ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εΧΩ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙ!

[jesgk]

με βλεπω να πηγαινουν λυκειο κ να δαγκωνουν ο ενας τον αλλον !!

 

Τουλάχιστον είναι αυτοδίδακτα στις πολεμικές τέχνες!!!!

[Dimitra83]

αχαχαχαχα να σαι καλα με εκανες κ γελασα :p

[jesgk]

αχαχαχαχα να σαι καλα με εκανες κ γελασα :p

:razz:

[ΚατερίναΒ]

Ikas όταν διάβασα το αρχικό πόστ σου, νόμιζα ότι περιγράφεις την περίπτωσή μου. Σε τέτοια φάση είναι και η δικιά μου και έχει την ίδια ηλικία με την δικιά σου. Και εμείς έχουμε στρώμα κάτω απο την κούνια της γιατί τα βράδια δεν κοιμάται μόνη της και ξυπνάει τη νύχτα, που πλέον την έχουμε λύσει και την έχουμε κάνει κρεββατάκι. Και εμείς έχουμε στριγγλιές, δαγκωματιές, νεύρα (πίνει πολλούς καφέδες μάλλον ) και όλες τις φορές, μα όλες τις φορές ξεσπάει πάνω μου.

Λοιπόν κορίτσια καλά τα λέτε, έχω δοκιμάσει τα πάντα, κάθησα της μίλησα, την έβαλα τιμωρία στο καρεκλάκι της, έκανα πως δεν την άκουγα, έφυγα απο το δωμάτιο, της φώναξα, της έριξα μια στον ποπό, τίποτα, μα τίποτα δεν έπιασε!!!!!!!!

Γενικώς η δικιά μου έχει τα φεγγάρια της, πότε έτσι, πότε αλλιώς, δεν ξέρεις πως να την προσεγγίσεις. Ώρες ώρες έχει γέλιο να βλέπεις ένα ανθρωπάκι να σου χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, αλλά απο την άλλη νιώθω ότι φταίω εγώ. Ειλικρινά είναι φορές που δεν ξέρω τι να κάνω, ίσως το μόνο που με σώζει είναι υπομονή μέχρι να μιλήσει και να μπορούμε να συννενοηθούμε κάπως.

Αλκυόνη μου αρέσουν όσα λες, αν και κάποια που τα έχω εφαρμόσει, πχ το παιχνίδι που έχει πετάξει και έχω μαζέψει απο κάτω και του μιλάω, δεν είχαν αποτέλεσμα. Σε αυτή τη φάση, είχε νευριάσει πολύ η κόρη μου που με είδε να χαιδεύω το παιχνιδάκι.

Χαίρομαι πολύ τις στιγμες που έστω για 10 λεπτά θα παίξουμε μαζί. Πάντα φροντίζω να την επιβραβεύω. Μήπως φταίει όμως αυτό? Μήπως αντί για καλό γυρνάει μπουμερανγκ και νιώθει ότι έχει το πάνω χέρι?

Το αποκορύφωμα όμως στο θέμα της τιμωρίας ήταν προχθες που χτύπαγε την τηλεόραση με το πλαστικό της ποτηράκι. Στην αρχή της μίλησα και της είπα ότι η τηλεόραση πονάει και ότι κλαίει, αλλά δεν έπιασε. Εξακολουθησε να την χτυπάει. Οπότε την έβαλα τιμωρία 10 λεπτά στο καρεκλάκι της. Φυσικά μας άκουσε όλη η περιοχή. Το αποτέλεσμα αυτής της τιμωρίας είναι να μη με θέλει καθόλου, ούτε τα βράδια δεν θέλει να πηγαίνει μαζί μου για ύπνο. Και φυσικά ο μπαμπάς μας πληρώνει τη νύφη.

Πιστεύω πως δεν φταίνε μόνο οι γονείς, ίσως καμμιά φορά δεν βοηθάνε και πολύ τα παιδιά. Και πλέον δεν πιστεύω ότι τα παιδιά είναι άγραφοι χάρτες (tabula rasa), απο τα ερεθίσματα που δέχονται (και είναι πολλά), διαμορφώνουν χαρακτήρα.

Συγνώμη για το πολύ μεγάλο ποστ, αλλά ειλικρινά είμαι πολύ προβληματισμένη με το συγκεκριμένο θέμα.

[Dimitra83]

σε καταλαβαινω...ομοιοπαθουσα χ 2

[alcyon]

Λοιπόν κορίτσια καλά τα λέτε, έχω δοκιμάσει τα πάντα, κάθησα της μίλησα, την έβαλα τιμωρία στο καρεκλάκι της, έκανα πως δεν την άκουγα, έφυγα απο το δωμάτιο, της φώναξα, της έριξα μια στον ποπό, τίποτα, μα τίποτα δεν έπιασε!!!!!!!!

Μήπως τα δοκίμασες όλα μαζί και ανακατεμένα και έτσι δεν έγινε ξεκάθαρο στο παιδί ποια είναι η δική σου αντίδραση στο ίδιο ερέθισμα; Αν αντιδράς διαφορετικά κάθε φορά τότε το παιδί δεν κατανοεί τι ακριβώς πρέπει να κάνει κι έτσι δεν αποθαρρύνεται.

Γενικώς η δικιά μου έχει τα φεγγάρια της, πότε έτσι, πότε αλλιώς, δεν ξέρεις πως να την προσεγγίσεις. Ώρες ώρες έχει γέλιο να βλέπεις ένα ανθρωπάκι να σου χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, αλλά απο την άλλη νιώθω ότι φταίω εγώ.

Υπάρχουν συμπεριφορές που δεν πειράζει αν τις έχουν τα παιδιά μας και άλλες που πειράζει.

 

Διάλεξε τι ακριβώς πιστεύεις πως είναι αυτή η συμπεριφορά (επιθυμητή ή ανεπιθύμητη) και μετά καθόρισε τη δική σου στάση, την οποία να κρατήσεις με συνέπεια. Χωρίς συνέπεια το "παιχνίδι" είναι χαμένο.

 

Επίσης αν μια αντίδραση είναι αντιγραφή από εσένα... τότε δοκίμασε να το αλλάξεις πρώτα σε σένα.

 

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να περιορίσω τις φωνές.... Είδα με έκπληξη πως τα παιδιά στο παιχνίδι τους φώναζαν το ένα στο άλλο για να πετύχουν αυτό που ήθελαν. Κι έτσι κατάλαβα πως η δική μου ένταση φωνής είχε πρόβλημα. Πως δεν έβλεπαν το τι έλεγα, αλλά ΠΩΣ το έλεγα. Και εξέλαβαν τη φωνή ως τρόπο επιβολής της άποψής τους.

 

Εκεί εξήγησα πως δεν είναι καλό να φωνάζουμε. Έδειξα άλλο τρόπο για να πετύχουν και κυρίως... τους είπα πως ακόμα και η μαμά μπερδεύεται και πως όταν τη βλέπουν να φωνάζει να της λένε "μη φωνάζεις! ακούμε". Έτσι σιγά σιγά... σταμάτησα εγώ τις φωνές... και σταμάτησαν μετά κι εκείνα!

 

Σημασία εχει το τι κάνουμε... και όχι τι τους λεμε!

 

Ειλικρινά είναι φορές που δεν ξέρω τι να κάνω, ίσως το μόνο που με σώζει είναι υπομονή μέχρι να μιλήσει και να μπορούμε να συννενοηθούμε κάπως.

Αλκυόνη μου αρέσουν όσα λες, αν και κάποια που τα έχω εφαρμόσει, πχ το παιχνίδι που έχει πετάξει και έχω μαζέψει απο κάτω και του μιλάω, δεν είχαν αποτέλεσμα. Σε αυτή τη φάση, είχε νευριάσει πολύ η κόρη μου που με είδε να χαιδεύω το παιχνιδάκι.

Χμμμ... δεν ήμουν μπροστά κι έτσι δεν ξέρω για να μπορέσω να σου εξηγήσω και να είμαι πιο αποτελεσματική.

 

Στη θέση σου μάλλον θα έκανα το εξής:

 

-Πρώτα θα μίλαγα στην τηλεόραση: "χτύπησες; Αχ... κρίμα ... δεν είναι καλό να χτυπάμε κτλ..." Αφού δεν πιάνει αυτό τότε........... :

 

-Θα απέτρεπα τα χτυπήματά της από το να γίνουν αποτελεσματικά... Θα έβαζα το χέρι μου για να μην καταφέρνει να χτυπήσει.

 

-Θα της έλεγα ταυτόχρονα πως "δεν κάνουμε ζημιές", "με το ποτήρι πίνουμε νέρο ΜΟΝΟ".

 

-Φαντάζομαι πως θα προσπαθούσε να περάσει το δικό της και έτσι θα φώναζε ή θα έκλαιγε ή θα τσίριζε και ότι άλλο μπορούσε να σκεφτεί.

 

-Θα συνέχιζα με το ίδιο στύλ να επιμένω στην αποτροπή (να μην καταφέρνει το χτύπημα) και στις σταθερές και επαναλαμβανόμενες κουβέντες. Ίσως να έκανα και μικρές παραλλαγές. Π.χ. να έλεγα κάπου εκεί ανάμεσα "η ...(όνομά της)... είναι καλή κοπέλα, και δε θέλει να κάνει ζημιές", "αχ... είναι θυμωμένη... κρίμααα", και μετά θα συνέχιζα... (όμοια με παραπάνω "δεν κάνουμε ζημιές" κτλ κτλ..

 

Συνεχίζουμε με ΓΑΙΔΟΥΡΙΝΗ υπομονή... μέχρι να βαρεθεί το πιτσιρίκι και να σταματήσει. Πρέπει να αποφασίσει πως δεν έχει πια νόημα να προσπαθεί. Αν πετύχετε την πρώτη φορά, η επόμενη θα έχει μικρότερη διάρκεια. Η μεθεπόμενη ακόμα μικρότερη, μέχρι που θα ξεχαστεί σιγά σιγά. Αυτά θέλουν όμως υπομονή και ΣΥΝΕΠΕΙΑ.

 

Αν έστω και μία φορά στο ίδιο ερέθισμα δώσετε το "ΟΚ" ενώ συνήθως την αποτρέπετε... τότε χάθηκε ΟΛΗ η δουλειά που έχετε κάνει μέχρι τότε. Ξεκινάτε από την αρχή (ίσως και λίγο παραπίσω). Το παιδί θεωρεί πως... όταν επιμένει.. όταν μάλιστα επιμένει πολύ έντονα... τότε καταφέρνει αυτό που θέλει". Άρα..... όταν θέλει κάτι θα επιμένει ΕΝΤΟΝΑ!

 

Με λίγα λόγια η δική μας υποχώρηση για μια στιγμή... τροφοδοτεί μια αλυσίδα αρνητικών αντιδράσεων και ξεσπασμάτων που τη λουζόμαστε κανονικότατα...

 

 

Χαίρομαι πολύ τις στιγμες που έστω για 10 λεπτά θα παίξουμε μαζί. Πάντα φροντίζω να την επιβραβεύω. Μήπως φταίει όμως αυτό?

Αυτό τονώνει την αυτοπεποίθησή της! Φυσικά να το συνεχίσετε.!!

 

Πιστεύω πως δεν φταίνε μόνο οι γονείς, ίσως καμμιά φορά δεν βοηθάνε και πολύ τα παιδιά. Και πλέον δεν πιστεύω ότι τα παιδιά είναι άγραφοι χάρτες (tabula rasa), απο τα ερεθίσματα που δέχονται (και είναι πολλά), διαμορφώνουν χαρακτήρα.

Εγώ πιστεύω πως ίσως τα παιδιά να έχουν κάποια προδιάθεση. Όμως στο μεγαλύτερο ποσοστό εμείς καθορίζουμε το πως θα αντιδράσουν. Όμως συχνά δε συνειδητοποιούμε το πώς δρούμε εμείς και το τι ακριβώς τους μαθαίνουμε.

 

Κι εγώ δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Για την ακρίβεια έχω ελάχιστες απαντήσεις. Αντιμετωπίζω καθημερινά νέα πράγματα (μεγαλώνουν αυτά... αλλάζουν... και πάνω που έχω βρει το ένα... προκύπτει νέο θεμα... και άντε πάλι από την αρχή).

 

Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω πως εμείς φτιάχνουμε τα παιδιά μας. Αυτό με βοηθάει στο να αναζητώ στον εαυτό μου την αιτία της αντίδρασης του παιδιού και να μην επαναπαύομαι στο "γραμμένο" του. Αισθάνομαι πως με κρατά πιο υπεύθυνη και με κάνει να αναζητώ συνεχώς. Την πραγματικότητα όμως (tabula rasa ή όχι....) δεν τη γνωρίζω, ούτε θα διακινδύνευα να το μαντέψω.

[fistikaki]

συμφωνω απολυτα με τη κατερινα...

 

θελω να συμπληρωσω και κατι ασχετο-σχετικο...

 

 

το πως θα αντιδρασω εγω στη συμπεριφορα του παιδιου, εχει να κανει με το πως εχει κοιμηθει η μικρη τη νυχτα...

 

και εξηγουμαι...

 

οταν η μικρη κανει μαυρο υπνο, και μαζι και γω (εχει τυχει να ξυπναει στις 4 τα ξημερωματα και να τρεχει στο τραπεζακι του σαλονιου, να ανεβαινει και να χορευει και να παιζει μεχρι τις 6 το πρωι... την αφησα, επειδη ηταν 2 μερες αυπνος ο αντρας μου λογω δουλειας και δεν ηθελα να τον ξυπνησει με τα κλαμματα και τη γκρινια της...) οταν λοιπον δεν εχουμε κοιμηθει καλα τη νυχτα, οι αντοχες μου ειναι πολυ μειωμενες στα τερτιπια της.... και ολα μου φαινονται εξτριμ, και το παιδακι κακομαθημενο και ζορικο...

 

οταν το παιδι εχει καλοκοιμηθει, και εχω ξεκουραστει και γω.... τα καμωματα της μερας παλευονται ευκολοτερα.....

[ikas]

KATERINA B εχεις το παιδι μου???? Δεν μπορειτει να φανταστειτε τι εκανε σημερα!το σαββατο στολισα μετα κοπον και βασανον το δεντρο και τα σχετικα ηθελκε λοιπον να το περιεργαστει να το πιασει και γενικοτερα να εξερευνησει εφοσον λοιπον την αφησα να πιασει μπαλες της εξηγησα οτι το δεντρο δεν το πιανουμε γιατι ο Αγιος Βσιλιλης δεν το θελει αυτο και θα στεναχωρηθει και μπλα μπλα μπλα.απο το Σββατο ως και σημερα τα ιδια πραγματα λεω.σημερα λοιπον το κλωτσουσε με τα ποδια της! μη Αθηνουλα θα κανει μπουμ το δεντρο και θα χτυπησει το κεφαλι του και θα ποναει και θα κλεει το καημενο,ητε μιλουσα στην Αθηνα ητε στον τοιχο το ιδιο πραγμα.μετα πηγαινε στο τραπεζακι του σαλονιου που επιτελους τραβουσε το καρεδακι εριχνε ολα τα πραγματα κατω και εβαζε τα ποδια επανω για να ανεβει.μπορει να της ειπα με 50 διαφορετικους τροπους οχι γιατι δεν πρεπει να το κανουμε αυτο ωσπου δεν αντεξα της εδωσα μια στο χερι αρχισε να κλεει αρχισα και εγω να κλεω μαζι της και να της ζηταω συγχνωμη μ΄αγκαλιαζει και με φιλαει οταν με ειδε να κλεω και μετα παλι εκει τον χαβα της!ενιωσα και νιωθω τυψεις που την χτυπησα δεν επρεπε αλλα ολη την ημερα ετσι ειμαστε και ξερω πως αυτο δεν ειναι δικαιολογια αλλα δεν ειχα αλλη υπομονη!ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ!ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ

[ANABELA]

τελικα δεν ειμαι η μονη μαμα που κλαιει οταν χανει την υπομονη της!

ικας μου ανθρωπος εισαι κ εσυ.

απλα νομιζω οτι το κανουμε χειροτερο οταν τα μαλωνουμε κ μετα τα αγκαλιαζουμε κατ ευθειαν!

η μαλωνουμε ' χαιδευουμε!

τα λεω για να τα ακουω κ εγω!!!

[Ευάκι]

Συμφωνώ πως όλα όσα λέει η Αλκυόνη είναι απολύτως σωστά. Θα μπορούσα να τα εφαρμόσω όλα. Το πρόβλημα που εγώ αντιμετωπίζω είναι πως δεν μπορούμε να έχουμε την ίδια γραμμή με τον άντρα μου. Δεν ενημερώνεται στο ποσοστό που ενημερώνομαι εγώ και διαφωνεί σε κάποια πράγματα. Η μικρή λόγω ωραρίου, αλλά και προτίμησης της μικρής περνάει περισσότερο χρόνο μαζί του. Γενικά είναι και δύσκολο παιδί (καμία σχέση με τη μεγάλη μου), αυτά κάνουν δύσκολη την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

[katerinak]

δεν αντεξα της εδωσα μια στο χερι αρχισε να κλεει αρχισα και εγω να κλεω μαζι της και να της ζηταω συγχνωμη μ΄αγκαλιαζει και με φιλαει οταν με ειδε να κλεω και μετα παλι εκει τον χαβα της!

 

δεν ξερω αν ειναι πιο σοβαρο η ξυλια στο χερι η η αντιδραση σου μετα. θεωρω το δευτερο.το μηνυμα που πηρε η μικρη ειναι οτι δεν εχεις καμια επιβολη πανω της κ οτι ειναι δυνατοτερη απο σενα.καλυτερα αφου τις εφαγε να ελεγες πψς εισαι θυμωμενη μ αυτο που κανει κ να αδιαφορουσες για λιγο.τωρα και το δικο της εγινε κ εσυ στενοχωριεσαι

[jesgk]

δεν ξερω αν ειναι πιο σοβαρο η ξυλια στο χερι η η αντιδραση σου μετα. θεωρω το δευτερο.το μηνυμα που πηρε η μικρη ειναι οτι δεν εχεις καμια επιβολη πανω της κ οτι ειναι δυνατοτερη απο σενα.καλυτερα αφου τις εφαγε να ελεγες πψς εισαι θυμωμενη μ αυτο που κανει κ να αδιαφορουσες για λιγο.τωρα και το δικο της εγινε κ εσυ στενοχωριεσαι

Θα συμφωνήσω!! Οταν αντιδράς με ένα συγκεκριμένο τρόπο κ μετά αρχίζεις τις συγνώμες κ τα κλάματα λογικό ειναι να το ξανακάνει. Πρέπει να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη γραμμή κ να είσαι απόλυτη γι'αυτό που λες κ κάνεις γιατί τα παιδιά εχουν μεγάλη ικανότητα να κατανοούν πότε το εννοούμε κ πότε όχι κ έαν είμαστε σίγουροί για αυτό που κάνουμε.

[korinaki80]

κοριτσια αρχισα να εφαρμοζω αυτο που λεει η Αλκυονη. Οταν χτυπαει ή ριχνει καποια πραγματα τα περνω και λεω "μην κλαις αρκουδακι ο Ταδε ειναι καλο παιδι δεν θα σε ξαναχτυπησει απλα τωρα ειναι ατακτο παιδι" και τα σχετικα..... Οπως μου ερθει εκεινη την στιγμη και αναλογα τι θα ριξει. Να δειτε οταν μιλαω στα πραγματα πως με κοιταζει.... Οχι οτι δεν το κανει αλλα εκεινη την στιγμη δεν το επαναλαμβανει ενω παλια το εκανε κατευθειαν. Το προβλημα μου ειναι που τωρα τελευταια μολις του πω οχι χωρις να χρειαστει να το επαναλαβω δευτερη φορα παταει ενα κλαμα και καθεται και κατω και δεν σταματαει. Χαρακτηριστικα χθες και ενω τον ταιζε η πεθερα μου πηγε εκει ο πεθερος μου και σαν τον ειδε εκλεισε το στομα ζητησε κουνια και μολις του ειπε ο πεθερος μου οχι αρχισε το κλαμα και ξαπλωσε στο πατωμα. Αμα του μπει κατι στο μυαλο τωρα τελευταια δεν γινεται καλα με τιποτα. Παλια του αποσπουσα την προσοχη ή του εξηγουσα και δεν εκλαιγε τωρα ομως........

[DORA79]

Ενα εχω να πω εγω μπραβο σε ολες τις μανουλες που καταφερνουν και δεν χτυπουν εστω και στον ποπο τα παιδια τους.Εγω προκειμενου να εχω τα νευρα μου στη θεση τους και να μην κυριαρχουν οι φωνες και οι τσιριδες στο σπιτι ριχνω και καμια.Το μετανιωνω αλλα οχι εκεινη την στιγμη. Το βραδυ που κοιμουνται σαν αγγελουδια παω απο πανω τους και κλαιω.Μπορει να με χαρακτηρισετε σκληρη αλλα ετσι τα παιδια μου ειναι ηρεμα και μπορω να μιλησω μαζι τους, να παιξω μαζι τους, και το βασικοτερο για μενα υπαρχει ηρεμια και μεγαλωνουν σε ηρεμο περιβαλλον.Φωναζω οταν πρεπει και χτυπαω οταν πρεπει(σε ποπο και χερια).Ισως με αυτον τον τροπο εχω τις περισσοτερες φορες το πανω χερι και δεν με κανουν οτι θελουν.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΤΥΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ

[myangel]

Ενα εχω να πω εγω μπραβο σε ολες τις μανουλες που καταφερνουν και δεν χτυπουν εστω και στον ποπο τα παιδια τους.Εγω προκειμενου να εχω τα νευρα μου στη θεση τους και να μην κυριαρχουν οι φωνες και οι τσιριδες στο σπιτι ριχνω και καμια.Το μετανιωνω αλλα οχι εκεινη την στιγμη. Το βραδυ που κοιμουνται σαν αγγελουδια παω απο πανω τους και κλαιω.Μπορει να με χαρακτηρισετε σκληρη αλλα ετσι τα παιδια μου ειναι ηρεμα και μπορω να μιλησω μαζι τους, να παιξω μαζι τους, και το βασικοτερο για μενα υπαρχει ηρεμια και μεγαλωνουν σε ηρεμο περιβαλλον.Φωναζω οταν πρεπει και χτυπαω οταν πρεπει(σε ποπο και χερια).Ισως με αυτον τον τροπο εχω τις περισσοτερες φορες το πανω χερι και δεν με κανουν οτι θελουν.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΤΥΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ

 

τα παιδια σου δεν ειναι ηρεμα και μπορεις και τους μιλας επειδη τα χτυπας

απλα εκεινη την ωρα φοβουνται οτι θα τους χτυπησεις και θα τους πονεσεις πιο πολυ

λυπαμαι, δεν καταλαβαινω κανεναν γονιο που χτυπαει και ποναει το παιδι του

εστω και λιγο

αυτο δειχνει οτι απλα ο γονιος εχει προβλημα, οχι το παιδι

και φυσικά, ποτέ δεν ΠΡΕΠΕΙ

[Dimitra83]

εχω δωσει 4-5 στην κορη μου στον ποπο της πριν 6 μηνες κ ακομα οταν το σκεφτομαι νιωθω απαισια!ηταν η μονη φορα που την χτυπησα γιατι εσπρωξε τον μικρο απο τον καναπε επιτηδες κ ο μικρος εσκασε με το κεφαλι στη γωνια του τραπεζιου.τρομαξα κ ισως αντεδρασα ετσι.το οτι καποιος χτυπαει ενα παιδι μονο κ μονο επειδη το παιδι ειναι μικροτερο κ πιο αδυναμο το θεωρω δειλια.αν τα παιδια ηταν στο μεγεθος μας θα τα χτυπουσε κανεις επειδη εκαναν μια αταξια?αναρωτιεμαι αν μια μανα που χτυπαει τα παιδια της θα της αρεζε να την εδερνε ο αντρας της επειδη πχ εσπασε ενα ποτηρι.το χτυπημα ειτε στον ποπο ειτε στα χερια ειτε σφαλιαρα για το παιδι ειναι χτυπημα.κ ο εσωτερικος του κοσμος δεχεται με τον ιδιο τροπο το χτυπημα στο χερι κ με τον ιδιο την σφαλιαρα.δεν εχει σημασια το ΠΟΥ αλλα η πραξη.πιστευω πως ετσι μαθαινεις στο παιδι πως ο ενας τροπος για να διεκδικησει αυτο που θελει ειναι κ το ξυλο.για να μη πω πως δε θα ηθελα ΠΟΤΕ να με φοβουνται τα παιδια μου.το ξερω πως με ζαλιζουν με τη φασαρια τους το ξερω πως μεχρι να κοιμηθουν δεν εχω ηρεμια αλλα θελω να τους δωσω μονο αγαπη κ οχι φοβο.ενα κοριτσι που δεχετε το ξυλο (η εστω στον ποπο) απο τη μανα θα το δεχτει αυριο μεθαυριο κ απο τον αντρα της.κ τοτε της θα της πεις της κορης σου?''ελα μωρε μια σφαλιαριτσα σου εδωσε δεν πειραζει''??? το αγορι που δεχεται το χτυπημα θα κανει τα ιδια κ στη γυναικα του κ ισως κ στα παιδια του γιατι θα πιστεψει πως ειναι ο μονος τροπος για να παρει αυτο που θελει.αυτα ειχα να πω κ συγνωμη για την μακρυγορια

[DORA79]

Να σας πω κατι.Καταρχην δεν ειπα οτι τα μαυριζω στο ξυλο.Εννοειτε οτι δεν θα τα χτυπησω γιατι εκαναν μια ζημια η εσπασαν ενα ποτηρι.Αλλα να σας πω δεν ειναι οτι με φοβουνται αλλα εχουν μαθει να σεβονται τα πραγματα του αλλου και δεχονται οτι και αλλος ζει μεσα στο σπιτι τους και καταλαμβανει καποιο χωρο.Και αν πιστευετε οτι το κανω για να με φοβουνται σας λεω το εξης ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΩ ΝΑ ΜΗΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΕΓΩ ΜΗΝ ΤΑ ΒΡΩ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥΣ ΑΝΟΙΚΤΟ ΑΠΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΤΟΥΣ δλδ εγω που εφαγα λιγο ξυλο απο τους γονεις μου σημαινει οτι μπορει να με χτυπαει και ο αντρας και να το δεχομαι?κανετε ΛΑΘΟΣ.

[alcyon]

Αν κάποιος ξένος έδερνε το παιδί μας (έστω και μια ξυλιά) θα πέφταμε να τον φάμε!! Και καλά θα κάναμε! Αφού δε θέλουμε να προκαλούν οι άλλοι πόνο ή φόβο στα παιδιά μας, ΓΙΑΤΙ να το κάνουμε εμείς;;;

 

Το μόνο που μαθαίνουν τα παιδιά μας από τη σωματική τιμωρία (έστω και μια ξυλιά) είναι:

-Πώς όταν θυμώνουν τα ίδια έχουν ΔΙΚΑΙΩΜΑ να χτυπούν για να επιβάλλουν τη γνώμη τους.

-Πως είναι φυσικό να δέχονται χτυπήματα από τους ισχυρότερους.

 

Δηλαδή τροφοδοτούμε έναν κύκλο βίας και φόβου που ξεκινά με μικρά βήματα και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας μεγαλώνουν και τα βήματα. Ότι και να λέμε μετά, το παράδειγμα είναι ισχυρότερο όλων!

 

δεν ξερω αν ειναι πιο σοβαρο η ξυλια στο χερι η η αντιδραση σου μετα. θεωρω το δευτερο.το μηνυμα που πηρε η μικρη ειναι οτι δεν εχεις καμια επιβολη πανω της κ οτι ειναι δυνατοτερη απο σενα.καλυτερα αφου τις εφαγε να ελεγες πψς εισαι θυμωμενη μ αυτο που κανει κ να αδιαφορουσες για λιγο.τωρα και το δικο της εγινε κ εσυ στενοχωριεσαι

 

Σαφώς και η ξυλιά είναι το σοβαρότερο!!! Χωρίς διαπραγμάτευση!

Το ότι αντέδρασε μετά με τύψεις ήταν φυσικό, γιατί αισθάνθηκε το ανάρμοστο της πράξης. Και κατά τη γνώμη μου ΚΑΛΑ έκανε και αντέδρασε έτσι. Το παιδί κατάλαβε πως ακόμα και οι μεγάλοι κάνουν λάθη και έχουν κάθε δικαίωμα να μετανιώσουν ή να νιώσουν άσχημα για αυτά.

 

Το ότι το παιδί έκανε μετά τα δικά της και επανέλαβε τις αταξίες της δεν έχει σχέση με το ότι η μαμά μετάνιωσε για την ξυλιά. Έτσι κι αλλιώς θα τις επαναλάμβανε.

 

Επίσης τα παιδιά μετά τις πρώτες ξυλιές συνηθίζουν και έχουμε:

-Προσωρινή καταστολή των πράξεων (όσο είμαστε μπροστά), έπειτα όμως μαθαίνουν να κρύβονται και να τα κάνουν όλα κρυφά.

-Επίσης κάποια στιγμή συνηθίζουν τις ξυλιές και δεν τις φοβούνται. Η περιέργειά τους είναι μεγαλύτερη από το φόβο της τιμωρίας.

-Ακόμα, η μνήμη τους και ο τρόπος σκέψης τους σε αυτές τις ηλικίες δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν πάντα ποιες πράξεις συνδέονται άμεσα με "ξυλιές". Άρα... δεν έχει νόημα ως μέτρο.

 

Το μόνο που γίνεται στο ξύλο είναι να εκτονώνονται τα δικά μας νεύρα και ο δικός μας θυμός. Καλύτερα να βρούμε έναν άλλο τρόπο να τον εκτονώνουμε αλλού και όχι πάνω στο παιδί μας, καθώς και έναν πιο ενδεδειγμένο τρόπο για αυτό.

 

 

Το πρόβλημα που εγώ αντιμετωπίζω είναι πως δεν μπορούμε να έχουμε την ίδια γραμμή με τον άντρα μου.

 

Αυτό είναι ένα θέμα...δύσκολο. Σίγουρα θέλει κοινή γραμμή για να είστε αποτελεσματικοί.

Πάντως ακόμα και στην περίπτωση που δεν καταφέρετε να συμπλεύσετε, να γνωρίζεις πως τα παιδιά αναγνωρίζουν με τι κανόνες "παίζει" ο καθένας. Και στον ένα μπορεί να φέρονται π.χ. επιθετικά και να παίζουν άγρια, ενώ στον άλλο να κάθονται αγγελάκια!

 

 

 

.............αρχισε το κλαμα και ξαπλωσε στο πατωμα. Αμα του μπει κατι στο μυαλο τωρα τελευταια δεν γινεται καλα με τιποτα. Παλια του αποσπουσα την προσοχη ή του εξηγουσα και δεν εκλαιγε τωρα ομως........

 

Μήπως είναι κοντά στα δύο χρόνια του το παιδάκι σου;

Τότε μπορεί να εμφανίσουν κρίσεις θυμού (temper tantrum). Ρίξε μια ματιά εδώ... http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=20867&highlight=temper+tantrum κι εδώ http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=24345&highlight=temper+tantrum κι εδώ.. http://parents.org.gr/forum/showthread.php?p=122509&highlight=temper+tantrum#post122509

 

Το έχω ζήσει σε όλο του το μεγαλείο (με ένα από τα παιδιά μου).

 

.......πως θα αντιδρασω εγω στη συμπεριφορα του παιδιου, εχει να κανει με το πως εχει κοιμηθει η μικρη τη νυχτα...

 

και εξηγουμαι...

 

οταν η μικρη κανει μαυρο υπνο, και μαζι και γω (εχει τυχει να ξυπναει στις 4 τα ξημερωματα και να τρεχει στο τραπεζακι του σαλονιου, να ανεβαινει και να χορευει και να παιζει μεχρι τις 6 το πρωι... την αφησα, επειδη ηταν 2 μερες αυπνος ο αντρας μου λογω δουλειας και δεν ηθελα να τον ξυπνησει με τα κλαμματα και τη γκρινια της...) οταν λοιπον δεν εχουμε κοιμηθει καλα τη νυχτα, οι αντοχες μου ειναι πολυ μειωμενες στα τερτιπια της.... και ολα μου φαινονται εξτριμ, και το παιδακι κακομαθημενο και ζορικο...

 

οταν το παιδι εχει καλοκοιμηθει, και εχω ξεκουραστει και γω.... τα καμωματα της μερας παλευονται ευκολοτερα.....

 

Αυτός είναι και ο βασικός εχθρός του κάθε γονιού. Η κούραση! Ένας άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος, που δεν κοιμάται επαρκώς είναι πιο κουρασμένος, πιο νευρικός, περιορίζεται η υπομονή του. Αν είναι για μεγάλα χρονικά διαστήματα με κακό ύπνο τότε επηρεάζεται η κρίση του, η μνήμη του και τέλος... και ο χαρακτήρας του.

Θυμίζω πως ο ύπνος είναι απαραίτητος για όλους. Είναι θέμα επιβίωσης.

 

Σε καταλαβαίνω... Τα τελευταία 4 χρόνια κατάφερα να κοιμηθώ σαν άνθρωπος μόλις πριν 4 μήνες! Έγινα πλέον άλλος άνθρωπος. Μόνο κουράγιο και υπομονή μπορώ να σου πω. Μπορώ επίσης να σου πω πως σε καταλαβαίνω πλήρως. Αν και επί του πρακτικού αυτό δε σε βοηθάει... Κουράγιο... κάθε μέρα θα γίνονται καλύτερα τα πράγματα!

[gavramid]

Δεν ξερω κοριτσια διαβαζω αυτα που γραφετε και μερικα μου κανουν πολυ εντυπωση...Η δικη μου η ζουζου νομιζω οτι ειναιαπο τα πιο ζωηρα παιδια που υπαρχουν και φοβερα δυναμικη και ισχυρογνωμων.Οταν αρχισε να εχιε αποψη και να κοπανιεται στο πατωμα για να γινει το δικο της την αγνοησα απλα οσο και αν γινονταν τα νευρα μου κουδουνια..τελικα το σταματησε.οταν λεγαμε οχι ηταν οχι γιατι δεν ηταν κατι αλλο χωρις ξυλο και φωνες δικες μου.Οταν αποφασισε να εξερευνησει τα σκουπιδια της εξηγησα οτι εδω πεταμε αυτα που δεν θελουμε και ολα τα αχρηστα πραγματα...μετα τις 20 φορες το καταλαβε.δεν με επιανε ομως ποτε υστερια και ποτε δεν επεμενα χωρις να εξηγω εμπρακτα τον λογο..Οταν σκαρφαλωνει στισ νοτυλαπες και στα καγκελα απλα την κατεβαζω χωρις να χασω ρτην ψυχραιμια μου...οταν θελει να πιει την χλωρινη της εξηγω τι ειναι αυτο και τι θα παθει οχι μια φορα αλλα 100.Τα εχει καταλαβει ολα με υπομονη.δεν με ενοχλει πια καθολου -εχουμε το νου μας μπαντα γιατι τα μικρα ειναι μικροι εξερευνητες αλλα ολα ειναι καλα.Αν τη χτυπησω θα φοβαται και οταβ θα γυρισω το κεφαλι μου θα κανει αυτο που θελει να κανει-Αν με πιασει υστερια θα την πιασει χειροτερη υστερια και θα εχω αντιθετο αποτελεσμα.Τα παιδια θελουν ΥΠΟΜΟΝΗ !!!!γαιδουρινη θα ελεγα αλλα μονο με την υπομονη δεν κινδυνευεις να σου ξεφυγει η κατασταση...

Οσο για τα νευρα μας..ας τα κρυψουμε για λιγο και ας τουε φερθουμε οπως τους αξιζει...

[Dimitra83]

εχεις απολυτο δικιο.αν διαβασες παραπανω γραφω καποια πραγματα απο το τι περναω με 2 μικρα που ειναι απιστευτα πεισματαρικα!!αλλα κανω υπομονη!καποιες φορες υψωνω τη φωνη οταν μαλλιοτραβιουνται κ δαγκωνονται αλλα δεν απειλω,εξηγω κ εξηγω κ εξηγω!η μεγαλη καταλαβαινει πιο καλα λογω ηλικιας αλλα οταν ο μικρος την δαγκωνει τον τσιμπαει κ αυτη!εχει τυχει που για να μη ξεσπασω μπροστα τους να παω στην αποθηκουλα να κανω ενα τσιγαρο κ να κλαψω για 2 λεπτα ετσι για να μη το εχω μεσα μου!σκεφτομαι οτι θα περασει αυτη η φαση,ειναι μεχρι να μεγαλωσει κιαλο ο μικρος για να μπορουν να συνενοηθουν καπως κ να κανουν κ διαλογο μεταξυ τους.γιατι αυτο προσπαθω να κανω.να τους μαθω πως ολα λυνονται με τον διαλογο κ οχι με το να βαραει ο ενας τον αλλον.ελπιζω να τα καταφερω...

[etziamp]

Συνεχίζουμε με ΓΑΙΔΟΥΡΙΝΗ υπομονή... μέχρι να βαρεθεί το πιτσιρίκι και να σταματήσει............................ Η μεθεπόμενη ακόμα μικρότερη, μέχρι που θα ξεχαστεί σιγά σιγά. Αυτά θέλουν όμως υπομονή και ΣΥΝΕΠΕΙΑ.

 

τα πουλάνε αυτα πουθενα? γιατι δεν μου εμεινε καθολου.

Σημερινο σκηνικο:Η Κων/να 3,5 ετων, παιζει με ενα καροτσακι και την κουκλα, παει ο Θανος 22 μηνων της το παιρνει και αρχιζει το μαλλιοτραβηγμα....επεμβαινω δινω το καροτσακι στην Κων/να, πεφτει στο πατωμα ο Θανος ουρλιαζει, παει κοντα του η Κων/να για να τον παρηγορησει (ειναι ψυχοπονιαρα), την πιανει το μαλλι ο Θάνος και της το "ξεριζώνει"... κλαμα η Κων/να , κλαμα ο Θάνος, κλάμα και το τριτο μου βλασταρι ο μπεμπης μου 4 μηνών, γιατι πολυ ώρα έμεινε ησυχος..... ε δεν αντεξα|μου βγηκε απο μέσα μου. φωναξα με ολη την δυναμη μου¨σκαστε πια!¨ παγωσανε αυτα.. ακομη και το μωρο σταματησε... πηγα στην κουζινα και δεν μπορουσα να κανω τιποτα, ουτε να πω τιποτα..δεν μπορω να το περιγραψω. Αρχιζω να τρελαινομαι λέτε???

[Dimitra83]

αυτο επαθα χτες μονο που εγω φωναξα απλα ενα ''ΕΕΕΕΕΕΕΕ'' επι 2,5 ωρες το ενα δαγκωνε το αλλο,τσιμπιες,μαλλιοτραβηγμα,σφαλιαρες,ΟΣΟ κ αν τα χωριζα σαν τα αγριμια χιμουσαν το ενα στο αλλο!οσο κ αν εξηγουσα τσιριζαν!κ εγω καταπινα κ καταπινα νευρα κ εβγαζα υπομονη,κ αυτα να δερνονται να πετανε παιχνιδια να φτυνοντε τα μαλλια της μεγαλης να μενουν στου μικρου τα χερια,επι 2,5 ωρες δεν περασε ενα ολοκληρο λεπτο χωρις να φαγωνονται!δεν αντεξα...φωναξα!με κοιταξαν για 3 δευτερολεπτα κ μετα συνεχισαν...κ γω πηγα στην κουζινα βαζω ενα cd παταω κ ενα κλαμα κανω κ ενα τσιγαρο στην αποθηκη κ βγηκα εξω τα πηρα κοντα κ εκατσα κ μιλουσα μιλουσα...μεχρι που επαιξα κ κουκλοθεατρο με 2 αρκουδακια που μαλωνανε κ τελικα δεν ηταν αλλο φιλοι κ εμεινε το καθενα μονο του... δε ξερω τι αποκομισαν!!

[DORA79]

μα εδω οσες μιλανε ειναι ηδη σε υστερια.τσιριζουν καιπαρακαλουν να μην ξημερωσει γιατι δεν αντεχουν αλλο.αυτο ειναι καλυτερο?τα παιδια που δεν εχουν ακουσει ποτε τιλενε οι γονεις τους ειναι τα παιδια που μπλεκουν με ναρκωτικα και με αλλες παρομοιες παρεες .αφηστε τα παιδια σας να μεγαλωσουν ετσι και να τα μαζευετε απο εξω.να σας κανουν οτι θελουν προκειμενου να τα μαθετε να σας σεβονται εσας και τους γυρω σας.εγω δεν ειπα οτι με το πρωτο να τα δειρετε αλλα οχι οτι δεν χρειαζετε και αυτο σε λογικο βαθμο(μια στο ποπο η μια στο χερι).να αφησω δλδ τον γιο μου να καθεται πανω στην κορη μου μεχρι να σκασει.και μετα να χτυπαω το κεφαλι μου εγω?οχι να μου λειπει.

[etziamp]

η διαφορα μας ειναι οτι εσυ μετα απο αυτο τα μιλησες, επαιξες μαζι τους, εγω δεν εκανα τιποτα....πηρα μονο το μωρο και το θηλασα...δεν ηθελα να κανω τιποτα. Ευτυχως σε λιγο πηρε η Κων/να τα κουζινικα της και μου μαγειρευε, και ο Θανος το καροτσι...και ησυχασαμε. το αφησα έτσι χωρις να το σχολιασω χωρις...

[Dimitra83]

μα εδω οσες μιλανε ειναι ηδη σε υστερια.τσιριζουν καιπαρακαλουν να μην ξημερωσει γιατι δεν αντεχουν αλλο.αυτο ειναι καλυτερο?τα παιδια που δεν εχουν ακουσει ποτε τιλενε οι γονεις τους ειναι τα παιδια που μπλεκουν με ναρκωτικα και με αλλες παρομοιες παρεες .αφηστε τα παιδια σας να μεγαλωσουν ετσι και να τα μαζευετε απο εξω.να σας κανουν οτι θελουν προκειμενου να τα μαθετε να σας σεβονται εσας και τους γυρω σας.εγω δεν ειπα οτι με το πρωτο να τα δειρετε αλλα οχι οτι δεν χρειαζετε και αυτο σε λογικο βαθμο(μια στο ποπο η μια στο χερι).να αφησω δλδ τον γιο μου να καθεται πανω στην κορη μου μεχρι να σκασει.και μετα να χτυπαω το κεφαλι μου εγω?οχι να μου λειπει.

 

εχω την εντυπωση πως οι περισσοτεροι που εχουν μπλεξει σε ναρκωτικα ειναι γιατι υπηρξαν θυματα σωματικης η συναισθηματικης βιας κ οχι επειδη οι γονεις τους τους αντιμετωπιζαν με υπομονη και διαλογο(κατι που μας ξεχωριζει απο το ζωικο βασιλειο)αλλα ακομα κ τα σκυλια επαψαν να τα εκπαιδευουν με ξυλο