Δυστυχισμένοι ενηλικες!Ποσο φταινε τελικα οι γονεις μας?

Σκεφτομαι πολλες μερες να ανοιξω αυτο το θεμα...

βλεπω γυρω μου ανθρωπους δυστυχισμενους,με καταθλιψη,ανικανους να αντιμετωπισουν τα προβληματα της καθημερινοτητας αλλα και αλλα δυσκολοτερα.Βλεπω ανθρωπους που θεωρουν τον εαυτο τους καλυτερο απο ολους,με παραπανω αυτοπεποιθηση του φυσιολογικου,με ψυχολογικα..με φοβιες με...με...με...

Και παντα μα παντα βλεπω απο πισω γονεις που απο αγνοια πειτε το,απο πολλη αγαπη πειτε το,απο που αγχος για το μελλον των παιδιων τους εκαναν τραγικα λαθη!

Ολοι μας θελουν για τα παιδια μας το καλυτερο αλλα καπου καποιοι χανουνε το μετρο!

Τον τελευταιο καιρο εχω πολες τετοιες περιπτωση και μεσα σ αυτες και η ξαδερφη μου που πραγματικα δεν ειναι καλα.ειλικρινα στεναχωριεμαι τοοοοσο πολυ και με πιανει αγχος πως μεγαλωνω τα παιδια μου.

θα μιλησω με παραδειγματα και λιγο γρηγορα γιατι δεν προλαβαινω αλλα θελω παρα πολυ να γινει μια συζητηση ωστε να γινουμε καλυτεροι γονεις και να μεγαλωσουμε οσο το δυνατον πιο ΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!Γιατι η ευτυχια των μικρων ανθρωπων που"φιλοξενουμε" στο σπιτι μας εξαρταται αποκλειστικα απο εμας...

η μια περιπτωση ειναι της ξαδερφης μου η οποια χωρισε προσφατα και γυρισε στο πατρικο της ανυπαντρη χωρις παιδια ετων 30.Οι λογοι κυριως οικονομικοι.Σε μια καταθεση ψυχης μου εκμυστηρευτηκε οτι ολα οσο εζησε μικρη της εχουν δημιουργησει τοσα ψυχολογικα,φοβιες και τρομερη καταθλιψη την οποια πλεον δεν μπορει να αντιμετωπισει παρα μονο με φαρμακα και ψυχαναλυση.Θυμαμαι οταν ητανε στο δημοτικο ηθελε να κανει παρεα μονο με καλους μαθητες γιατι φοβοταν και ετρεμε οτι αν μιλησει σε παιδακι που δεν ηταν καλος μαθητης θα γινει κι αυτη κακη μαθητρια.απο την αλλη θυμαμαι και τον ξαδερφο μου που εκλαιγε καθε μερα σε ολο το δημοτικο και πονουσε η κοιλιτσα του καθε πρωι που ξυπναγε να παει σχολειο.Αν ρωτησεις τη θεια θα σου πει οτι ο γιος ηταν τελειομανης και απο το αγχος του τα παθαινε αυτα...Καμια κουβεντα απο που προερχοταν αυτο το αγχος.Για τη κορη θα πει οτι ηταν ενα κοριτσακι ντροπαλος αγγελος που ποτε δεν ακουστηκε ,ακομη και μωρο οταν ηταν δεν τσακωθηκε ποτε και παντα ηταν ησυχο και επαιζε μονο του!Ποσο βολικο,ε?

Οταν καποια στιγμη αποφασισε να ρωτησει ενημερωτικα παιδοψυχολογο για την καρη και της ειπε οτι κατι δεν παει καλα μες το σπιτι δεν το δεχτηκε γιατι στο δικο της σπιτι ολα ηταν τελεια!ειχαν ενα πατερα που τα αγαπουσε πολυ ΑΛΛΑ ελειπε ολη μερα και τα σαββατοκυριακα εκανε τις εκδρομουλες του με τους φιλους του και ποτε δεν πηγε τα παιδια του μια βολτα.πολυ καλος ανθρωπος δεν λεω αλλα απων.αλλα τους εφτιαξε απο ενα σπιτι,τα σπουδασε!απο υλικα αγαθα αλλο τπτ...

Τσακωμοι στο σπιτι δεν υπηρχαν ποτε γιατι η θεια ποτε δεν παραπονεθηκε και ηταν η κλασσικη γυναικα που φροντιζει αντρα και παιδια χωρις να περιμενει ανταλαγμα...καταπιεσμενη προσωπικοτητα!αν ρωτησεις θα σουν πουν με θαυμασμο τι καλη οικογενεια,τι καλα παιδια,τι φοβεροι γονεις...

Η διαγνωση του ψυχιατρου,καταπιεσμενος θυμος που δεν εκφραστηκε ποτε.θυμος για τη μαμα της που ηταν παντα υποτονικη ,δεν διεκδικησε ποτε αλλα ηταν παντα γλυκια και ηρεμη,θυμος για τον μπαμπα που ηταν απων και θυμος γιατι ο μεγαλυτερος αδερφος ηταν παντα καλυτερος.ακομη και σημερα αν ρωτησεις τη θεια θα σου πει ποσο καλος μαθητης ηταν ο γιος και ποσο ησυχη ηταν η κορη.Η μαμα μου παντα ελεγε τη καλη οικογενεια εχει ο αδερφος του αντρα της.Και ζηλευε μεσα της που εκεινη "απετυχε" που πηρε διαζυγιο οταν εγω ημουν στην εφηβεια!(αλλη περιπτωσαρα κι εγω...)

Αλλα τα παιδια δεν ειναι ηλιθια ειναι πανεξυπνα!Ερχεται η θεια για επισκεψη και απο τοτε που ηταν ο μεγαλος μου γιος 1,5- 2 χρονων του ελεγε ποσο εξυπνος ειναι και ποσο καλος μαθητης θα γινει καια ποσο περηφανη θα με κανει οταν πηγαινω στους δασκαλους του.Δεν θελει πολυ μυαλο για να καταλαβει ενα παιδι τι ειναι σημαντικο για το γονιο του.Οταν τη ρωτησα καποια στιγμη αν πιεζε τα παιδια της στο διαβασμα η απαντηση ηταν αρνητικη και πραγματι θυμαμαι οτι δεν τα πιεζε καθολου.Αλλα αυτα ηξεραν πολυ καλα...

εννοειτε οτι ολα τα εκαναν απο αγαπη,τα λατρευουν τα παιδια τους και τωρα που η κατασταση ειναι ετσι υποφερουν αλλα σε καμια περιπτωση δεν μπορουν να διαννοηθουν ποσο φταινε!

ο ξαδερφος απο την αλλη ειναι τελειομανης,ολα θελει να κανει μονος του με αποτελεσμα να μην ζηταει βοηθεια απο κανεναν γιατι ολα τα κανει καλυτερα και το αγχος να ρεει αφθονο.37 ετων με ενα παιδακι να προσπαθει να ειναι καλυτερος πατερας απο τον δικο του και με υψηλη πιεση απ τα 35.Αγχος του λεει ο γιατρος...Γιατι αραγε? Ευτυχως εχει μια πολυ καλη γυναικα που τον βοηθαει καπως υπουλα και καπως ισοροπει την κατασταση!

Η μαμα της κολλητης θεωρησε σωστο να υπερασπιστει τη κορη της που ειχε προβληματα με τον φιλο της παιρνωντας τηλεφωνο την μανα του να βρισει το γιο της.Οτι της καταστρεφει το παιδι να μην την ξαναενοχλησει,οτι πιστευε οτι ηταν καλο παιδι αλλα ειναι αλητης και αλλα τετοια ωραια.Το παιδι της ειναι 32 χρονων.Το ζευγαρι χωρισε,μπορει να χωριζε ετσι κι αλλιως αλλα η φιλη μου τον αγαπαει ακομη και αυτος την αγαπαει αλλα σκεφτεται πως γινεται να ξαναγυρισει και να κανει οικογενεια με τετοια πεθερα?Να σημειωσω οτι δεν ειχαν καν κανει κουβεντα για γαμο...

ενας πρωην συναδελφος εχασε τον πατερα του πριν 5 χρονια και για ενα χρονο στα 25 του καθοταν ολη μερα σπιτι να φροντιζει τη μανα του μην παθει καταθλιψη!Τι καλος γιος!!!Εκανε να φυγει απο το σπιτι και κατεβαζε η κυρια κατι μουτρα μεχρι το πατωμα...τι βαρος για εναν νεο ανθρωπο που εχει ολη τη ζωη μπροστα του....

Τεσπα εχω πολλα να πω,δεν τα χω συζητησει με κανεναν γιατι ολοι γυρω μου ειναι γνωστοι,φιλοι και οικογενεια και με τρωει μεσα μου.απλα αυθαιρετα μαλλον φτανω στο συμπερασμα οτι για ολα ευθυνονται οι γονεις!Για το πως θα μαθει ενα παιδι να αντιμετωπιζει τις δυσκολιες,για το τι συντροφο θα επιλεξει,για το ποσο δοτικος θα ειναι στους ανθρωπους που αγαπαειΚαι το σημαντικοτερο ολων πως θα μαθει να ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!!!

Και μεσα απο ολα αυτα ως ενας γνησιος νευρωτικος και αγχωτικος ανθρωπος(ειπαμε εχω κι εγω τα θεματα μου!!!)τρεμω στην ιδεα να μεγαλωσω τα παιδια μου και εξ αιτιας των δικων μου λαθων να τα δω δυστυχισμενα!

Ζητω συγνωμη για το σεντονι!

Καλησπέρα. Άνοιξες ένα εξαιρετικό θέμα. Ακόμα και στο δικό μας σπίτι, μπορούμε να δούμε καθημερινά πώς επηρεάζουμε -αρνητικά ή θετικά- τα παιδιά μας. Να σου πω ένα απλό παράδειγμα. Είναι της μόδας να λέμε ότι θέλουμε παιδιά ανεξάρτητα, αλλά από την άλλη θέλουμε να ελέγχουμε κάθε τους λεπτό ακόμα και όταν βρίσκονται στο σχολείο, δέκα χρονών παιδιά, καθημερινός έλεγχος στα μαθήματα, από πάνω οι γονείς μήπως και μείνει λίγο πίσω στο καράτε, γιατί ο δάσκαλος δεν τον έβαλε βασικό στο μπάσκετ, μήπως και..... Εμ δεν γίνονται έτσι τα ανεξάρτητα παιδιά. Λέμε -επειδή ειναι της μόδας πάλι- ότι θέλουμε παιδιά μαχητές, που να ζήσουν τη ζωή κλπ κλπ, αλλά θέλουμε να είναι συνέχεια ασφαλή. Εμ με τις συνταγές αυτές δεν βγαίνουν παιδιά ασφαλή. Όταν το τρίχρονο προσπαθεί να κατεβεί σκάλα και πετάγονται τρεις ενήλικοι και .... ουρλιάζουν, όταν το 8 χρονο θέλει να πάει στο σχολείο μόνο του και ο γονιός το πηγαίνει μέχρι την τάξη, τι να πω. Φυσικά οι γονείς έχουμε τους λόγους μας, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα: έτσι βγαίνουν ανασφαλή και φοβισμένα παιδιά. Τελεία.

Το σημαντικό όμως είναι κάτι άλλο. Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τη δυναμική του, μπορεί να ξεφύγει από την εικόνα αυτή που έπλασαν για εκείνον οι γονείς του. Και οφείλει να το κάνει, αν ενοχλείται από την εικόνα αυτή. Και αν το αποφασίσει στα 18 είναι και πολύ εύκολο. Πρέπει να συγχωρήσουμε τους γονείς μας, να δεχτούμε ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν, ως άτομα, και να αναλάβουμε τη ζωή μας. Όσοι το έχουν κάνει αυτό, έγιναν ευτυχισμένοι. Οι υπόλοιποι παλεύουν με φαντάσματα.

Πριν από μερικές μέρες, μιλούσα με μία 45άρα φίλη μου, η οποία μου παραπονιόταν ότι το ότι δεν κατάφερε να κάνει κάποια σωστή σχέση με άντρα οφείλεται στο ότι ο πατέρας της ήταν ναυτικός και έλλειπε. Μου φάνηκε τόσο θλιβερό, στα 45 να μη έχεις καταφέρει να δουλέψεις με τον εαυτό σου και να μην έχεις συγχωρήσει τον μπαμπά σου, ώστε να αφήσεις αυτό το αρνητικό βίωμα πίσω σου. Όλοι περάσαμε κάποια αρνητικά πράγματα στην παιδική μας ηλικία. Αν τα αφήσουμε να μας στοιχειώσουν, σίγουρα θα γίνουμε δυστυχισμένοι.

Ως μητέρα το βασικό μου μέλημα είναι να καταλαβαίνουν τα παιδιά μου ότι νοιάζομαι και προσπαθώ πραγματικά και ό,τι κάνω, ακόμα και οι μικρές ματαιώσεις που τους δίνω (δεν θα έρθετε μαζί μας σήμερα) έχουν λόγο και αιτία. Επίσης, προσπαθώ, όσο μπορώ, να εξηγώ τα προβλήματα των παιδιών με βάση τις δικές μου συμπεριφορές και όχι το χαρακτήρα τους, ή την τύχη. Όταν θα φύγουν από το σπίτι, θα τους πω ότι ήρθε η ώρα να διορθώσουν τα σφάλματα που κάναμε εμείς, ώστε να φτιάξουν τη ζωή τους ακριβώς όπως θέλουν αυτά.

πολύ ωραίο θέμα,πραγματικά!και μου θυμίζει ανθρωπους που δε θέλουν με τίποτα να μοιάσουν στους γονείς αλλά με έναν περίεργο τρόπο όταν γίνονται γονείς είναι ίδιοι οι γονείς τους!

θεωρώ πως η ανατροφή ενός παιδιού είναι η πιο δύσκολη δουλειά!και όχι από την άποψη των καθαρά πρακτικών θεμάτων δλδ να το αλλάξεις να το κάνεις μπάνιο να το κοιμίσεις να παιξεις μαζί του κλπ αλλά από την άποψη ότι ειναι δύσκολο να μην του περνάς τα προβλήματά σου τα αποθημένα σου τις ανασφάλειές σου τους τσακωμούς με τον πατέρα/μητέρα του.

Πόσο δύσκολο είναι όμως να καταλάβουμε ότι αυτος ο άνθρωπος είναι διαφορετικός απο εμάς και τελικά δε μας μοιάζει και σε τίποτα;Και πόσο δύσκολο να αντέξεις αυτή την αλήθεια όταν έχεις στηριχτεί σε αυτόν αφού είσαι στον αέρα και περικυκλωμένος από τις διαταραχές σου;

Είναι πολλά τα ερωτήματα και οι απαντήσεις δύσκολες!έχει σημασία μεγάλη ο λόγος για τον οποίο ξεκινά ένα ζευγάρι να κάνει ένα παιδί!Θυμάμαι σε μία διάλεξη ενός γλωσσολόγου, ο οποίος είπε ότι για να δούμε πως θα εξελιχθεί ένας άνθρωπος θα πρέπει να δούμε τη ζωή που εκαναν οι γονείς του μέχρι να τον αποκτήσουν!

Σίγουρα τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν!όλοι κάνουμε και θα κάνουμε λάθη!θέλω να ελπίζω όσο πιο ανώδυνα γίνεται! Ας απογαλακτιστούμε όμως από τους γονείς μας όσο είναι καιρός!σίγουρα δεν έκαναν όσα εκαναν για να μας βλάψουν!τόσα ήξεραν τόσα έκαναν!κι αν όχι καλύτεροι αποκεινους τουλάχιστον όχι ίδιοι!

πολυ καλο το θεμα σου,κ με μεγαλη αληθοφανεια

ολοι οι ανθρωποι δεν ειναι δεκτικοι στο να παραδεχονται τα λαθη τοτυς,ειδικα οι γονεις

δε μπορουν να το διαχειριστουν με τπτ,δε μπορουν να δεχτουν οτι εκαναν λαθος

στην ανατροφη που μας εδωσαν,μιας κ ειχαμε τα υλικα αγαθα,σπουδες κλπ

μερικα πραγματα ,εμεις τα παιδια,πρεπει απλα να τα αποδεχομαστε οπως ειναι,κ να κοιταμε να μην τα επαναλαβουμε..ξερεις ποσο πονο κ κκοστος κ προσπαθεια εχει ολο αυτο?πρωτα ομως θελει να το συνειηδτοποιησεις ολο αυτο,πολλοι δεν το κανουν

εχω κ γω,σαν νευρωτικος ανθρωπος που ειμαι,την ιδια φοβια με σενα...

Το σημαντικό όμως είναι κάτι άλλο. Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τη δυναμική του, μπορεί να ξεφύγει από την εικόνα αυτή που έπλασαν για εκείνον οι γονείς του. Και οφείλει να το κάνει, αν ενοχλείται από την εικόνα αυτή. Και αν το αποφασίσει στα 18 είναι και πολύ εύκολο. Πρέπει να συγχωρήσουμε τους γονείς μας, να δεχτούμε ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν, ως άτομα, και να αναλάβουμε τη ζωή μας. Όσοι το έχουν κάνει αυτό, έγιναν ευτυχισμένοι. Οι υπόλοιποι παλεύουν με φαντάσματα.

ολο το ρεζουμε της υποθεσης...

Τεσπα εχω πολλα να πω,δεν τα χω συζητησει με κανεναν γιατι ολοι γυρω μου ειναι γνωστοι,φιλοι και οικογενεια και με τρωει μεσα μου.απλα αυθαιρετα μαλλον φτανω στο συμπερασμα οτι για ολα ευθυνονται οι γονεις!Για το πως θα μαθει ενα παιδι να αντιμετωπιζει τις δυσκολιες,για το τι συντροφο θα επιλεξει,για το ποσο δοτικος θα ειναι στους ανθρωπους που αγαπαειΚαι το σημαντικοτερο ολων πως θα μαθει να ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!!!

καθολου αυθαιρετο συμπερασμα...συμπερασμα μεν,οχι παντοτινη διακιολογια δε

Πολυ ωραιο θεμα. Δεν ξερουμε τι να πρωτογραψουμε.

boy'smam Μηπως λιγο να το περιοριζες? Και να το εσπαζες σε επιμερους θεματα? Ειναι πολυ ενδιαφερον αλλα και πολυ μεγαλο.

Πιστευω οτι για την ευτυχια των παιδιων μας ευθονομαστε εμεις.

Οσο πιο μικρα ειναι τα παιδια, τοσο νομιζουμε οτι ειμαστε τελειες μαναδες.

Οσο μεγαλωνουν ανακαλυπτουμε , δυστυχως μεσα απο τα ιδια τα παιδια μας , τα λαθη μας.

Το αν ειμαστε καλες μαναδες θα αποδειχθει μετα απο πολλα πολλα χρονια.

Οταν τα παιδια μας θα εχουν γινει ψυχικα ισσοροπημενοι ανθρωποι πρωτα απο ολα, δυνατοι, ολοκληρωμενοι και ικανοποιημενοι με τον εαυτο τους.

Η καλλιεργεια της αυτοπεποιθησης και του χαρακτηρα γινεται απο νεογεννητο.

Το να νιωθει ασφαλης και να βασιζεται στις δικες του δυναμεις καλλιεργειται απο τοσο μικρο, απο την καθημερινοτητα του.

Μην ψαχνουμε φιλοσοφιες και ψυχολογιες ..... Οσα βιβλια και να διαβασουμε, τον δικο μας χαρακτηρα μεταφερουμε στα παιδια. Tον δικο μας χαρακτηρα πρεπει να διορθωσουμε.

Ειμαστε αισιοδοξοι ανθρωποι εμεις? Θα μεταδωσουμε στα παιδια την αισιοδοξια.

Πιστευουμε στον εαυτο μας και κατα συνεπεια και στα παιδια μας?

Θα τους μεταδωσουμε την πιστη και θα τους καλλιεργησουμε την αυτοπεποιθηση.

Ειμαστε ευτυχισμενοι ανθρωποι και ηρεμοι? Θα τους μεταδωσουμε τη χαρα και την ηρεμια

Εχουμε μαθει να μην λιγοψυχαμε σε δυσκολιες ? Θα κανουμε πιο δυνατα παιδια.

Ζηλευουμε τον διπλα μας και προσπαθουμε να του βαλουμε τρικλοποδια για να κατεβει αυτος στο δικο μας το επιπεδο? αντι να τον εχουμε για παραδειγμα προς μιμηση και να τον θαυμαζουμε ?

Ετσι θα μαθει το παιδι να χρησιμοποιει αθεμιτα μεσα και να καλλιεργει την κακια.

Αγαπαμε τον αλλον η τον αντιμετωπιζουμε καχυποπτα ? Θα μεταδωσουμε την αγαπη η το συμφερον?

Ολα αυτα φαινονται απο την καθημερινοτητα μας πως αντιμετωπιζουμε τα απλα θεματα, οχι τα σοβαρα. Ειναι σταση ζωης.

Ειναι τοσα πολλα , που μπορουμε να πουμε για αυτο το θεμα.

Επισης γενικοτερα δινουμε πολλη εμφαση στη μορφωση, και το θεμα της ψυχης εχω την εντυπωση οτι το βαζουμε σε δευτερη μοιρα, γιατι δεν προλαβαινουμε.

Φταίει ο Αδάμ και η Εύα. Γιατί και για τους γονείς μας φταίνε οι γονείς τους κτλ κτλ. Συμφωνούμε. Λοιπόν... τώρα τι γίνεται;

Πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε, αν γενιά με τη γενιά τα πράγματα βελτιώνονται. Συνήθως είναι έτσι. Άρα... οι γονείς μας έκαναν ό,τι μπορούσαν καλύτερο κατά τις δυνάμεις τους.

Είναι το τέλειο; -Όχι. Σαφώς όχι. Αλλά και τι πειράζει; Ό,τι εντοπίσουμε, θα έχει ως αποτέλεσμα να δώσουμε μια ακόμα πιο βελτιωμένη έκδοση στα παιδιά μας. Άρα κάνουμε αυτό που πιστεύουμε.

Το να χρεώνουμε κάποιον άλλο για τα προβλήματά μας μπορεί να είναι σχετικά αληθινό αλλά δεν είναι λειτουργικό. Γιατί αυτό σημαίνει πως αφήνουμε ακόμα τον έλεγχο σε εκείνον τον άλλο. Μήπως να παίρναμε τη ζωή στα χεράκια μας;

Δεν τρέχουμε καλά όταν κοιτάμε προς τα πίσω. Και συνήθως... λοξοδρομούμε προς το μέρος στο οποίο κοιτάμε (άρα αναπαράγουμε τα ίδια λάθη).

Το καλύτερο; Να αναγνωρίσουμε τις δυνατότητες μας και τις αδυναμίες μας, να τις παραδεχτούμε στον εαυτό μας, να προσπαθήσουμε μέρα-μέρα να βελτιωνόμαστε και να ελπίζουμε αυτό κάποτε να το καταλάβουν τα παιδιά μας και να είναι σε θέση να μας συγχωρήσουν για τα λάθη μας.

Όλα ανάγονται στο πόσο μπορούμε, εμείς οι ίδιοι, να αναμετρηθούμε -ειλικρινώς- με τον εαυτό μας.

Το πνευμα της boys mam , αναφεροντας αυτα τα πραδειγματα ειναι να προβληματιστουμε για τον τροπο που μεγαλωνουμε τα παιδια μας και οχι να ριξουμε τις ευθυνες για ολα στους γονεις μας.

Και φυσικα δεν φταινε για ολα οι γονεις και για τις αποφασεις μας.

Δεν ειμαστε αβουλα οντα. Τοτε ολα τα αδερφια θα ηταν ιδια.

Ομως για τον τροπο που βλεπουμε τη ζωη , το πως αντιμετωπιζουμε τις δυσκολιες αυτοι μας εχουν διδαξει μεσα απο την ιδια τους τη ζωη.. Απο αυτους αντλουσαμε τα πιο πολλα παραδειγματα οσο πιο μικροι ημασταν γιατι οσο πιο μικρες ηλικες , τοσο πιο ευαισθητες και δεκτικες ειναι.

Μεγαλωνοντας αναπτυσσουμε κριση και συγκρινουμε, επιλεγουμε και αποφασιζουμε.

Οι γονεις ομως μας εχουν επηρεασει καθοριστικα, αλλα αναλογα με τον χαρακτηρα μας , τα ερεθισματα, το ευρυτερο περιβαλλον , τις συγκυριες καθως μεγαλωνουμε προσπαθουμε να απορριψουμε, να αλλαξουμε η να βελτιωσουμε την σταση ζωης μας.

Αναφέρομαι στα παραδείγματα της boy's ...

FEHKO, η θεματοθέτρια αναφέρεται κυρίως σε περιπτώσεις ενήλικων που υποφέρουν από λάθη των γονιών τους και δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους. Νομίζω ότι κι αυτοί οι γονείς, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι έκαναν το καλύτερο. Κανείς δεν προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά του.....

Επίσης, γενικά αναφέρομαι τώρα, η ψυχοθεραπεία δεν είναι κακό πράγμα. Πολλοί άνθρωποι κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους με τη βοήθεια ενός σωστού επαγγελματία. Ας μην το θεωρούμε ... κατάντια. Εγώ το εκλαμβάνω ως σοβαρή αντιμετώπιση ενός σοβαρού προβλήματος.

...

Αλλα τα παιδια δεν ειναι ηλιθια ειναι πανεξυπνα!Ερχεται η θεια για επισκεψη και απο τοτε που ηταν ο μεγαλος μου γιος 1' date='5- 2 χρονων του ελεγε ποσο εξυπνος ειναι και ποσο καλος μαθητης θα γινει καια ποσο περηφανη θα με κανει οταν πηγαινω στους δασκαλους του.Δεν θελει πολυ μυαλο για να καταλαβει ενα παιδι τι ειναι σημαντικο για το γονιο του.Οταν τη ρωτησα καποια στιγμη αν πιεζε τα παιδια της στο διαβασμα η απαντηση ηταν αρνητικη και πραγματι θυμαμαι οτι δεν τα πιεζε καθολου.Αλλα αυτα ηξεραν πολυ καλα...

εννοειτε οτι ολα τα εκαναν απο αγαπη,τα λατρευουν τα παιδια τους και τωρα που η κατασταση ειναι ετσι υποφερουν [b']αλλα σε καμια περιπτωση δεν μπορουν να διαννοηθουν ποσο φταινε![/b]

...

Τεσπα εχω πολλα να πω,δεν τα χω συζητησει με κανεναν γιατι ολοι γυρω μου ειναι γνωστοι,φιλοι και οικογενεια και με τρωει μεσα μου.απλα αυθαιρετα μαλλον φτανω στο συμπερασμα οτι για ολα ευθυνονται οι γονεις!Για το πως θα μαθει ενα παιδι να αντιμετωπιζει τις δυσκολιες,για το τι συντροφο θα επιλεξει,για το ποσο δοτικος θα ειναι στους ανθρωπους που αγαπαειΚαι το σημαντικοτερο ολων πως θα μαθει να ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!!!

Και μεσα απο ολα αυτα ως ενας γνησιος νευρωτικος και αγχωτικος ανθρωπος(ειπαμε εχω κι εγω τα θεματα μου!!!)τρεμω στην ιδεα να μεγαλωσω τα παιδια μου και εξ αιτιας των δικων μου λαθων να τα δω δυστυχισμενα!

Ζητω συγνωμη για το σεντονι!

Καλησπέρα!

Δεν ξέρω αν αυτά που θα γράψω θα σε αγχώσουν περισσότερο ή θα σε ξε-αγχώσουν εντελώς αλλά, κατά τη γνώμη μου, τρεις είναι οι κύριες υποχρεώσεις ενός γονιού:

α) να αγαπάει το παιδί του

β) να εκφράζει προς το παιδί του την αγάπη του

γ) να αναγνωρίζει ότι το παιδί του είναι μια αυτόνομη προσωπικότητα και να του συμπεριφέρεται με σεβασμό.

Από εκεί και πέρα, ο κάθε γονιός πράττει (ελπίζω, μετά από περίσκεψη) το καλύτερο δυνατό και μακάρι αυτό να αποδειχθεί και το άριστο για το παιδί...

Δυστυχώς, τα όρια συχνά είναι ρευστά και δυσδιάκριτα. Ακόμα και το παράδειγμα που αναφέρεται σχετικά με την πρόοδο στο σχολείο μπορεί να εκληφθεί ως θετική παρακίνηση ή ως καταπιεστική επιβολή προτύπου.

Προσωπικά, "αρνούμαι" να δεχθώ ότι εγώ ως μαμά ή μαζί με τον άντρα μου θα καθορίσω τον χαρακτήρα του παιδιού μου... Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει το παιδί μου τις προκλήσεις του μέλλοντός του εξαρτάται από εμένα και την διαπαιδαγώγηση που θα του δώσω. Είμαι παρούσα στη ζωή του και τυχαίνει να έχω αυτήν την στιγμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά ... ως εκεί. Το παιδί μου δεν είναι εγώ ούτε ο μπαμπάς του.

Τι θέλω να πω; Είμαι της γνώμης ότι το κάθε παιδί γεννιέται με τον χαρακτήρα του. Η οικογένεια -ως συνισταμένη των επιρροών γονέων, παππούδων, αδελφών- θα ασκήσει την πρώτη και πλέον βαρύνουσα κοινωνική επιρροή. Δεν μπορεί, όμως, να δημιουργήσει χαρακτήρα μόνο να επηρεάσει (αμβλύνει ή οξύνει) ορισμένες πτυχές του.

Σίγουρα, ως γονείς περνούμε στα παιδιά μας ένα πρότυπο ζωής. Όμως, τα παιδιά (πρέπει να) είναι ελεύθερα να το αξιολογήσουν όπως νομίζουν και αναλόγως να γράψουν τη δική τους ιστορία. Θα πρέπει από μια ηλικία και μετά (στα είκοσι;; να μπορεί ένα παιδί να κρίνει τα λάθη των γονέων του και να επιχειρήσει να θέσει τέλος σε αυτά. Αν τα αφήνει να το βαραίνουν και να διαιωνίζονται, θα πρέπει να ζητήσει υποστήριξη.

Αν το παιδί δεν αντιλαμβάνεται στα 20 του ότι το μέλλον του είναι δική του ευθύνη, τότε υπάρχει πρόβλημα. Γιατί καμιά φορά, χανόμαστε στα προβλήματα και τις ελλείψεις του μικροκόσμου μας και λησμονούμε ότι εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν κανένα να τα νοιάζεται και να τα αγαπάει. Γι' αυτά τα παιδιά προεξοφλούμε ότι θα είναι δυστυχισμένα;

Στην πραγματικότητα, είναι πάρα πολύ λίγα τα παιδιά που τα αγάπησαν ΣΩΣΤΑ και τα μεγάλωσαν ακριβώς με τον τρόπο που τους έπρεπε. Κι όμως τα περισσότερα, μεγαλώνοντας, διαχειρίστηκαν τις αποτυχίες των γονιών τους και έχτισαν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Πώς; Κρατώντας την αγάπη που δέχθηκαν και συγχωρώντας τα σφάλματα.

Καλησπέρα!

 

Δεν ξέρω αν αυτά που θα γράψω θα σε αγχώσουν περισσότερο ή θα σε ξε-αγχώσουν εντελώς αλλά, κατά τη γνώμη μου, τρεις είναι οι κύριες υποχρεώσεις ενός γονιού:

α) να αγαπάει το παιδί του

β) να εκφράζει προς το παιδί του την αγάπη του

γ) να αναγνωρίζει ότι το παιδί του είναι μια αυτόνομη προσωπικότητα και να του συμπεριφέρεται με σεβασμό.

 

Από εκεί και πέρα, ο κάθε γονιός πράττει (ελπίζω, μετά από περίσκεψη) το καλύτερο δυνατό και μακάρι αυτό να αποδειχθεί και το άριστο για το παιδί...

 

Δυστυχώς, τα όρια συχνά είναι ρευστά και δυσδιάκριτα. Ακόμα και το παράδειγμα που αναφέρεται σχετικά με την πρόοδο στο σχολείο μπορεί να εκληφθεί ως θετική παρακίνηση ή ως καταπιεστική επιβολή προτύπου.

 

Προσωπικά, "αρνούμαι" να δεχθώ ότι εγώ ως μαμά ή μαζί με τον άντρα μου θα καθορίσω τον χαρακτήρα του παιδιού μου... Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει το παιδί μου τις προκλήσεις του μέλλοντός του εξαρτάται από εμένα και την διαπαιδαγώγηση που θα του δώσω. Είμαι παρούσα στη ζωή του και τυχαίνει να έχω αυτήν την στιγμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά ... ως εκεί. Το παιδί μου δεν είναι εγώ ούτε ο μπαμπάς του.

Τι θέλω να πω; Είμαι της γνώμης ότι το κάθε παιδί γεννιέται με τον χαρακτήρα του. Η οικογένεια -ως συνισταμένη των επιρροών γονέων, παππούδων, αδελφών- θα ασκήσει την πρώτη και πλέον βαρύνουσα κοινωνική επιρροή. Δεν μπορεί, όμως, να δημιουργήσει χαρακτήρα μόνο να επηρεάσει (αμβλύνει ή οξύνει) ορισμένες πτυχές του.

Σίγουρα, ως γονείς περνούμε στα παιδιά μας ένα πρότυπο ζωής. Όμως, τα παιδιά (πρέπει να) είναι ελεύθερα να το αξιολογήσουν όπως νομίζουν και αναλόγως να γράψουν τη δική τους ιστορία. Θα πρέπει από μια ηλικία και μετά (στα είκοσι;; να μπορεί ένα παιδί να κρίνει τα λάθη των γονέων του και να επιχειρήσει να θέσει τέλος σε αυτά. Αν τα αφήνει να το βαραίνουν και να διαιωνίζονται, θα πρέπει να ζητήσει υποστήριξη.

 

Αν το παιδί δεν αντιλαμβάνεται στα 20 του ότι το μέλλον του είναι δική του ευθύνη, τότε υπάρχει πρόβλημα. Γιατί καμιά φορά, χανόμαστε στα προβλήματα και τις ελλείψεις του μικροκόσμου μας και λησμονούμε ότι εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν κανένα να τα νοιάζεται και να τα αγαπάει. Γι' αυτά τα παιδιά προεξοφλούμε ότι θα είναι δυστυχισμένα;

Στην πραγματικότητα, είναι πάρα πολύ λίγα τα παιδιά που τα αγάπησαν ΣΩΣΤΑ και τα μεγάλωσαν ακριβώς με τον τρόπο που τους έπρεπε. Κι όμως τα περισσότερα, μεγαλώνοντας, διαχειρίστηκαν τις αποτυχίες των γονιών τους και έχτισαν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Πώς; Κρατώντας την αγάπη που δέχθηκαν και συγχωρώντας τα σφάλματα.

Συμφωνώ δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα

Προσωπικά, "αρνούμαι" να δεχθώ ότι εγώ ως μαμά ή μαζί με τον άντρα μου θα καθορίσω τον χαρακτήρα του παιδιού μου... Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει το παιδί μου τις προκλήσεις του μέλλοντός του εξαρτάται από εμένα και την διαπαιδαγώγηση που θα του δώσω. Είμαι παρούσα στη ζωή του και τυχαίνει να έχω αυτήν την στιγμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά ... ως εκεί. Το παιδί μου δεν είναι εγώ ούτε ο μπαμπάς του.

Καλησπέρα κι από εμένα. Όπως βλέπετε είμαι νέα στην παρέα, μητέρα δύο παιδιών στο δημοτικό και .... πολύ μα πάρα πολύ προβληματισμένη. Η δική μου άποψη είναι ότι είτε το θέλουμε είτε όχι καθορίζουμε πάρα πολλά στη ζωή των παιδιών μας. Πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμαστε, για τον πολύ απλό λόγο ότι αποτελούμε, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα πρότυπά τους. Και τα παιδιά, πέρα από αυτά τα πρότυπα, θα κινηθούν όσο 'τους επιτρέψουμε'. Αν μέχρι τα 18 δεν τα έχουμε αφήσει να πάρουν κάποια απόφαση για τη ζωή τους, αναγκαστικά θα γίνουν άβουλοι ενήλικες.

Έχετε δει τα χελιδόνια πώς μαθαίνουν στα μικρά τους να πετάνε? Τα βγάζουν από τη φωλιά και τα σπρώχνουν .... έξω. Και μετά η φωλιά καταλαμβάνεται από άλλη οικογένεια.

Ε, η ελληνική οικογένεια ΔΕΝ το κάνει αυτό το σπρώξιμο. Το 'μικρό' μπορεί να μείνει στη φωλιά όσο θέλει ή να 'πηγαινοέρχεται'. Νομίζω δε ότι τα μικρά τα δικά μας, αν τα σπρώξεις από τη φωλιά δεν θα πετάξουν. Θα πέσουν. Πόσα παιδιά που πέρασαν σε σχολή στην επαρχία πήγαν μόνα τους να βρουν σπίτι? Ή εργάζονται για να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους, χωρίς να υπάρχει ανάγκη από την οικογένεια? Εγώ δεν ξέρω κανένα.

Δεν είναι αυτονόητο ότι ξαφνικά στα 18 συμβαίνει κάτι μαγικό και το παιδί γίνεται ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Πρέπει να έχει εκπαιδευτεί γι αυτό. Να έχει υποστεί ματαιώσεις, να έχει αποκτήσει εμπειρίες.

?..

Αν μέχρι τα 18 δεν τα έχουμε αφήσει να πάρουν κάποια απόφαση για τη ζωή τους, αναγκαστικά θα γίνουν άβουλοι ενήλικες.

...

Ε, η ελληνική οικογένεια ΔΕΝ το κάνει αυτό το σπρώξιμο. Το 'μικρό' μπορεί να μείνει στη φωλιά όσο θέλει ή να 'πηγαινοέρχεται'. Νομίζω δε ότι τα μικρά τα δικά μας, αν τα σπρώξεις από τη φωλιά δεν θα πετάξουν. Θα πέσουν. Πόσα παιδιά που πέρασαν σε σχολή στην επαρχία πήγαν μόνα τους να βρουν σπίτι? Ή εργάζονται για να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους, χωρίς να υπάρχει ανάγκη από την οικογένεια? Εγώ δεν ξέρω κανένα.

Δεν είναι αυτονόητο ότι ξαφνικά στα 18 συμβαίνει κάτι μαγικό και το παιδί γίνεται ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Πρέπει να έχει εκπαιδευτεί γι αυτό. Να έχει υποστεί ματαιώσεις, να έχει αποκτήσει εμπειρίες.

Καλώς όρισες!

Μπορείς να εξηγήσεις αναλυτικότερα το σκεπτικό σου; Εννοείς ότι -κατά πλειοψηφία- έχουμε επιτρέψει λίγη ελευθερία στα παιδιά μας και τα έχουμε μετατρέψει σε άβουλα όντα; Και επειδή δεν χειραφετούνται ως ενήλικες, οι αποτυχίες των παιδιών αντανακλούν στα δικά μας σφάλματα;

Για το ότι η αναζήτηση φοιτητικού σπιτιού γίνεται συνοδεία γονιών, δεν νομίζω ότι είναι δείγμα αβουλίας. Είναι απίθανο στα 18 σου να έχεις γνώση της πραγματικής κατάστασης ενός σπιτιού και τη δυνατότητα ισότιμης διαπραγμάτευσης με τον ιδιοκτήτη. Εδώ η ελληνική οικογένεια υποκαθιστά την έλλειψη κρατικής πρόνοιας: στο εξωτερικό το πρόβλημα στέγασης δεν τίθεται. Υπάρχουν ασφαλείς, λειτουργικές, μοντέρνες, καθαρές και φθηνές εστίες. Επίσης, τα πανεπιστήμια στο εξωτερικό προνοούν και εποπτεύουν φορείς απασχόλησης των φοιτητών. Διαφέρει η ανασφάλιστη εργασία σε καφετέρια στην Ελλάδα από το stage σε επιχείρηση που πραγματοποιείται σύμφωνα με τους όρους του συμβολαίου που έχει υπογράψει η Σχολή με την επιχείρηση.

Αν "ρίξεις" τα παιδιά από τη φωλιά πού θα πέσουν; Σε άναρχη και άνομη "ζούγκλα" ή σε οργανωμένη κοινωνία;

Στη θεωρία είμαστε όλοι καλοί. Αν ρωτήσουμε και τους γονείς που αναφέρει η θεματοθέτρια κι αυτοί τα ίδια θα μας πουν. Απλά ερμηνεύουμε αυτή τη θεωρία με ποικίλους τρόπους. Κάποιος το λέει "ενδιαφέρον" κι άλλος το λέει "έλεγχο". Άλλος το λέει "ανεξαρτησία" κι άλλος το ίδιο πράγμα το βλέπει ως "αδιαφορία".

Πριν λοιπόν σηκώσουμε το χέρι να λιθοβολήσουμε (?), ας αναρωτηθούμε κατά πόσο εμείς ίσως να πέφτουμε σε αντίστοιχα σφάλματα. Αν ψαχτούμε... θα ανακαλύψουμε διάφορα...

Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα. Θέλω να πω ότι η δυναμική που θα αναπτύξει το παιδί, όταν θα βγει στον κόσμο, εξαρτάται από το πόσο η οικογένειά του έχει δημιουργήσει τις απαραίτητες συνθήκες. Συμφωνώ ότι κάποια στιγμή παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, αλλά επίσης θεωρώ ότι κάποιοι γονείς αυτό μπορεί να το κάνουν ΠΟΛΥ δύσκολο. Όσο για το παράδειγμα που ανέφερες. Στα 18 το μέσο ελληνάκι μπορεί να κανονίσει ωραιότητα τις διακοπές με την παρέα του σε κάποιο νησί. Όμως στην πόλη που θα σπουδάσει πηγαίνει με τη μαμά του να βρει σπίτι. Το μέσο αμερικανάκι, στην ίδια ηλικία θα κάνει το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη με ένα εισιτήριο interaιl και θα μένει σε youth hostels, και, έχοντας συζητήσει με φίλους που έζησαν στο εξωτερικό, τα 18χρονα γαλλάκια και γερμανάκια πηγαίνουν στο πανεπιστήμιό τους, συναλλάσσονται με ιδιώτες και βρίσκουν συγκατοίκους, εκτός δομών πάντα, δεν μιλάω για εστίες.

Αναφέρομαι αποκλειστικά στην προσωπική μου εμπειρία.

Ο σκοπός είναι, όταν θα ρίξεις τα παιδιά, να μην ... πέσουν. Να πετάξουν. Εμάς μας απασχολεί τόσο πολύ το πού θα πέσουν, που ξεχνάμε ότι πρέπει να πετάξουν.

Στη θεωρία είμαστε όλοι καλοί. Αν ρωτήσουμε και τους γονείς που αναφέρει η θεματοθέτρια κι αυτοί τα ίδια θα μας πουν. Απλά ερμηνεύουμε αυτή τη θεωρία με ποικίλους τρόπους. Κάποιος το λέει "ενδιαφέρον" κι άλλος το λέει "έλεγχο". Άλλος το λέει "ανεξαρτησία" κι άλλος το ίδιο πράγμα το βλέπει ως "αδιαφορία".

 

Πριν λοιπόν σηκώσουμε το χέρι να λιθοβολήσουμε (?), ας αναρωτηθούμε κατά πόσο εμείς ίσως να πέφτουμε σε αντίστοιχα σφάλματα. Αν ψαχτούμε... θα ανακαλύψουμε διάφορα...

Συμφωνώ. Πιο πολύ για αναστοχασμό νομίζω ότι μιλάμε όλοι/ες....

Καλησπέρα κι απο μένα σε όλους! Πολυ ωραίο και πολύ πονεμένο θέμα.. Πολλές φορές με έχει απασχολήσει πως μπορώ να κάνω το παιδί μου σωστό άνθρωπο και να του δείξω το δρόμο, πολύ περισσότερο όταν καταλαβαίνω οτι έχω ένα κάρο ελατώματα κι ούτε ξέρω αν είμαι κι εγω στο σωστό το δρόμο.. Έχω καταλήξει στο ότι πέρα απο την αγαπη και τη φροντίδα το μόνο που μπορεί να βοηθήσει είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο. Κι αν ακούγεται απλό για μένα είναι το πιο δύσκολο.. εκεί δηλαδή μέσα στην κούραση μου τα νεύρα μου την απελπισία μου και κάποιες φορές τη μοναξιά μου να προσπαθήσω και να πω "σήμερα θα τα πάμε λίγο καλύτερα". Η μητρότητα είναι μια μοναχική ιστορία.. Τουλάχιστον εγώ αν κι έχω ευτυχήσει να έχω δίπλα μου έναν εξαιρετικό σύζηγο και πατέρα έτσι το αντιλαμβάνομαι.. Σε ότι αφορά τους ενήλικες που κουβαλάν τα μύρια όσα απ τα σπίτια τους νομίζω πως έρχεται μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που απομυθοποιεί τους γονείς του και προχωράει.. Κι όπως έλεγε κι ο φίλος Όσκαρ Ουάιλντ τα παιδιά όταν είναι μικρά αγαπούν τους γονείς τους. Όταν μεγαλώνουν τους κρίνουν. Καμιά φορά τυχαίνει και τους συγχωρούν....

"...Ποσο φταινε τελικα οι γονεις μας?"

Νομίζω πως οι γονείς μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαστε. Όσο ένα θέμα, δεν το έχουμε ταυτοποιήσει, τότε σίγουρα οι άλλοι μπορούν να δουν από που προέρχεται, χωρίς να πέφτουν έξω.

Από τη στιγμή όμως που αντιληφθούμε πως "κάτι" οφείλεται στους γονείς (και δε μας αρέσει)... την ίδια αυτή στιγμή γινόμαστε εμείς υπεύθυνοι για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Αν εξακολουθήσουμε να διαιωνίζουμε ένα πρόβλημα με το πρόσχημα "φταίνε οι γονείς", τότε απλά βρίσκουμε ένα άλλοθι για τη δική μας αδιαφορία απέναντι στον εαυτό μας.

Υ.Γ. Πολλοί γονείς αναγνωρίζουν κάποια λάθη τους, αλλά δε το βγάζουν και στα πρωτοσέλιδα. Σαφώς αν υπάρχει ελαφριά συζήτηση... όλες θα βρεθούν "τέλειες" μαμάδες, κι ας γνωρίζουν πως η πραγματικότητα απέχει.

Νομιζω οτι ηταν στις 20 Νοεμβριου , ( παγκοσμια ημερα δικαιωματων του παιδιου ), που ο μικρος επεστρεφοντας απο τον παιδικο μου εδωσε μια σελιδα γραμμενη απο τη δασκαλα , που ηταν για τους γονεις , ετσι μου ειπε.

Οι περισσοτερες μπορει να το γνωριζετε. Εγω δεν το γνωριζα.

Ανατροφή των παιδιών (κατά τον R. Russel και την Unicef)

Τα παιδιά μαθαίνουν από τον τρόπο που ζουν:

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:

Μαθαίνει να κατακρίνει.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:

Μαθαίνει να καυγαδίζει.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:

Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:

Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:

Μαθαίνει να είναι υπομονετικό.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση:

Μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:

Μαθαίνει να εκτιμά.

Αν ένα παιδί ζει μέσα σε ασφάλεια:

Μαθαίνει να πιστεύει.

Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία:

Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.

Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία:

Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.

Nομιζω οτι αυτο τα λεει ολα.

Ελεγα μαλιστα να το τοιχοκολλησω, για να το βλεπω συνεχεια, για να μην τα ξεχναω..

Για την ψυχικη υγεια των παιδιων ειμαστε εμεις οι κυριοι υπευθυνοι. Οι γονεις.

Οταν ενα παιδι ζει μεσα σε καθημερινους καυγαδες, κατακριση, αποδοκιμασια

τι ψυχικη ηρεμια μπορει να εχει αργοτερα η τι αυτοπεποιθηση?

Έχω καταλήξει στο ότι πέρα απο την αγαπη και τη φροντίδα το μόνο που μπορεί να βοηθήσει είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο.

"...Ποσο φταινε τελικα οι γονεις μας?"

 

Νομίζω πως οι γονείς μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαστε. Όσο ένα θέμα, δεν το έχουμε ταυτοποιήσει, τότε σίγουρα οι άλλοι μπορούν να δουν από που προέρχεται, χωρίς να πέφτουν έξω.

 

Από τη στιγμή όμως που αντιληφθούμε πως "κάτι" οφείλεται στους γονείς (και δε μας αρέσει)... την ίδια αυτή στιγμή γινόμαστε εμείς υπεύθυνοι για το συγκεκριμένο ζήτημα.

 

Αν εξακολουθήσουμε να διαιωνίζουμε ένα πρόβλημα με το πρόσχημα "φταίνε οι γονείς", τότε απλά βρίσκουμε ένα άλλοθι για τη δική μας αδιαφορία απέναντι στον εαυτό μας.

 

 

 

Υ.Γ. Πολλοί γονείς αναγνωρίζουν κάποια λάθη τους, αλλά δε το βγάζουν και στα πρωτοσέλιδα. Σαφώς αν υπάρχει ελαφριά συζήτηση... όλες θα βρεθούν "τέλειες" μαμάδες, κι ας γνωρίζουν πως η πραγματικότητα απέχει.

σωστα σχολια

Ελεγα μαλιστα να το τοιχοκολλησω, για να το βλεπω συνεχεια.

κ γω..

Δε βοηθάει η τοιχοκόλληση. Κάρφωμα στον εγκέφαλό μας θέλει!

Y.Γ. Αν και οι ερμηνείες είναι πολλές... και διαφορετικές για τον καθένα.

ετσι...