της το ειπα και σε π.μ θα ειμαι εδω διπλα της για οποιαδηποτε συμβουλη χρειαστει σε σχεση με τους γιατρους που πρεπει να επιλεξει και σε καθε απορια της.

Ευχομαι πραγματικα απο την ψυχη μου να γινει μανουλα και ολες τις δυσκολιες που θα περασει ειμαι σιγουρη οτι θα τις ξεχασει αμεσως μολις πιασει στα χερια της το ονειρο της.

[kassiani]

Για τα ιατρικά θέματα δεν θα πω κουβέντα γιατί είμαι άσχετη. Ήθελα μόνο να επισημάνω ότι την κούραση που αναφέρεις δεν την προκαλεί ο θηλασμός αλλά ότι έχεις ένα νεογέννητο στο σπίτι που σε χρειάζεται όλο το 24ωρο. Οι περισσότερες φίλες μου δεν θήλασαν καθόλου τα μωρά τους και πάλι σηκωνόντουσαν ανά 2ωρο για άλλαγμα πάνας, ζέσταμα νερού, ετοιμασία γάλακτος και τάισμα. Η προσωπική μου εμπειρία ήταν: άλλαγμα μωρού, θηλασμός ξαπλωμένη (τις περισσότερες φορές κοιμόμουν κατευθείαν, άλλες πάλι όχι).

 

Δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος για έναν άνθρωπο που νοσεί από κάτι τόσο σοβαρό, αλλά μου φαίνεται ότι αν μπορεί να θηλάσει, η διαδικασία είναι σαφώς πιο εύκολη και γρήγορη.

 

Θα ηθελα να ξεκινησω απο τα παραπανω, απλα για να πω στην κοπελα που ανοιξε το θεμα, οτι πραγματι δεν ειναι ο θηλασμος που θα την εξουθενωσει, αλλα οι ιδιες οι αναγκες του νεογεννητου και αρα κατα τη γνωμη μου θα χρειαστει ολη τη δυνατη βοηθεια απο το περιβαλλον της για να τα βγαλει περα ειτε θηλασει ειτε οχι και για να μην δημιουργησει περαιτερω προβληματα σε ενα ηδη επιβαρυμενο οργανισμο, ο οποιος θα επιβαρυνθει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ απο την εγκυμοσυνη και τον τοκετο.

 

Θα σου ελεγα να μην προτρεχεις και σκεφτεσαι απο τωρα το θηλασμο.

 

Βγαλε περα την εγκυμοσυνη με σωστη ιατρικη παρακολουθηση, γεννησε με το καλο και ταισε το παιδι σου με οποιον τροπο μπορεσεις ωστε να συνεχισει πανω απ' ολα να εχει μητερα και μαλιστα υγιη.

 

Φυσικα και μια μητερα με μεσογειακη αναιμια και καρδιοπαθεια μπορει να θηλασει αποκλειστικα, μπορει και να θηλασει για οσο διαστημα της βγει σε συνδυασμο με μπουκαλι ή απλα να δωσει απο την αρχη μονο μπουκαλι.

 

Ακομα και 40 μερες αποκλειστικου θηλασμου ειναι πολυ καλυτερες απο τιποτα.

 

Θα ελεγα να γεννησεις πρωτα με το καλο, να εχεις ενημερωθει και για το θηλασμο αρκετα και να ακολουθησεις πια τοτε και τις ιατρικες συμβουλες, αλλα (κυριως) το ενστικτο και τον οργανισμο σου.

 

Καλη συνεχεια απο εμενα

[kassiani]

Θα ηθελα επισης να επισημανω, οτι μονο το γεγονος οτι καποιο φαρμακο θεωρειται συμβατο με το θηλασμο, δε σημαινει οτι ειναι και ο,τι καλυτερο να μεταφερεται στον οργανισμο ενος βρεφους.

 

Τα φαρμακα ειναι ΦΑΡΜΑΚΑ και απαιτειται μεγαλη προσοχη.

Απλα, συνηθως (υπαρχουν και εξαιρεσεις) στο ισοζυγιο πλεονεκτηματων και μειονεκτηματων, ειναι μεγαλυτερο το πλεονεκτημα του θηλασμου απο το μειονεκτημα του φαρμακου.

 

Αυτο δεν ισχυει παντα.

 

Επιπλεον υπαρχουν πολλα που πρεπει να σταθμιστουν και να υπολογιστουν, οπως αν ειναι απολυτως απαραιτητη η ληψη του φαρμακου, η ποσοτητα, η διαρκεια κλπ.

 

Αυτα δε λυνονται ον λαιν ουτε απο συμβουλο θηλασμου, ουτε απο τον ιδιον τον Τριχοπουλο του Χαρβαρντ.

 

Χρειαζεται ατομικη εξεταση, αξιολογηση και αποφαση απο τη μητερα και γιατρο/γιατρους.

[MarcoPolo]

Το δικο μου φαρμακο για την παθηση Κασιανη γραφει στις οδηγιες οτι απαγορευεται ακομα και να ανοιχτει και να σπασει μπροστα σε παιδι η σε εγκυο. Το να το παρεις κατα την διαρκεια του θηλασμου η της κυησης ειναι απαγορευμενο.

[kassiani]

Το δικο μου φαρμακο για την παθηση Κασιανη γραφει στις οδηγιες οτι απαγορευεται ακομα και να ανοιχτει και να σπασει μπροστα σε παιδι η σε εγκυο. Το να το παρεις κατα την διαρκεια του θηλασμου η της κυησης ειναι απαγορευμενο.

 

Ξερω πολυ καλα τι λες και λεω κατι ακομα περισσοτερο.

Το οτι ενα φαρμακο μπορει να ειναι risk level 0 στο lactancia, εμενα απο μονο του δε μου λεει τιποτα.

 

Εγω πχ δε θα επαιρνα ποτε κορτιζονη και αντιβιωση θηλαζοντας.

Ειναι απολυτως συμβατα, αλλα λογω αλλων ιατρικων αποψεων, τις οποιες προσωπικα ακολουθω, δε θα επιβαρυνα ποτε τον οργανισμο του παιδιου μου με τα συγκεκριμενα δυο ειδη φαρμακου.

Εγω ομως θεωρω τελειως απαγορευτικο και το να βαφεις μαλλια στο θηλασμο λογω των βαρεων μεταλλων που υπαρχουν στις βαφες.

 

Αυτες ομως ειναι δικες μου αποψεις και αποφασεις στις οποιες εγω με τις οποιες δικες μου γνωσεις και ερευνες εχω καταληξει.

 

Η φιλη που ανοιξε το θεμα, μπορει να τελειωσει καλα την εγκυμοσυνη της, να εχει επαρκως και σωστα ενημερωθει για το θηλασμο και να κρινει οτι μπορει και θελει να θηλασει παρα τα οποια φαρμακα ή να αποφασισει κατι αλλο ή να θηλασει για λιγες ημερες (πχ οι πρωτες 3-4 μερες ειναι πολυ βασικες για το μωρο).

 

Υπαρχουν διαφορες επιλογες, δυνατοτητες, αποψεις κλπ.

 

Πιο πολυ θεωρω απαραιτητο σε καθε περιπτωση να ενημερωθει σωστα.

Προτασεις του τυπου "εγω δε θηλασα ουτε μια μερα και το παιδι μου ειναι μια χαρα" (οσο καλοπροαιρετες και να ειναι) δε συνιστουν σοβαρη ενημερωση περι θηλασμου, περι του οφελους αυτου κλπ.

 

Οπως αντιθετα και το γεγονος οτι μια συμβουλος θηλασμου καταφερε και υποστηριξε μια αλλη πασχουσα απο μεσογειακη αναιμια δε σημαινει οτι μπορει να τα καταφερει η εδω φιλη που ρωταει.

 

Ακομα και εντελως ταυτοσημη παθηση να εχεις με καποιον αλλο ανθρωπο, ΠΟΤΕ δε θα ειστε το ιδιο και δε θα ισχυουν και για τους δυο σας τα ιδια γιατι προκειται για διαφορετικους οργανισμους.

 

Ακομα και οι διαφορετικες προσωπικοτητες μετρανε στο πως βιωνει ο καθενας την παθηση του.

[vickoulina]

 

Οπως αντιθετα και το γεγονος οτι μια συμβουλος θηλασμου καταφερε και υποστηριξε μια αλλη πασχουσα απο μεσογειακη αναιμια δε σημαινει οτι μπορει να τα καταφερει η εδω φιλη που ρωταει.

 

Ακομα και εντελως ταυτοσημη παθηση να εχεις με καποιον αλλο ανθρωπο, ΠΟΤΕ δε θα ειστε το ιδιο και δε θα ισχυουν και για τους δυο σας τα ιδια γιατι προκειται για διαφορετικους οργανισμους.

 

Ακομα και οι διαφορετικες προσωπικοτητες μετρανε στο πως βιωνει ο καθενας την παθηση του.

 

Η διαφορά μεταξύ πασχόντων είναι χαοτική. Μιλάω για πάσχοντες της ίδιας πάθησης.

Υπάρχουν πασχοντες που δεν εχουν τραβήξει όσα εγω γιατί ήταν τυχεροί. Ακομα και άλλοι άτυχοι ή αμελείς που δεν πάνε ουτε για καφέ.

 

Δεν τιθεται για μενα θεμα συναισθηματικού δεσιματος με το μωρό, αλλά ρωτησα καθαρα για τα οργανικά οφέλη του βρέφους.

 

Απο θεμα αντιμετωπισης της πάθησης μου μπορω να πω οτι τα πάω καλά γιατί είμαι γενικά από τα χαλαρα άτομα για τον κοινωνικό παραγοντα. Δεν έχω οστικες αλλοιώσεις και δεν ¨φαίνεται¨ η παθηση μου οταν με βλέπει κάποιος. Φαίνομαι τελείως φυσιολογική.

 

Λυπαμαι πολυ που εγινα η αφορμη να ξεκινήσει μια αντιπαράθεση και θέλω να πω οτι όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Ο γιατρός μου μου ειπε χτες οτι μπορω να ξεκινήσψ το φαρμακο μου πάλι από τον 6ο μήνα.

 

Όταν θα μεινω έγκυος φυσικα.

[ΚΡΙΣΤΙΝΑ]

Ευχαριστώ όλες τις μανούλες που απάντησαν. Και νόμιζα οτι θα με κατακρίνατε . Μπορώ να πω οτι μου δώσατε θάρρος και πίστη σε αυτό που πίστευα αρχικα.

 

Επειδή έχω βγάλει τον εαυτό μου από πολύ δύσκολες καταστάσεις για τις οποίες δεν ημουν υπαίτια εγώ μπορώ να πω οτι γνωρίζω κάποια πράγματα για το σωμα μου. Η αλήθεια είναι πως κλήθηκα να επιλέξω γιατρούς με γνώμωνα καθαρά το ενστικτο μου και βγήκα σωστη.

Επειδη ολα αυτά ίσως ακουγονται μυστήρια να πω οτι πάσχω απο μεσογειακή αναιμία και υποβάλλομαι σε μεταγγίσεις αίματος κάθε 15 μέρες. Έχω περάσει από πολύ άσχημη καρδιακή ανεπάρκεια και έχω και σακχαρώδη διαβήτη ως επιπλοκή της νόσου.

Σχετικα με το καρδιολογικό πρόβλημα που είχα δεν μπορω να πω οτι ήμουν αμέτοχη στη θεραπεία. Υπέβαλλα τον εαυτό μου σε επίπονες θεραπείες περισσότερο διαστημα από τις συστάσεις του τότε γιατρού και σε μεγαλύτερες δόσεις το οποίο ήταν και αυτό που μου έσωσε τη ζωή, και ήμουν μόλις 17, βοήθησε και η μαμα εννοείται!

Ακόμη παρακολουθούμε απο καρδιολόγο, εκεινον που με ανέλαβε οταν πήγα στη ΜΕΘ του Ωνασείου.

 

Ολα αυτά σας τα λέω για τον εξής λόγω, το φάρμακο που παίρνω λέγεται Exjade και είναι δεσμευτικό του σιδήρου.

 

Την περίσσεια του σιδήρου που παίρνω με τις μεταγγίσεις. ΑΝ μείνει στο σωμα μου κινδυνευω.Για τους 9 μήνες της πιθανης εγκυμοσυνης μου θα το διακοψω και θα ρωτησω τον γιατρο να μου πει για κανενα διμηνο ακομη αποχής. Αλλα και με το 9μηνο υπαρχει κινδυνος.

 

Αυτό που δεν πρόκειται ομως να δεχτω είναι να θηλάσω ενω παίρνω το φαρμακο και αυτό γιατί το σκεφτηκα καλα.

Οποιος γιατρός και να μου πει οτι δεν υπαρχει προβλημα οτι το φαρμακο ειναι συμβατο με θηλασμο κ α εγω δεν προκειται να το κανω.

Ο λογος? πολυ απλός και λογικός.

 

Είναι δεσμευτικό του σιδήρου.

Εστω και ενα μικρό ίχνος του φαρμακου να περάσει στο μικρακι μου θα του στερήσει ενα μερος σιδήρου από τον οργανισμό του. προτιμώ να πιει σκονη οπως κ τοσα αλλα παιδάκια παρα να υπαρχει πιθανοτητα 1 στο 100000000 να παρει απο αυτό το φαρμακο.

 

 

Διαβάζοντας το μήνυμα αυτό αντιλαμβάνομαι ότι έχω να κάνω με άτομο που έχει πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει και μέχρι που μπορεί να φθάσει. Για αυτό και μίλησα για ελεγχόμενη κατάσταση. Γράφει συγκεκριμένα ότι αν μπορεί να πάρει παράταση για την λήψη του φαρμάκου σκέφτεται να το κάνει για να δώσει στο μωρό της το μέγιστο που μπορεί, αν όχι δεν θα το κάνει έστω και αν γνωρίζει ότι το φάρμακο και η παρουσία του στο γάλα μπορεί να ελεγχθούν για να είναι 1000% σίγουρη ότι δεν θα πάρει κάτι το μωρό. Νομίζω ότι είναι πολύ ξεκάθαρη εικόνα. Κανένας γιατρός που παρακολουθεί μια γυναίκα με τόσο σοβαρά προβλήματα υγείας δεν θα συστήσει παράταση λήψης φαρμάκου αν οι πιθανότητες να επιβαρυνθεί η υγεία της είναι οι περισσότερες. Απλά αν υπάρχει η δυνατότητα (δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να προβλέψει 100% οτι η μαμά δεν θα πάθει κάτι) έστω και για ενα 24ώρο είναι κρίμα να μην το ζήσει και η μαμά (μόνο αν το θέλει χωρίς συναισθηματική πίεση) και το μωρό φυσικά . Δεν υπάρχει κανένας συναισθηματικός εκβιασμός απλά όταν οι δυνατότητες είναι τόσο περιορισμένες και το ξέρεις από την αρχή απλά κοιτάς το τι καλύτερο που μπορείς να κάνεις σήμερα. Προσωπικά δεν βλέπω τον θηλασμό σαν πρώτο ή δεύτερο θέμα αλλά σαν δικαίωμα του μωρού και της μαμάς όταν εκείνη μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό χωρίς να ρισκάρει τη ζωή της(ή του μωρού της- επαναλαμβάνομαι για να το τονίσω) . Το πρωτόγαλα είναι ένα δώρο που θα μπορούσε να δώσει στο μωρό της με το ελάχιστο ρίσκο αν πάλι όχι δεν θα μπορούσε/ δεν θα τολμούσε κανείς να πει γιατί?

Marco polo σας συγχαίρω πραγματικά για το κουράγιο σας και κατανοώ απόλυτα αυτά που γράφεις ξέρω ότι πολλές φορές αυτό που λέμε “σήμερα είναι αύριο δεν είναι” για μερικούς ανθρώπους δεν είναι μια απλή ιδέα/ θεωρία αλλά η σκληρή πραγματικότητα. Απλά επειδή αναφέρεις την μοναδικότητα και την πολυπλοκότητα της κατάστασης είναι καλύτερο να μην λειτουργούμε απόλυτα ούτε υπέρ ούτε κατά αυτό μόνο.

Vickoulina εύχομαι να πραγματοποιήσεις το όνειρο σου και να σου πάνε όλα περίφημα. Ένα ένα τα βηματάκια για να είσαι όσο το δυνατόν πιο σίγουρη ότι το μονοπάτι δεν θα είναι αδιέξοδο.

[aglaia]

Οπως αντιθετα και το γεγονος οτι μια συμβουλος θηλασμου καταφερε και υποστηριξε μια αλλη πασχουσα απο μεσογειακη αναιμια δε σημαινει οτι μπορει να τα καταφερει η εδω φιλη που ρωταει.

 

Kassiani, στη συγκεκριμένη περίπτωση εγώ δεν έκανα τίποτα εξειδικευμένο πέρα από το βοηθήσω τη μητέρα σε πρακτικά ζητήματα όπως κάθε άλλη μη πάσχουσα μητέρα.

Η μητέρα ήταν τυχερή, οι αιματολογικές και λοιπές εξετάσεις ήταν πολύ καλές και οι γιατροί που την παρακολουθούσαν, έκριναν ότι η μητέρα μπορούσε να μείνει ένα μικρό διάστημα χωρίς αποσιδήρωση. Την επόμενη φορά που έκανε εξετάσεις, ήταν πάλι καλές και συνέχισε χωρίς αποσιδήρωση. Την τρίτη φορά που έκκριναν ότι έπρεπε να ξεκινήσει η αποσιδήρωση, η μητέρα ξεκίνησε τη θεραπεία. Το μωρό είχε ήδη μπει σε ένα βολικό πρόγραμμα για τη μητέρα, ξυπνούσε μόνο μία φορά το βράδυ. Αν η μητέρα είχε προλάβει να αντλήσει, το μωρό έπινε αντλημένο που το έδινε ο μπαμπάς, αν δεν υπήρχε αντλημένο, έδινε ξένο.

 

Η δική μου συμβολή ήταν στο να τη βοηθήσω τις πρώτες μέρες απαντώντας σε κάποιες ερωτήσεις και στη συνέχεια όταν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει το θήλαστρο.

 

Η μητέρα σε συνεργασία με τους γιατρούς της αποφάσισε τι θα κάνει. Τα όσα ανέφερε ήταν μόνο για δική μου ενημέρωση και φυσικά δεν είχα καμία εμπλοκή ούτε στο ιατρικό κομμάτι, ούτε στις αποφάσεις της μητέρας.

 

Ακομα και εντελως ταυτοσημη παθηση να εχεις με καποιον αλλο ανθρωπο, ΠΟΤΕ δε θα ειστε το ιδιο και δε θα ισχυουν και για τους δυο σας τα ιδια γιατι προκειται για διαφορετικους οργανισμους.

 

Ακομα και οι διαφορετικες προσωπικοτητες μετρανε στο πως βιωνει ο καθενας την παθηση του.

 

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, την ίδια άποψη έχουν και οι γιατροί. Γι αυτό και δεν μαντεύουν, δεν προδικάζουν την εξέλιξη ούτε της εγκυμοσύνης, ούτε της μετέπειτα πορείας. Δεν προδικάζουν ούτε κάτι αρνητικό, ούτε κάτι θετικό. Παρακολουθούν στενά την πάσχουσα και την υποστηρίζουν με ότι μέσα διαθέτουν.