Sunshine8

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    260
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    2

Sunshine8 last won the day on Ιανουάριος 3

Sunshine8 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

100 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Sunshine8

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Νομίζω γενικα αν μιλαμε για ενα μονο φαγητό οπως ξεκίνησε το post, ειναι απόλυτα φυσιολογικό, οταν μιλαμε για πιο πολλα ή τα περισσότερα αρχίζει και γινεται πρόβλημα. Θέλει πολυ υπομονη και επιμονή ,να δίνεις πολλές φορές κατι. Εμενα πχ δεν έτρωγε φέτα καποια στιγμη πηρε μονος του από το τραπεζι και εφαγε αρκετη. .επισης οσο πιο γρήγορα φυγεις απο τα αλεσμενα τόσο πιο εύκολο θα ειναι να δοκιμάζει νέα πράγματα το παιδί. Εγω εμεινα αρκετα στα αλεσμένα και ταλαιπωρηθηκα με τη μετάβαση. Και ακομα δεν τρωει πολλα πραγματα. Οσο πιο νωρις δωσεις ερεθίσματα για νεες γεύσεις και υφές παντα χωρίς πίεση, νομίζω αυξάνεις τις πιθανότητες για ενα καλοφαγο παιδι. ..
  2. Πονεμένη η ιστορία του φαγητού, εμενα δυο χρόνων και κανει την επανάσταση του, εκει που έτρωγε σχεδόν τα παντα εχει αποκτήσει πολλές ιδιοτροπίες ..Φαγητό τρώει δύσκολα, προτιμα ψωμοτύρι... Αν και στον σταθμό τρώει γενικα (απο οτι μου λενε, μπροστά δεν είμαι) οποτε αφου το κανει μονο στο σπιτι νομιζω πως αρχίζει και γινεται χειριστικος... Γενικα το παραπανω βιντεο που παρέθεσα εχει καποιες συμβουλές πολυ απλές και πρακτικές...Θελει πολυ υπομονή και οχι πιεση.. Και φυσικά δεν προσφέρουμε εναλλακτική, ναι για μένα καλύτερα να μεινει νηστικό για εκεινο το γεύμα και αν θέλει να ξαναφάει οτι του προσφέρω στο επομενο γεύμα κ.ο.κ. Να ρωτήσω κατι αλλο, σας εχει τύχει αν δεν του αρεσει αυτο που εχει πιάτο να πετάει κατω το πιάτο και αν ναι εκει πως αντιδράτε?
  3. Συμφωνώ με την ΑΡΓΚ, επίσης ειδα ενα πολυ ενδιαφέρον βιντεο για αυτο το θεμα: . Πάντως μη σε αγχώνει μπορεί να χρειαστεί να δώσεις κατι και 20 φορες για να το φαει το παιδι.. Γενικα υπομονή και οχι πίεση..

  4. Διαφημίσεις


  5. Κι εμένα το ίδιο, τα προγραμματίζει ολα σε υπερβολικο βαθμο και μακροπρόθεσμα, που για καποια θεματα οικονομικά , πρακτικά κλπ ειναι καλο αλλα σε αλλα ειναι βασανιστικο,ψυχαναγκασμος σχεδον. Βέβαια αυτος ηταν, ετσι τον παντρεύτηκα, δεν μπορώ τωρα να εχω την απαίτηση να αλλάξει επειδη στο συγκεκριμένο θεμα με βολεύει. Και για το πρωτο παιδι, το οποιο βέβαια το λατρεύει δεν το συζητώ , ειπαμε άντε να προσπαθησουμε να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε παιδια , ποσο καιρο θα μας παρει κλπ κ ηρθε σχεδον αμεσως, αναπαντεχα, οποτε τωρα δεν μπορω να χρησιμοποιησω το ιδιο επιχειρημα..!
  6. Συμφωνώ, η πιεση φέρνει αντίθετα αποτέλεσμα. Το θεμα ειναι οτι δεν μου το ξεκόβει και τελείως, αφήνει ενα παραθυράκι . Πιστεύω οτι θελει απλα φοβάται. Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι αν ειναι πρεπει να το παρει απόφαση λόγω της ηλικίας μου. Αλλα δε θα συνεχίσω την πίεση. Αν το αποφασίσει μόνος του, που πιστεύω πως ειναι πιθανον αν σταματησω να το συζητάω (γιατι νομίζω σχεδον μου εχει γινει εμμονή) εχει καλώς. Αλλιως δε θα τα βάψω και μαύρα, με ενδιαφέρει να είμαι αγαπημένη με την οικογένεια μου απο όσα μελη κι αν αποτελείται αυτη.
  7. Εγώ που έχω ιστορικό ρωγμής στον αμφιβληστροειδή, ο οφθαλμίατρος χωρίς να βρεί κάτι άλλο συγκεκριμένο εκτός της παλαιάς ρωγμής, μου έγραψε σύσταση να αποφευχθεί εργωδης τοκετός. Δηλ να μην πιεστώ υπερβολικά. Επειδή όμως αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις από πριν και συνήθως η πρώτη γέννα δεν είναι εύκολη, έκανα προγραμματισμένη καισαρική στις 38+5 μέρες, όλα καλά πήγαν. Κι εγώ προτιμούσα φυσιολογικά και δεν είχα καμία άλλη αντένδειξη, το παιδί ήταν σε σωστή θέση κλπ, αλλά προτίμησα να μη ρισκάρω τα ματάκια μου ! Αστεράκια λάμψεις ή σαν αστραπές κλπ ίσως να είναι ένδειξη κάποιας ρωγμής να ξαναπας άμεσα στον οφθαλμίατρο να σε δει, ίσως άλλαξε κάτι. Από εκεί και πέρα ό,τι συστήνουν γυναικολόγος σε συνεργασία με τον οφθαλμίατρο. Με το καλό σου εύχομαι!
  8. Νομίζω γίνεται αν του κανεις απλή εξουσιοδοτηση. Κι εγώ είχα πάρει αναρρωτική πριν παντρευτούμε κάποια στιγμή γιατίν είχα χτυπήσει το πόδι μου και αυτός πήγε στο ΙΚΑ όλες τις φορές, με μία εξουσιοδόητη. Σίγουρα θα σου πουν στο ΙΚΑ στις παροχές τι ακριβώς θέλουν, παντως γίνεται.
  9. Καλημέρα σε όλους, Μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, επαναφέρω ένα πολυσυζητημένο και κοινό θέμα που πιστεύω πως έχει απασχολήσει όλες τις μητέρες. Έχω διαβάσει πάρα πολλά post γύρω από αυτό με πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις και επιχειρήματα και για τις δύο συνθήκες, δηλ. την απόκτηση ή μη δεύτερου παιδιού. Θα έλεγα ότι κι εγώ και ο άντρας μου ποτέ δεν ήμασταν στην κατηγορία των ανθρώπων που όνειρό τους είναι τα πολλά παιδιά, αλλά ούτε και στην κατηγορία (μειοψηφία θα έλεγα) των ανθρώπων που συνειδητοποιημένα δεν θέλουν παιδιά. Κάπως έτσι και βλέποντας τον καιρό να περνά πριν 2 χρόνια ήρθε ο γιος μας. Δεν είχαμε συζητήσει ποτέ το ενδεχόμενο δεύτερου παιδιού και ειδικά τον πρώτο καιρό που έρχονται τα πάνω κάτω στην ισορροπία μιας οικογένειας, η έλευση ενος δεύτερου παιδιού μου έμοιαζε επιστημονική φαντασία. Το τελευταίο εξάμηνο παρολαυτα συνέχεια τριγυρίζει στο μυαλό μου όλο και πιο πολύ. Κάτι ότι βλέπω τον μικρό μόνο του και να αναζητά συνέχεια συντροφιά άλλων παιδιών, κάτι η πίεση του χρόνου που γίνεται λίγο πιο ασφυκτική (είμαι σχεδόν 39), με έχουν κάνει να σκέφτομαι πολύ σοβαρά, να μην πω αποφασίσει από την πλευρά μου, την απόκτηση δεύτερου παιδιού. Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι όλα ίδια με την πρώτη φορά αλλά νομίζω όπως και την πρώτη φορά, δε θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Άρχισα λοιπόν μεταξύ αστείου και σοβαρού να συζητώ το θέμα με τον σύζυγο και κάποια στιγμή το συζητήσαμε πλέον αρκετά διεξοδικά: Εκείνος για την ώρα δεν νιώθει έτοιμος διότι νοιώθει ήδη πολύ κουρασμένος με το ένα, θέλει να αλλάξει δουλειά, θεωρεί ότι υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια και δεν θα μπορέσουμε πχ να τα σπουδάσουμε και τα δύο, πως θα διαχειριζόμαστε τους τσακωμούς, πως δεν θα αδικήσουμε κανένα κλπ κλπ. Επίσης να πω πως οι προσωπικές μας σχέσεις και των δύο με τα αδέρφια μας δεν ήταν ποτέ οι καλύτερες και λειτουργεί και αυτό ανασταλτικά. Δεν διαφωνώ πως υπάρχουν άπειρα επιχειρήματα για να μην κάνεις δεύτερο παιδί, ούτε καν πρώτο, ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης, αλλά το όφελος του ότι θα είναι δύο παιδιά μαζί δεν το αντισταθμίζω με όλα τα υπόλοιπα. Επιπλέον πιστεύω πως τα μοναχοπαίδια γίνονται πιο μοναχικοί άνθρωποι.. Πιστεύω πως αν στριμωχτούμε λίγο τα πρώτα χρόνια θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε εάν υπάρχει θέληση, αρκεί να υπάρχει και για τους δύο. Επίσης προσπαθώ να του εξηγήσω πως το βιολογικό ρολόι δεν μπορεί να περιμένει για πάντα και θα είναι πολύ πιο εύκολο τώρα για μένα παρά αν το αποφασίσουμε πχ σε 2-3 χρόνια. Είχε καμία άλλη παρόμοια εμπειρία και υπάρχει πιστεύετε κάτι να κάνω? Φυσικά δεν έχω σκοπό να τον πιέσω διότι η πίεση πάντα φέρνει άσχημα αποτελέσματα – πόσο μάλλον σε ένα τέτοιο θέμα – αλλά από την άλλη με πιάνει το παράπονο και αυτό λέω και σε εκείνον – σε 3-4 χρόνια μπορεί να θελήσουμε και οι δύο αλλά να μην μπορούμε ή να ταλαιπωρηθούμε πολύ με το θέμα σύλληψη-εγκυμοσύνη…
  10. Συμφωνώ κι εγώ, ναι μεν με μεγάλη διαφορά ηλικίας συνεννοείσαι καλύτερα με το πρώτο παιδί, έχεις ξεμπερδέψει με την πάνα κλπ αλλά ξαναμπαίνεις δύσκολα στη φάση "νεογέννητο". Κάθε διαφορά έχει θετικά και αρνητικά και για τους γονείς και για τα παιδιά και πάντα βρίσκεις τον τρόπο ανά περίπτωση να εκμεταλλευτείς τα θετικά.Εγώ μόνο λόγω δικής μου ηλικίας αισθάνομαι ότι πρέπει να βιαστώ , αν ήμουν πχ 30 μπορεί να το άφηνα λίγο ακόμα. ,
  11. Εμένα η παιδίατρος μου μου το είχε επιτρέψει στο πρώτο καλο κρύωμα, οχι 7 μηνών αλλα περίπου 8-9. Οχι αραιωμένο, κανονικα μια δόση σε καθε ρουθούνι 2 ή 3 φορες την ημερα , αλλα μεχρι 3 μερες μου ειχε πει. Οι οδηγίες πράγματι λενε για μεγαλύτερες ηλικίες αλλα γενικα νομίζω το δίνουν. Μετα ειναι και το physiomer baby λιγότερο δυνατό που νομιζω το συνιστούν απο βρέφη, και φυσικα φυσιολογικός ορος.
  12. MamaAnestι έτσι αισθάνομαι κι εγώ που έχω παιδάκι 2 ετών ! Ο σύζυγος σου θέλει? Γιατί εμένα, εκείνος είναι που έχει τις αμφιβολίες για το δεύτερο. Έτοιμη δε θα νοιώσεις ποτέ , όπως δεν ένιωσες και για το πρώτο. Εμάς μας πιέζει και ο χρόνος (κοντεύω τα 40) αλλιώς μπορεί να το τρέναρα λίγο, δεν ξέρω την ηλικία σου! Αλλά αν κάποια στιγμή συμφωνήσει ο σύζυγος θα το προχωρήσω άμεσα…Είναι πολλά τα ερωτήματα που θέτεις, για μένα το όφελος ότι θα είναι δύο παιδιά που θα μεγαλώνουν μαζί αντισταθμίζει όλα τα υπόλοιπα, οικονομικό πρακτικά θεματα κλπ. Τα πρώτα χρόνια θα είναι δύσκολα, αλλά γνώμη μου, εάν το θέλετε και οι 2 κάντε το και μη φοβάστε τίποτα… Εκτός εάν υπάρχουν αντικειμενικά ανυπερβλητα εμπόδια. Επίσης, στα παιδιά κάνει καλό να μοιράζεται η προσοχή και να μην νιώθουν το κέντρο του κόσμου, αυτό το λέω για τις αμφιβολίες που έχεις.
  13. Εγώ κύριος - κυρία + μικρό όνομα, το ίδιο και ο άντρας μου τα δικά του πεθερικά. έτσι κάναμε πάντα , μπορεί να ακούγεται τυπικό αλλά οι σχέσεις μας είναι πολύ καλές, δεν νομίζω πως η προσφώνηση έχει ιδιαίτερη σημασια
  14. Κορίτσι μου λυπάμαι πολύ. Προσπαθώ να καταλάβω πόσο πόνο και θυμό μπορεί να έχεις τώρα. Δεν είμαι ειδικός και φυσικά δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς το πρόβλημα από την επιστημονική σκοπιά, αλλά ψαχτείτε όσο το δυνατόν περισσότερο από ιατρικής πλευράς αλλά και προσωπικής ώστε από κοινού με τον σύντροφό σου να πάρετε όσο το δυνατόν την πιο σωστή απόφαση για εσάς σε αυτή τη φάση. Δυστυχώς υπάρχουν διλήμματα που όλες οι επιλογές είναι σχεδόν εξίσου δύσκολες και επίπονες.Αναζήτησε ψυχολογική στήριξη είτε από το περιβάλλον σου είτε από ειδικούς όπου και αν καταλήξεις. Δεν το καταλαβαίνεις τώρα αλλά για όλους μας υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον, που σου το εύχομαι από καρδιάς.
  15. Κατανοώ τις δυσκολίες που αναφέρεις. Εγώ έχω ένα παιδί δύο χρονών που δε μιλάει καλά καλά και εάν φεύγαμε τώρα θα πέρναγε από την αρχή πχ από το αγγλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Εγώ για την οικογένειά μου θα το έβλεπα σαν μία πρόκληση και μία νέα αρχή αλλά σίγουρα τα δικά σας δεδομένα είναι διαφορετικά. Συμφωνώ με όσα ανέφεραν τα κορίτσια παραπάνω, επίσης καλό θα ήταν να τον πείσεις να δείτε μαζί ένα σύμβουλο, το διαζύγιο πρέπει να είναι η έσχατη λύση ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά.