Ο γιος μου έχει παραισθήσεις

[Μαρθα]

Καλημέρα,

 

είμαι η Μάρθα, 33 και έχω τρία παιδιά.

 

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και ζητώ τη βοήθεια όποιου μπορεί να την προσφέρει.

 

Ο γιος μου ο Γιάννης είναι το μεσαίο παιδί, 7 1/2 χρονών, Β δημοτικού. Φέτος στο σχολείο η συμπεριφορά του έχει αλλάξει πάρα πολύ. Είναι αναιδής απέναντι στην δασκάλα, αρνείται να γράψει τα καθήκοντά του, στο σπίτι μου λέει ότι δεν έχουν τίποτα να κάνουνε και αναγκαζομαι να τηλεφωνώ σε μητέρα συμμαθητή κάθε μέρα για να μάθω τί υποχρεώσεις έχει. Δημιουργεί προβλήματα μέσα στην τάξη σε τόσο έντονο βαθμό ώστε έχουν αρχίσει να δυσανασχετούν και οι συμμαθητές του.

 

Ήταν πάντα ένα ζωηρό παιδί όμως φιλότιμο και ευγενικό. Όταν του έκανε παρατήρηση η δασκάλα του εκείνος συμμορφωνόταν πάντα. Τώρα πια όχι. Μιλάμε με τη δασκάλα του και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση αλλά μοιάζει τίποτα να μην είναι αποτελεσματικό. Έχω κουραστεί, έχω εξαντληθεί για την ακρίβεια και χθες για άλλη μια φορά το συζήτησα μαζί του και τον παρακάλεσα να μου πει αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται, αν κάτι τον ενοχλεί και εκδηλώνει τέτοια συμπεριφορά.

 

Του υποσχέθηκα πως θα το λύσω ό,τι κι αν είναι αρκεί να γίνει και πάλι όπως ήταν. Η απάντησή του με σόκαρε γιατί σίγουρα δεν ήταν κάτι που περίμενα. Κατ' αρχήν μου είπε πως μου το έχει ξαναπεί αλλά εγώ τον κατηγόρησα ότι μου λέει ψέμματα. Τον διαβεβαίωσα λοιπόν πως δεν θα του πω κάτι τέτοιο και το παιδί μου μου είπε πως έχει παραισθήσεις! Αυτό που με εντυπωσίασε αρχικά ήταν ότι χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη. Τον ρώτησα τί εννοεί και μου εξήγησε πως βλέπει ανθρώπους και καταστάσεις ενώ δεν υπάρχουν και αυτό τον ταράζει και τον τρομάζει και γι αυτό δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στο μάθημα.

 

Ακόμα κι αν είναι ψέμματα, το θεωρώ πρόβλημα. Μεγάλο πρόβλημα για να είμαι ειλικρινής. Βέβαια το να λέει αλήθεια με τρομοκρατεί....

 

Θα τηλεφωνήσω σήμερα στη δασκάλα να την ενημερώσω και σκέφτομαι να κλείσω ραντεβού με παιδοψυχολόγο. Έχω στερέψει, δεν μπορώ να σκεφτώ πώς να βοηθήσω εγώ προσωπικά το παιδί μου....

 

Σας παρακαλώ, αν υπάρχει κάποια ανάμεσά σας που έχει αντιμετωπίσει παρόμοιο πρόβλημα ή αν υπάρχει κάποια παιδοψυχολόγος θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα....

 

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας

[mamyb]

σε αναλογη συζητηση με μια παιδοψυχιατρο μου ειχε πει ...μπορει το παιδι να λεει αληθεια αλλα μπορει να λεει και ψεματα , και στις δυο περιπτωσεις πρπει να εξετασουμε τι συμβαινει και να βοηθησουμε το παιδι και την οικογενεια

αν εχεις ικα κλεισε ραντεβου εδω:

 

Το ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ είναι ειδικό Κέντρο του Ι.Κ.Α.

 

Λειτουργεί από το 1966 και αποτέλεσε μια από τις πρώτες οργανωμένες υπηρεσίες στο χώρο της Παιδοψυχιατρικής στην Ελλάδα. Στην πορεία του διαφοροποιήθηκε ποιοτικά ακολουθώντας τις επιστημονικές εξελίξεις στον τομέα της Ψυχικής Υγείας.

 

 

Διευθυντής: Δημήτρης Καραγιάννης

Ηπείρου 17

104 33 Αθήνα

Τηλ.: 210 3604919, 210 3641681

Fax: 210 3601903

e-mail: [email protected]

[manina]

δεν ξερω τιποτα για να σε βοηθησω,ομως εχε υπομονη,πιστευω πως με ειδικους θα βρεις τη λυση στο προβλημα οποιο κι αν ειναι ακριβως αυτο....

 

μια μεγαλη αγκαλια!

[rike]

Δυστυχώς δε μπορώ να βοηθήσω πρακτικά... αλλά θα ήθελα να ρωτήσω μήπως βλέπει πολύ τηλεόραση παίζει παιχνίδια σε υπολογιστή διαβάζει και κάνει πράγματα που δεν είναι για την ηλικία του?

 

Σαν πρώτη ενέργεια θα προσπαθούσα να κάνω χαρούμενη την καθημερινότητα του και σίγουρα θα πήγαινα σε ειδικούς.

 

Καλή συνέχεια... πιστεύω ότι από τη στιγμή που το παιδί ανοίχτηκε και σου μίλησε θα πρέπει να συνεργαστείτε και όλα θα πάνε καλά.

[Μαρθα]

Το πρώτο που σκέφτηκα κι εγώ ήταν η τηλεόραση. Ομολογώ ότι παρακολουθεί πολλές ώρες το σαββατοκύριακο μόνο. Τις καθημερινές απαγορεύεται, και φυσικά παρακολουθεί μόνο κινούμενα σχέδια αν και ορισμένες φορές εύχομαι να έβλεπε πρωινάδικα. Πιο ακίνδυνα είναι έτσι πως έχουν καταντήσει τα παιδικά προγράμματα.

 

Μίλησα πριν από λίγο με τη δασκάλα του πάλι και μου είπε πως μάλλον λέει ψέμματα αφού δεν έχει παρατηρήσει σημάδια στη συμπεριφορά του που να υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Από τη μια μεριά είναι μια ανακούφιση, από την άλλη πρέπει να μάθω γιατί το παιδί μου λέει ένα τόσο τραβηγμένο ψέμα όταν θα μπορούσε να μου πει κάτι πιο απλό.

 

Προσπαθώ να επικοινωνήσω με την παιδοψυχολόγο του σχολείου για να την ενημερώσω και να δω τί θα με συμβουλέψει.

 

Ευχαριστώ πολύ για τα στοιχεία επικοινωνίας αλλά παρόλο που έχω ασφάλιση ΙΚΑ δεν ζω στην Αθήνα αλλά στη Θεσσαλονίκη. Προηγούμενη εμπειρία που είχα με το αντίστοιχο τμήμα στο ΙΚΑ Πύλης Αξιού δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα ξεκινήσω από την παιδοψυχολόγο του σχολείου και βλέπουμε.

 

Απλώς είχα πραγματικά ανάγκη να μου πει κάποιος ότι πέρασε κάτι αντίστοιχο, ότι δεν είναι σοβαρό, ότι συμβαίνει, ξέρετε, κάτι καθησυχαστικό.

 

Σας ευχαριστώ πολύ και ελπίζω πως από δω και πέρα θα τα λέμε συχνά, μιας και κατάφερα να ξεπεράσω τη ντροπή μου και να σας μιλήσω μετά από τόσο καιρό που είμαι μέλος.

[rike]

Νομίζω ότι η άποψη της δασκάλας "λέει ψέματα" δεν είναι σωστή.

Ότι και να λέει το παιδί ειδικά σε μια συζήτηση για κάτι που το απασχολεί και μας ανοίγεται θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σα να λέει αλήθεια.

Η απάντηση "λες ψέματα" είναι εντελώς άκυρη... και θα το κάνει να κλειστεί στον εαυτό του.

Καλύτερα να του δείξουμε εμπιστοσύνη (μιλάω και για άλλα θέματα) και να ψάξουμε να βρούμε τι λόγο θα είχε να λέει ψέματα.

 

Μπορεί να φαντάζεται κάτι, να υπερβάλει να λέει πράγματα της φαντασίας του ή τα όνειρα του..... και να είναι κάτι απλό. Ή να χρησιμοποιεί λέξεις με άλλο νόημα. Αλλά το να του πούμε ότι εσκεμένα λες ψέματα άρα δεν ασχολούμαι νομίζω ότι είναι λάθος.

[Μαρθα]

Νομίζω ότι η άποψη της δασκάλας "λέει ψέματα" δεν είναι σωστή.

Ότι και να λέει το παιδί ειδικά σε μια συζήτηση για κάτι που το απασχολεί και μας ανοίγεται θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σα να λέει αλήθεια.

Η απάντηση "λες ψέματα" είναι εντελώς άκυρη... και θα το κάνει να κλειστεί στον εαυτό του.

Καλύτερα να του δείξουμε εμπιστοσύνη (μιλάω και για άλλα θέματα) και να ψάξουμε να βρούμε τι λόγο θα είχε να λέει ψέματα.

 

Μπορεί να φαντάζεται κάτι, να υπερβάλει να λέει πράγματα της φαντασίας του ή τα όνειρα του..... και να είναι κάτι απλό. Ή να χρησιμοποιεί λέξεις με άλλο νόημα. Αλλά το να του πούμε ότι εσκεμένα λες ψέματα άρα δεν ασχολούμαι νομίζω ότι είναι λάθος.

 

 

Όχι, όχι λάθος κατάλαβες μάλλον. Δεν θα πει κανείς στο παιδί ότι λέει ψέμματα. Αλλά αν αυτό συμβαίνει, πάλι είναι πρόβλημα και πρέπει να ανακαλύψω γιατί συμβαίνει. Γιατί να πει ένα τέτοιο ψέμμα ενώ θα μπορούσε να πει κάτι πιο απλό. Και ακόμα περισσότερο γιατί δεν μου λέει την αλήθεια.....

[Popi]

Μαρθα σε καθε περιπτωση να δειτε μια παιδοψυχολογο..

Η αδελφη μου, μεσαια αναμεσα σε 4 παιδια, παντα ελεγε οτι δεν ειχε τιτλο. Εγω η μεγαλη,ο αδελφος μας, μοναχογιος και η μικρη αδελφη μας , το στερνοπαιδι... οποτε δεν εμενε τιποτα για αυτή. Απο το δημοτικο μεχρι το λυκειο η σχεση της με τους γονεις μας ηταν κακή. ποτε δεν τους ακουγε εκανε παντα αυτο που ηθελε και γενικα τους απερριπτε ως γονεις. Οταν μετα απο τραγικές καταστασεις καναμε μια ειλικρινη κουβεντα μου ειπε οτι οι γονεις μας την χτυπουσαν και την εβαζαν τιμωρια σε σκοτεινα δωματια οταν ηταν στο δημοτικο και για αυτο τους μισει... Το συζητησα με την μητέρα μου γιατι η αληθεια ειναι οτι ποτε δεν θυμαμαι να ειχαν συμβει αυτά και η μητερα μου εξεπλαγην.. για να μην τα πολυλογω, ολα τελικα ηταν της φαντασιας της και τα ειχε πλασει ετσι ώστε με αρνητικο τροπο βεβαια να ειναι κατι ξεχωριστο στην οικογενεια οπως τα υπολοιπα παιδια..

 

δυστηχως μας πηρε χρονια για να καταλαβουμε τον λογο που ηταν τοσο αρνητική απεναντι στην οικογενεια της αλλα και στο σχολειο, στις παρεες και γενικα στην ζωη της

[rozanna]

popi δηλαδή το είχε "εφεύρει" για να έχει και η ίδια την "δικαιολογία να μισεί" τους γονείς σας? καλά κατάλαβα? πολύ σοβαρό θέμα βρε παιδιά..σίγουρα θέλει ειδικό ..και στο παιδων έχει τμήμα . πες μας αποτελέσματα σε παρακαλώ Μάρθα και εύχομαι όλα να τελειώσουν γρήγορα και με ψυχική ηρεμία για το παιδάκι σου ..

[anemoni]

Μάρθα, καλημέρα κι από μένα. Δυστυχώς δεν έχω καμία παρόμοια εμπειρία να σου περιγράψω. Ήθελα όμως να σου γράψω, για να σου πω ότι εφόσον είσαι τόσο συνειδητοποιημένη μητέρα και κινήθηκες τόσο γρήγορα και διακριτικά, θα την βρεις σίγουρα την άκρη. Σαφώς κι εγώ νομίζω ότι πρέπει να συμβουλευτείς παιδοψυχολόγο. Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι πώς η δασκάλα είπε με τόση σιγουριά ότι δεν έχει όντως παραισθήσεις. Πώς μπορεί να το έχει διαπιστώσει με τόση ασφάλεια; Λίγο επιπόλαια μου φαίνεται η απάντησή της. Σε κάθε περίπτωση, σου εύχομαι καλή δύναμη.

[Belfaccino]

Μάρθα, γεια σου.

 

Καταρχήν, κράτησε αυτό που ανέφερε η Άρια146:

"μπορεί να λέει αλήθεια, μπορεί να λέει και ψέματα".... με άλλα λόγια πιστεύω ότι το πρωταρχικό βήμα που έχει την ύψιστη σημασία σαν πρώτη βοήθεια είναι να καταλαβάει ο γιος σου ότι, εσύ, η μάνα του, ο μοναδικός έμπιστος άνθρωπος στη γή, τον πιστεύεις.

 

Ξεκίνα από κει... και συζήτα με τρόπο, με λεπτότητα, όπως εσύ ξέρεις τον γιο σου...

Θα ήθελα να σε συμβουλεύσω, αν και δεν είμαι ειδικός, να μην του αναφέρεις πώς ήταν "πριν" και "μετά"... Συζήτα για το τι συμβαίνει "τώρα"...

π.χ. τι του λένε "αυτοί οι άνθρωποι", πώς μοιάζουν...πότε εμφανίζονται, τους ακούει επίσης ή απλά τους βλέπει;

Και πάλι, δεν είμαι ειδικός, αλλά ίσω έτσι να βγάλεις μια άκρη για να βρεις τι είναι αυτό που πυροδοτεί αυτή την κατάσταση.

 

Μήπως παίρνει κάποια φαρμακευτική αγωγή για κάποια θεραπεία που να έχει προκαλέσει αυτά τα συμπτώματα;

 

Και οπωσδήποτε, όπως και να έχει, βάσει της οικονομικής σου δυνατότητας, πήγαινε σε ειδικό να καθοδηγηθεί ο γιος σου... καταλαβαίνω τι λες για το δημόσιο... μερικές φορές είναι ανυπόφορο το σύστημα και η αντιμετώπιση μερικών-μερικών, αλλά σίγουρα (από τις περιγραφές σου) ο γιος σου πρέπει να υποφέρει μέσα σε αυτή την κατάσταση, άσχετα πώς είναι η συμπεριφορά του. Υπάρχει κάτι που τον βάζει σε μια κατάσταση που έχει την ανάγκη να εκτονώνεται με τον τρόπο που περιγράφεις.

 

Εύχομαι ειλικρινά να βρεις την άκρη και σε παρακαλώ, μη διστάσεις να μας ενημερώσεις αν έχεις το χρόνο και τη διάθεση.

[helen18]

Ζήτα του να σου πει λεπτομέρειες γι΄αυτά που βλέπει.

Μήπως βλέπει κάποιο παιδικό στην τηλεόραση με παρόμοιο θέμα?

Την λέξη παραισθήσεις που την άκουσε και ξέρει και τι σημαίνει?

[DaF]

Μάρθα, σίγουρα είναι κάτι που 'συμβαίνει' στους ανθρώπους, τώρα το γιατί και το πώς έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο...απλά κατά τη γνώμη μου να το ψάξετε βαθιά...ακόμα κι αν το παιδί λέει ψέμματα και θέλει να κρύψει κάτι άλλο..

 

Κι επειδή σε απασχολεί αν είναι σοβαρό και ρωτάς αν συμβαίνει.... Η αδερφή ενός φίλου θεωρούσε ότι ο πατέρας της την κακοποιούσε όταν ήταν μικρή..και σεξουαλικά..μετά από πολλές συνεδρίες με ψυχοθεραπευτή αποκαλύφθηκε ότι η μητέρα της ήταν υπερβολικά ανοιχτή μαζί της και η κοπέλα άκουγε πράγματα που όχι μόνο δεν την αφορούσαν (για την ιδιωτική ζωή των γονιών της) , αλλά δεν ήταν και της ηλικίας της..έτσι φαντάστηκε όλη αυτή την κατάσταση και της έμεινε ως 'ανάμνηση' ...τίποτα άλλο δεν είχε συμβεί...

 

θέλει προσοχή κι εμπιστοσύνη νομίζω...πάντα λέμε κάτι για κάποιο λόγο, το θέμα είναι για ποιον...

 

Καλή τύχη σου εύχομαι..

[souzy]

Μάρθα μου, συζήτησέ το καταρχάς με κάποιον ειδικό...

Από εκεί και πέρα, κι εγώ πιστεύω ότι εκεί που άκουσε τη λέξη "παραισθήσεις" θα άκουσε ίσως και κάποια σχετική ιστορία που τον εντύπωσίασε, την κράτησε στο μυαλό του και τώρα τη χρησιμοποιεί σαν να τη βίωσε ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο το ότι η λέξη δεν είχε αναφερθεί ποτέ εντός της οικογένειας. Τα παιδιά πολλές φορές υιοθετούν πράγματα που τα εντυπωσιάζουν. Η ανηψιά του άντρα μου νόμιζε ότι έβλεπε την Κοκκινοσκουφίτσα, και έκλαιγε. Μπορεί να αυθυποβάλλεται, ή ακόμα και να χρησιμοποιεί αυτή την ιστορία για να καλύψει την ασυνέπειά του στο σχολείο -εσύ γνωρίζεις αν θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Θα πρότεινα να του το συζητήσεις λίγο παραπάνω, θα βγάλεις πολλά συμπεράσματα. Αν δεν ξέρεις πώς να το συζητήσεις, απευθύνσου σε ειδικό. Ή κάντο έτσι κι αλλιώς.

Δεν έχω γνώσεις στο θέμα, είναι απλώς η γνώμη μου. Εύχομαι να πάνε όλα καλά!

[Μαρθα]

Κατ' αρχήν σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλες για τις απαντήσεις σας.

 

Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος για μας στο σπίτι όπως έχω αναφέρει και σε άλλο θέμα. Οπότε, τα νεύρα μου και η διάθεσή μου δεν είναι σε καλή κατάσταση. Νιώθω φοβερές τύψεις απέναντι στα παιδιά μου επειδή δεν μπορώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου σε καθημερινά προβλήματα.

 

Προσπάθησα να βρω την παιδοψυχολόγο του σχολείου χθες αλλά δεν τα κατάφερα. Ελπίζω πως τη Δευτέρα θα μπορέσω να επικοινωνήσω μαζί της για να με βοηθήσει.

 

Το παιδί μου λέει πως βλέπει και ακούει ανθρώπους ενώ δεν είναι πραγματικότητα, για παράδειγμα όταν είναι μόνος σε ένα δωμάτιο, δεν ξέρω τί να κάνω τα έχω λίγο χαμένα. Είναι τρία τα παιδιά κι εγώ μόνη μου χωρίς βοήθεια. Θα ήθελα να μπορούσα να ασχοληθώ μαζί του λίγο παραπάνω αλλά δεν μου το επιτρέπει η καθημερινότητα. Η μεγάλη μου κόρη με χρειάζεται και αυτή, ο μικρός θέλει να παίξει είναι μόνο 3 1/2 χρονών και ο Γιάννης μου το καταλαβαίνω θέλει την προσοχή μου, ίσως να έχει και το σύνδρομο του μεσαίου παιδιού....

 

Προσπαθώ όσο μπορώ ειλικρινά, αλλά τον τελευταίο καιρό αυτό που μπορώ νιώθω πως δεν είναι αρκετό για τα παιδιά μου....

[GEORGIA.CY]

Ούτε εγώ είμαι ειδική αλλά το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό (εχώ κι εγώ γιό στην ίδια ηλικία) αν μου έλεγε κάτι τέτοιο, είναι ότι ζηλεύει και θέλει να μου τραβήξει τη προσοχή ή να με ταρακουνήσει.

 

Προσωπικά δεν θα πήγαινε τόσο μακρυά το μυαλό μου.(ψυχολογικό πρόβλημα)

 

Αρχικά θα το πήγαινα κάπου ήρεμα μόνο οι δυό μας (σε μια παραλία) και θα κάναμε μια καλή συζήτηση. Θα του έλεγα πόσο σημαντικός είναι για μένα και για την οικογένεια του, θα του έλεγα ότι δικαιούται να ζηλεύει, ότι τον καταλαμβαίνω και θα προσπαθούσα να βρίσκω λίγο χρόνο μαζί του.

 

Αν μέσα από τη συζήτη αυτή και μετά από 3,4 μέρες καταλάβω ότι όντως κάτι δεν πάει καλά και ότι δεν ισχύει η ζήλια τότε θα απευθυνόμουν σίγουρα σε ειδικό.

[GEORGIA.CY]

Επίσης κάτι άλλο που θυμήθηκα τώρα και αφορά γενικά όλη την οικογένεια, ιδίως όταν είναι μεγάλη:

 

Επειδή η καθημερινότητα μας πέρνει από κάτω και δεν προλαμβαίνουμε να βλέπουμε τις λεπτομέρειες που είναι εξίσου σημαντικές, υπάρχει ένα τρικ που θέλω να το μοιρααστώ μαζί σας:

 

Λέγεται "οικογενειακή αγκαλιά"

 

Μια φορά την εβδομάδα καθήστε όλοι μαζί (και ο σύζυγος) κάτω στο πάτωμα σε κύκλο, και κρατήστε χεράκια.

Ο κάθε ένας με τη σειρά να λέει κάτι για τον εαυτό του.

Οι γονείς να υπενθυμίζουν ονομαστικά πόσο σημαντικό είναι το κάθε μέλος και να βρίσκουν κάτι θετικό για το κάθε παιδί ξεχωριστά και οι άλλοι να το ακούνε. Επίσης να λένε ότι είναι μια αγαπημένη οικογένεια.

Στο τέλος να λένε σ'αγαπώ ο ένας στον άλλο και να αγκαλιάζονται.(και οι γονείς μεταξύ τους)

 

Αυτό δεν πρέπει να γίνεται όταν έχει προηγηθεί μια διαμάχη και είναι ένα μέλος αναστατωμένο. Επίσης να μην κρατάει πάνω από 15 λεπτά.

[katerinak]

Το παιδί μου λέει πως βλέπει και ακούει ανθρώπους ενώ δεν είναι πραγματικότητα, ,

 

ίσως να έχει και το σύνδρομο του μεσαίου παιδιού....

 

....[/quote

τελικα πως πανε τα πραγματα;

η πραγματικοτητα ειναι σχετικη..για μας ειναι ασπρο για καποιον μαυρο.κατι τον ωθει να το πει.βεβαια και το γεγονος οτι μπορει να το περιγραψει ειναι καλο γιατι ακομα κ αν ισχυει συνηδητοποιει οτι δεν ειναι και πολυ φυσιολογικο.

η δασκαλα ισως ηθελε να καθησυχασει τα πραγματα αν και δεν πρεπει να τα κουκουλωνουμε..

 

η αληθεια ειναι οτι το μεσαιο παιδι ειναι το παιδι-σαντουιτσ.χανεται η διαπροσωπικη σχεση των γονιων μ αυτο το παιδι. θυμαμαι κ εγω , 4 παιδια, που η μεγαλη παντα ειχε ενα πλεονεκτημα,ακομα και στο καθισμα του αυτοκινητου και η μικρη ηταν η μικρη.εγω σαν δευτερη ισως εγινα λογο πιο επαναστατρια και η τριτη η πιο υπακουη σους γονεις.μηπως ηταν ομως για να ξεχωρισουμε;;