Εφιαλτες

[ster]

Η μικρη μου ειναι 5 χρονων. Πριν 2 βδομαδες ειδε εναν εφιαλτη κ απο τοτε τα βραδια φοβαται να κοιμηθει μονη της. Εχει τον φοβο οτι θα ξαναδει το ονειρο μπορει να το βλεπει κιολας (ετσι μου λεει) με αποτελεσμα ή να την φερνω στο κρεβατι μου ή να κοιμαμαι διπλα της στο πατωμα. Ειχατε αναλογη εμπειρια κ αν ναι πως το αντιμετωπισατε;

[Dragonfly]

Με το να τη φέρνεις στο κρεββάτι ή να ξαπλώνεις στο πάτωμα, νομίζω ότι ενισχύεις τον φόβο της. Εξήγησέ της τι σημαίνει εφιάλτης και πως δεν είναι πραγματικότητα. Άφησέ της ένα φωτάκι στο δωμάτιο και πες της πως αν τυχόν σε χρειαστεί για οποιοδήποτε λόγο να σε φωνάξει και θα έρθεις αμέσως. Ή δωστης να κοιμηθεί με κάποιο κουκλάκι αγκαλιά.

Επίσης είσαι σίγουρη ότι όντως είδε εφιάλτη που την τρόμαξε τόσο πολύ; ή το χρησιμοποιεί σαν δικαιολογία;

[vtgian]

Εγώ πάλι θα πω το αντίθετο. Κοιμήσου μαζί της (στο δωμάτιό της, αν αυτό είναι εφικτό) μέχρι να νιώσει ασφάλεια και ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Αυτή τη στιγμή το παιδί φοβάται κάτι. Όσο υπερβολικό και να σου φαίνεται, για το παιδί είναι ένας πολύ πολύ αληθινός φόβος. Με το να του πεις ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται, το παιδί νιώθει ότι δεν το καταλαβαίνεις και φυσικά εξακολουθεί και φοβάται. Έτσι το βλέπω εγώ.

Προσωπικά ακόμα θυμάμαι εφιάλτες εκείνης της ηλικίας. Ήξερα ότι οι γονείς μου ήταν καταφύγιο και πολύ γρήγορα επέστρεφα στο κρεβάτι μου αφού συναισθηματικά έβρισκα ασφάλεια. Νομίζω ότι αν την αφήσεις μόνη της θα είναι σα να της αρνείσαι τον φόβο της.

 

Βοήθησέ την να σου πει ακριβώς τι είναι αυτό που φοβάται, χωρίς να απορρίπτεις το συναίσθημά της (π.χ. καταλαβαίνω ότι φοβήθηκες πολύ, και εγώ κάποιες φορές βλέπω άσχημα όνειρα) και ζήτα την βοήθειά της για το πως νομίζει ότι θα ένιωθε καλύτερα εκτός του να κοιμάστε μαζί, ώστε να αποσυνδέσει την παρουσία σου από την προστασία από τον εφιάλτη. Πχ φτιάξτε σπρέι που φέρνει ωραία όνειρα, βάλτε μαξιλάρια σαν τοίχος. Ζήτα της να σου ζωγραφίσει αυτό που την φόβισε (αυτό θα την βοηθήσει να το εκλογικεύσει) και συζητήστε το. Αν είδε πχ έναν τρομακτικό σκύλο, φέρε της παραδείγματα με καλούς σκύλους. Όσο τρομακτική μπορεί να γίνει η φαντασία σε αυτή την ηλικία, άλλο τόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο.

 

Είδε μήπως κάτι τελευταία που την φόβισε (πχ τηλεόραση); Μήπως είχατε κάποια απότομη αλλαγή στη ρουτίνα της; Οι εφιάλτες είναι συνήθως αποτέλεσμα άγχους. Σιγουρέψου ότι δεν βλέπει έντονες παραστάσεις στη τηλεόραση και ποτέ πριν τον ύπνο, έχει καλή θερμοκρασία, είναι άνετα και ήρεμα μερικές ώρες πριν κοιμηθεί.

[mother_tree]

Για τα μικρά παιδιά, οι εφιάλτες αποτελούν συχνό φαινόμενο και συχνά οφείλονται στην δυσκολία να αντιμετωπίσουν τα πρώτα πραγματικά άγχη της παιδικής ηλικίας. «Περίπου το 30-50% των παιδιών έχουν βιώσει ένα επεισόδιο εφιάλτη, ενώ ένα ποσοστό παιδιών από 7 ως 15% αντιμετωπίζουν εφιάλτες που επανέρχονται συχνά», μας λέει η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος - παιδοψυχολόγος και συγγραφέας. «Συνήθως οι εφιάλτες εμφανίζονται μετά την ηλικία των 2 ετών, και μάλιστα στο δεύτερο μισό του ύπνου, συνοδεύονται με φωνές και κλάμα, ενώ την επόμενη ημέρα το παιδί είναι σε θέση να θυμηθεί και να διηγηθεί το όνειρό του», μας εξηγεί.

 

Μια συνήθης αιτία εφιάλτη είναι η ακρόαση ή η θέαση κάτι τρομακτικού κατά την διάρκεια της ημέρας, ιδιαίτερα αν αυτό συνέβη λίγο πριν την ώρα του ύπνου. Μάλιστα, σε επιστημονική έρευνα του Ινστιτούτου Παιδικών Ερευνών του Seattle, κατά την οποία καταγράφηκαν οι επιδράσεις των καρτούν σε παιδιά νηπιακής ηλικίας, παρατηρήθηκε ότι τα παιδικά προγράμματα που εμπεριέχουν έστω και ελάχιστο ποσοστό βίας (από τον Spiderman και τον Batman, μέχρι τις επιθέσεις των καρτούν τύπου Bugs Bunny), αυξάνουν τις πιθανότητες ύπαρξης εφιαλτών.

 

Το στρες είναι επίσης ένας πιθανός ένοχος για τις εφιαλτικές νύχτες. Αιτίες άγχους μπορεί να είναι για παράδειγμα ο αποχωρισμός από τους γονείς για μεγάλο διάστημα, μια ασθένεια, ή ακόμη και ο ίδιος… ο ύπνος, αν έχει μόλις προηγηθεί η μεταφορά του παιδιού σε δικό του δωμάτιο. «Το στρες, η κούραση, η αλλαγή περιβάλλοντος είναι οι συχνότερες αιτίες εφιαλτών», αναφέρει η κ. Καππάτου και συμπληρώνει: «Με την σειρά τους, πηγές άγχους μπορεί να αποτελούν για το παιδί οι συνθήκες πίεσης στο περιβάλλον του, ο ερχομός ενός νέου μωρού, η έκθεση σε καβγάδες και δυσάρεστες καταστάσεις, η πρώτη περίοδος στον παιδικό σταθμό και άλλες καταστάσεις στις οποίες διαταράσσεται η οικογενειακή ζωή ή η δική του καθημερινότητα».

 

Σε πιο ειδικές περιπτώσεις, πηγή εφιαλτών μπορεί να αποτελεί το μετατραυματικό στρες που παρουσιάζεται, σύμφωνα με μελέτες σε παιδιά με γονείς που πάσχουν από καρκίνο.

Πώς να αντιμετωπίσετε τους εφιάλτες

 

Αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να καθησυχάσουν το παιδί τους και να είναι όσο πιο ψύχραιμοι μπορούν για να του μεταφέρουν την ηρεμία και το αίσθημα ασφάλειας κάθε φορά που ξυπνά τρομαγμένο, μας εξηγεί η κ. Καππάτου. «Χωρίς να δείξουν οι ίδιοι αναστατωμένοι, θα πρέπει να πάνε στο δωμάτιό του, να το καθησυχάσουν με μια αγκαλιά, αλλά μόνο αν την δεχτεί το παιδί. Πολλές φορές, δεν είναι τόσο εύκολο για τα παιδιά που βιώνουν ένα επεισόδιο τρόμου μετά από εφιάλτη», λέει η ειδικός. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν τους εφιάλτες των παιδιών τελείως, μπορούν να λάβουν μέτρα για να βοηθήσουν την εμφάνιση γλυκών ονείρων. Όπως μας εξηγεί, άλλωστε, η ειδικός, η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη.

 

Από τις πρώτες φορές που θα διαπιστώσουν ότι το παιδί τους είδε εφιάλτες, μας λέει η παιδοψυχολόγος, οι γονείς θα πρέπει να αναρωτηθούν αν υπάρχει πίεση στο περιβάλλον του ή κάποιοι από τους παράγοντες που προαναφέραμε πιο πάνω. «Αν είναι δυνατόν, αυτή η αιτία άγχους θα πρέπει να εξαλειφθεί, ενώ σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να φροντίζουν για την ύπαρξη των απαραίτητων συνθηκών για έναν καλό ύπνο. Το ήρεμο κλίμα, η τήρηση συγκεκριμένου ωραρίου ύπνου, η αποφυγή εντάσεων, καβγάδων και παρατηρήσεων πριν τον ύπνο είναι σωστά βήματα για να προληφθεί ένα δυσάρεστο κλίμα που μπορεί να οδηγήσει σε εφιάλτες», επισημαίνει η κ. Καππάτου.

 

«Την επόμενη ημέρα», μας λέει, «μπορεί να γίνει μια συζήτηση με το παιδί, ώστε να τους διηγηθεί τι ονειρεύτηκε, να του εξηγήσουν ότι αυτό ήταν απλώς ένα όνειρο και πως δεν πρόκειται να τους συμβεί στην πραγματικότητα και να ακολουθήσουν μια πρακτική μέθοδο: Να ζητήσουν από το παιδί να τους ζωγραφίσει αυτό που τους φόβισε, είτε ήταν ένας σκύλος, είτε ένας κλέφτης, ο αποχωρισμός του από τους γονείς κ.ο.κ. Στην συνέχεια, μπορούν να το ρωτήσουν τι είναι αυτό που πιστεύει πως θα μπορούσε να διώξει τον φόβο. Μπορεί να είναι η γάτα του, ο μπαμπάς, η κάτι άλλο, το οποίο και πάλι μπορεί να ζωγραφίσει. Έτσι, μέσω της αναπαράστασης, το παιδί μπορεί τελικά να νικήσει την κακή ανάμνηση».

 

Επιπλέον, η ειδικός μας εξηγεί γιατί δεν πρέπει οι γονείς να επιτρέπουν στο παιδί να επιστρέφει στο δικό τους κρεβάτι για να κοιμηθεί, με την πρόφαση του φόβου. «Είναι λάθος η κίνηση αυτή των γονιών, καθώς δημιουργεί μια μορφή εξάρτησης. Συχνά τα παιδιά επιθυμούν μια συγκεκριμένη τελετουργία για να κοιμηθούν, που περιλαμβάνει την παρουσία του γονέα. Το να ξαπλώσει ο γονιός μέχρι να κοιμηθεί το παιδί είναι παγίδα, καθώς μπορούν τα παιδιά να αρχίσουν μια χειριστική συμπεριφορά που δύσκολα θα αποτραπεί στην συνέχεια», μας λέει. Αν οι εφιάλτες επιμένουν για αρκετό καιρό, και τα μέτρα που παίρνετε δεν έχουν αποτέλεσμα, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε σε έναν παιδοψυχολόγο.

[Dragonfly]

Εγώ πάντως σε ανάλογη περίπτωση, έκανα τη μέθοδο που πρότεινα στη θεματοθέτρια. Δηλαδή εννοείται ότι συμμερίστηκα τον φόβο του παιδιού. Δεν του είπα ένα απλό "μη φοβάσαι". Εξήγησα παράλληλα όμως τι είναι τα όνειρα (σε γλώσσα της ηλικίας του). Ότι όλοι μπορεί να τύχει να φοβηθούμε, αλλά δεν είναι πραγματικότητα. Είναι σαν να βλέπεις σε ταινία ένα τρομακτικό παραμύθι. Και πως αν τύχει να ξαναφοβηθεί, μπορεί να έχει αγκαλιά το αγαπημένο του αρκουδάκι ή κάτι τέτοιο. Πως μπορεί να έχει ένα φωτάκι στο δωμάτιό του κτλ. Το να βάλεις τοίχο από μαξιλάρια είναι σαν να του επιβεβαιώνεις ότι κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα...

Επίσης πως δεν βλέπουμε μόνο τρομακτικά όνειρα. Μπορεί να δούμε και πανέμορφα όνειρα...

Παράλληλα εννοείται ότι ψάχνεις και την αιτία που προκάλεσε τον εφιάλτη.

[vtgian]

mother-tree H Καππάτου έχει πολλά θετικά, αλλά παράλληλα έχει μια πολύ συγκεκριμένη προσέγγιση στο θέμα της συγκοίμησης (στο οποίο είναι αρνητική). Άλλοι επιστήμονες έχουν διαφορετική προσέγγιση, είναι υπέρ της συγκοίμησης και θεωρούν την Καππάτου αναχρονιστική και ξεπερασμένη. Το καλό αλλά και κακό με την ψυχολογία είναι υπάρχουν πολλές σχολές με αντικρουόμενες απόψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, οι οδηγίες της στο θέμα του ύπνου μπορεί να είναι και εντελώς λάθος.

 

 

Daenerys_T γράφεις [...Το να βάλεις τοίχο από μαξιλάρια είναι σαν να του επιβεβαιώνεις ότι κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα...]. Για το παιδί ο φόβος ότι πχ κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα είναι υπαρκτός και εντελώς αληθινός, όπως και να έχει, είτε το επιβεβαιώσεις, είτε όχι. Δεν επιβεβαιώνεις τον φόβο τον ίδιο (πχ ναι υπάρχουν τέρατα), επιβεβαιώνεις στο παιδί ότι συναισθάνεσαι τον φόβο του. Στο παράδειγμα που έφερα, το παιδί βοηθιέται να αντιμετωπίσει τον φόβο του με δικά του "εργαλεία" (όπως το χτίσιμο τοίχου από μαξιλάρια). Δεν λέω να του το προτείνει ο γονιός. Λέω να ζητήσει από το παιδί να προτείνει τρόπους που θα το κάνουν να νιώσει πιο ήρεμο (εκτός του να κοιμηθεί μαζί του η μαμά του). Ελπίζω να έγινα κατανοητή

 

Σίγουρα σε κάθε περίπτωση παίζει ρόλο το παιδί. Εμένα αν με άφηναν να κοιμηθώ μόνη μου μετά από τέτοια τρομάρα που είχα πάρει, μάλλον θα την έβγαζα άυπνη για πολλές μέρες και σίγουρα θα θύμωνα με τους γονείς μου που δεν μου συμπαραστέκονται.

[mother_tree]

mother-tree H Καππάτου έχει πολλά θετικά, αλλά παράλληλα έχει μια πολύ συγκεκριμένη προσέγγιση στο θέμα της συγκοίμησης (στο οποίο είναι αρνητική). Άλλοι επιστήμονες έχουν διαφορετική προσέγγιση, είναι υπέρ της συγκοίμησης και θεωρούν την Καππάτου αναχρονιστική και ξεπερασμένη. Το καλό αλλά και κακό με την ψυχολογία είναι υπάρχουν πολλές σχολές με αντικρουόμενες απόψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, οι οδηγίες της στο θέμα του ύπνου μπορεί να είναι και εντελώς λάθος.

 

 

Daenerys_T γράφεις [...Το να βάλεις τοίχο από μαξιλάρια είναι σαν να του επιβεβαιώνεις ότι κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα...]. Για το παιδί ο φόβος ότι πχ κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα είναι υπαρκτός και εντελώς αληθινός, όπως και να έχει, είτε το επιβεβαιώσεις, είτε όχι. Δεν επιβεβαιώνεις τον φόβο τον ίδιο (πχ ναι υπάρχουν τέρατα), επιβεβαιώνεις στο παιδί ότι συναισθάνεσαι τον φόβο του. Στο παράδειγμα που έφερα, το παιδί βοηθιέται να αντιμετωπίσει τον φόβο του με δικά του "εργαλεία" (όπως το χτίσιμο τοίχου από μαξιλάρια). Δεν λέω να του το προτείνει ο γονιός. Λέω να ζητήσει από το παιδί να προτείνει τρόπους που θα το κάνουν να νιώσει πιο ήρεμο (εκτός του να κοιμηθεί μαζί του η μαμά του). Ελπίζω να έγινα κατανοητή

 

Σίγουρα σε κάθε περίπτωση παίζει ρόλο το παιδί. Εμένα αν με άφηναν να κοιμηθώ μόνη μου μετά από τέτοια τρομάρα που είχα πάρει, μάλλον θα την έβγαζα άυπνη για πολλές μέρες και σίγουρα θα θύμωνα με τους γονείς μου που δεν μου συμπαραστέκονται.

 

Μην ξεφεύγουμε από το θέμα, εγώ δεν είμαι ειδικός να μπορώ να αξιολογήσω και να κρίνω εάν οι απόψεις μίας αναγνωρισμένης ψυχολόγου είναι σωστές οι λάθος. Μόνο να ακολουθήσω μπορώ την σχολή που εμένα μου κάνει καλύτερα! εάν έχεις στοιχειώδεις γνώσεις από ψυχολογία θα καταλάβεις τι εννοώ!

[tzatzikaki]

Μην ξεφεύγουμε από το θέμα, εγώ δεν είμαι ειδικός να μπορώ να αξιολογήσω και να κρίνω εάν οι απόψεις μίας αναγνωρισμένης ψυχολόγου είναι σωστές οι λάθος. Μόνο να ακολουθήσω μπορώ την σχολή που εμένα μου κάνει καλύτερα! εάν έχεις στοιχειώδεις γνώσεις από ψυχολογία θα καταλάβεις τι εννοώ!

Έτσι είναι, αυτό κάνουμε όλοι...

 

Προσωπικά μικρή είχα πρόβλημα το βράδυ όχι όμως λόγω ονείρων, απλώς είχα αναπτύξει φοβίες επειδή είχα δει με μεγαλύτερα ξαδέρφια ταινίες που δε θα έπρεπε να δει ένα παιδάκι 7 χρονών (ούτε 10 ούτε 12 μη σας πω). Δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, απλώς έμενα κουκουλωμένη κάτω από το πάπλωμα και περίμενα να ξημερώσει. Όταν αποφάσισα επιτέλους να το συζητήσω με τον πατέρα μου, το ίδιο βράδυ κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Μια απλή κουβέντα με το παιδί ίσως βοηθήσει.

[Niki81]

Εγώ πάλι θα πω το αντίθετο. Κοιμήσου μαζί της (στο δωμάτιό της, αν αυτό είναι εφικτό) μέχρι να νιώσει ασφάλεια και ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Αυτή τη στιγμή το παιδί φοβάται κάτι. Όσο υπερβολικό και να σου φαίνεται, για το παιδί είναι ένας πολύ πολύ αληθινός φόβος. Με το να του πεις ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται, το παιδί νιώθει ότι δεν το καταλαβαίνεις και φυσικά εξακολουθεί και φοβάται. Έτσι το βλέπω εγώ.

Προσωπικά ακόμα θυμάμαι εφιάλτες εκείνης της ηλικίας. Ήξερα ότι οι γονείς μου ήταν καταφύγιο και πολύ γρήγορα επέστρεφα στο κρεβάτι μου αφού συναισθηματικά έβρισκα ασφάλεια. Νομίζω ότι αν την αφήσεις μόνη της θα είναι σα να της αρνείσαι τον φόβο της.

 

Βοήθησέ την να σου πει ακριβώς τι είναι αυτό που φοβάται, χωρίς να απορρίπτεις το συναίσθημά της (π.χ. καταλαβαίνω ότι φοβήθηκες πολύ, και εγώ κάποιες φορές βλέπω άσχημα όνειρα) και ζήτα την βοήθειά της για το πως νομίζει ότι θα ένιωθε καλύτερα εκτός του να κοιμάστε μαζί, ώστε να αποσυνδέσει την παρουσία σου από την προστασία από τον εφιάλτη. Πχ φτιάξτε σπρέι που φέρνει ωραία όνειρα, βάλτε μαξιλάρια σαν τοίχος. Ζήτα της να σου ζωγραφίσει αυτό που την φόβισε (αυτό θα την βοηθήσει να το εκλογικεύσει) και συζητήστε το. Αν είδε πχ έναν τρομακτικό σκύλο, φέρε της παραδείγματα με καλούς σκύλους. Όσο τρομακτική μπορεί να γίνει η φαντασία σε αυτή την ηλικία, άλλο τόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο.

 

Είδε μήπως κάτι τελευταία που την φόβισε (πχ τηλεόραση); Μήπως είχατε κάποια απότομη αλλαγή στη ρουτίνα της; Οι εφιάλτες είναι συνήθως αποτέλεσμα άγχους. Σιγουρέψου ότι δεν βλέπει έντονες παραστάσεις στη τηλεόραση και ποτέ πριν τον ύπνο, έχει καλή θερμοκρασία, είναι άνετα και ήρεμα μερικές ώρες πριν κοιμηθεί.

 

 

Διαφωνω με το να κοιμαται η μαμα στο πατωμα προκειμενου να μη φοβαται το παιδι...το οποιο είναι 5 χρονων.Καλα για μια δυο μερες αλλα ως εκει .

 

Συμφωνω στο ότι μιλαμε με το παιδι και προτινουμε τροπους που θα το βοηθησουν να φοβαται.Εμενα ο γιος μου καποια εποχη που φοβοταν ότι υπαρχουν φαντάσματα...φτιαξαμε το φαρμακο που διωχνει μακρυα τα φαντάσματα.Το ριξαμε στην ντουλαπα και φυγαν όλα τα φαντασδματα.Αυτο βεβαια το κανουμε με τετοιο τροπο που το παιδι καταλαβαινει ότι πρόκειται για πλακα,αστειο.Το φαρμακο που ριξαμε στην ντουλαπα ηταν ένα καπακι από εμφιαλομενο νερο.Το βαλαμε σε ένα μπολακι ,το ανακατεψαμε,ειπαμε και τα μαγικα μας αμπρα καταμπρα και ετοιμο.Εννοειται ότι μιλησαμε για τα φαντάσματα,πως υπαρχουν στα παραμυθια μονο και όχι στην πραγματικοτητα.Αλλα καλου κακου για να ειμαστε 100% σιγουροι ριξαμε και το φαρμακο και όλα καλα.

 

Το να μπαινεις καμια φορα στον κοσμο του παιδιου και να το βοηθας να ξεπερναει καποια πραγματα με παιδικους τροπους κανει θαυματα.

[ster]

Κοριτσια τα εχω κανει τα περισσοτερα απο αυτα που λετε. Της μιλησα για τα ονειρα, φωτακι εχω ετσι κ αλλιως στο δωματιο της με επαρκες φως, μεχρι κ το φως του χωλ αναψα, την εβαλα να ζωφραφισει το ονειρο της κ απο κακο το μετατρεψαμε σε καλο, το σκισαμε κ το πεταξαμε στα σκουπιδια. Οποτε αντεχω κοιμαμαι διπλα της στο πατωμα αλλα το προβλημα δεν λυθηκε. Να συνεχισω να κοιμαμαι μαζι της μεχρι να της περασει; το ονειρο που βλεπει ειναι οτι ερχονται οι κακοι και περνουν την μαμα κ τον μπαμπα. Λογους να αισθανεται αγχος δεν βρισκω ουτε εντασεις υπαρχουν στο σπιτι. Προνηπιο παει μηπως μιλωντας με τις φιλες της εκει κατι φοβηθηκε;γιατι τα παιδια εχουν μεγαλη φαντασια. Κ η δασκαλα μου εχει πει τα καλυτερα δεν βλεπει καποιο προβλημα. Το οποιο ειναι υπαρκτο ομως. Την εχω δει να ξυπναει απο εφιαλτη κ να κοιταζει την μπαλκονοπορτα επιμονα κ με τρομο.

[Niki81]

Κοριτσια τα εχω κανει τα περισσοτερα απο αυτα που λετε. Της μιλησα για τα ονειρα, φωτακι εχω ετσι κ αλλιως στο δωματιο της με επαρκες φως, μεχρι κ το φως του χωλ αναψα, την εβαλα να ζωφραφισει το ονειρο της κ απο κακο το μετατρεψαμε σε καλο, το σκισαμε κ το πεταξαμε στα σκουπιδια. Οποτε αντεχω κοιμαμαι διπλα της στο πατωμα αλλα το προβλημα δεν λυθηκε. Να συνεχισω να κοιμαμαι μαζι της μεχρι να της περασει; το ονειρο που βλεπει ειναι οτι ερχονται οι κακοι και περνουν την μαμα κ τον μπαμπα. Λογους να αισθανεται αγχος δεν βρισκω ουτε εντασεις υπαρχουν στο σπιτι. Προνηπιο παει μηπως μιλωντας με τις φιλες της εκει κατι φοβηθηκε;γιατι τα παιδια εχουν μεγαλη φαντασια. Κ η δασκαλα μου εχει πει τα καλυτερα δεν βλεπει καποιο προβλημα. Το οποιο ειναι υπαρκτο ομως. Την εχω δει να ξυπναει απο εφιαλτη κ να κοιταζει την μπαλκονοπορτα επιμονα κ με τρομο.

 

Ο μικρος μου...προνηπιο και αυτος...περασε μια παρομοια φαση φετος.Αρχισε ξαφνικα να βγαζει πολλες φοβιες...δεν πηγαινε πουθενα χωρις εμενα,ξυπναγε τις νυχτες φοβισμένος κλπ.Καποια στιγμη αρχισε να με ρωτάει και κατι περιεργα πραγματα.Στην αρχη δεν εδωσα βαση αλλα κολλησα όταν καποια μερα αρχισε να με ρωτάει ποιος είναι αυτος ο κυριος που ερχεται και παιρνει τα παιδακια και δεν τα αφηνει να γυρισουν στη μαμα τους...γιατι ετσι λεει τους ειπε η κυρια στο σχολειο.Μετα από πολύ κοπο και πολύ ξεψάχνισμα καταλαβα ότι αναφεροταν στο μυθο της Περσεφόνης που την πηρε ο Αδης.Ειχαν διαβασει στο σχολειο το βιβλιο...και καπως αυτος στο μυαλο του το μπερδεψε,το παρερμηνευσε και από εκει τελικα ξεκινησαν ολες οι φοβιες που εβγαζε.Μας πηρε λιγο καιρο αλλα το ξεπερασε.Μηπως κατι εχει φοβισει και τη δικια σου?

[ster]

Ναι αυτο πιστευω κ εγω.κατι την εχει φοβισει αλλα ακομη δεν μπορω να καταλαβω τι. Εσεις πως το ξεπερασατε τελικα;

[Niki81]

Μιλησαμε πολύ...από τη στιγμη που καταλαβα ότι τον φοβιζε γι ακαποιο λογο η μυθολογια γενικοτερα.Δεν εκανα κατι συγκεκριμενο.Του εδωσα χρονο..τον διαβεβαιωνα γι αμερες ότι όλα αυτά είναι παραμυθια και σιγα σιγα το ξεχασε.

[Dragonfly]

 

Daenerys_T γράφεις [...Το να βάλεις τοίχο από μαξιλάρια είναι σαν να του επιβεβαιώνεις ότι κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα...]. Για το παιδί ο φόβος ότι πχ κάτι μπορεί να μπει από την πόρτα είναι υπαρκτός και εντελώς αληθινός, όπως και να έχει, είτε το επιβεβαιώσεις, είτε όχι. Δεν επιβεβαιώνεις τον φόβο τον ίδιο (πχ ναι υπάρχουν τέρατα), επιβεβαιώνεις στο παιδί ότι συναισθάνεσαι τον φόβο του. Στο παράδειγμα που έφερα, το παιδί βοηθιέται να αντιμετωπίσει τον φόβο του με δικά του "εργαλεία" (όπως το χτίσιμο τοίχου από μαξιλάρια). Δεν λέω να του το προτείνει ο γονιός. Λέω να ζητήσει από το παιδί να προτείνει τρόπους που θα το κάνουν να νιώσει πιο ήρεμο (εκτός του να κοιμηθεί μαζί του η μαμά του). Ελπίζω να έγινα κατανοητή

 

Κατανοητή έγινες. Απλώς δεν συμφωνώ. Ή μάλλον συμφωνώ στο να του δώσουμε εργαλεία να αντιμετωπίσει το φόβο του, αλλά όχι σαν να είναι αυτό που φοβάται κάτι υπαρκτό. Το να χτίσει τοίχο, είναι σαν να περιμένει να του επιτεθεί το τέρας. Το να κρατάει αγκαλιά ένα κουκλάκι όμως, το βοηθάει να διώξει την κακή σκέψη. Γιατί πρέπει να καταλάβει ότι είναι σκέψη και όχι πραγματικότητα. Προφανώς δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά πρεπει κατά τη γνώμη μου να δουλεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

 

 

Κοριτσια τα εχω κανει τα περισσοτερα απο αυτα που λετε. Της μιλησα για τα ονειρα, φωτακι εχω ετσι κ αλλιως στο δωματιο της με επαρκες φως, μεχρι κ το φως του χωλ αναψα, την εβαλα να ζωφραφισει το ονειρο της κ απο κακο το μετατρεψαμε σε καλο, το σκισαμε κ το πεταξαμε στα σκουπιδια. Οποτε αντεχω κοιμαμαι διπλα της στο πατωμα αλλα το προβλημα δεν λυθηκε. Να συνεχισω να κοιμαμαι μαζι της μεχρι να της περασει; το ονειρο που βλεπει ειναι οτι ερχονται οι κακοι και περνουν την μαμα κ τον μπαμπα. Λογους να αισθανεται αγχος δεν βρισκω ουτε εντασεις υπαρχουν στο σπιτι. Προνηπιο παει μηπως μιλωντας με τις φιλες της εκει κατι φοβηθηκε;γιατι τα παιδια εχουν μεγαλη φαντασια. Κ η δασκαλα μου εχει πει τα καλυτερα δεν βλεπει καποιο προβλημα. Το οποιο ειναι υπαρκτο ομως. Την εχω δει να ξυπναει απο εφιαλτη κ να κοιταζει την μπαλκονοπορτα επιμονα κ με τρομο.

 

Νομίζω ότι στην ηλικία αυτή, οι φόβοι των τεράτων και αργότερα οι φόβοι απώλειας των μελών της οικογένειάς είναι φυσιολογικοί.

Γνώμη μου είναι να το βοηθήσουμε να τους αντιμετωπίσει. Όχι όμως με τη μαμά στο κρεββάτι. Εξήγησε ότι δεν πρόκειται να μπουν κακοί στο σπίτι γιατί πχ κλειδώνετε ή ότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν θα την αφήσουν ποτέ.

Συζήτηση χρειάζεται για να καθησυχάσει τους φόβους της.