Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Διακοπή κύησης ή όχι ??


Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Τωρα αυτο ειναι ρεαλιστικο ερωτημα??? Θα σου φερω ενα παραδειγμα. η μητερα μου γεννησε δυο παιδια. Το κοριτσι εγω δηλαδη γεννηθηκα με κληρονομικη παθηση σοβαρη χωρις να γνωριζει η μανα μου γιατι τοτε δεν υπηρχαν εξετασεις προγεννητικου. Το αλλο παιδι γεννηθηκε γερο αλλα στα τρια του ανακαλυφθηκε οτι ειχε ογκο στον εγκεφαλο.

 

Ξερεις για πιο παιδι η μητερα μου εχει τυψεις για ολη της την ζωη??? Για το πρωτο που δεν ηξερε οτι θα του κληρονομησει τετοιο βαρυ φορτιο. Για το δευτερο νιωθει οτι εκανε οτι καλυτερο για το πρωτο φερει το φορτιο της αγνοιας της.

 

Και τους δυο μας λατρευει αλλα καθε φορα που σταματαει η ζωη μου και μπαινω στο νοσοκομειο με φρικτους πονους παρακαλει τον Θεο να παρει εκεινη αρκει να σταματησω να ποναω. Και ο μονος λογος που αντεχω το μαρτυριο και δεν την εχω μισησει ειναι γιατι απλα δεν γνωριζε. Στην αντιθετη περιπτωση δεν νομιζω οτι θα μπορουσα να τη συγχωρησω ποτε για τον πονο που βιωνω και την απολυτη εξαθλιωση καθε φορα.


Διαφημίσεις


  • Απαντήσεις 462
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν
Τωρα αυτο ειναι ρεαλιστικο ερωτημα??? Θα σου φερω ενα παραδειγμα. η μητερα μου γεννησε δυο παιδια. Το κοριτσι εγω δηλαδη γεννηθηκα με κληρονομικη παθηση σοβαρη χωρις να γνωριζει η μανα μου γιατι τοτε δεν υπηρχαν εξετασεις προγεννητικου. Το αλλο παιδι γεννηθηκε γερο αλλα στα τρια του ανακαλυφθηκε οτι ειχε ογκο στον εγκεφαλο.

 

Ξερεις για πιο παιδι η μητερα μου εχει τυψεις για ολη της την ζωη??? Για το πρωτο που δεν ηξερε οτι θα του κληρονομησει τετοιο βαρυ φορτιο. Για το δευτερο νιωθει οτι εκανε οτι καλυτερο για το πρωτο φερει το φορτιο της αγνοιας της.

 

Και τους δυο μας λατρευει αλλα καθε φορα που σταματαει η ζωη μου και μπαινω στο νοσοκομειο με φρικτους πονους παρακαλει τον Θεο να παρει εκεινη αρκει να σταματησω να ποναω. Και ο μονος λογος που αντεχω το μαρτυριο και δεν την εχω μισησει ειναι γιατι απλα δεν γνωριζε. Στην αντιθετη περιπτωση δεν νομιζω οτι θα μπορουσα να τη συγχωρησω ποτε για τον πονο που βιωνω και την απολυτη εξαθλιωση καθε φορα.

Ναι βρε MarcoPolo μου, αλλά σκέψου πως εάν δε ζούσες αυτή τη στιγμή δε θα 'χες στα χέρια σου αυτό το υπέροχο πλάσματάκι σου. Μπορεί να υποφέρεις και το συμμερίζομαι και συμπάσχω....αλλά ζεις!!!! Ζεις και είσαι μαχήτρια, δεν παρατάς τα όπλα....

iyuNp3.png4hNCp3.png
Δημοσιεύτηκαν

τοσες μερες δεν θέλησα να γράψω .....

στην πραγματικότητα μιλάμε, λεμε , αναλύουμε

ΑΛΛΑ δεν μπορούμε να ξέρουμε πως θα είναι , πως θα είμαστε , πως θα λειτουργήσουμε.

ολα ειναι πολύ δύσκολα και οι αποφασεις ΠΑΝ - δύσκολες .

ο καθένας πάντως οποιαδήποτε αποφαση και αν πήρε ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ την πήρε .

και αυτο ειναι κατι που φανερώνει οτι είναι ΜΑΝΑ.

Μια μάνα που πονάει που ραγίζει που σκέφτεται που φοβάται που θέλει που νοιώθει οτι θα εκραγεί αλλά δεν μιλάει , παρά μονο παρακαλάει , κανει μια κρυφή ευχή και εύχεται η ΑΓΑΠΗ να γεμίσει ολα τα παιδάκια του κόσμου και η αγκαλια της να γεμίσει ....

 

φιλιά πολλά και μια γλυκιά γλυκιά καληνύχτα ....

Δημοσιεύτηκαν

Ακριβως αυτο. Ζω γιατι η παθηση μου ειναι τετοια που σου επιτρεπει να ζεις καποιες ημερες σαν ανθρωπος και καποιες αλλες να μην ζεις καθολου. Φαντασου τις παθησεις που δεν ειναι σαν την δικη μου, που δεν υπαρχουν καλες ημερες εστω και λιγες. Εκει βροντοφωναζω οχι.Ο καθε ανθρωπος χρειαζεται μια στοιχιωδη αξιοπρεπεια για να μπορει να αναπνεει. Και καποιες παθησεις δεν αφημουν ιχνος απο αυτη.

 

Για αυτες μιλαω εγω και οχι για κατι που παλευεται με τον εναν η τον αλλο τροπο.

 

Και ακομα και μια πιο απλη παθηση εχει το τιμημα της παντα. Το θεμα ειναι να μπορεις να παλεψεις εστω και σε ανισο αγωνα. Οταν ομως δεν υφισταται αυτο ειναι ματαιο απλα να ανασαινεις.

Δημοσιεύτηκαν

Dorian μου, με συγκίνησες πάρα πολύ.

Να σου ζήσει το παιδάκι σου!!!:D:D:D

Έχεις πάρα πολύ δίκιο σε όλα όσα γράφεις.

Θυμάμαι την ημέρα της β'επιπέδου, σε όλο τον δρόμο έλεγα από μέσα μου, πως ό,τι και αν μου πει ο γιατρός, δεν υπήρχε περίπτωση να διακόψω την κύηση και ήμουν απόλυτη σε αυτό, το είχα πει και στον άντρα μου. Εγώ το σποράκι μου το λάτρεψα από την πρώτη μέρα της ύπαρξης του.

Είσαι πολύ τυχερή, που ο Θεός σου έδωσε την ευκαιρία να μεγαλώνεις το αγγελουδάκι σου.

Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι τόσο έντονα να δώσω την αγάπη μου και σε άλλα παιδάκια, σε ταλαιπωρημένα παιδάκια, που αισθάνομαι τύψεις που δεν το κάνω ή που δεν μου δίνεται η ευκαιρία.

Η ιδέα ότι υπάρχουν πονεμένα παιδάκια παρατημένα σε ιδρύματα, με πεθαίνει και δεν καταλαβαίνω το νόημα της ύπαρξης μας.

Ποιο είναι άραγε το νόημα; Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο, τον λίγο καιρό που θα μείνουμε, μόνο για να κοιτάμε τον εαυτό μας και άντε το πολύ την οικογένεια μας;

Μέχρι εκεί θα φτάσουμε, ζω με αυτήν την απορία και πολλές φορές αναρωτιέμαι, πως κοιμόμαστε όλοι ήσυχοι τις νύχτες.

Αυτά που έγραψες μου θύμισαν αυτό που πέρασε οικογενειακή μου φίλη, έμαθε πως το μωρό της έχει ατροφική καρδιά και δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει καλά, αλλά παρόλαυτα επέλεξε να το γεννήσει και να του δώσει την ευκαιρία να φύγει, επειδή θα είναι η ώρα του και έτσι και έγινε, έφυγε όταν ήταν 2 εβδομάδων.

Θυμάμαι που μου έλεγε πως η ψυχή της ήταν ήρεμη, γιατί αισθανόταν πως έκανε το σωστό για το μωρό της, του χάρισε αξιοπρέπεια μου έλεγε και δεν το άφησε στα χέρια των γιατρών, να του αφαιρέσουν την ζωή πρόωρα. Και οι γιατροί στο Παίδων όπου νοσηλευόταν το μωρό την κριτίκαραν αρνητικα και την ρωτούσαν γιατί το έκανε, δεν της έφτανε ο πόνος της, αλλά έπρεπε να απολογείται και από πάνω.

Θαυμάζω τους ανθρώπους με μεγάλη καρδιά και με μεγαλείο ψυχής, εσύ να ξέρεις πως έχεις και τα δυο και η θέση σου στον παράδεισο είναι σίγουρη.

Σε ευχαριστώ κι εγώ για όλα, και κυρίως για το ότι υπάρχουν άνθρωποι με την δική σου καρδιά.

Αρχοντούλα


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Γιατί πουλάκι μου να κλάψεις? Μόνο χαρά παίρνεις από αυτές τις ψυχούλες, δεν τις βλέπεις? Εγώ το κοινοποίησα για να χαμογελάσετε.

Λοιπόν άκου newbie μου, δεν ήξερες, τώρα που ξέρεις όμως έχεις κι εσύ μια μικρή ευθύνη από δω και πέρα να πεις αυτά τα δυο πράγματα που έμαθες από ανθρώπους που τα ζουν από πρώτο χέρι, σε ανθρώπους που ενδεχομένους θα έχουν ανάγκη να μάθουν, να ακούσουν. ;););)

Σε άγχωσα ε? :D:D

 

 

Έκλαψα γιατί συναισθηματικά δεν είμαι πολύ καλά τελευταία. Χθες έκανα απόξεση μετά από παλίνδρομη και είμαι χάλια.

 

Πάντως μια που το 'φερε η κουβέντα, δείτε λίγο αυτό το λινκ και ψηφίστε:

 

http://polls.eurocharity.gr/intro.php

 

Ψηφίστε για οικονομική επιχορήγηση στο σύλλογο Down Ελλάδας. Μπορείτε να ψηφίσετε τουλάχιστον 2 σκοπούς. Διαδώστε το κι αλλού!

Δημοσιεύτηκαν

Να συμπληρώσω κάτι ακόμη. Τις περισσότερες φορές οι μητέρες που κυοφορούν έμβρυα με κάποιο πρόβλημα, από άγνοια ή πίεση πέφτουν θύματα των γιατρών και του οικογενειακού/φιλικού περιβάλλοντός τους, που τις πιέζει να τα ρίξουν. Δεν είναι πάντα 100% η απόφαση δική τους, αλλά απόφαση άλλων. Αυτό δε σημαίνει ότι η απόφαση πάρθηκε με αγάπη όπως είπε η Μελίνα πιο πάνω.

 

Όταν είσαι δοτικός και αγαπάς το κάνεις και στα δύσκολα. Τότε είναι που χρειάζεται να δώσεις αγάπη. Τότε είναι που αξίζει να λέγεσαι μάνα. Τα δικά μου παιδιά που είναι αρτιμελή χωρίς αναπηρίες και προβλήματα υγείας, δεν έχουν τόση ανάγκη από την προστασία και αγάπη που τους προσφέρω, όσο θα είχε ανάγκη ένα διαφορετικό παιδάκι που μόνο από τη μάνα που το γεννάει μπορεί να πάρει. Και μιλάμε για αποθέματα αγάπης όταν έχουμε πραγματικά τέτοιες περιπτώσεις να αντιμετωπίσουμε.

1457745k8p286od3g.gif
Δημοσιεύτηκαν
Να συμπληρώσω κάτι ακόμη. Τις περισσότερες φορές οι μητέρες που κυοφορούν έμβρυα με κάποιο πρόβλημα, από άγνοια ή πίεση πέφτουν θύματα των γιατρών και του οικογενειακού/φιλικού περιβάλλοντός τους, που τις πιέζει να τα ρίξουν. Δεν είναι πάντα 100% η απόφαση δική τους, αλλά απόφαση άλλων. Αυτό δε σημαίνει ότι η απόφαση πάρθηκε με αγάπη όπως είπε η Μελίνα πιο πάνω.

 

Όταν είσαι δοτικός και αγαπάς το κάνεις και στα δύσκολα. Τότε είναι που χρειάζεται να δώσεις αγάπη. Τότε είναι που αξίζει να λέγεσαι μάνα. Τα δικά μου παιδιά που είναι αρτιμελή χωρίς αναπηρίες και προβλήματα υγείας, δεν έχουν τόση ανάγκη από την προστασία και αγάπη που τους προσφέρω, όσο θα είχε ανάγκη ένα διαφορετικό παιδάκι που μόνο από τη μάνα που το γεννάει μπορεί να πάρει. Και μιλάμε για αποθέματα αγάπης όταν έχουμε πραγματικά τέτοιες περιπτώσεις να αντιμετωπίσουμε.

 

Με καλύπτεις απόλυτα!!

Δημοσιεύτηκαν
Aeriko μήπως μπορείς να διευκρινίσεις καλύτερα τι εννοείς γιατί δεν κατάλαβα και θα με ενδιέφερε να καταλάβω. :)

 

Πως να το καταλάβεις καλή μου έτσι όπως το έγραψα μέσα στη νύστα μου; :lol:

 

Η σωστή πρόταση ήταν:

 

καταλαβαίνω πως για τις μανούλες που ζουν τον δικό τους γολγοθά απόψεις σαν και τις δικές ΜΟΥ φαντάζουν εξωγήινες και λογικό είναι.

 

Sorry για το τυπογραφικό! :roll:

 

Ευχαριστώ Marco Polo που εξέφρασες όσα θα είχα να πω (πάλι) :D

δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

(Λορέτα Ποντικίνα)

Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

Δημοσιεύτηκαν
Να συμπληρώσω κάτι ακόμη. Τις περισσότερες φορές οι μητέρες που κυοφορούν έμβρυα με κάποιο πρόβλημα, από άγνοια ή πίεση πέφτουν θύματα των γιατρών και του οικογενειακού/φιλικού περιβάλλοντός τους, που τις πιέζει να τα ρίξουν. Δεν είναι πάντα 100% η απόφαση δική τους, αλλά απόφαση άλλων. Αυτό δε σημαίνει ότι η απόφαση πάρθηκε με αγάπη όπως είπε η Μελίνα πιο πάνω.

 

Όταν είσαι δοτικός και αγαπάς το κάνεις και στα δύσκολα. Τότε είναι που χρειάζεται να δώσεις αγάπη. Τότε είναι που αξίζει να λέγεσαι μάνα. Τα δικά μου παιδιά που είναι αρτιμελή χωρίς αναπηρίες και προβλήματα υγείας, δεν έχουν τόση ανάγκη από την προστασία και αγάπη που τους προσφέρω, όσο θα είχε ανάγκη ένα διαφορετικό παιδάκι που μόνο από τη μάνα που το γεννάει μπορεί να πάρει. Και μιλάμε για αποθέματα αγάπης όταν έχουμε πραγματικά τέτοιες περιπτώσεις να αντιμετωπίσουμε.

 

Πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου.

Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας, εαν οι περισσότεροι είχαμε αποθέματα αγάπης για όλο τον κόσμο, για τους συνανθρώπους μας και κυρίως για όλα τα παιδάκια.

Αυτές τις μέρες έχω τόσο πολύ στενοχωρηθεί από διάφορα, που συμβαίνουν και σε μένα προσωπικά, και αισθάνομαι σαν να έχω φάει μπουνιά στο στομάχι, σαν να προσγειώθηκα ανώμαλα και να συνειδητοποίησα σε πόσο σκληρό και άκαρδο κόσμο ζούμε, και δεν μου αρέσει καθόλου, αισθάνομαι μεγάλη θλίψη.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Nομιζω οτι αυτο που θελει να πει το αερικο και προσπαθησα και εγω να το τονισω ειναι ο διαχωρισμος σε παθησεις που παλευονται και σε αλλες που δεν αφηνουν ιχνος περιθωριου για αγωνα επιβιωσης.

 

Dorian τιμω τον αγωνα που κανεις και σεβομαι οσο τιποτα αλλο την οποιαδηποτε μανουλα παλευει για την ζωη του παιδιου της. Αλλωστε αυτο θα επρεπε να κανουν ολες οι μανουλες του κοσμου ακομα και κατω απο τις πιο αντιξοες συνθηκες.

 

Η μητερα μου ειναι μια τετοια μαμα και ξερω πολυ καλα ποσο πολυ δυναμη και αγαπη χρειαζεται.

 

Το πιο σημαντικο για μενα ειναι η σωστη ενημερωση απο τους γιατρους για το τι ειδους παθηση φερει το εμβρυο. Το συγκεκριμενο συνδρομο δεν αποτελει εμποδιο αν υπαρχει η καταλληλη φροντιδα στο να μεγαλωσει το παιδι και να εχει ποιοτητα ζωης. Υπαρχουν ομως αλλου ειδους παθησεις πολυ πιο σοβαρες που δεν αφηνουν κανενα περιθωριο.

 

Εκει που ο πονος ειναι αφορητος και η καθε ημερα ειναι βασανιστηριο για το ιδιο το παιδι εκει θεωρω οτι ειναι το ηθικο διλλειμα. Να δωσεις την ζωη υπο οποιοδηποτε ορο??? Αρκει να αναπνεει καποιος??? Αυτο ειναι ζωη???? Αν ταυτοχρονα δεν μπορει να μιλησει, δεν μπορει να κινηθει, δεν μπορει να επικοινωνησει ψυχικα και συναισθηματικα. Τοτε ποιος βιωνει το βασανιστηριο η οικογενεια μονο η το ιδιο το ατομο που υποφερει???

 

Εγω για αυτες τις περιπτωσεις μιλουσα που δεν υπαρχει καν η παραμικρη πιθανοτητα να παλεψει το ιδιο το ατομο για μια σπιθα ζωης.

Κάλυψες 100% τις σκέψεις μου...

Πριν αποφασίσω να στερήσω τη ζωή από το ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ (αν θέλετε να το θέσω έτσι), έτρεξα σε γιατρούς, σε νεογνολόγους σε παιδοορθοπεδικούς, σε παιδίατρους και η απάντηση ήταν μόνο μία...Δεν παλεύεται και το πιο πιθανό είναι να πεθάνει πριν καν γεννηθεί.....

4iqfp2.png?nAtPrUav
Δημοσιεύτηκαν
Να συμπληρώσω κάτι ακόμη. Τις περισσότερες φορές οι μητέρες που κυοφορούν έμβρυα με κάποιο πρόβλημα, από άγνοια ή πίεση πέφτουν θύματα των γιατρών και του οικογενειακού/φιλικού περιβάλλοντός τους, που τις πιέζει να τα ρίξουν. Δεν είναι πάντα 100% η απόφαση δική τους, αλλά απόφαση άλλων. Αυτό δε σημαίνει ότι η απόφαση πάρθηκε με αγάπη όπως είπε η Μελίνα πιο πάνω.

 

Όταν είσαι δοτικός και αγαπάς το κάνεις και στα δύσκολα. Τότε είναι που χρειάζεται να δώσεις αγάπη. Τότε είναι που αξίζει να λέγεσαι μάνα. Τα δικά μου παιδιά που είναι αρτιμελή χωρίς αναπηρίες και προβλήματα υγείας, δεν έχουν τόση ανάγκη από την προστασία και αγάπη που τους προσφέρω, όσο θα είχε ανάγκη ένα διαφορετικό παιδάκι που μόνο από τη μάνα που το γεννάει μπορεί να πάρει. Και μιλάμε για αποθέματα αγάπης όταν έχουμε πραγματικά τέτοιες περιπτώσεις να αντιμετωπίσουμε.

 

απόλυτα ταυτίζομαι !!!:-D

Δημοσιεύτηκαν
Τόσες μέρες μιλάμε για τη διακοπή κύησης έαν το έμβρυο διαπιστωθεί με κάποιο πρόβλημα. Οι προγεννετικοί έλεγχοι δεν είναι 100% ακριβείς, που σημαίνει πως εάν υπάρχει κάποιο πρόβλημα μπορεί να μη το δείξει ή να δείξει πρόβλημα, ενώ στην ουσία να μην υπάρχει. Εάν π.χ. γεννιόταν ένα μωρό με κάποιο πρόβλημα, παρόλο που ο προγεννετικός έλεγχος είχε βγεί κ.φ. και υπήρχε η δυνατότητα ''θανάτωσης'' του μωρού από τις πρώτες κιόλας μέρες..... θα προβαίνατε σε αυτήν;

 

Ξερεις ποσες φορες εχω διαβασει για πιθανοτητες down syndrome και βγαινουν παιδια υγιεστατα......? ποσα παιδια απο τετοια λαθη απλα δεν υπαρχουν. και λαθος να μην ηταν αυτο το βιντεο που ειδα για μενα ηταν διαμαντι. Γιατι να ΜΗΝ υπαρχουν......

 

Μαρκο Πολο μου δεν ξερω τι εχεις και ποσο ταλαιπωρησε, αλλα ειμαι σιγουρη οτι εκτιμας το οτι ζεις 100% και οτι εχεις το δικο σου διαμαντι στα χερια σου. Και αυτο γιατι πιστευω οτι οι ανθρωποι που εχουν καποιο προβλημα ειναι αυτοι που πραγματικα εκτιμουν το δωρο της ζωης......:oops: οχι οι υπολοιποι

Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

Δημοσιεύτηκαν

Eνταξει το θεμα δεν ειναι προσωπικο απλα θελω να σας δωσω να καταλαβετε και την αλλη πλευρα του νομισματος. Ναι σεβασμος στη ζωη και στο δικαιωμα ολων να παλευουν αρκει να μπορουν εστω και λιγο να κρατηθουν απο καπου για να παλεψουν. Και αυτο δεν το επιτρεπουν δυστυχως ολες οι παθησεις.

 

Και φυσικα εκτιμω το μεγαλυτερο δημιουργημα της ζωης μου αλλα και αυτο δεν μου χαριστηκε. Τα επαιξα ολα για ολα για να τον αποκτησω και να του δωσω ζωη με τρομερο αγωνα για το ονειρο μου και ρισκο για την ζωη μου. Αλλα υπηρχε μια βαση παρα τις αντιξοες συνθηκες, μπορουσα να ονειρευτω, μπορουσα να τολμησω. Και απλα μου βγηκε.

 

Οταν δεν εχεις τιποτα να περιμενεις και να αισθανεσαι εκει η ζωη χανει το νοημα της και η καθε ημερα ειναι απλα ενας γολγοθας. Οταν η ψυχη δεν βρισκει διεξοδο τοτε η πραγματικοτητα ειναι οδυνηρη γιαυτον που τη βιωνει. Και αυτο δεν το αξιζει καμια ανθρωπινη οντοτητα.

Δημοσιεύτηκαν
Eνταξει το θεμα δεν ειναι προσωπικο απλα θελω να σας δωσω να καταλαβετε και την αλλη πλευρα του νομισματος. Ναι σεβασμος στη ζωη και στο δικαιωμα ολων να παλευουν αρκει να μπορουν εστω και λιγο να κρατηθουν απο καπου για να παλεψουν. Και αυτο δεν το επιτρεπουν δυστυχως ολες οι παθησεις.

 

Και φυσικα εκτιμω το μεγαλυτερο δημιουργημα της ζωης μου αλλα και αυτο δεν μου χαριστηκε. Τα επαιξα ολα για ολα για να τον αποκτησω και να του δωσω ζωη με τρομερο αγωνα για το ονειρο μου και ρισκο για την ζωη μου. Αλλα υπηρχε μια βαση παρα τις αντιξοες συνθηκες, μπορουσα να ονειρευτω, μπορουσα να τολμησω. Και απλα μου βγηκε.

 

Οταν δεν εχεις τιποτα να περιμενεις και να αισθανεσαι εκει η ζωη χανει το νοημα της και η καθε ημερα ειναι απλα ενας γολγοθας. Οταν η ψυχη δεν βρισκει διεξοδο τοτε η πραγματικοτητα ειναι οδυνηρη γιαυτον που τη βιωνει. Και αυτο δεν το αξιζει καμια ανθρωπινη οντοτητα.

 

Κατά αρχάς, να είσαι πάντα γερή και να χαίρεσαι τον κούκλο σου!:)

Συμφωνώ με όλα όσα έγραψες, όχι μόνο σε αυτό το σχόλιο που παραθέτω, αλλά και γενικότερα, με τη συμμετοχή σου στην όλη συζήτηση. Εγώ προσωπικά, δεν ξέρω τι θα κάνω, αν (κούφια η ώρα που το ακούει) προκύψει τέτοιο θέμα. Είναι καταστάσεις που λες "να μην τύχουν ούτε στον χειρότερο εχθρό μου". Το μόνο που ξέρω είναι ότι, αν μείνω ποτέ έγκυος, επειδή ήδη είμαι σε μία ηλικία "κρίσιμη" (37 ετών), ότι εξέταση πρέπει να κάνω για να βεβαιωθούμε για την κατάσταση της υγείας του εμβρύου, θα την κάνω.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

Σεβομαι τις αποψεις ολων των κοριτσιων μια που το θεμα ειναι πολυ ιδιεταιρο..

ισως και ευτυχως δηλ που υπαρχουν μανες που αντεχουν τα εξης...

1.το παιδι να ειναι 20 χρονων λαο η νοημοσυνη του να ειναι 14 μηνων

2.το παιδι να ειναι ΠΑΡΑΛΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ και να εχει φτασει 70 κιλα και να του αλλαζουν παμπερς στο κρεβατι ..οταν χρειαζεται μπανιο να το σηκωνει αγκαλια και να το κουβαλαει στην κυριολεξια ως εκει..στην προκειμενη επειδη η μανα ηταν μικροκαμωμενη το εσερνε..

δεν ηξερε αν πειναει αν ποναει αν διψαει..καμια ιατρικη πραξη δεν γινοταν χωρις μεθη ..ακομα και η επισκεψη στον οδοντιατρο ηταν δραματικη..για εναν προληπτικο ελεγχο τον κουβαλουσαν 3 ατομα και αυτο ουρλιαζε στο δρομο και χτυπιοταν βγαζοντας σαλια σαν αφρο...(μεθη φυσικα)

ΚΑΜΙΑ μετακινηση δεν γινοταν της οικογενειας..ΠΟΤΕ δεν πηγαν θαλασσα ποτε διακοπες ποτε μα ποτε πουθενα..κανενας δεν μπορουσε και δεν ηθελε να κρατησει αυτο το παιδι στο σπιτι.

οταν μεγαλωσε και αρχισαν και οι σεξουαλικες αναγκες το εβαζαν να καθησει σε μια καρεκλα στο μπαλκονι δεμενο για να μην πεσει και αυτο ουρλιαζε οταν περνουσαν κοριτσια..καμια γυναικα δεν εμπαινε στο σπιτι ..δεν τολμουσε ..

τα ουρλιαχτα ηταν τοσο εντονα μερα νυχτα που το σπιτι ηταν εκτος χωριου ..

(θυμηθειτε εδω μεσα αντιστοιχα θεματα που κλαινε απλως τα μωρα μας και δεν ξερουμε τι να κανουμε και ειμαστε αυπνες ολοκληρες νυχτες).

μερα νυχτα ενα ουρλιαχτο που μονο με υπνωτικα χαπια λιγο ηρεμουσε..αλλα τα συνηθιζε και πηγαιναν στα πιο βαρια..

γινοταν βιαιος δεν ηξερες που ποτε και ποσο θα σε χτυπησει και εγω η ιδια εφυγα με ενα σπασμενο πλευρο πριν 6 χρονια..οι γονεις δε ετρωγαν παρα πολυ ξυλο..σε σημειο να πηγαινουν για ραματα στο νοσοκομειο..ειχε δυναμη υπερβολικη η αληθεια ειναι..

μια απλη καθημερινη μερα ειχε στο προγραμμα αλλαγες σεντονιου 2 φορες απο σαλια και ειναι πολυ δυσκολο να το κανει μια γυναικα μονη αυτο .

ολες οι μερες ηταν ιδιες ..δεν ειχαν χριστουγεννα πασχα η γιορτη..

η μανα ειχε να παει για εναν καφε πανω απο 30 χρονια..

για την αδερφη η κατασταση ηταν ακομα πιο φρικτη..

ΦΡΙΚΤΗ ΟΜΩς..

το μεγαλωσαν το φροντισαν οσο μπορουσαν και εφτασε τοσο χρονων απο την πολυ φροντιδα..και μετα εφυγε...και τελικα αναρωτιεμαι ΓΙΑΤΙ εγινε ολος αυτος ο αγωνας?

τι εζησε αυτο το παιδι εκτος απο πονο και δυστυχια?τι χαρηκε στη ζωη?ποιος χαρηκε κατι?

δεν ξερω βρε κοριτσια αν αυτο ειναι αγαπη ..τι ειδους αγαπη ειναι αυτη?

να βλεπω το παιδι μου να τυρρανιεται χειροτερα και απο τον Χριστο? ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ?

δεν ξερω απο εκεινη την ημερα το μυαλο μου κανει σβουρες...

Δημοσιεύτηκαν

Ντέμι, από όλα αυτά που έγραψες, εμένα την προσοχή μου τράβηξε πρώτα από όλα αυτό:

"ολες οι μερες ηταν ιδιες ..δεν ειχαν χριστουγεννα πασχα η γιορτη..

η μανα ειχε να παει για εναν καφε πανω απο 30 χρονια..

για την αδερφη η κατασταση ηταν ακομα πιο φρικτη..

ΦΡΙΚΤΗ ΟΜΩς.."

Δύσκολη, πολύ δύσκολη απόφαση να κρατήσει κάποιος ένα παιδί που να έχει αυτήν την πάθηση που είχε ο νεαρός που περιέγραψες, όχι μόνο για το γονέα, όχι μόνο για το ίδιο το παιδί αλλά και για το άλλο μέλος της οικογένειας, το αδερφάκι του.

Από την άλλη, πολύ σωστά έγινε από κάποιες κοπέλες διαχωρισμός ανάμεσα στα παιδιά που έχουν πιο ήπιες, ας το πούμε, παθήσεις και σύνδρομα..... Στην γειτονιά που μεγάλωσα, υπήρχε μία οικογένεια, με δύο παιδιά που είχαν ελαφριά νοητική υστέρηση. Το αγόρι, το βλέπω που δουλεύει σε μία τράπεζα, ως κλητήρας. Είναι ευγενικός, αρκετά ομιλητικός και στην εμφάνισή του πάντα πολύ περιποιημένος. Στην τράπεζα κάνει πολύ απλές δουλειές και αν δεν τον γνωρίζει κάποιος, μπορεί και να μην καταλάβει ότι υπάρχει αυτό το θέμα. Στην περίπτωσή του γειτονόπουλου μου, επομένως, έχουμε να κάνουμε με ένα παλληκάρι, που σηκώνεται το πρωί μόνος του, ντύνεται, ετοιμάζεται, πάει στη δουλειά του, παίρνει ένα μισθό, συνδιαλλέγεται με κόσμο, απολαμβάνει κάποιες από τις χαρές της ζωής ή και όλες (μακάρι).

Στην περίπτωση που περιγράφει η Ντέμι, έχουμε να κάνουμε με ένα παιδί που ήταν εξαρτημένο από άλλους από τη στιγμή που γεννήθηκε έως τη στιγμή που έφυγε από τον κόσμο.

Δημοσιεύτηκαν

Διαβάζω την ενότητα και πραγματικά δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω και με τις 2 απόψεις.

Θαυμάζω και τους ανθρώπους που αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο παιδιά με σοβαρά προβλήματα (το σύνδρομο down είναι το λιγότερο) και αυτούς που με τεράστιο πόνο αποφάσισαν να διακόψουν μια κύηση.

Εύχομαι και ελπίζω απλά να μη βρεθώ ποτέ στη θέση να αποφασίσω τι θα κάνω εγώ. Γιατί πραγματικά ΔΕΝ ΞΕΡΩ.

Δημοσιεύτηκαν
Σεβομαι τις αποψεις ολων των κοριτσιων μια που το θεμα ειναι πολυ ιδιεταιρο..

ισως και ευτυχως δηλ που υπαρχουν μανες που αντεχουν τα εξης...

1.το παιδι να ειναι 20 χρονων λαο η νοημοσυνη του να ειναι 14 μηνων

2.το παιδι να ειναι ΠΑΡΑΛΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ και να εχει φτασει 70 κιλα και να του αλλαζουν παμπερς στο κρεβατι ..οταν χρειαζεται μπανιο να το σηκωνει αγκαλια και να το κουβαλαει στην κυριολεξια ως εκει..στην προκειμενη επειδη η μανα ηταν μικροκαμωμενη το εσερνε..

δεν ηξερε αν πειναει αν ποναει αν διψαει..καμια ιατρικη πραξη δεν γινοταν χωρις μεθη ..ακομα και η επισκεψη στον οδοντιατρο ηταν δραματικη..για εναν προληπτικο ελεγχο τον κουβαλουσαν 3 ατομα και αυτο ουρλιαζε στο δρομο και χτυπιοταν βγαζοντας σαλια σαν αφρο...(μεθη φυσικα)

ΚΑΜΙΑ μετακινηση δεν γινοταν της οικογενειας..ΠΟΤΕ δεν πηγαν θαλασσα ποτε διακοπες ποτε μα ποτε πουθενα..κανενας δεν μπορουσε και δεν ηθελε να κρατησει αυτο το παιδι στο σπιτι.

οταν μεγαλωσε και αρχισαν και οι σεξουαλικες αναγκες το εβαζαν να καθησει σε μια καρεκλα στο μπαλκονι δεμενο για να μην πεσει και αυτο ουρλιαζε οταν περνουσαν κοριτσια..καμια γυναικα δεν εμπαινε στο σπιτι ..δεν τολμουσε ..

τα ουρλιαχτα ηταν τοσο εντονα μερα νυχτα που το σπιτι ηταν εκτος χωριου ..

(θυμηθειτε εδω μεσα αντιστοιχα θεματα που κλαινε απλως τα μωρα μας και δεν ξερουμε τι να κανουμε και ειμαστε αυπνες ολοκληρες νυχτες).

μερα νυχτα ενα ουρλιαχτο που μονο με υπνωτικα χαπια λιγο ηρεμουσε..αλλα τα συνηθιζε και πηγαιναν στα πιο βαρια..

γινοταν βιαιος δεν ηξερες που ποτε και ποσο θα σε χτυπησει και εγω η ιδια εφυγα με ενα σπασμενο πλευρο πριν 6 χρονια..οι γονεις δε ετρωγαν παρα πολυ ξυλο..σε σημειο να πηγαινουν για ραματα στο νοσοκομειο..ειχε δυναμη υπερβολικη η αληθεια ειναι..

μια απλη καθημερινη μερα ειχε στο προγραμμα αλλαγες σεντονιου 2 φορες απο σαλια και ειναι πολυ δυσκολο να το κανει μια γυναικα μονη αυτο .

ολες οι μερες ηταν ιδιες ..δεν ειχαν χριστουγεννα πασχα η γιορτη..

η μανα ειχε να παει για εναν καφε πανω απο 30 χρονια..

για την αδερφη η κατασταση ηταν ακομα πιο φρικτη..

ΦΡΙΚΤΗ ΟΜΩς..

το μεγαλωσαν το φροντισαν οσο μπορουσαν και εφτασε τοσο χρονων απο την πολυ φροντιδα..και μετα εφυγε...και τελικα αναρωτιεμαι ΓΙΑΤΙ εγινε ολος αυτος ο αγωνας?

τι εζησε αυτο το παιδι εκτος απο πονο και δυστυχια?τι χαρηκε στη ζωη?ποιος χαρηκε κατι?

δεν ξερω βρε κοριτσια αν αυτο ειναι αγαπη ..τι ειδους αγαπη ειναι αυτη?

να βλεπω το παιδι μου να τυρρανιεται χειροτερα και απο τον Χριστο? ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ?

δεν ξερω απο εκεινη την ημερα το μυαλο μου κανει σβουρες...

 

demi από όλα αυτά που λες εγώ διακρίνω και κάτι άλλο, κι αν κάνω λάθος σε παρακαλώ διόρθωσέ με: την λάθος τοποθέτηση των γονιών απέναντι στη δοκιμασία που βιώνανε. Χωρίς να θέλω να δείξω ασέβεια στο πένθος τους και να υποτιμήσω το δράμα που ζούσανε όλα αυτά τα χρόνια, έχω να θέσω τα εξής ερωτήματα:

Τι κάνανε όταν αντιλήφθηκαν τις ιδιαιτερότητες του παιδιού τους? Επισκεφθηκαν κάποιον ειδικό, ακολούθησαν κάποιο πρόγραμμα, το στείλανε σε σχολείο ειδικής αγωγής? Ή το δέχτηκαν σαν χτύπημα της μοίρας και προσπάθησαν να το "θάψουν", μαζί με τον αποτροπιασμό και τη ντροπή τους, για τον προβληματικό άνθρωπο που φέρανε στον κόσμο, καλώντας γιατρό μόνο για να συνταγογραφεί τα υπνωτικά?

Κι όταν τέλοσπαντων είδαν ότι η κατάσταση ξεφευγε από τον έλεγχό τους, το μετέφεραν ποτέ, έστω και δοκιμαστικά, για λίγο καιρό, σε ειδικό θεραπευτήριο? Προφανώς οι ίδιοι δεν είχαν την κατάρτιση να τα βγάλουν πέρα με μια τόσο ειδική περίπτωση. Δοκίμασαν να εμπιστευτούν ένα εξειδικευμένο ίδρυμα? Ούτως ή άλλως, και στη χειρότερη των περιπτώσεων, δεν νομίζω να είχε μεγάλη διαφορά από το σπίτι, αφού αναγκαζόντουσαν και οι ίδιοι να το δένουν και να το μαστουρώνουν για να το κρατάνε υπό έλεγχο.

 

Έχω τους λόγους μου που θέτω αυτά τα ερωτήματα. Αν διάβασες τα ποστ μου, λίγο παραπάνω αναφέρω για μια πρώτη εξαδέλφη του άντρα μου, που εμφάνισε γύρω στα 17 της σοβαρό πρόβλημα. Ε θα το πιστέψετε αν σας πω ότι έτσι αντιμετώπισαν την κατάσταση οι γονείς της? Στην αρχή την τρέξανε παντού, αλλά μόλις βεβαιώθηκαν ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρεψιμη και ήθελε μεγάλο αγώνα, αγόρασαν ένα οροφοδιαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και ζούσαν εκεί, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Ούτε ψυχίατρους, ούτε θεραπείες, παρά μονο κατασταλτικά όταν η κατάσταση έφτανε στο μη παρέκει. Ήταν και μοναχοπαίδι και απλά ικανοποιούσαν κάθε παράλογη επιθυμία της και πίστευαν ότι έτσι φροντίζουν με τον καλύτερο τρόπο το παιδί τους. Να σας πω ότι η κοπέλα είχε κάνει τη νύχτα μέρα, τους έβαζε να την πηγαίνουν βόλτες όλη νύχτα με το αυτοκίνητο, κάπνιζε 4 πακέτα την ημέρα και κόντευε τα 200 κιλα. Στο τραπέζι του γάμου μου είχε φορεσει αναποδα τα γυαλιά του πατέρα της και έτρωγε τα λουλούδια απο τις ανθοστήλες. Πάντως, όταν πέθανε από καρδιά λίγο μετά τα 30, οι γονείς της είχαν αναπαυμένη τη συνείδησή τους που "δεν κάνανε το παιδί πειραματόζωο στα χέρια των γιατρών ούτε το πετάξανε σε κανένα ίδρυμα". Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ένα συνδυασμό ηρώων-μαρτύρων και ήταν περήφανοι που "δεν είχε ο κόσμος να τους κατηγορήσει σε τίποτα". και μιλάμε για μορφωμένους ανθρώους, ο πατέρας καθηγητής μαθηματικός και η μητέρα διακοσμήτρια, με μεγάλη οικονομική επιφάνεια.

 

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Δημοσιεύτηκαν

"H διάγνωση δεν είναι πρόγνωση"

 

(Και αμάν πια με αυτόν τον Γολγοθά! Όλοι α ν ε ξ α ι ρ έ τ ω ς οι άνθρωποι ή έχουν ή θα έχουν κάποιο Γολγοθά, γιατί έτσι είναι η ζωή, δύσκολη, απλά ο καθένας σε διαφορετικό τομέα. Σε όλους κάτι λείπει.)

 

Είμαι σε ένα διεθνή κύκλο μαμάδων και μπαμπάδων παιδιών με αναπηρίες, από τους οποίους ένα σεβαστό ποσοστό τα έχουν υιοθετήσει, αλλά ας δούμε σε ποιά κράτη ζουν εκείνοι και τι βοήθεια έχουν....Η πολιτεία τους τους βοηθά και τους επιβραβεύει. Είναι άνθρωποι που αγάπησαν μέχρι τέρμα και ανέλαβαν να αναθρέψουν και να φροντίσουν παιδάκια με αναπηρίες παρόλο που δεν ήταν τα δικά τους!! Πολλοί από αυτούς είχαν ήδη παιδί με αναπηρίες και πήραν κι άλλα!!!! Συγκεκριμένα εχθές γνώρισα μία οικογένεια που, εκτός από τα τρία υγιή δικά της, έχει υιοθετήσει 9 παιδιά με αναπηρία, από χώρες της Νοτιανατολικής Ευρώπης που τα παρατούν σε ορφανοτροφεία και από εκεί αν γίνουν 4 ετών και δεν τα πάρει κάποια οικογένεια πηγαίνουν αυτομάτως σε ιδρύματα τριτοκοσμικά όπου πεθαίνουν από κακή φροντίδα και παραμέληση. Και δυστυχώς κι εμείς ΝΑ Ευρώπη είμαστε.... (όποιος ενδιαφέρεται γι' αυτές τις υιοθεσίες και περιστατικά θα του στείλω όλα τα σχετικά sites)

 

Εδώ στη χώρα μας, αν κάποιος θέλει να πάρει έ ν α μόνο παιδάκι το κράτος του πίνει το αίμα. Η λογοθεραπεύτρια του γιου μου είναι εδώ και 9 χρόνια ανάδοχη μητέρα ενός παιδιού με σύνδρομο ντάουν, το έχει από μωρό 3μιση ετών, το μεγαλώνει, το φροντίζει, το λατρεύει και ακόμη δεν έχει καταφέρει να το υιοθετήσει!!!!!!! Τι άλλο να πω...

 

Μακάρι να ήμουν πολύ πλούσια, να είχα πολλούς συμπαραστάτες και πολλά πολλά κότσια να μπορούσα να πάρω υπό την φροντίδα μου ό λ ε ς τις ψυχούλες που εγκαταλείφθηκαν ή έμειναν χωρίς τους γονείς τους... (κι ύστερα ξύπνησα...) Δεν το παίζω καλή και "μοντέρνα" (γιατί τελευταία στο χόλιγουντ έγιναν ευτυχώς της μόδας οι υιοθεσίες παιδιών με αναπηρίες), έχω χίλια ελαττώματα, απλά αυτό θα ήταν το όνειρό μου...

 

Δουλεύω σε ιατρικό χώρο, βλέπω κάθε μέρα παιδάκια να χαροπαλεύουν και γονείς αξιοπρεπέστατους που στέκονται δίπλα τους ανελλιπώς και τους κρατούν το χεράκι. Τι να τολμήσω να σκεφτώ γι' αυτούς? Να σκεφτώ γιατί συνεχίζουν τον αγώνα τους και γιατί δεν τα αφήνουν χωρίς θεραπεία να πεθάνουν?????? Να σκεφτώ γιατί τους ταράζουν τα χεράκια με τσιμπιές και καθετήρες και ακτινοβολίες, για να παρατείνουν το μαρτύριό τους???? Ποιά είμαι εγώ που θα εκφέρω γνώμη? Ούτε κάν εγώ που έζησα παρόμοια γεγονότα δεν θα τολμούσα να μιλήσω. Έτσι δηλαδή θα έπρεπε να σκεφτώ για να είμαι λογική, δίκαιη και όχι εγωίστρια???? Ααααααα θα πούμε πάλι τα ίδια. Ότι αυτά πλέον είναι γεννημένα και μπλα μπλα μπλα... Και ξανά μανά τα ίδια από την αρχή.

 

ΤΕΛΙΚΑ, κανείς ακόμη δεν απάντησε ποιά είναι η διαφορά στο να τερματίζεις τη ζωή ενός παιδιού - ανθρώπου γεννημένου και ενός εμβρύου περί των 20 εβδομάδων (βλέπε ταυτόχρονα συνημμένο λινκ σε παραπάνω μου μήνυμα gifts στο σημείο 1΄20΄΄΄, το οποίο, όπως είπε και η eviri είναι από μόνο του απάντηση σε όλα). Πραγματικά, θα ενδιαφερόμουν πολύ για μια εύλογη τοποθέτηση στο αν υπάρχει τελικά διαφορά, ενδεχομένως και να την ασπαζόμουν, γιατί προς το παρόν η καρδιά μου, το μυαλό μου και η συνείδησή μου τα θεωρεί ακριβώς ίδια κι αυτό είναι επώδυνο.

Και επιπλέον, τελικά κανείς δεν μας είπε από πότε ισχύει το ότι η θανάτωση είναι μεγαλύτερη πράξη αγάπης από το αγκάλιασμα, την αποδοχή, την προσπάθεια, την ελπίδα και τον χέρι με χέρι αγώνα.

 

Ευχαριστώ όλους όσους με κατάλαβαν στο φόρουμ, όλους όσους προσπάθησαν να με καταλάβουν αλλά και όλους που ίσως διαφώνησαν μαζί μου, γιατί οι διαφωνίες και οι ανταλλαγές απόψεων μας κάνουν σοφότερους και καλύτερους ανθρώπους.

Για όσους με κατάλαβαν θέλω να πιστεύω ότι ίσως υπερασπιστούν έστω με τη γνώμη τους, την αγκαλιά τους, την αποδοχή τους, την αγάπη τους, με όποιο καλοπροαίρετο μέσο έχουν το δικαίωμα ενός ιδιαίτερου εμβρύου στο να γεννηθεί και ενός ιδιαίτερου παιδιού στο να γίνει αποδεκτό και να αγαπηθεί όσο του αξίζει.

Και όσο μπορούν να συνεισφέρουν στον αγώνα των ήδη ή μέλλοντων γονέων των επί γης αγγέλων.

Δημοσιεύτηκαν
"H διάγνωση δεν είναι πρόγνωση"

 

(Και αμάν πια με αυτόν τον Γολγοθά! Όλοι α ν ε ξ α ι ρ έ τ ω ς οι άνθρωποι ή έχουν ή θα έχουν κάποιο Γολγοθά, γιατί έτσι είναι η ζωή, δύσκολη, απλά ο καθένας σε διαφορετικό τομέα. Σε όλους κάτι λείπει.)

 

Είμαι σε ένα διεθνή κύκλο μαμάδων και μπαμπάδων παιδιών με αναπηρίες, από τους οποίους ένα σεβαστό ποσοστό τα έχουν υιοθετήσει, αλλά ας δούμε σε ποιά κράτη ζουν εκείνοι και τι βοήθεια έχουν....Η πολιτεία τους τους βοηθά και τους επιβραβεύει. Είναι άνθρωποι που αγάπησαν μέχρι τέρμα και ανέλαβαν να αναθρέψουν και να φροντίσουν παιδάκια με αναπηρίες παρόλο που δεν ήταν τα δικά τους!! Πολλοί από αυτούς είχαν ήδη παιδί με αναπηρίες και πήραν κι άλλα!!!! Συγκεκριμένα εχθές γνώρισα μία οικογένεια που, εκτός από τα τρία υγιή δικά της, έχει υιοθετήσει 9 παιδιά με αναπηρία, από χώρες της Νοτιανατολικής Ευρώπης που τα παρατούν σε ορφανοτροφεία και από εκεί αν γίνουν 4 ετών και δεν τα πάρει κάποια οικογένεια πηγαίνουν αυτομάτως σε ιδρύματα τριτοκοσμικά όπου πεθαίνουν από κακή φροντίδα και παραμέληση. Και δυστυχώς κι εμείς ΝΑ Ευρώπη είμαστε.... (όποιος ενδιαφέρεται γι' αυτές τις υιοθεσίες και περιστατικά θα του στείλω όλα τα σχετικά sites)

 

Εδώ στη χώρα μας, αν κάποιος θέλει να πάρει έ ν α μόνο παιδάκι το κράτος του πίνει το αίμα. Η λογοθεραπεύτρια του γιου μου είναι εδώ και 9 χρόνια ανάδοχη μητέρα ενός παιδιού με σύνδρομο ντάουν, το έχει από μωρό 3μιση ετών, το μεγαλώνει, το φροντίζει, το λατρεύει και ακόμη δεν έχει καταφέρει να το υιοθετήσει!!!!!!! Τι άλλο να πω...

 

Μακάρι να ήμουν πολύ πλούσια, να είχα πολλούς συμπαραστάτες και πολλά πολλά κότσια να μπορούσα να πάρω υπό την φροντίδα μου ό λ ε ς τις ψυχούλες που εγκαταλείφθηκαν ή έμειναν χωρίς τους γονείς τους... (κι ύστερα ξύπνησα...) Δεν το παίζω καλή και "μοντέρνα" (γιατί τελευταία στο χόλιγουντ έγιναν ευτυχώς της μόδας οι υιοθεσίες παιδιών με αναπηρίες), έχω χίλια ελαττώματα, απλά αυτό θα ήταν το όνειρό μου...

 

Δουλεύω σε ιατρικό χώρο, βλέπω κάθε μέρα παιδάκια να χαροπαλεύουν και γονείς αξιοπρεπέστατους που στέκονται δίπλα τους ανελλιπώς και τους κρατούν το χεράκι. Τι να τολμήσω να σκεφτώ γι' αυτούς? Να σκεφτώ γιατί συνεχίζουν τον αγώνα τους και γιατί δεν τα αφήνουν χωρίς θεραπεία να πεθάνουν?????? Να σκεφτώ γιατί τους ταράζουν τα χεράκια με τσιμπιές και καθετήρες και ακτινοβολίες, για να παρατείνουν το μαρτύριό τους???? Ποιά είμαι εγώ που θα εκφέρω γνώμη? Ούτε κάν εγώ που έζησα παρόμοια γεγονότα δεν θα τολμούσα να μιλήσω. Έτσι δηλαδή θα έπρεπε να σκεφτώ για να είμαι λογική, δίκαιη και όχι εγωίστρια???? Ααααααα θα πούμε πάλι τα ίδια. Ότι αυτά πλέον είναι γεννημένα και μπλα μπλα μπλα... Και ξανά μανά τα ίδια από την αρχή.

 

ΤΕΛΙΚΑ, κανείς ακόμη δεν απάντησε ποιά είναι η διαφορά στο να τερματίζεις τη ζωή ενός παιδιού - ανθρώπου γεννημένου και ενός εμβρύου περί των 20 εβδομάδων (βλέπε ταυτόχρονα συνημμένο λινκ σε παραπάνω μου μήνυμα gifts στο σημείο 1΄20΄΄΄, το οποίο, όπως είπε και η eviri είναι από μόνο του απάντηση σε όλα). Πραγματικά, θα ενδιαφερόμουν πολύ για μια εύλογη τοποθέτηση στο αν υπάρχει τελικά διαφορά, ενδεχομένως και να την ασπαζόμουν, γιατί προς το παρόν η καρδιά μου, το μυαλό μου και η συνείδησή μου τα θεωρεί ακριβώς ίδια κι αυτό είναι επώδυνο.

Και επιπλέον, τελικά κανείς δεν μας είπε από πότε ισχύει το ότι η θανάτωση είναι μεγαλύτερη πράξη αγάπης από το αγκάλιασμα, την αποδοχή, την προσπάθεια, την ελπίδα και τον χέρι με χέρι αγώνα.

 

Ευχαριστώ όλους όσους με κατάλαβαν στο φόρουμ, όλους όσους προσπάθησαν να με καταλάβουν αλλά και όλους που ίσως διαφώνησαν μαζί μου, γιατί οι διαφωνίες και οι ανταλλαγές απόψεων μας κάνουν σοφότερους και καλύτερους ανθρώπους.

Για όσους με κατάλαβαν θέλω να πιστεύω ότι ίσως υπερασπιστούν έστω με τη γνώμη τους, την αγκαλιά τους, την αποδοχή τους, την αγάπη τους, με όποιο καλοπροαίρετο μέσο έχουν το δικαίωμα ενός ιδιαίτερου εμβρύου στο να γεννηθεί και ενός ιδιαίτερου παιδιού στο να γίνει αποδεκτό και να αγαπηθεί όσο του αξίζει.

Και όσο μπορούν να συνεισφέρουν στον αγώνα των ήδη ή μέλλοντων γονέων των επί γης αγγέλων.

Έχεις κάτι παραπάνω από δίκιο.... Ακόμη και τα συγχαρητήρια λίγο είναι.

Περιμένω κι εγώ απάντηση σε αυτό που λες κι εσύ...

iyuNp3.png4hNCp3.png
Δημοσιεύτηκαν
Είσαι πολύ τυχερή, που ο Θεός σου έδωσε την ευκαιρία να μεγαλώνεις το αγγελουδάκι σου.

Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι τόσο έντονα να δώσω την αγάπη μου και σε άλλα παιδάκια, σε ταλαιπωρημένα παιδάκια, που αισθάνομαι τύψεις που δεν το κάνω ή που δεν μου δίνεται η ευκαιρία.

Η ιδέα ότι υπάρχουν πονεμένα παιδάκια παρατημένα σε ιδρύματα, με πεθαίνει και δεν καταλαβαίνω το νόημα της ύπαρξης μας.

Ποιο είναι άραγε το νόημα; Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο, τον λίγο καιρό που θα μείνουμε, μόνο για να κοιτάμε τον εαυτό μας και άντε το πολύ την οικογένεια μας;

Μέχρι εκεί θα φτάσουμε, ζω με αυτήν την απορία και πολλές φορές αναρωτιέμαι, πως κοιμόμαστε όλοι ήσυχοι τις νύχτες.

 

Χωρίς να έχω καμία διάθεση ούτε να σε προσβάλλω ούτε να σε κριτικάρω, θα θέσω το εξής ερώτημα: οκ, σε πεθαίνει το οτι υπάρχουν πονεμένα παιδάκια κλπ, αλλά τι ακριβώς έκανες εσύ έστω για ένα απο αυτά?

Δεν αναφέρομαι σε εσένα προσωπικά, ούτε περιμένω να μου απαντήσεις. "Δανείστηκα" όμως τις σκέψεις σου γιατί μου φάνηκαν λίγο ρομαντικές. Η ερώτηση πάει σε όλους μας. Τί έχει κάνει ο καθένας μας για όλα αυτά τα παιδιά? Εγώ προσωπικά τίποτα και γι αυτό το λόγο δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω μια μάνα που θα επιλέξει να μη ζήσει η ίδια και το παιδί της αυτόν το γολγοθά. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές αν θέλει κανείς να βοηθήσει κανείς έναν συνάνθρωπό του που έχει ανάγκη. Πόσοι απο εμάς το κάνουν όμως? Θα αφήσεις εσύ το παιδί σου για να πας να βοηθήσεις μια μάνα που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με ένα τέτοιο παιδί που μπορεί δλδ να είναι και 30 χρονών και να είναι σαν μωρό? Και τι θα γίνει αυτό το παιδί όταν οι γονείς του φύγουν απο τη ζωή? Πάλι σε ίδρυμα θα καταλήξει...

Τόσα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι παρατημένα στα ιδρύματα γιατί αυτοί που τα έκαναν δεν τα ήθελαν. Και εξακολουθούν να είναι παρατημένα γιατί είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θα επιλέξουν να υιοθετήσουν ένα τέτοιο παιδί (οι οποίοι αν με ρωτάτε ΑΥΤΟΙ είναι πραγματικά άγιοι άνθρωποι). Θα υιοθετούσες εσύ ένα τέτοιο παιδάκι? Εγώ όχι και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Και να σου πω γιατί πιστεύω οτι κοιμόμαστε -οι περισσότεροι- ήσυχοι τις νύχτες? Γιατί δεν βιώνουμε οι ίδιοι το πρόβλημα. Καλό το ροζ συννεφάκι, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη! Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι θα κοιτάξουν πρώτα τα παιδιά τους, την οικογένειά τους και μετά όλα τα άλλα. Δεν με πείθει κανείς που λέει οτι αγαπά όλα τα παιδάκια του κόσμου κλπ (εκτός αν δεν έχει παιδιά οπότε οκ) γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια, είναι και πράξεις. Οι καθημερινές μας πράξεις είναι που δείχνουν στα παιδιά μας και στους ανθρώπους γύρω μας οτι τους αγαπάμε. Τους υπόλοιπους φανταζόμαστε οτι θα μπορούσαμε να τους αγαπάμε σε έναν πλασματικό κόσμο!!!

Δημοσιεύτηκαν

Καλησπέρα,

Διάβασα για καιάδα για σενάρια τύπου γκατακα και παθήσεις τρομερές.

Διάβασα απο κάποια κοπέλα και κάτι πολύ λογικό: Γιατί κάνουμε τους προγεννετικούς ελέγχους?

 

Το θέμα μου εμένα δεν ήταν απο την αρχή αν θα σκοτώσω (μιλάω σε πρώτο πρόσωπο για να μην προσβάλω κανέναν) ή όχι μια ζωή.

Με την δυνατότητα (όση είναι) που μου δίνει σήμερα η επιστήμη προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που καταλαβαίνω.

Αν το παιδί μου , το γεννημένο που μεγαλώνω τώρα, πάθαινε κάτι (φτου φτου φτου) τι θα έκανα? Τιποτα. Θα συνέχιζα να κάνω αυτό που κάνω και τώρα: να το λατρευω πέρα και πάνω απ'ολα.

Αν το αγέννητο παιδί μου ήξερα οτι θα ταλαιπωριέται και δεν θα έχει ποτέ ζωή? Δεν θα το γεννούσα.

 

Ουτε τέρας είμαι ούτε αγία. Καταλαβαίνω όμως και νιώθω οτι ασχέτα της δικής μου ταλαιπωρίας ο θάνατος κάποιες φορές είναι καλύτερος απο κάποιους τρόπους ζωής. Και δεν το παίζω θεός. Ουτε λέω μεγάλα λόγια. Πραγματικά το πιστευω, το έχω δει και το έχω νιώσει.

 

Δεν θα άλλαζα με τίποτα βρε κορίτσια το αγγελούδι μου. Ειναι η χαρά μου, η αναπνοή μου, η ζωή μου όλη. Και μακάρι κανείς ποτέ να μην χρειαστεί να επιλέξει. Αλλά τελικά ξέρω τι θα επέλεγα.

Δημοσιεύτηκαν
Χωρίς να έχω καμία διάθεση ούτε να σε προσβάλλω ούτε να σε κριτικάρω, θα θέσω το εξής ερώτημα: οκ, σε πεθαίνει το οτι υπάρχουν πονεμένα παιδάκια κλπ, αλλά τι ακριβώς έκανες εσύ έστω για ένα απο αυτά?

Δεν αναφέρομαι σε εσένα προσωπικά, ούτε περιμένω να μου απαντήσεις. "Δανείστηκα" όμως τις σκέψεις σου γιατί μου φάνηκαν λίγο ρομαντικές. Η ερώτηση πάει σε όλους μας. Τί έχει κάνει ο καθένας μας για όλα αυτά τα παιδιά? Εγώ προσωπικά τίποτα και γι αυτό το λόγο δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω μια μάνα που θα επιλέξει να μη ζήσει η ίδια και το παιδί της αυτόν το γολγοθά. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές αν θέλει κανείς να βοηθήσει κανείς έναν συνάνθρωπό του που έχει ανάγκη. Πόσοι απο εμάς το κάνουν όμως? Θα αφήσεις εσύ το παιδί σου για να πας να βοηθήσεις μια μάνα που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με ένα τέτοιο παιδί που μπορεί δλδ να είναι και 30 χρονών και να είναι σαν μωρό? Και τι θα γίνει αυτό το παιδί όταν οι γονείς του φύγουν απο τη ζωή? Πάλι σε ίδρυμα θα καταλήξει...

Τόσα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι παρατημένα στα ιδρύματα γιατί αυτοί που τα έκαναν δεν τα ήθελαν. Και εξακολουθούν να είναι παρατημένα γιατί είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θα επιλέξουν να υιοθετήσουν ένα τέτοιο παιδί (οι οποίοι αν με ρωτάτε ΑΥΤΟΙ είναι πραγματικά άγιοι άνθρωποι). Θα υιοθετούσες εσύ ένα τέτοιο παιδάκι? Εγώ όχι και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Και να σου πω γιατί πιστεύω οτι κοιμόμαστε -οι περισσότεροι- ήσυχοι τις νύχτες? Γιατί δεν βιώνουμε οι ίδιοι το πρόβλημα. Καλό το ροζ συννεφάκι, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη! Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι θα κοιτάξουν πρώτα τα παιδιά τους, την οικογένειά τους και μετά όλα τα άλλα. Δεν με πείθει κανείς που λέει οτι αγαπά όλα τα παιδάκια του κόσμου κλπ (εκτός αν δεν έχει παιδιά οπότε οκ) γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια, είναι και πράξεις. Οι καθημερινές μας πράξεις είναι που δείχνουν στα παιδιά μας και στους ανθρώπους γύρω μας οτι τους αγαπάμε. Τους υπόλοιπους φανταζόμαστε οτι θα μπορούσαμε να τους αγαπάμε σε έναν πλασματικό κόσμο!!!

Kανείς μας δεν κάνει κάτι! Προσωπικά, εάν υιοθετούσα ένα παιδί θα ήθελα να υιοθετήσω ένα υγειές παιδί γιατί δε θα 'θελα να μπω στη διαδικασία του άγχους κι όλων των ψυχοφθόρων σενεπειών, που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν αγαπάω αυτά τα παιδία, το αντίθετο...

Όταν όμως μιλάμε για μια ζωή, που ζει μέσα μου, ζει από τη ζωή μου, τότε σε καμία περίπτωση δε θα προέβαινα σε άμβλωση.

iyuNp3.png4hNCp3.png
Δημοσιεύτηκαν

Eνα μεγαλο ΜΠΡΑΒΟ στους γονεις αυτου του παιδιου...δεν ειναι αρκετο...δεν υπαρχουν λεξεις-λογια-γραμματα-συλλαβες.......συλληπητηρια στην οικογενεια για την απωλεια τους....:-(

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...