υποβοηθουμενη αυτοκτονια

[yotasam]

Με αφορμή προσωπικές μου σκέψεις και ένα κέιμενο από εδώ: http://ketivasilakou.blogspot.gr/2012/03/blog-post_15.html

 

Θέλω να σας ρωτήσω τι γνώμη έχετε για την ευθανασία.

Την αποδέχεστε; Θα την επιλέγατε για ένα οικείο σας πρόσωπο ή για τον εαυτό σας;

[yotasam]

Δείτε και εδώ για το θέμα: http://www.tovima.gr/world/article/?aid=446615

 

και εδώ: http://www.theblog24.gr/2012/06/blog-post_6135.html

[Perifanos pateras]

Ειμαι υπερ αλλα για το δικο μου προσωπο. Ο καθε ανθρωπος θα πρεπει να εχει το δικαιωμα να επιλεξει το ποσο πονο ή ποσο εξευτελισμο μπορει να αντεξει. Σιγουρα θα πρεπει να υπαρχουν αυστηρα κριτηρια, πχ βεβαιωση απο Ψυχολογους οτι ο ασθενης που ζηταει κατι τετοιο εχει σωας τας φρενας και ξερει τι ζηταει και βεβαιωση απο παθολογο οτι η ασθενεια και η κατασταση του ασθενους ειναι μη αναστρεψιμη. Πολλοι λενε οτι η ζωη μας ειναι το μεγαλυτερο δωρο και αγαθο που πρεπει να προστατεψουμε πασει θυσια. Διαφωνω εν μερει . Πιστευω οτι το μεγαλυτερο αγαθο που μας εχει δωθει,ειναι η Ελευθερια μας να κανουμε τις επιλογες μας που πιστευουμε οτι ειναι καλυτερο για μας και τα ατομα που αγαπαμε πχ τα παιδια μας.

 

Δεν θελω τα παιδια μου να με θυμουνται με καλωδιακια, πριζες κτλ, και να ουρλιαζω απο πονο ή να εχω χασει τον εαυτο μου. Προτιμω να το ληξω με εναν humane τροπο πριν φτασει εκει. Περιτριγυρισμενος απο την οικογενεια μου σε ενα ομορφο περιβαλλον.

 

Επαναλαμβανω οτι εκφραζω αποψεις μονο για μενα. Για οποιαδηποτε αλλο μελος της οικογενειας μου, θα εδινα τα παντα να παρεχω οποιαδηποτε φροντιδα υλικη ή ηθικη. Σιγουρα προτιμω να πεθανω υγιεστατος στην ηλικια των 156 ετων περιτριγυρισμενος απο τα τετρασεγγονα μου αλλα.....και βεβαια αυτα τα λεω τωρα που ειμαι μολις 28 χρονων και η "Ιθακη" παραμενει μακρια!

[peony]

Εγώ δεν είμαι σίγουρη - ή μάλλον κατά τη γνώμη μου θεωρητικά θα μπορούσε να υπάρχει δικαίωμα στο θάνατο, αλλά θα έπρεπε να είναι αυστηρότατα προσδιορισμένο για να μην υπάρξει κατάχρηση στην πράξη. Δηλαδή, φαντάζομαι τι θα συνέβαινε σε μια χώρα όπως εδώ όπου κανείς δεν ελέγχεται και έτσι π.χ. στη Ζάκυνθο έχουν βγει όλοι τυφλοί.

Ίσως για μόνο το λόγο αυτό χαίρομαι που δεν έχει θεσμοθετηθεί το δικαίωμα στην ευθανασία.

[demi]

Ειμαι υπερ αλλα για το δικο μου προσωπο. Ο καθε ανθρωπος θα πρεπει να εχει το δικαιωμα να επιλεξει το ποσο πονο ή ποσο εξευτελισμο μπορει να αντεξει. Σιγουρα θα πρεπει να υπαρχουν αυστηρα κριτηρια, πχ βεβαιωση απο Ψυχολογους οτι ο ασθενης που ζηταει κατι τετοιο εχει σωας τας φρενας και ξερει τι ζηταει και βεβαιωση απο παθολογο οτι η ασθενεια και η κατασταση του ασθενους ειναι μη αναστρεψιμη. Πολλοι λενε οτι η ζωη μας ειναι το μεγαλυτερο δωρο και αγαθο που πρεπει να προστατεψουμε πασει θυσια. Διαφωνω εν μερει . Πιστευω οτι το μεγαλυτερο αγαθο που μας εχει δωθει,ειναι η Ελευθερια μας να κανουμε τις επιλογες μας που πιστευουμε οτι ειναι καλυτερο για μας και τα ατομα που αγαπαμε πχ τα παιδια μας.

 

Δεν θελω τα παιδια μου να με θυμουνται με καλωδιακια, πριζες κτλ, και να ουρλιαζω απο πονο ή να εχω χασει τον εαυτο μου. Προτιμω να το ληξω με εναν humane τροπο πριν φτασει εκει. Περιτριγυρισμενος απο την οικογενεια μου σε ενα ομορφο περιβαλλον.

 

Επαναλαμβανω οτι εκφραζω αποψεις μονο για μενα. Για οποιαδηποτε αλλο μελος της οικογενειας μου, θα εδινα τα παντα να παρεχω οποιαδηποτε φροντιδα υλικη ή ηθικη. Σιγουρα προτιμω να πεθανω υγιεστατος στην ηλικια των 156 ετων περιτριγυρισμενος απο τα τετρασεγγονα μου αλλα.....και βεβαια αυτα τα λεω τωρα που ειμαι μολις 28 χρονων και η "Ιθακη" παραμενει μακρια!

 

ακριβως...τα ιδια θα εγραφα και εγω...η μονη διαφορα μας ειναι στην ηλικια ...σνιφ...εσυ 28 εγω 38!!!!!!!!!!

[peony]

Ακριβώς αυτό που λέει η ilonka.

 

Για μένα το πρόβλημα θα ήταν τα όρια χρήσης/κατάχρησης ενός τέτοιου νόμου.

 

Lol, εγραψα ακριβως τα ιδια με 2 χρόνια πριν! Τουλαχιστον είμαι συνεπής στις απόψεις μου

[ioanna81]

αν ζουσα σε αλλη χωρα ισως και να το δεχομουνα εδω θα μας πεθαινανε πριν την ωρα μας για να παρουν τα οργανα και να εξυπηρετησουν συμφεροντα. Εγω προσωπικα δεν ξερω αν θα ειχα τη δυναμη να επιλεξω αν θελω να πεθανω η οχι και σιγουρα δεν θα ειχα τη δυναμη να παρω αποφαση για αλλους κι ας μου εχουν πει οτι αυτη ειναι η επιθυμια τους. Κι αν εχουν αλλαξει γνωμη και δεν μπορουν να το πουν? κι αν ειναι σε κωμα για ενα μηνα και μετα συνελθει? εχει γινει ασθενεις σε κωμα για πολυ καιρο να εχουν συνελθει, για φανταστητε εγω να ειχα τραβηξει την πριζα. Δε νομιζω οτι εμεις ειμαστε σε θεση να πουμε ποτε και πως τελειωνει η ζωη καποιου. Τωρα αν καποιοι πραγματικα το θελουν ας υπαρχει νομος αλλα θα πρεπει να ζουν σε αλλη χωρα στην ελλαδα δεν θα εμπιστευομουν κανεναν

[kinkajoujou]

αν ζουσα σε αλλη χωρα ισως και να το δεχομουνα εδω θα μας πεθαινανε πριν την ωρα μας για να παρουν τα οργανα και να εξυπηρετησουν συμφεροντα. Εγω προσωπικα δεν ξερω αν θα ειχα τη δυναμη να επιλεξω αν θελω να πεθανω η οχι και σιγουρα δεν θα ειχα τη δυναμη να παρω αποφαση για αλλους κι ας μου εχουν πει οτι αυτη ειναι η επιθυμια τους. Κι αν εχουν αλλαξει γνωμη και δεν μπορουν να το πουν? κι αν ειναι σε κωμα για ενα μηνα και μετα συνελθει? εχει γινει ασθενεις σε κωμα για πολυ καιρο να εχουν συνελθει, για φανταστητε εγω να ειχα τραβηξει την πριζα. Δε νομιζω οτι εμεις ειμαστε σε θεση να πουμε ποτε και πως τελειωνει η ζωη καποιου. Τωρα αν καποιοι πραγματικα το θελουν ας υπαρχει νομος αλλα θα πρεπει να ζουν σε αλλη χωρα στην ελλαδα δεν θα εμπιστευομουν κανεναν

 

Tα όργανα ενός μακροχρόνια ασθενούς δεν κάνουν ούτε για τροφή για τα σκυλιά, πόσω μάλλον για να δοθούν σε άλλο άνθρωπο. Θέμα παράνομου εμπορίου δεν τίθεται σε καμμία περίπτωση.

Από εκεί και πέρα, ο κόσμος μπερδεύει την ευθανασία (όπου μόνο ο πάσχων έχει δικαίωμα να λήξει τη ζωή του) με τις ανίατες καταστάσεις όπου οι γιατροί λένε στους συγγενείς ότι πλέον δεν υπάρχει καμία ελπίδα και πρέπει να σταματήσουν την παροχή φροντίδας. Είναι δύο πολύ διαφορετικές καταστάσεις.

 

Θεωρητικά θα μπορούσε να ισχύσει για όσους γνωρίζουν ότι πάσχουν από κάποια ανίατη πάθηση που θα επιφέρει σοβαρές αλλαγές στην ποιότητα ζωής τους, αλλά όπως σωστά ανέφερε και κάποιο μέλος παραπάνω, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα νιώσεις την τελευταία στιγμή. Δλδ, μπορεί εγώ σήμερα να μάθω ότι πάσχω από κάποια τέτοια αρρώστια και να υπογράψω ένα χαρτί για μελλοντική χρήση από τους οικείους μου ότι όντως θέλω να πεθάνω. Σε 5 μήνες είμαι φυτό και δεν έχω καμία επικοινωνία με το περιβάλλον. Έχω όμως πλήρη διαύγεια και μέσα μου έχω μετανιώσει για την κίνηση αυτή και πλέον σκέφτομαι ότι θέλω να ζήσω κάθε δευτερόλεπτο της ζωής που μου μένει, χωρίς να κάνω κάτι για να τη σταματήσω. Πώς το εκφράζω αυτό στους οικείους για να μην θέσουν σε εφαρμογή όσα τους είχα ζητήσει παλιότερα, εφόσον πλέον δεν επικοινωνώ; Δεν θα μείνω να ζω με τον τρόμο ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι και η τελευταία μου, γιατί μπορεί καλοπροαίρετα οι δικοί μου να θεωρήσουν ότι ήρθε η στιγμή να με λυτρώσουν;

 

Γενικά πιστεύω ότι είναι ένα πολύ πολύ περίπλοκο ζήτημα, με διαστάσεις που δεν τις αντιλαμβανόμαστε εύκολα, εκτός κι αν τις ζήσουμε από κοντά.

[ioanna81]

 

 

Θεωρητικά θα μπορούσε να ισχύσει για όσους γνωρίζουν ότι πάσχουν από κάποια ανίατη πάθηση που θα επιφέρει σοβαρές αλλαγές στην ποιότητα ζωής τους, αλλά όπως σωστά ανέφερε και κάποιο μέλος παραπάνω, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα νιώσεις την τελευταία στιγμή. Δλδ, μπορεί εγώ σήμερα να μάθω ότι πάσχω από κάποια τέτοια αρρώστια και να υπογράψω ένα χαρτί για μελλοντική χρήση από τους οικείους μου ότι όντως θέλω να πεθάνω. Σε 5 μήνες είμαι φυτό και δεν έχω καμία επικοινωνία με το περιβάλλον. Έχω όμως πλήρη διαύγεια και μέσα μου έχω μετανιώσει για την κίνηση αυτή και πλέον σκέφτομαι ότι θέλω να ζήσω κάθε δευτερόλεπτο της ζωής που μου μένει, χωρίς να κάνω κάτι για να τη σταματήσω. Πώς το εκφράζω αυτό στους οικείους για να μην θέσουν σε εφαρμογή όσα τους είχα ζητήσει παλιότερα, εφόσον πλέον δεν επικοινωνώ; Δεν θα μείνω να ζω με τον τρόμο ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι και η τελευταία μου, γιατί μπορεί καλοπροαίρετα οι δικοί μου να θεωρήσουν ότι ήρθε η στιγμή να με λυτρώσουν;

 

Γενικά πιστεύω ότι είναι ένα πολύ πολύ περίπλοκο ζήτημα, με διαστάσεις που δεν τις αντιλαμβανόμαστε εύκολα, εκτός κι αν τις ζήσουμε από κοντά.

 

με καλυψες απολυτα! τι κανεις σε αυτη την περιπτωση που καταλαβαινεις αλλα δεν μπορεις να επικοινωνησεις? μου ακουγεται τραγικο. εσυ τελικα να θες να ζησεις και ο αλλος να εχει μεινει στην αποψη που ειχες παλια για ευθανασια. Ανατριχιασα. Καλυτερα ας αποφασισει Αλλος για το ποτε πρεπει να φυγουμε κατα τη γνωμη μου η σε περιπτωσεις τετοιες που δεν επικοινωνεις να μην γινεται παρα να παιρνει καποιος την αποφαση που εχει διαυγεια, μπορει να ειναι σε τελευταιο σταδιο πχ καρκινου και να υποφερει αρα να αποφασιζει μονο ο αρρωστος

[Jarett]

Γενικά πιστεύω ότι είναι ένα πολύ πολύ περίπλοκο ζήτημα, με διαστάσεις που δεν τις αντιλαμβανόμαστε εύκολα, εκτός κι αν τις ζήσουμε από κοντά.

 

Η γιαγιά μου έχει καβατζάρει τα 100 και είναι σχεδόν κουφή και τυφλή καθηλωμένη σ'ενα κρεβάτι με πάνες και πόνους στα κόκκαλα, οστεοπόρωση κλπ κλπ.

Την τελευταία φορά που την είδα ξελαρυγιάστηκα για να με ακούσει, ΔΕΝ κατάλαβε ποιά είμαι ακριβώς και το μόνο που έλεγχε συνέχεια είναι "γιατί δεν με παίρνει ο Θεός παιδί μου?"

 

Δεν μπορώ να περιγράψω το πως ένιωσα (που στην ουσία είναι το λιγότερο) και ούτε ακόμα και τώρα- αν ήταν δική μου απόφαση- θα έλεγα να "πατήσουν τον διακόπτη στο OFF"

Μόνο παρακαλάω το Θεό να της τελειώσει το μαρτύριο που ζει το συντομότερο δυνατό με οποιονδήποτε τρόπο.

[kinkajoujou]

Η γιαγιά μου έχει καβατζάρει τα 100 και είναι σχεδόν κουφή και τυφλή καθηλωμένη σ'ενα κρεβάτι με πάνες και πόνους στα κόκκαλα, οστεοπόρωση κλπ κλπ.

Την τελευταία φορά που την είδα ξελαρυγιάστηκα για να με ακούσει, ΔΕΝ κατάλαβε ποιά είμαι ακριβώς και το μόνο που έλεγχε συνέχεια είναι "γιατί δεν με παίρνει ο Θεός παιδί μου?"

 

Δεν μπορώ να περιγράψω το πως ένιωσα (που στην ουσία είναι το λιγότερο) και ούτε ακόμα και τώρα- αν ήταν δική μου απόφαση- θα έλεγα να "πατήσουν τον διακόπτη στο OFF"

Μόνο παρακαλάω το Θεό να της τελειώσει το μαρτύριο που ζει το συντομότερο δυνατό με οποιονδήποτε τρόπο.

 

Σίγουρα είναι μια απόφαση που δεν μπορείς εύκολα να την πάρεις για άλλο. Άσε που εκεί παύει να είναι αυτοκτονία, το θέμα είναι να μπορεί ο ίδιος ο ασθενής να έχει το δικαίωμα να ζητήσει κάτι τέτοιο, αλλά όπως είπα και πριν υπάρχουν και περιπτώσεις που και πάλι δεν είναι εύκολο, δεν διασφαλίζεται ότι δεν θα αλλάξει γνώμη στην πορεία κλπ κλπ.

 

Θεωρητικά ναι, θα έπρεπε κάθε άνθρωπος να έχει δικαίωμα να αποφασίσει πότε μπορεί να πεθάνει και πότε όχι. Από τη στιγμή όμως που εμπλέκονται κι άλλοι (συγγενείς, γιατροί κλπ) περιπλέκεται το ζήτημα...

[yotasam]

Αν ένας συγγενής σας με πλήρη διαύγεια σας ζητούσε να τον συνοδεύσετε και να τον βοηθήσετε σε αυτό το τελευταίο του ταξίδι θα το κάνατε;

[yotasam]

Κίνκα, για πες λίγο τις διαφορές ανάμεσα στους διάφορους όρους (ευθανασία, υποβοηθούμενη αυτοκτονία κ.τ.λ.). Εγώ νόμιζα ότι ο όρος ευθανασία είναι κοινός και όταν ο ίδιος θέτει το τέρμα στη ζωή του και όταν το κάνουν οι άλλοι για αυτόν.

[fido-dido]

με αφορμη ενα στγγενικο μου προσωπο που ειναι στην κατασταση "φυτο", δεν μπορει δηλαδη να κανει τιποτα με το σωμα του ουτε καν να μιλησει, παρ ολα αυτα καταλαβαινειο τα παντα και δεν εχει πονους, σε τετοια περιπτωση δεν ξερω αν θα αντεχα, κι εχω πει στους δικους μου αν βρεθω σε τετοια κατασταση και δε μπορω η ιδια να ζητησω κατι να μην με αφησουν να ζησω.

για την περιπτωση ασθενειας με αφορητους πονους οπως πχ καρκινος τελικου σταδιου, ειναι αλλο θεμα. αλλο να πονας και να ξερεις οτι θα πεθανεις κι απλα να το παρατεινεις για να ζεις λιγο ακομα, κι εκει παλι θα ηθελα να μην με κρατησουν με μηχανηματα

[yotasam]

Και εγώ για περίπτωση τελικού σταδίου καρκίνου που πονάει μιλάω. Τι θα κάνατε;

[Jarett]

Και εγώ για περίπτωση τελικού σταδίου καρκίνου που πονάει μιλάω. Τι θα κάνατε;

Eξαρτάται από την ηλικία αυτού του ανθρώπου.

Αλλιώς σταθμίζεις πράγματα για ηλικιωμένους ανθρώπους και αλλιώς για νέους.

 

Άκουσα με τ'αυτάκια μου την μητέρα της 15χρονης που την σακατέψανε στην Πάρο να λέει ότι επειδή χρειαζότανε εντατική το παιδί της και δεν υπήρχε διαθέσιμη, κάποιος - και μάλιστα γιατρός- έβγαλε τον ετοιμοθάνατο πατέρα του από την εντατική για να μπει το δικό της παιδί!!!!

 

Στην ουσία λοιπόν αυτός ο άνθρωπος πήρε την απόφαση να μειώσει τις ελπίδες του πατέρα του (όσο ετοιμοθάνατος και να'τανε) μπροστά στο να ζήσει ένα 15χρόνο παιδί.

[kinkajoujou]

Κίνκα, για πες λίγο τις διαφορές ανάμεσα στους διάφορους όρους (ευθανασία, υποβοηθούμενη αυτοκτονία κ.τ.λ.). Εγώ νόμιζα ότι ο όρος ευθανασία είναι κοινός και όταν ο ίδιος θέτει το τέρμα στη ζωή του και όταν το κάνουν οι άλλοι για αυτόν.

 

Δεν νομίζω ότι έχουν αποσαφηνιστεί νομικά οι όροι, αλλά ξέρω ότι όταν έρθει ο γιατρός και σου πει "ξέρετε, δεν υπάρχει καμία ελπίδα πλέον, μπορείτε αν θέλετε να αποδεσμεύσετε τον ασθενή", δεν θα σε κυνηγήσει κανείς αν το κάνεις. Ωστόσο, από όσο γνωρίζω, μόνο στην Ελβετία επιτρέπεται η λειτουργία μιας κλινικής όπου ο ίδιος ο ασθενής μπορεί να ζητήσει να τερματίσει τη ζωή του. Μάλιστα για την εν λόγω κλινική είχα διαβάσει και κάτι τέρατα, αλλά στη daily mail που δεν είναι και η κορωνίδα της δημοσιογραφικής εγκυρότητας!

 

Θυμάστε ίσως και την περίπτωση του Δρ. Κεβόρκιαν (ό,τι πρέπει όνομα για την περίπτωσή του ) που βοηθούσε τους ασθενείς του να πεθάνουν και τελικά καταδικάστηκε κι αυτός.

 

Πάντως είναι ένα ζήτημα για το οποίο έχει ξεκινήσει debate σε πολλές χώρες, αλλά δεν μπορεί να ληφθεί ακόμη σοβαρή απόφαση πουθενά...

[kinkajoujou]

Και εγώ για περίπτωση τελικού σταδίου καρκίνου που πονάει μιλάω. Τι θα κάνατε;

 

Στα τελικά στάδια του καρκίνου υπάρχουν αρκετές επιλογές για να μην ταλαιπωρείται ο ασθενής, κυρίως με χορήγηση βαριάς δόσης μορφίνης και άλλων τέτοιων φαρμάκων... Μπορείς να ψάξεις δλδ και το end-of-life ή palliative care for terminal patients και να δεις τι επιλογές υπάρχουν..

[yotasam]

Στα τελικά στάδια του καρκίνου υπάρχουν αρκετές επιλογές για να μην ταλαιπωρείται ο ασθενής, κυρίως με χορήγηση βαριάς δόσης μορφίνης και άλλων τέτοιων φαρμάκων... Μπορείς να ψάξεις δλδ και το end-of-life ή palliative care for terminal patients και να δεις τι επιλογές υπάρχουν..

 

Δυστυχώς Κίνκα, νομίζω, χωρίς να είμαι και απόλυτα σίγουρη, ότι εδώ δεν επιτρέπονται βαριά ναρκωτικά φάρμακα ακόμη και σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, σε αντίθεση με το εξωτερικό. Θα το ψάξω όμως.

[Αγγελίνα_2]

yotasam, η μητέρα μου πέθανε από μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλο, αρχές Φεβρουαρίου.

 

Η διάγνωση για την τελευταία αυτή μετάσταση, έγινε τον Ιούνιο του 2011. Άρχισαν αμέσως ακτινοβολίες και κορτιζόνη, αλλά η κατάσταση χειροτέρευε. Από τον Οκτώβριο την υπέβαλαν σε μία θεραπεία που εγώ, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, έμαθα πως απευθύνεται σε ασθενείς τελικού σταδίου και δεν έχει στόχο την ίαση πλέον, αλλά την επιβράδυνση των συμπτωμάτων. Η μητέρα μου υπέφερε πολύ. Είχε πολύ δυνατούς πονοκεφάλους, αλλά και άλλους έντονους πόνους σε διάφορα σημεία του σώματός της, που δεν την άφηναν να κοιμηθεί. Για μήνες ολόκληρους, είχε συνέχεια ναυτία κι έτρωγε λίγο, με τα χίλια ζόρια, κυρίως σούπες και παιδικές κρέμες. Έχανε συχνά την ισορροπία της στο βάδισμα και μερικές φορές όταν καθόταν ή γονάτιζε, δεν μπορούσε να ξανασηκωθεί μόνη της. Από τα Χριστούγεννα και μετά, άρχισε να χάνει τον έλεγχο των ποδιών της, πχ δεν μπορούσε να ανεβοκατέβει σκάλες ή να μπει στη μπανιέρα. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες πριν πεθάνει, παρέλυσε εντελώς από τη μέση και κάτω. Κι όλα αυτά, ενώ είχε πλήρη αντίληψη και συναίσθηση της πραγματικότητας.

 

Μια βδομάδα πριν πεθάνει, είχε μια δυνατή κρίση. Έπεσε σε λήθαργο και νομίζαμε πως ήταν πλέον ζήτημα ωρών. Μας διέψευσε για άλλη μία φορά. Όταν άνοιξε τα μάτια της και μας είδε όλους μαζεμένους από πάνω της να κλαίμε, σάστισε. Επικοινωνούσε, γενικά, οταν ήταν ξύπνια. Το πρόβλημα ήταν πως δεν μπορούσε πλέον να φάει τίποτα απολύτως. Λίγο νεράκι έπινε με μεγάλη προσπάθεια. Ούτε τα παυσίπονά της μπορούσε να πάρει και πονούσε συνέχεια παντού. Πήρα τηλέφωνο τον παθολόγο της και τη γιατρό στο αντικαρκινικό τμήμα του νοσοκομείου που την παρακολουθούσε. Ξέρεις τι μου είπανε και οι δύο; Άστην στο σπίτι κι όσο πάει, φέρνε μόνο κάποιον να της κάνει μορφίνες για τον πόνο. Μην την πας στο νοσοκομείο, τσάμπα θα την ταλαιπωρήσεις, ζωή είναι αυτή που κάνει;

 

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσε άλλος στη θέση μου. Εγώ δεν το σκέφτηκα λεπτό. Ένιωσα τη μεγαλύτερη φρίκη στη ζωή μου, στη σκέψη πως η μάνα μου, η μάνα που με γέννησε, με θήλασε, με νανούρισε, ξενύχτησε ατελείωτες φορές πλάι μου όταν αρρώσταινα και ποτέ μα ποτέ δε μου ζήτησε το παραμικρό, ήταν, για πρώτη και τελευταία φορά, στα χέρια μου...κι εγώ θα της ανταπέδιδα τις φροντίδες και τους κόπους μιας ζωής, αφήνοντάς την να πεθάνει αβοήθητη από αφυδάτωση και ασιτία, μπροστά στα μάτια μου. Κι έχοντας και την εντύπωση πως κάνω και την καλύτερη επιλογή για αυτήν! Για μια γυναίκα 55 χρονών, πάντα δραστήρια κι αξιαγάπητη, που πάλευε παλικαρίσια με την κωλοαρρώστια 20 χρόνια και ποτέ της δεν παραπονέθηκε. Ε όχι, ρε πούστη μου, όχι. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό το σκυλίσιο τέλος. Τη βούτηξα και την πήγα στο νοσοκομείο. Της βάλανε ορό και έζησε για άλλη μία εβδομάδα, κατά την οποία πρόλαβε να αποχαιρετήσει όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα.

 

Δεν ξέρω τι πιστεύουν, τι σκέφτονται και πώς νιώθουν οι άλλοι. Εγώ πιστεύω στο Θεό και δεν μπήκα στη διαδικασία να Τον υποκαταστήσω. Ευτυχώς κιολας, γιατί, διαφορετικά, πιστεύω ακράδαντα πως θα είχα διαπράξει έγκλημα ασυγχώρητο από όλους τους νόμους, και ανθρώπινους και θεϊκούς, ό,τι κι αν λένε οι γιατροί κι όπως κι αν το χαρακτηρίζουν οι νομοθέτες, σήμερα, αύριο ή οποτεδήποτε.

[fido-dido]

Στα τελικά στάδια του καρκίνου υπάρχουν αρκετές επιλογές για να μην ταλαιπωρείται ο ασθενής, κυρίως με χορήγηση βαριάς δόσης μορφίνης και άλλων τέτοιων φαρμάκων... Μπορείς να ψάξεις δλδ και το end-of-life ή palliative care for terminal patients και να δεις τι επιλογές υπάρχουν..

 

και πολλες φορες οι ασθενεις οπως περνουνε υπερβολικη δοση μορφινης για να μην πονανε και πεθαινουν απο ανακοπη, αν πχ εχουν λιγες γνωσεις απο μηχανηματα μπορει να ρυθμισουν το μηχανημα που εχουν για να περναει η μορφινη στον ορο να τρεξει περισσοτερο φαρμακο.

[fido-dido]

Δυστυχώς Κίνκα, νομίζω, χωρίς να είμαι και απόλυτα σίγουρη, ότι εδώ δεν επιτρέπονται βαριά ναρκωτικά φάρμακα ακόμη και σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, σε αντίθεση με το εξωτερικό. Θα το ψάξω όμως.

 

η μορφινη επιτρεπεται σε καρκινοπαθεις.

[yotasam]

Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις. Αγγελίνα αν η ίδια η μητέρα σου σού το ζητούσε τι θα έκανες;

[maan]

Αγγελίνα μου, πολύ συγκινητικό το μνμ σου...

η γιαγιά μου πέθανε 62 ετών από μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλο..ακριβώς με όλες τις παρενέργειες που παρέθεσες...

την ίδια αντιμετώπιση είχε από τη μητέρα μου και την αδερφή της αν κ οι παραινέσεις των γιατρών της ήταν να μείνει σπίτι κ να πεθάνει εκεί...

Η γιαγιά μου παρακαλούσε να την αφήσουν να πεθάνει...αλλά καμμιά τους δεν "άκουσε"...της πρόσφεραν ό,τι καλύτερο μπορούσαν από ιατροφαρκευτική περίθαλψη/αγκαλιά και αγάπη κ προσπάθησαν να κάνουν τις τελευταίες ώρες της όσο πιο ανώδυνες μπορούσαν..

ακούστηκε παραπάνω ότι ίσως "υποβαθμίζεται η αξιοπρέπεια του ασθενούς.."...

κατά την προσωπική μου αντίληψη δεν συμβαίνει αυτό με την αρρώστια αλλά με την παράδοση...

Επίσης, να πω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο να σβήσεις τα μηχανήματα κπ ή να αφήσεις κπ να πεθάνει στο σπίτι επειδή στο ζητάει ...πώς να ανταποκριθείς σε τέτοιο αίτημα...; Εγώ ακόμα κ αν έβλεπα τη μαμά μου να προσπαθεί να το κάνει μόνη της θα της τραβούσα τα χέρια...πώς να το δεχτώ;

 

Από τον καναπέ του σπιτιού μας κ μη έχοντας ζήσει τέτοια κατάσταση ωραία τα συζητάμε..αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να έχεις τέτοια δύναμη... (τώρα βέβαια σε κατάσταση ασθενούς μη αναστρέψιμου εγκεφαλικά νεκρού με βιώσιμα όργανα προς μεταμόσχευση...αλλάζει η κατάσταση..)

[KonstantinaDimitris]

Νομίζω ότι δεν θα είχα ποτέ το κουράγιο ή την δύναμη να πω: βοηθήστε με να βάλω ένα τέλος! Ούτε αντίστοιχα θα έδινα συγκατάθεση να βγει απο μηχανική υποστήριξη ένας δικός μου άνθρωπος. Πάντα πιστεύω ότι υπάρχει μια μικρή ελπίδα κ θα ζούσα με τις τύψεις: μήπως δεν έπρεπε, μήπως θα τα κατάφερνε, μήπως μήπως;;;;;

 

Εμένα ο παππούς μου αυτοκτόνησε , έχοντας κατάθλιψη σε ηλικία 65 ετών.... Τα παιδιά του δεν τον έχουν συγχωρέσει για την πράξη του κ έχουν περάσει 22 χρόνια. Ζουν με ένα γιατί;;;

Κ η ευθανασία μια μορφή αυτοκτονίας δεν είναι;;;

 

Δεν ξέρω ! Πολυ μπερδεμένο θέμα.