ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εΧΩ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙ!

Δεν ξερω πια πως να συμπεριφερθω στο παιδι μου !να τα παρω λιγο απο την αρχη.Η Αθηνουλα μου ειναι τωρα σχεδον 18 μηνων γενικοτερα ειναι παιδι με χαρακτηρα και πεισμα αλλα δεν ακουει καθολου,προσπαθει παντα να περασει το δικο της (που στο τελος περναει!),με αλλα λογια ειτε μιλαω ειτε οχι με γραφει κανονικα και τον μπαμπα της επισης.να σας δωσω ενα παραδειγμα:"Μη Αθηνουλα στα σκουπιδια ειναι κακα,ειναι βρωμικα μπιαχ, κοιτα τωρα τα χερακια σου ειναι πολυ λερωμενα ελα να τα πλυνουμε"μπορει και να το πω 30-40-50 φορες σαν να μην ειμαι εκει σαν να μην της μιλαει κανενας.στο τελος την παιρνω αγκαλια και την παω στο μπανιο να της πλυνω τα χερια γινεται χαμος μου τραβαει τα μαλλια τσιριζει, τρεμει ολο το κορμακι της απο το νευρο.και να σκεφτειται οτι προσπαθω να κανω πραξη οσα βλεπω απο την νταντα στο Σκαι το μεσημερι.Παντα κατεβαινω στο δικο της υψος και προσπαθω να εξηγησω,αλλα ποτε δεν ακουει ,καταρχας τσιριζει και δεν ακουει επειδη προσπαθω να μιλαω χαμηλοφωνα να μην δειχνω εκνευρισμενη.Το βραδυ δε,ξυπναει τσιριζει απο τα νευρα της για να την παρω να κοιμηθουμε μαζι ή να κοιμηθει μονη της στο μονο κρεβατι που εχω μεσα στο δωματιο της, και το εβαλα να σκεφτειτε για να μην την παιρνω στο δικο μας κρεβατι απλα και μονο οταν ειναι αρρωστη να μπορω να κοιμαμαι στον ιδιο χωρο μαζι της για να μη με τρωνε τα δρομολογια.εχθες για πρωτη φορε πηδηξε απο τα καγκελα του κρεβατιου της.ξεκινησε να τσιριζει απο της 3 παω μεσα στο δωματιο της της βαζω πιπιλα και την βαζω να ξαπλωσει στο κρεβατι της ξαπλωνω και εγω στο μονο σηκωνεται μεσα στο νευρο να κλαιει και να τσιριζει την παιρνω μαζι μου στο κρεβατι δεν κοιμοταν επειζε και γελουσε λεω ετσι εσαι στο κρεβατι σου, αλλα δεν εφυγα απο τον χωρο,χειροτερατσιριδα και κακο τελικα φευγω απο μεσα και ξαφνικα μεσα σε ολο τον χαμο ακουω ενα ντουπ και μια Αθηνα να ερχεται το σαλονι!Εχθες την πηγα στον παιδοτοπο να εκτονωθει της αρεσει πολυ αποτελεσμα να την κυνηγαω σε ολο τον χωρο του παιδοτοπου την προειδοποιω λοιπον πως αν δεν παει μεσα να παιξει θα παμε σπιτι,τον χαβα της η Αθηνα και εφοσον δεν την αφηνα να παει εκει που γουσταρε στην κουζινα δηλ και στις τουαλετες μου τραβουσε τα μαλλια και με τσιμπουσε!ΒΟΗΘΕΙΑ δεν ξερω πως να της φερθω τι να κανω ??????????????

Έχω κι εγώ το ίδιο πρόβλημα, το έχω αναφέρει και σε άλλο θέμα. Κάπως έτσι είναι και η μικρή μου, ευτυχώς όμως κοιμάται χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα το βράδυ. Δε ξέρω πώς να της φερθώ. Δεν ακούει καθόλου. Έχω προσπαθήσει με όλες τις παιδαγωγικές μεθόδους που μπόρεσα να βρω στο Parents, αλλά μάταια. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά. Σημειωτέον στον παιδικό δείχνει το καλό της πρόσωπο και οι δασκάλες της δεν πιστεύουν πως είναι τόσο ατίθαση και ανυπάκουη.

Στο μόνο που μπορώ να σου πω μια γνώμη είναι στο θέμα του κρεβατιού..

Γιατί δεν την αφήνεις στο μονό να κοιμηθεί ? δηλ. να τη βγάλεις από το βρεφικό κρεββατι

γιατι φοβαμαι μη ξυπνησει και εφοσον μπορει να κατεβει απο το κρεβατι μη περιφερεται μεσα στο σπιτι.αυτο φοβαμαι οσο αναφορα την ασφαλεια της και μονο.δεν ξερω κοριτσια τι να κανω μαλλον θα απευθυνθω σε παιδοψυχολογο ή στην γραμμη συνδεσμος για αρχη και αν δω οτι δεν τοτε σε γιατρο.δεν μπορω να πειραματιζομαι και οτι κατσι αφηστε που δεν καθεται και τιποτα.

και η δικια μου ανταρτης...

το ψαχνω....

υπομονή θα μεγαλώσει

αυτό λέω στον εαυτό μου

Εγω παλι δεν βρισκω κατι το προβληματικο στη συμπεριφορα του παιδιου.. Μαλλον σαν ολα τα νορμαλ παιδακια της ηλικιας της συμπεροφερεται...

Ουτε ξερω πολλα παιδια 18 μηνων να παιζουν μονα τους στον παιδοτοπο κ η μαμα να πινει απ΄εξω καφε..

Ο γιος μου εκελισε τα 3 κ χτες μπηκε πρωτη φορα στον παιδοτοπο χωρις να εχει την απιτηση να ειμαι κ εγω μεσα μαζι του.. Κ ποτε δεν μου φανηκε παραλογο.

Επισης απολυτα φυσιολογικη μου ακουγετε η "ανυπακοη" κ η "σκανταλια" ..

Ειναι 18 μηνων. Το παιδι θελει να εξερευνησει.. Ειτε χτυπεσαι ειτε οχι αυτο που θα βαλει στο μυαλουδακι του να κανει θα το κανει..

Γι αυτο οι περισσοτεροι κανουμε τα σπιτια μας "οχυρα" προσπαθοντας να προλαβουμε το "κακο"

Κ δεν εχει νοημα να την μαλωνεις κ να επαναλαμβανεις συνεχεια "μη" κ "μη"

Οταν το παιδι κατι κανει που κατα την αποψη σου ειναι επικινδυνο απλα το απομακρυνεις αποσποντας την προσοχη του με κατι αλλο..

Πχ.. παει στα σκουπιδια?? Δεν εχει νοημα να σπασεις το στομαχι σου με το να της επαναλαμβανεις 100 φορες οτι κακως εχει παει εκει.

Απλα πας, της λες οτι εκει βρωμαει κ θα λερωθει με αδιαφορο τονο στη φωνη σου κ την απομακρυνεις προτεινοντας της ταυτοχρονα να δει κ να παιξει με κατι αλλο. Το οποιο βεβαια θα πρεπει να ειναι "ίσαξιου ενδιαφεροντος" με τα σκουπιδια πχ μια γλαστρα με χωμα στο μπαλκονι, ενα ντουλαπι με πραγματα να το εξερευνησει..

Τωρα για το θεμα του υπνου ..

Δεν νομιζω οτι συμπεριφορα της οφειλεται σε πεισμα απλα..

ο δικος μου ο γιος δεν κοιμηθηκε ποτε στην κουνια του κ δεν επεμεινα ποτε σε αυτο..

Ουτε στο να κοιμηθει στο δικο του κρεβατι.. Κοιμοταν μαζι μου γιατι ετσι ηθελε, δεν του αρνηθηκα ποτε κ ουτε ποτε μπηκα στη διαδικασια "σημερα θα τον μαθω να κοιμαται στο κρεβατι του"

Πλεον εδω κ μισο χρονο κοιμαται μονος του στο μονο κρεβατι, χωρις να το συζυτησουμε. Αν μια μερα εκφρασει την επιθυμια να ερθει στο δικο μου δεν το κανω θεμα.. κοιμαται μαζι μου.. Αν ξυπνησω τη νυχτα τον παω στο κρεβατι του.. Αν οχι απλα τον αφηνω.

Δεν ξυπναει ποτε κατα τη διαρκεια της νυχτας κ αν τυχει μια μερα για τον χψ λογο κ κοιμηθει νωρις πχ στις 8 το απογευμα κ ξυπνησει στις 3 απλα μετα δεν ξανακοιμαται .. ξερω απλα οτι με περιμενει μια δυσκολη νυχτα αλλα απο την αλλη μου φαινεται παραλογο να προσπαθησω να ξανακοιμηθω ενα παιδι που εχει ηδη κοιμηθει 7 ωρες..

Κ πλεον ακομα κ αν ξυπνησει το πρωι το μονο που κανει ειναι να παρει καποιο παιχνιδι του κ να ερθει να κατσει στο κρεβατι μου κ να παιζει..

Δεν με ξυπναει καν παρα μονο αν πεινασει. Και αυτο το κανει πανω απο ενα χρονο..

Απλα πλεον πιστευω πως το παιδι εχει αποκτησει ασφαλεια στο θεμα του υπνου.

Η μικρη σου προφανως εχει αναγκη την παρουσια σου κατα τη διαρκεια της νυχτας.. με το να επιμενεις να κοιμηθει μονη της το μονο που θα καταφερεις ειναι να ερχεται στο κρεβατι σου μεχρι τα 12..

Εγω κοιμομουν στο ιδιο δωματιο με τους γονεις μου κ οποτε ηθελα στο κρεβατι τους μεχρι τα 2,5.. (λογω ελλειψης χωρου) .

Οταν γεννηθηκε η αδελφη μου μετακομισαν οι δικοι μου σε μεγαλυτερο σπιτι.. Η αδελφη μου μπηκε κατευθειαν στο παιδικο δωματιο.

Εγω δεν πηγα ποτε τη νυχτα στο κρεβατι τους.. Η αδελφη μου χωνωταν αναμεσα τους μεχρι τα 10 της κ μετα αν ξυπνουσε τη νυχτα η ερχοταν στο δικο μου κρεβατι ή φωναζε τη μανα μου να κοιμηθει μαζι της..

Έχοντας μια μεγαλύτερη κόρη έχω να πω πως υπάρχουν ήσυχα παιδια και σχετικά υπάκουα που μπορείς να συννενοηθείς μαζί τους από πολύ μικρά και παιδιά αντάρτες που σε δυσκολεύουν. Η μεγάλη μου ήταν μικρή όπως το δικό σου παιδάκι Dora έπαιζε ήσυχα χωρίς να με ξυπνήσει. Της έλεγα ότι αυτό δεν είναι καλό να το κάνει, της αποσπούσα και λίγο την προσοχή και όλα οκ. Στο δρόμο και γενικά έξω ήταν το καλύτερο παιδί και μπορούσαμε να την πάρουμε παντού μαζί μας. Με την μικρή να είναι ατίθαση και με δυσκολία στη συννενόηση, απλά κόψαμε τις πολλές εξόδους. Από 6 μηνών δεν μπορούσες να την κρατήσεις αγκαλιά, γιατί βαριόταν και ήθελε να εξερευνήσει. Οκ είχαμε και έχουμε παιδότοπο σπίτικαι πορευόμαστε. Ευτυχώς τακτοποιήσαμε τον ύπνο, μια και είναι υπναρού. Τώρα τραβάω άλλο λούκι με το φαί. Με το που γυρνάει από τον παιδικό λυσομαννάει για φαί. Οκ τρώει μια ικανοποιητική ποσότητα φαγητού. Μετά τσιρίζει θέλει αμέσως μετά φρούτα, γιαούρτι, γλυκό, γάλα τρέχει και ανοίγει το ψυγείο, εγώ να προσπαθώ να την κάνω να παίξουμε, να της αποσπάσω την προσοχή, γιατί αν φάει κι άλλο θα κάνει εμετό. Αυτό το σκατούλικο δεν καταλαβαίνει τίποτα. Καταλήγουμε εγώ να παίζω με τα τουβλάκια και αυτή να ξαπλώνεται στο πάτωμα κλαίγοντας. Μετά από κάνα τέταρτο θα έρθει όλο χαρά, σαν να μην έγινε τίποτα και θ' αρχίζει να παίζει. Εγώ πόση υπομονή μπορώ να έχω όταν η μια κλαίει σπαραχτικά στο πάτωμα, γιατί εγώ η κακιά μάνα δε το ταίζω μέχρι να σκάσει και η μεγάλη να προσπαθεί να μου μιλήσει, να μου πει τι έκανε στο σχολείο, να μη μπορώ να την ακούσω καν από φασαρία και να θέλει να της απαντώ..... Και πολλές άλλες ιστορίες απείρου κάλους....

Καλημέρα σας!

Έχω τέσσερα μπουμπουκάκια και δε χρειάζεται να περιγράψω το τι ζόρι έχω τραβήξει μέχρι τώρα. Επειδή πολλές φορές έχω ξεπεράσει τα όριά μου, με απασχολεί πολύ το πώς μπορώ να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα... Τώρα τελευταία λοιπόν διάβαζα δύο βιλία που τα βρήκα χρήσιμα και ταιριάζουν και στην ιδιοσυγκρασία μου. Το ένα είναι της Γίρινα Πρέκοπ "Κοιμήσου αγγελούδι μου γιατί μ' έσκασες..." και το άλλο του Νίκου Σιδέρη "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν".

Λέω ότι το πνεύμα τους μου ταιριάζει, γιατί προβάλλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μια στάση αγάπης και κατανόησης απ' τη μια, κανόνων και συνέπειας από την άλλη...

Έχε υπόψη σου πάντως ότι σε λίγους μήνες το παιδί θα επικοινωνεί πολύ καλύτερα από τώρα και θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να συνεργαστείς μαζί του.

κλείνω γιατί με καλεί το junior, θα προσπαθήσω να επανέλθω!

Καταρχας να σας ευχαριστησω για τις απαντησεις και να απαντησω σε μερικα ενδεχομενως ερωτιματικα που προεκυψαν πρωτον DORA σε παιδοτοπο την πηγα για δευτερη φορα ως τωρα γιατι δεν εχει παρεες το παιδι λογω οτι εδω δεν γνωριζω κανενα εχω μονο δυο χρονια,οποτε το παιδι πιστευω οτι στην ηλικια που βρισκεται χρειαζεται να παιζει με αλλα παιδακια και να επικοινωνει μαζι τους στον δικο τους κωδικα.δεν μπορει ολη την ημερα να παιζει μονο με την μαμα βαριεται εκ των πραγματων.και το βλεπω κιολας πως κανει οταν βλεπει αλλα παιδακια οποτε η μονη λυση για μενα ειανι το παρκο ή ο παιδοτοπος!τωρα για το θεμα του καφε που ανεφερες και ο τροπος που το ανεφερες ηταν καπως προσβλητικο, δεν το ανεφερα οτι και καλα δεν με αφησε να πιω τον καφε μου,ανεφρα το γεγονος οτι συμπεριφερθηκε βιαια απεναντι μου τραβοντας μου τα μαλλια οταν προσπαθησα να την παρω απο τις τουαλετες.δεν νομιζω οτι ειναι κατακριτεω να παιζει το παιδι και η μαμα να καθεται στο τραπεζακι και να πινει καφε!δεν παρατησα το παιδι μου να μου το προσεχουν αλλοι ουτε επαναπαυτηκα αν αυτο εννοεις.τωρα οσο αναφορα το θεμα της αποσπασης της προσοχης με κατι αλλο δυστηχως δεν γινεται το εχω προσπαθησει οταν θελει να κανει κατι χτυπιεται μεχρι να γινει.π.χχτυπαει το κεφαλι της στον τοιχο ή στο πατωμα, μεχρι να κανει αυτο που θελει.αναφερω λοιπον το προβλημα μου οχι σαν ελλειψη επικοινωνιας με το παιδι μου ξερω οτι ακομα ειναι αρκετα μικρη για να καταλαβει τι πρεπει και τι οχι,απλα με απασχολει η βιαιοτητα που βγαζει απεναντι μου οταν δεν γινεται το δικο της, και το θεμα του υπνου που ανεφερες απο την ημερα που γεννηθηκε το παιδι ειαμι διπλα της αποκλειστικα εγω με τον αντρα μου δεν εχουμε καμια βοηθεια απο κανεναν, σταματησα την δουλεια για να ειμαι διπλα στο παιδι μου να το μεγαλωσω εγω να μη το στειλω ουτε παιδικο ουτε σε νταντα για να νιωθει ασφαλεια.ο αντρας μου εργαζεται σχεδον 12 ωρες καθε μερα οποτε καταλαβαινεται πως ειμαιστε συνχεια οι δυο μας.ως τωρα δεν την εχω αφησει για να παω ουτε για ενα καφε με μια φιλη.μονο σε ειδικες περιπτωσεις γιατρο super market και τετοια.και φυσικα την αφηνω στον μπαμπα της.καθε μερα βγαινουμε βολτα μαζι, στο παρκο μαζι στα ψωνια μαζι παντου!επομενως θεωρω λιγο απιθανο να νιωθει ανασφαλεια το βραδυ γιατι και παλι ειμαι εκει στο δωματιο της στο διπλανο κρεβατι.εκτος αυτου εγω ειμαι της γνωμης και συμφωνα με τους ειδικους οτι ο καθενας πρεπει να εχει τον χωρο του οτι το παιδι πρεπει να κοιμαται στο κρεβατι του και να ξερει οτι η μαμα και μπαμπας εχουν το δικο τους κρεβατι.εχθες μαλιστα σε site ψυχολογιας που διαβαζα εγραφε οτι αν κοιμασαι με τα παιδια σου,παιζεις συνεχεια με το παιδια σου με αποτελεσμα να θελουν και την μαμα για να παιξουν και δεν παιζουν μονα τους,οταν η μαμα ειναι με τον μπαμπα και μιλανε ή τρωνε ή κανουν κατι μαζι το παιδι αγχωνεται και τοτε κανει τα παντα για να τραβηξει την προσοχη της μαμας για να την διεκδικησει απο τον μπαμπα γιατι την θεωρει δικια του κτημα του.και συμφωνω απολυτα.

καλα, δεν ειναι και το απολυτα "φυσιολογικό" και αναμενομενο ενα μωρο 1,5 ετων να τσιριζει και να συμπεριφερεται ετσι, δεν ειναι το στανταρ οχι ομως οτι υπαρχει και προσβλημα με την εννοια οτι κατι εχει το παιδι.

ισως αναζητα την προσοχη σας (δεν εννοω προς θεου οτι δεν την εχει με τον οποιοδηποτα τροπο). Μιας φιλης μου, μεγαλυτερο παιδι, ολη μερα μαζι με τους γονεις του παιζει και καθεται και παλι τα ιδια κανει, λες και δεν της δινει κανεις σημασια ανω ολη μερα καποιος παιζει μαζι της.

μηπως υπαρχει καποια ενταση στο σπιτι; μηπως κατι συμβαινει μεταξυ σας και το παιδι το διαισθανεται;

νομιζω οτι αυτα που κανεις ειναι πολυ σωστα και μπραβο στην υπομονη σου, αλλοι θα φωναζαν και θα εδιναν και μια στην πανα, στο χερι κτλ

ισως ειναι ιδαιτερα κινητικο παιδι και θελει συνεχεια κατι να πειραζει και να ανακαλυπτει και δεν καταλαβαινει τι ειναι κακο και τι οχι.

για αρχη γιατι δεν δοκιμαζεις να ασφαλισεις αυτα που δεν θελεις να πλησιαζει οπως τα σκουπιδια, εμεις εχουμε χαλασει την κουζινα ετσι αλλα δεν γινεται αλλιως.

πολλες φορες της δινω πραγματα για να πεταξει η ιδια η μικρη μου στα σκουπιδια και εχει μαθει πλεον οτι εκει πανε μονο τα σκουπιδια και τιποτα αλλο

κουραγιο και υπομονη, δυστυχως δεν ξερω κατι παραπανω να πω.

οσον αφορα εξω που πατε, εκει σιγουρα ειναι πιο δυσκολα γιατι ερχεσαι σε πολυ δυσκολη θεση, ισως να μην πηγαινατε (αν και καταλαβαινω οτι δεν ειναι λυση ουτε για το παιδι ουτε για σενα) μεχρι να ηρεμησουν λιγο τα πραγματα

φιλικα

πωπω κοριτσια εχω μεινει με το στομα ανοιχτο.ο γιος μου ειναι 7.5 μηνων.δηλαδη ετσι θα κανει σε ενα χρονο???θα τρελαθω.ειναι δηλαδη φυσιολογικο ενα παιδι να τσιμπαει να τσιριζει και να χτυπαει τη μαμα του?δε νομιζω.παλι αμα δεν τα εχεις ζησει ευκολα κρινεις τα αλλα παιδια.αλλα δεν ειναι ομορφο να μην μπορεις να πας πουθενα γιατι ξερεις οτι το παιδι σου θα δημιουργησει προβλημα.καλο κουραγιο σε οσες τα περνατε και φτυνω τον κορφο μου να μην γινει ετσι η χειροτερος ο γιος μου.προς το παρων η μονη σκανταλια του ειναι οτι παιζει με τις ωρες με τον σκυλο μας.αυτα!

Υπαρχει και η φαση με τα διχρονα, terrible two, μεταλασσονται και μετα απο κανα εξαμηνο ηρεμουν. Δεν εχω εντρυφησει στο θεμα, απλα εχω συνηδητοποιησει οτι εχω ηδη 2 "τετοια"!!!! Και η δικια σου ισως μπηκε νωρις

Τωρα τι κανουμε? και εγω το ψαχνω, ηρεμια? ποση να εχεις?

Η Α εχει αρχισει εκρηξεις ζηλιας

ο Β , δαγκωνιες, τραβηγμα μαλιου, σπρωξιμο , ξυπνημα το βραδυ με τσιριδες και να μην ηρεμει με τιποτα.

Ας ελπισω οτι συντομα θα επανελθουν στον παλιο καλο και ηρεμο εαυτο τους

Ο Β ειναι πισω στην ομιλια και σιγουρα ειναι αρνητικο, λειπει ενα μερος της επαφης μας

Αγαπητή ikas να σου ζήσει η κορούλα σου!

Κι εγώ όπως και η ngeo23 θα σε ρωτούσα αν υπάρχει κάποια ένταση στο σπίτι. Γιατί νομίζω πως κάπου την έχει δει τη βία για να τη χρησιμοποιεί. Μήπως βλέπει τηλεόραση?

Προσπάθησε να αντιδράς πάντα και σε όλα τα ξεσπάσματά της ήρεμα και σταθερά. Ποτέ να μην παρεκτρέπεσαι όσο και να έχουν σπάσει τα νεύρα σου. Και με τον ίδιο τρόπο πρέπει να αντιδράει και ο μπαμπάς της. Αν είσαι σίγουρη ότι το κάνεις ήδη αυτό και πως δε βλέπει τηλεόραση και πως στο σπίτι σας γενικά επικρατεί ηρεμία, τότε πιστεύω ότι πρέπει να βρεις τρόπους να εκτονώνεται αυτή η ενέργεια που έχει αλλού. Έχω να προτείνω ανεπιφύλακτα το κολυμβητήριο (baby swimming), όπου τα μωράκια κουράζονται αρκετά και μετά κοιμούνται σαν αγγελούδια, παιδική χαρά τουλάχιστον μία ώρα τη φορά, βόλτα στο πάρκο ή γενικά κάπου που να έχει δέντρα για να παίρνει οξυγόνο, χορός με χαμηλή μουσική στο σπίτι (παιδικά τραγουδάκια ή γενικότερα ήρεμη μουσική, όχι heavy metal ), παιχνίδια όπως κρυφτό και κηνυγητό προσαρμοσμένο βέβαια σε "μωρουδίστικο" τρόπο, ανάγνωση ή ξεφύλλισμα βιβλίων (αν και εφόσον έχει όρεξη και υπομονή το παιδί), παιχνίδια με home made πλαστελίνη.

Και να θυμάσαι το σημαντικότερο: πάντα μα πάντα ήρεμο τόνο φωνής ό,τι και αν της λές και για κανένα λόγο να μην χρησιμοποιέις βία. Προσπάθησε επίσης να ενισχύεις τη θετική συμπεριφορά της λέγοντας πολλά πολλά μπράβο όταν κάνει κάτι καλό.

Αυτά. Ελπίζω να βοήθησα λιγάκι.

Η Α εχει αρχισει εκρηξεις ζηλιας

ο Β , δαγκωνιες, τραβηγμα μαλιου, σπρωξιμο , ξυπνημα το βραδυ με τσιριδες και να μην ηρεμει με τιποτα.

Ας ελπισω οτι συντομα θα επανελθουν στον παλιο καλο και ηρεμο εαυτο τους

Ο Β ειναι πισω στην ομιλια και σιγουρα ειναι αρνητικο, λειπει ενα μερος της επαφης μας

Άσχετο, αλλά όταν διάβασα η "Α" και ο "Β" νόμισα πως αποκαλείς τα παιδιά σου εδώ μέσα η "Άλφα" και ο "Βήττα" χαχαχαχα και μετά είδα τα ονοματάκια τους που είναι Αναστασία και Βασίλης!!!

Να σου ζήσουν είναι γλύκες!!!

βρε κοριτσια παω εξω με τα παιδια μου κ με μια φιλη μου που εχει αγορι 4 ετων ελληνιδα,καθομαστε να πιουμε ενα καφε κ το σκυλομετανοιωνουμε!το μονο που κανουμε ειναι να τα μαζευουμε απο τα γυρω τραπεζια κ να λεμε μη εδω μη εκει οχι θα το ριξεις μη μαλωνετε μη χτυπιεστε!αυτα σαν θηρια!τρεχουν τσιριζουν μαλωνουν για το ιδιο παιχνιδι ο γιος μου 22 μηνων κλαιει γιατι θελει να πειραζει τα παντα απο τα αλλα τραπεζια κ να βγαινει εξω απο το μαγαζι να αλλωνιζει κ γω να τρεχω με το καροτσι να τον μαζεψω κ την τσαντα με τα παμπερς κ το μπιμπερο παραμασχαλα!κ οταν ερθει η ωρα να φυγουμε γινεται πανικος!δε θελουν να φυγουμε κ χτυπιουνται κατω ουτε μπουφαν θελουν ουτε στο καροτσι να μπει ο μικρος!το παραξενο ποιο ειναι?5 χρονια τωρα ειμαι γερμανια κ οσες φορες εχω παει σε καφετερια κ βλεπω γερμανιδες με τα παιδια τους ιδιας ηλικιας με τα δικα μου,καθονται τοσο ησυχα!κιχ δεν ακουγεται!στην καρεκλα τους να πιουν το χυμο τους κ αντε να παιξουν ησυχα λιγο παραπερα!κ οταν ερχεται η ωρα να φυγουν μια φορα θα τους το πουν.δευτερη δεν εχει!κ αυτο ηταν!τα δικα μας γιατι κανουν ετσι?τι κανουν οι γερμανιδες δηλαδη????θα σκασω!!!!

Το καθε παιδί από τη στιγμή που γεννιέται έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία. Άλλα παιδιά είναι εύκολα (βλέπε κόρη μου) και άλλα είναι δύσκολα (βλέπε γιος μου) και άλλα πολύ δύσκολα (ευτυχώς αυτή την κατηγορία δεν την πέτυχα ακόμα). Η λύση είναι μία υπομονή υπομονή υπομονή. Σταθερότητα στις απόψεις σου και απλοί κανόνες που θα ισχύουν εντός και εκτός σπιτιού και σε όλες τις περιπτώσεις. Πολλή συζήτηση και κατανόηση και των αναγκών του παιδιού-και αυτό πετυχαίνεται μόνο αν σκεφτείς εσύ ο ίδια πώς αισθανόσουν και τί ήθελες όταν ήσουν παιδί. Ένα απλό παράδειγμα. Μία φίλη ρώτησε πώς οι γερμανίδες καταφέρνουν και έχουν τα παιδιά τους συγκρατημένα όταν βγάινουν έξω π.χ. σε ένα εστιατόριο. Ειλικρινά, δεν ξέρω να σου πω τις γερμανικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης, αλλά στην περίπτωση τη δική μου, της ελληνίδα μαμάς, έχω εφαρμόσει το εξής: Πριν ξεκινήσω να πάω έξω για φαγητό με τον άντρα μου και τα παιδιά μου, ενημερώνω το παιδί μου για το πού θα πάμε όλοι μαζί βόλτα. Μόλις φτάνω στο χώρο, του εξηγώ ότι ήρθαμε για να φάμε και για αυτό το λόγο και για όσο καθήσουμε εκεί, θα πρέπει να καθήσει ήσυχος στην καρέκλα του να φάει ή να παίξει με κάποιο παιχνιδάκι που έχω πάρει μαζί. Μόλις πάει να φύγει από την καρέκλα για να τρέξει από δω και από κει, να ενοχλήσει άλλους που τρώνε κ.λ.π. του υπενθυμίζω ότι πρέπει να κάτσει στη θέση του. Αν δεν υπακούσει, τον παίρνω και τον βάζω μόνη μου. Αν ξανασηκώθει, χωρίς να του πω τίποτα, επαναλαμβάνω την ίδια διαδικασία δηλαδή τον ξαναβάζω στη θέση του χωρίς να του πω τίποτα. Αυτό μπορεί να επαναληφθεί αρκετες φορές (προσωπικά, μου έχει τύχει να το κάνω και είκοσι φορές συνεχόμενα) μέχρι να τον πάρει απόφαση, συνήθως όταν συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να πετύχει αυτό που θέλει κλαίει για πέντε λεπτά και μετά ηρεμεί και κάθεται ήσυχος εκεί που τον έβαλα. Θυμίζει νταντά πρώτων βοηθειών το όλο σκηνικό, αλλά πίστεψέ με, λειτουργεί. Ο γιος μου πλέον, όταν βγαίνουμε έξω, δε σηκώνεται από την καρέκλα του. Τρώει, παίζει, γελάει σε αυτή και αν το περιβάλλον είναι κατάλληλο και αφού ολοκληρώσει το φαγητό του, πηγαίνει και παίζει. Έτσι και εγώ δεν τρέχω από πίσω του αλλά το σημαντικότερα μπορούμε σαν οικογένεια να απολαύσουμε μία έξοδο έξω.

ο δικος μου ο γιος κ 50 φορες να το κανω οσο παει κ νευριαζει κ πιο πολυ με αποτελεσμα να γινομαστε θεαμα.στο τελος θα μοιραζω κ ποπ κορν!:oops:

ειναι δηλαδη φυσιολογικο ενα παιδι να τσιμπαει να τσιριζει και να χτυπαει τη μαμα του?δε νομιζω.!

Ε μην τρελαθούμε κιόλας ότι αυτό είναι το φυσιολογικό γιατί δεν μπορώ!!!!

Δυστυχώς λίγοι είναι οι γονείς που παραδέχονται ότι το παιδί τους ειναι πολύ ατίθασο κ κάτι πρέπει να κάνουν γι'αυτό.

tanya77 ευχαριστω για το ενδιαφερον σου.να σε ενημερωσω λοιπον πως στο σπιτι οχι δεν επικρατει ενταση ισα ισα ακομα και να θελουμε να μαλωσουμε με τον αντρα μου περιμενουμε να κοιμηθει και μετα το λυνουμε το θεμα μας ετσι εχουμε ηρεμησει ηδη και εμεις!τηλεοραση ναι βλεπει διαφημισεις και dvd με video clips απο παιδικα τραγουδια δεν μπορω να πω ομως πως ειναι "κολλημενη"δηλ κανοντας πειραμα γιατι το σκεφτηκα και εγω και την ειχα σχεδον ολη μερα κλειστη δεν την ενοχλησε.απλα η τηλεοραση μπορει να ειναι ανοιχτη στο σπιτι για "παρεα" καταλαβαινεις τι εννοω.τωρα το διαβασμα της αρεσει παρα πολυ παραμυθια της διαβαζω απο πολυ μικρη σχεδον απο 4-5 μηνων και ας μην καταλαβαινε με αποτελεσμα τωρα να τα λατρευει να σου πω οτι ειναι το αγαπημενο της παιχνιδι.γενικοτερα οτι κανω και μεσα στο σπιτι προσπαθω να εχω και την συμμετοχη της Αθηνουλας δηλ.ξεσκονιζω της δινω μια πετσετουλα και το κανουμε παιχνιδι.για να πω λοιπον την αληθεια εχω αλλαξει και εγω πια συμπεριφορα εδω και 3-4 μερες και βλεπω πως αλλαξε και το παιδι.δεν της ξαναειπα οχι ή μη αλλα οταν κανει τωρα κατι επικυνδινο δηλ να παει να ανεβει στο τραπεζακι του σαλονιου απλα της λεω με πιο εντονη φωνη απο οτι οταν της μιλαω κανονικα, θα κανεις μπουμ απο το τραπεζι και θα χτυπησεις το κεφαλι σου και μετα θα πονας και θα κλαις,χρησιμοποιω και κινησεις και προσπαθω ολα πια να της τα εξηγω με αυτον τον τροπο.ΕΙΔΑ διαφορα .ειανι και αυτη πιο ηρεμη και ευχαριστημενη και εγω πια δεν τσιριζω ολη την ωρα.τωρα για το θεμα της βιας ΟΧΙ ποτε δεν χρησιμοποιησα!πιστευω να μπορεσω να κρατησω αυτο το επιπεδο για να ειμαστε ολοι καλυτερα παντως ευχαριστω γενικοτερα οσες προσπαθησατε να βοηθησετε.απλα πιστευω πως η μικρη εχει εντονη προσωπικοτητα και χαρακτηρα

Εγώ ξέρω ότι τα παιδιά μου είναι πάντα αντανάκλαση της δικής μας συμπεριφοράς και της κατάστασης που επικρατεί στο σπίτι. Περάσαμε και φάσεις, όπως τις περιγράφετε, ειδικά γύρω στα δύο έτη. Όταν ανακτήσαμε την ψυχραιμία μας και ξεπεράσαμε το σοκ (είναι σοκ όταν το παιδί σου είναι τόσο αναστατωμένο), καταφέραμε να το ξεπεράσουμε. Όταν αντιμετωπίζουμε κάτι ως οικογένεια, κάτι που νομίζουμε ότι το παιδί δεν το καταλαβαίνει (πχ. μία αλλαγή στη δουλειά), αλλάζει και η συμπεριφορά του παιδιού. Σε μια τέτοια φάση πήγαμε ακόμα και σε ψυχολόγο. Τώρα που έχουμε περισσότερη σιγουριά ως γονείς, 'διευθύνουμε' καλύτερα την οικογένεια.

Ε μην τρελαθούμε κιόλας ότι αυτό είναι το φυσιολογικό γιατί δεν μπορώ!!!!

Δυστυχώς λίγοι είναι οι γονείς που παραδέχονται ότι το παιδί τους ειναι πολύ ατίθασο κ κάτι πρέπει να κάνουν γι'αυτό.

η δικια μου κανει ετσι, πολυ συχνα....

οι μισοι που ρωταω, μου λενε ειναι φυσιολογικο για τοσο μικρο παιδακι, κι οι αλλοι μισοι μου λενε οτι δεν ειναι...

αντε βγαλε ακρη.....

Εγώ ξέρω ότι τα παιδιά μου είναι πάντα αντανάκλαση της δικής μας συμπεριφοράς και της κατάστασης που επικρατεί στο σπίτι. Περάσαμε και φάσεις, όπως τις περιγράφετε, ειδικά γύρω στα δύο έτη. Όταν ανακτήσαμε την ψυχραιμία μας και ξεπεράσαμε το σοκ (είναι σοκ όταν το παιδί σου είναι τόσο αναστατωμένο), καταφέραμε να το ξεπεράσουμε. Όταν αντιμετωπίζουμε κάτι ως οικογένεια, κάτι που νομίζουμε ότι το παιδί δεν το καταλαβαίνει (πχ. μία αλλαγή στη δουλειά), αλλάζει και η συμπεριφορά του παιδιού. Σε μια τέτοια φάση πήγαμε ακόμα και σε ψυχολόγο. Τώρα που έχουμε περισσότερη σιγουριά ως γονείς, 'διευθύνουμε' καλύτερα την οικογένεια.

σε μια οικογενεια καθολα ηρεμη, που δεν σηκωνεται φωνη για κανενα λογο, που δεν εχει υπαρξει καμια αναστατωση, καμια αλλαγη...

τι φταιει και το παιδι εχει γινει αγριμι???

και γω ρωτησα ψυχολογους.... ειναι λεει φυσιολογικο....

ε ας κάνουμε γκάλοπ...

και εγώ πιστεύω ότι είναι φυσιολογική συμπεριφορά....( μέχρι ένα σημείο )

ε ας κάνουμε γκάλοπ...

και εγώ πιστεύω ότι είναι φυσιολογική συμπεριφορά....( μέχρι ένα σημείο )

Μέχρι ένα σημείο είναι φυσιολογικό, το καταλαβαίνω κι εγώ αφού ένα παιδί σίγουρα δεν μπορεί να κάθεται σαν άγαλμα κ να μην κάνει τίποτα αλλά το να μην βάζει τον ποπό του κάτω κ να μην υπάρχει ένα λεπτό ηρεμίας... αυτό δεν το αντέχω με τίποτα.

Κ ναι νευριάζω αν βγώ έξω για φαγητό κ έχω το παιδί του διπλανού που τσιρίζει κ τρέχει σαν παλαβό απ'τη χαρά του ή όταν στο σπίτι πρέπει να τα απομακρύνεις όλα γιατί ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ τα πειράζει... αυτό με ενοχλεί.. κ με τίποτα δεν συμφωνώ να προσαρμοστούμε εμείς στην συμπεριφορά του παιδιού όπως γραφτηκε παραπάνω δλδ να περιορίσουμε τις εξόδους επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε καλά το παιδί. Δλδ αν πάει 15 χρ. θα μας καβαλήσει κιόλας;;;