Τα 1000 πρόσωπα του ίδιου σχολείου... Ένα καλειδοσκόπιο!

[alcyon]

Σχολική ζωή.

Μία από τις μεγαλύτερες έγνοιες ενός νέου γονέα. Πριν ακόμα το παιδί πάει στον παιδικό, ο γονιός συνήθως αρχίζει να ανοίγει τα αυτιά του σε συζητήσεις που περιέχουν τη σχολική ζωή. Όταν φτάσει η ώρα του νηπιαγωγείου, είναι πλέον ενεργοποιημένος πλήρως. Μετά την ... "επιβίωση" από το νηπιαγωγείο, αρχίζει ένα νέο άγχος. Αυτό της πρώτης δημοτικού. Παρ' όλο που οι ανησυχίες ποικίλουν και οι εκφράσεις της έγνοιας του κάθε γονιού καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα, από τον πιο χαλαρό ως τον πιο αγχώδη, δεν παύουν να υπάρχουν κάποια βασικά ερωτήματα που βασανίζουν το νου.

 

Πώς είναι ο χώρος;

Είναι οι παιδαγωγοί / νηπιαγωγοί / δάσκαλοι / εκπαιδευτικοί άξιοι να διαχειριστούν τις περιστάσεις που προκύπτουν;

Πώς θα είναι η ζωή με τα άλλα παιδιά;

Θα τα καταφέρει ο γιος/κόρη να προσαρμοστεί;

...(και μύρια άλλα ερωτήματα)...

 

 

Κοιτάζοντάς τα αυτά από το επόμενο βήμα, συνειδητοποιώ με έκπληξη πως ... η εικόνα που παραλαμβάνει ο κάθε γονιός είναι εντελώς διαφορετική μέσα στο ίδιο σχολείο ακόμα κι αν πρόκειται για το ίδιο τμήμα!!

 

Φυσικά αυτό δε θα έπρεπε να μας παραξενεύει γιατί ως διαφορετικοί άνθρωποι δίνουμε σημασία σε διαφορετικά γεγονότα. Όμως θα περίμενε κανείς μια κοινή συνισταμένη. Κι όμως! Δεν υπάρχει!

 

Η εικόνα μιας τάξης, έτσι όπως φτάνει στα μάτια του γονιού, είναι καθαρά φιλτραρισμένη μέσα από το πρίσμα του παιδιού. Ο γονιός νομίζοντας πως ξέρει το παιδί του πιστεύει και ενισχύει στο μυαλό του τη μοναδική πηγή πληροφόρισής του: το παιδί. Παραβλέπεται συχνά -και καθόλου συνειδητά- πως το παιδί έρχεται σε επαφή με τόσο κόσμο, ενώ παράλληλα μεγαλώνει και αποφασίζει μόνο του για όλο και περισσότερα πράγματα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι:

 

-να φιλτράρει αυτά που θα πει. Δεν τα λέει όλα είτε συνειδητά θέλοντας κάτι να αποκρύψει, είτε ασυνείδητα, απλά γιατί αναφέρει τα πράγματα που του κάνουν εντύπωση.

 

-να δίνει μη ρεαλιστικές προεκτάσεις. Συχνά για να περιγράψει ένα γεγονός ερμηνεύει τα γεγονότα-όπως εκείνο καταλαβαίνει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η ερμηνεία.

 

-να ψεύδεται λόγω φόβου συνεπειών. Δε θέλει να χαλάσει την εικόνα του σε φίλους, δασκάλους, γονείς ή... δε θέλει να χαλάσει την "ησυχία" του.

 

Έτσι μια τάξη με κάποιο δάσκαλο μπορεί να έχει πολλές εικόνες:

Α. Δάσκαλος εμπνευσμένος, με συνέπεια και υπευθυνότητα. Προσπαθεί να μην αφήνει "πίσω" παιδιά. Να ενισχύει και να ενθαρρύνει όλους, από τον μαθητή που δυσκολεύεται περισσότερο έως αυτόν που τα καταφέρνει άριστα.

Β. Δάσκαλος που πότε-πότε δεν είναι εντάξει. Κάποιες φορές βάζει δυνατά τις φωνές και γίνεται αυταρχικός. Δεν είναι και κανένας φοβερός. Μέτριος στο αντικείμενο και αφήνει πράγματα που πρέπει να καλύψει ο γονιός.

Γ. Δάσκαλος που είναι εξοργιστικός! Χτυπά τα παιδιά, παραβιάζει την προσωπικότητά τους, φέρεται απόλυτα και υποτιμητικά. Φωνάζει, στιγματίζει και δεν κάνει μάθημα.

 

Τρεις εικόνες και πληθώρα άλλες αποχρώσεις αυτών των τριών. Αφορούν όλες, τον ίδιο δάσκαλο, τα ίδια παιδιά, το ίδιο σχολείο. Ποια είναι η πραγματική; Ο κάθε γονιός πιστεύει πως είναι αληθινή η εικόνα που φέρνει το παιδί του από το σχολείο.

 

Πού θέλω να καταλήξω...

Ας μην παθιαζόμαστε ως γονείς. Ας κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως τα μάτια του παιδιού μας, όσο καλή κι αν είναι η πρόθεσή του, εξακολουθούν να είναι ανώριμα στην περιγραφή και αναγνώριση περιστάσεων. Δε μπορεί να είναι λοιπόν αντικειμενικοί κριτές. Αυτή την υποκειμενικότητα του μοναδικού μεταφορέα των πληροφοριών φαίνεται συχνά να την παραβλέπουμε και να την ξεχνάμε.

 

Οπότε, ψυχραιμία, διερεύνηση, εμπιστοσύνη σε παιδιά αλλά και σε δασκάλους...

 

Σχολείο, μέσα από τα μάτια των παιδιών μας: Ένα καλειδοσκόπιο.

 

 

Σχολιάστε ελεύθερα. Εξέφρασα μια άποψη. Τίποτα το απόλυτο, τίποτα το μόνιμο. Πώς βλέπετε εσείς τη σχολική εμπειρία μέσα από τα μάτια των παιδιών σας και από αυτά που ακούτε από τους γονείς των άλλων παιδιών;

[AthinaP]

 

ALCYON!

 

Και καλό ΣΚ!

 

 

 

Κοίτα να δεις, εδώ δεν θυμάμαι τις μαμάδες μας να ψειρίζουν τόσο αυτά που γίνονται στο σχολείο, ίσως μία μαμά να ήταν έτσι όσο θυμάμαι. Είχαν πιο πολλή εμπιστοσύνη τότε στα παιδιά τους, ότι αν διάβαζαν, θα πήγαιναν μπροστά. Τελικά όμως είδαμε όλοι ότι δεν συμβαίνει πάντα έτσι και καταλήγουμε να μικρομανατζάρουμε πράγματα. Το κάνουν όλες οι μαμάδες που ξέρω, σε κάποιο βαθμό! Κοιτάνε να πάρουν πληροφορίες για την τάξη, για το σχολείο. Ίσως όμως και να έχουμε πιο πολλές τάξεις πλέον με προβλήματα και θεματάκια, γιατί έτσι είναι πια. Ίσως ταυτόχρονα έτσι όπως έχουμε κάνει την Αθήνα που ούτε να πας μια βόλτα δεν μπορείς δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε τα απογεύματα από το να ψειρίζουμε τι γίνεται.

 

Δεν θέλω να υποβαθμίσω τι λες, ίσα ίσα, που το έχω ασκήσει το σπορ έντονα και εγώ!

 

Θα σταθώ για τώρα στο παρακάτω:

 

 

 

-να ψεύδεται λόγω φόβου συνεπειών. Δε θέλει να χαλάσει την εικόνα του σε φίλους, δασκάλους, γονείς ή... δε θέλει να χαλάσει την "ησυχία" του.

 

 

Γιατί κάνει εντύπωση αυτό; Δεν κάναμε τα ίδια στη θέση τους εμείς ως παιδιά; Θυμάμαι πως όχι! Τα δικά μου έμαθαν από το προνήπιο το να μη λένε την αλήθεια, το εφάρμοζαν οι δασκάλες για να χειρίζονται τα παιδιά, τάχαμου ως αθώο και θεμιτό μέτρο να περνάνε αυτό που πρέπει να γίνει χωρίς αντιδράσεις. Δηλαδή επανειλημμένα είδα μπροστά μου δασκάλες να πουλάνε φύκια στα παιδιά δήθεν για να κάνουν υπομονή / να μη στενοχωρηθούν / να μην τους λείπει η μάνα τους στην προσαρμογή / whatever! Δηλαδή το ένα περισσότερο παιδί που το είχε η κούτρα του αντέγραψε αυτή την πρακτική που δεν την είδε σπίτι του! Σου λέει γιατί όχι; Αφού πιάνει, κάποιες φορές! Το λαμόγιο!

 

 

Και το είδα και αργότερα, στην εκπαίδευση, πάλι με τους ενήλικες να δίνουν το καλό παράδειγμα, του σου λέω ό,τι θέλεις να ακούσεις! Ο κόσμος έτσι και αλλιώς μεταλλάσσεται σε ένα πεδίο μούφας και μαϊμουδιάς, οποτε τα παιδιά αποκτάνε εφόδια! Που λέει ο λόγος! Και τη μάνα τους θα πουλάνε!

[ravT]

Σαφέστατα ο γονιός δεν είναι μέσα στην τάξη. Αν όμως δίνει προσοχή στο παιδί του και τα λεγόμενα αυτού, αν δεν λησμονεί να κάνει καθημερινά ερωτήσεις που τεχνιέντως δημιουργούν στο παιδί την ασφάλεια να απαντήσουν, αν ελέγχει το τι μαθαίνουν θα δει και το "αν" μαθαίνουν. Θα μιλήσει με τον εκπαιδευτικό στις συναντήσεις κάθε μήνα. Θα επικοινωνήσει με τους άλλους γονείς. Θα γνωρίσει τους άλλους γονείς. Έτσι, θα έχει ακούσει τα "φιλτραρισμένα" πολλών παιδιών αλλά θα έχει κατανοήσει και συμπεριφορές παιδιών σύμφωνα με τα αναφερόμενα απ το παιδί του. Με όλα τα παραπάνω, θα αποκτήσει μια ικανοποιητική εικόνα για το τι συμβαίνει στην τάξη και γενικότερα στο σχολείο.

 

Για μένα λοιπόν, είναι σημαντικό να μπορώ να είμαι χρήστης αυτού του καλειδοσκοπίου. Ευχής έργον αν ο εκπαιδευτικός αφήνει την πόρτα ανοιχτή. Μέχρι στιγμής, ήμασταν τυχεροί. Από του χρόνου βλέπουμε.

 

Δεν με θεωρώ υπερβολική μητέρα. Με θεωρώ γονιό που ενδιαφέρεται. Στο σχολείο μου φέτος, αποπέμφθηκε δάσκαλος έπειτα από επιμονή των γονιών. Χωρίς να έχω όλη την εικόνα, ΜΟΝΟ απ το παρουσιαστικό φαινόταν τουλάχιστον ανίκανος για εκπαιδευτικός. Οι γονείς των μαθητών του, είδαν όλη την εικόνα. Επειδή ενδιαφέρθηκαν. Επειδή ασχολήθηκαν. Αποπομπή δασκάλου σε δημόσιο σχολείο δεν γίνεται επειδή το ζητάνε 5 γονείς. Αλλά επειδή διεξάγεται έρευνα έπειτα από καταγγελία του γονιού. Αν ήταν όλοι οι γονείς αδιάφοροι, οι χαμένοι θα ήταν τα παιδιά. Κανείς άλλος.

[AthinaP]

Πωπω σοβαρά τώρα, έφυγε έτσι εκπαιδευτικός; Και τον φόρτωσαν αλλού δηλαδή;

 

Εντάξει, το καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι έτσι μια κατάσταση που αναγκάζεσαι να γίνεις σέρλοκ χολμς. Μας έτυχε ήδη.

 

Η εμπειρία είναι ότι αν αναλάβει κάποιος πολύ ικανός στη διεύθυνση που ξέρει να ιεραρχεί πράγματα, να αντιμετωπίζει τα μικρά πριν γίνουν σοβαρά και να προτεραιοποιεί τα μεγάλα, οι μικροί και οι μεγάλοι μπορούν να ασχολούνται με τα βασικά που χρειάζεται να κάνουν και να μην ασχολούνται τόσο με διασταύρωση πληροφοριών.

 

Είναι ανθρώπινο και το κάνουμε ακόμα σε κάποιο βαθμό, όσο και αν η ηλικία των παιδιών μας βγάζει σιγά σιγά στην απέξω. Θέλω να πω όμως ότι τελικά είναι η δουλειά κάποιων να αντιμετωπίζουν σε πρώτο επίπεδο αρνητικές καταστάσεις και ευτυχώς κάποιοι την κάνουν πάρα πολύ αποτελεσματικά και σε άριστο κλίμα.

 

Αν δεν έχεις κάποιον με ταλέντο και ωριμότητα στο χειρισμό ανθρώπων στη διεύθυνση, τότε μάλλον οι γονείς χρειάζεται να κάνουν περισσότερα ή κάποιες φορές οι καταστάσεις ξεπερνάνε τους ανθρώπους. Δεν έχουν όλοι το ίδιο ταλέντο, ανθρώπινο είναι και αυτό.

[ravT]

Νομίζω πως δεν θα εργαστεί, φέτος τουλάχιστον.

Χωρίς να γνωρίζω, απ τη στιγμή που η διευθύντρια τον είχε "βοηθητικό" επί χρόνια, υποθέτω αναγκάστηκε κατά κάποιον τρόπο που μπορώ μόνο να εικάσω, να του δώσει τάξη.

[alcyon]

Για να φύγει δάσκαλος από τάξη σημαίνει πως τον βρήκαν και τυπικά ανεπαρκή. Λόγω κρίσης έχουν επιστρατεύσει όλους αυτούς τους "ανενεργούς" και τους έχουν ρίξει στις τάξεις. Φυσικά η ποιότητα δεν υφίσταται σε αυτές τις περιστάσεις. Αυτές όμως είναι μεμονωμένες (ακόμα).

 

 

ravT καλά τα λες. Το θετικό είναι να χρησιμοποιούμε αυτό το καλειδοσκόπιο, με την επίγνωση πως ποτέ δε θα μάθουμε την "απόλυτα" αληθινή εικόνα. Παρ' όλ' αυτά μπορούμε να έχουμε την αίσθηση πως σε γενικές γραμμές κινούμαστε με μια καλή εκτίμηση της σχολικής ζωής.

[alcyon]

Να το πάρω όμως και από την άλλη. Ποιος γονιός είναι έτοιμος να παραδεχτεί πως δε μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το καλειδοσκόπιο;

 

Ένα παιδί που χαζεύει μέσα στην τάξη και κάνει φασαρία, χάνει από το γνωστικό αντικείμενο. Άρα στο σπίτι, θα εμφανίζονται κενά. Ο γονιός λοιπόν καθαρά θα βλέπει ανεπάρκειες. Αν μάλιστα ρωτήσει και τη μαμά του φίλου του (γιατί εκεί θα πάρει τηλέφωνο το πιο πιθανό), θα ανακαλύψει ... τα ίδια κενά. (Αφού, μαζί μιλούσαν στην τάξη!)

 

Αν το παιδί το μάλωσε ο δάσκαλος για να το επαναφέρει στην τάξη, πιθανά αυτό να θύμωσε και να τα είπε φουσκωμένα στη μάνα του. Έτσι το ένα έρχεται και κολλάει με το άλλο. Ακόμα και αυτός ο γονιός θεωρεί πως το έψαξε και πως έχει καλή εικόνα.

 

 

Παλαιότερα στα πάρτυ των παιδιών συζητούσα και συμμετείχα ζωηρά στα θέματα. Με τον καιρό, άρχισα να ακούω περισσότερα και να μιλάω λιγότερο. Ο λόγος; Αυτός ακριβώς! Μαθαίνεις τα καλειδοσκόπια των άλλων! Και είναι τόσο μα ΤΟΣΟ διαφορετικά! Και είναι τόσο, μα ΤΟΣΟ σίγουροι όλοι πως ξέρουν και έχουν ψάξει αυτό που λένε.

[Maya]

Να το πάρω όμως και από την άλλη. Ποιος γονιός είναι έτοιμος να παραδεχτεί πως δε μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το καλειδοσκόπιο;

 

Ένα παιδί που χαζεύει μέσα στην τάξη και κάνει φασαρία, χάνει από το γνωστικό αντικείμενο. Άρα στο σπίτι, θα εμφανίζονται κενά. Ο γονιός λοιπόν καθαρά θα βλέπει ανεπάρκειες. Αν μάλιστα ρωτήσει και τη μαμά του φίλου του (γιατί εκεί θα πάρει τηλέφωνο το πιο πιθανό), θα ανακαλύψει ... τα ίδια κενά. (Αφού, μαζί μιλούσαν στην τάξη!)

 

Αν το παιδί το μάλωσε ο δάσκαλος για να το επαναφέρει στην τάξη, πιθανά αυτό να θύμωσε και να τα είπε φουσκωμένα στη μάνα του. Έτσι το ένα έρχεται και κολλάει με το άλλο. Ακόμα και αυτός ο γονιός θεωρεί πως το έψαξε και πως έχει καλή εικόνα

 

Αν ξέρεις το παιδί και ξέρεις και τη δασκάλα, σίγουρα μπορείς να ερμηνεύσεις τις αντιδράσεις του παιδιού και να τις εκτιμήσεις. Όπως το παιδί είναι ο καθρέφτης της οικογένειας, έτσι είναι και ο καθρέφτης της τάξης. Αλήθεια, ποτέ μου δεν ένοιωσα ανασφάλεια για το τι συμβαίνει στην τάξη. Όχι επειδή μου μιλάνε τα παιδιά μου περισσότερο και σίγουρα όχι επειδή τα ταράζω στις ερωτήσεις, αλλά επειδή θα πέσω από τα σύννεφα όταν μου πουν ότι ο μεγάλος μου γιος αυθαδίασε σε δάσκαλο -και θα το ψάξω πολύ-, ενώ αν μου πουν ότι το έκανε ο μικρός, θα πω ταπεινά συγνώμη. Ξέρω το μέτρο τους και ξέρω πότε το υπερβαίνουν και τι τους προκαλεί να το υπερβούν.

 

Επίσης σίγουρα ξέρω και με ποιον συμμαθητή τους θα κάνουν τη βλακεία, γιατί γνωρίζω τους φίλους τους και τους έχω δει εκτός σχολείου πώς αντιδρούν.

 

Κάθε απόγευμα που διαβάζουν, από τις απορίες που θα έχουν, καταλαβαίνω ποιος πρόσεξε και τι. Μη σου πω ότι καταλαβαίνω και σε ποιο μάθημα δεν είχε κεφι η δασκάλα και τους το ... κουντρουβάλιασε (επειδή ξέρω τη δασκάλα).

 

Ξέρω ποια μαμά θα μου πει τα πράγματα κοντά στην πραγματικότητα και ποια θα υποστηριξει το παιδί της και θα τα ρίξει όλα στη δασκάλα. Ξέρω ποιο παιδάκι θα πει ψέματα στη μαμά του για να μην το μαλώσει.

 

Λίγα πράγματα θα με κάνουν να πέσω από τα σύννεφα.

 

Συμφωνώ για το καλειδοσκόπιο, απλά θεωρώ ότι τα παιδιά δεν είναι η μόνη πηγή πληροφοριών, αν ο γονιός είναι κοντά στο σχολείο και έχει καλή συνεργασία με το δάσκαλο του παιδιού και τους άλλους γονείς.

 

 

 

 

 

Παλαιότερα στα πάρτυ των παιδιών συζητούσα και συμμετείχα ζωηρά στα θέματα. Με τον καιρό, άρχισα να ακούω περισσότερα και να μιλάω λιγότερο. Ο λόγος; Αυτός ακριβώς! Μαθαίνεις τα καλειδοσκόπια των άλλων! Και είναι τόσο μα ΤΟΣΟ διαφορετικά! Και είναι τόσο, μα ΤΟΣΟ σίγουροι όλοι πως ξέρουν και έχουν ψάξει αυτό που λένε.

 

 

Να σου πω και κάτι alcyon? Εμένα δεν με νοιάζει τόσο πολύ τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά πώς το βιώνει το παιδί μου. Αν η δασκάλα το απογοητεύσει, και το παιδί αισθάνεται ότι το αδικεί ή το πιέζει, ακόμα και αν έχει τις καλύτερες των προθέσεων, είναι λάθος η δασκάλα, κι εγώ νομίζω ότι πρέπει να της μεταφέρω τα συναισθήματα του παιδιού, χωρίς καμία ερμηνεία ή δικαιολογία, και να δω πώς θα αντιδράσει σε αυτό.

Μπορεί και έχω λάθος, αλλά δεν χρειάζονται και όλα ερμηνεία. Τις περισσότερες φορές χρειάζεται απλά μία αγκαλιά και ας μην ξέρουμε όλα τα γεγονότα. Το σχολείο είναι η ζωή του παιδιού μας.

[alcyon]

Συμφωνώ μαζί σας κορίτσια. Υπό νορμάλ συνθήκες έχουμε την αίσθηση πως ξέρουμε πώς είναι και τι νιώθει το παιδί μας. Αλλά αυτό το αισθάνονται ακόμα και οι γονείς για τους οποίους θα μιλήσω παρακάτω:

 

Στα σχολικά χρόνια των παιδιών, σε διάφορες τάξεις, έχω δει να οργανώνονται από μαμάδες ολόκληρες εκστρατείες ενάντια σε δασκάλους, οι οποίες όμως ήταν βασισμένες πάνω σε (ημί-)ψεύδη. Και όσο ήταν ακόμα σε αναβρασμό, κανείς δεν μπορούσε να τις κάνει να ακούσουν πραγματικά. Τα παιδιά μόλις είδαν πως μπορούσαν να χειριστούν τους γονείς τους με αυτόν τον τρόπο με την πρώτη ευκαιρία μετέστρεφαν κάποια γεγονότα έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι σκοποί τους. (Να δικαιολογούν τα "λίγα μαθήματα" ή μια μέτρια επίδοση ή κάποια αταξία τους).

 

Οι μαμάδες από τη μεριά τους μάζευαν αυτά τα "γεγονότα", ήταν θυμωμένες με αυτές τις εξοργιστικές αντιδράσεις των δασκάλων και αναρωτιούνταν αν έπρεπε να αντιδράσουν δραστικά ή ήπια. Στις συζητήσεις γονιών-δασκάλων υπήρχε προκατάληψη. Και τα παιδιά απλά κοίταζαν το τι γινόταν. Λίγο παραέξω από αυτές τις παρέες γονιών-παιδιών, αν ρώταγες, θα έβλεπες τι πραγματικά ισχύει... Αλλά το "σχολικό δίκτυο" των γονιών δε μπορεί εκ των πραγμάτων να περιλαμβάνει όλη τη γκάμα των προσώπων που το απαρτίζουν. Κι έτσι όλοι νόμιζαν πως ξέρουν την αλήθεια. Ακόμα και η πτώση επίδοσης των παιδιών χρεώθηκε στους "ανεπαρκείς δασκάλους". Ενώ παράλληλα από κανενός το μυαλό δεν περνούσε πως το παιδί τους, απέκρυπτε τα σχολικά μαθήματα και εργασίες. Και φυσικά πίστευαν πως το παιδί (τους) δε μπορεί να λέει ψέματα, αλλά είναι πιθανότερο ο δάσκαλος να λέει ψέματα για να δικαιολογηθεί.

 

Μεμονωμένο;

Όχι.

 

Αν κάτσει κάποιος κοντά σε παρέα μαμάδων θα συναντήσει και τέτοιες συζητήσεις.

 

Οπότε σίγουρα θα ήταν καλό, όσο ψαγμένο κι αν νιώθουμε τον εαυτό μας, να κρατάμε πάντα την ψυχραιμία μας και τις αντιδράσεις μας σε ήπιο τόνο. Σε πρώτη φάση να θέλουμε να συνεργαστούμε με τους δασκάλους. Κι αν δεν πιάσει, τότε βλέπουμε παρακάτω......

 

Τέτοιες ιστορίες με προβλημάτισαν αρκετά και για τις τρεις πλευρές.

- των γονιών (ακούνε, δεν ακούνε; Πώς ερμηνεύουν όσα μαθαίνουν, πώς τα διασταυρώνουν, πώς αντιδρούν, τι λένε στα παιδιά, αν αναλαμβάνουν δράση κτλ)

 

- των παιδιών (γιατί το κάνουν, πόσο εύκολα προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους για να επαληθεύσουν την "εικόνα" τους ή αυτή που φτιάχνουν για τους άλλους. Κίνητρα, αντιδράσεις, σκοπούς, αφέλεια κτλ)

 

-των δασκάλων (πώς εισπράττουν τις αντιδράσεις, τι λένε και τι όχι, πόσο καλύπτουν τα παιδιά στα μάτια των γονιών και πόσο τα εκθέτουν, αν προσπαθούν να ανοιχτούν ή όχι στους γονείς, αν προσπαθούν να καλύψουν τον εαυτό τους ή όχι, κτλ).

 

 

 

Η εικόνα που έχετε για την τάξη (δάσκαλο-παιδιά) συμφωνεί με των άλλων γονιών; Πόση απόκλιση ή συμφωνία έχετε από τους άλλους;

[ΑΝΝΑ24]

Καλειδοσκόπιο είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Σκεφτόμουν την τελευταία φράση σου:

 

"Η εικόνα που έχετε για την τάξη (δάσκαλο-παιδιά) συμφωνεί με των άλλων γονιών; Πόση απόκλιση ή συμφωνία έχετε από τους άλλους;"

 

Είμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, αναλύουμε τόσο διαφορετικά τα πράγματα, έχουμε διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας, άλλα ζητούμενα, άλλες ανοχές, διαφορετικές κόκκινες γραμμές κ.ο.κ.

Οπότε, θα απαντούσα ένα μεγαλειώδες "Όχι", χωρίς καμμία αξίωση/ελπίδα/πρόθεση να το γυρίσω κάποτε σε "ναι".

Προτιμώ να βρω άκρη από το τρίγωνο "εαυτός μου-παιδί-δάσκαλος", παρά να βάλω μέσα το πρίσμα ανθρώπων με τους οποίους ξέρω ότι δε συμφωνώ σε χίλια θέματα, πως να συμφωνήσω στα θέματα του σχολείου που μας φορτίζουν όλους.

 

Συμφωνώ απόλυτα με την ανάγκη για ήπιες αντιδράσεις. Όποια κι αν είναι η εντύπωση που έχουμε σχηματίσει, είναι πιο χρήσιμο να μιλάμε λίγο και να ακούμε πολύ. Και να μην ξεχνάμε ότι με τους δασκάλους είμαστε από την ίδια πλευρά, δεν είναι οχτροί μας!

[AthinaP]

Η εικόνα που έχετε για την τάξη (δάσκαλο-παιδιά) συμφωνεί με των άλλων γονιών; Πόση απόκλιση ή συμφωνία έχετε από τους άλλους;

 

Α, αυτό απαντιέται εύκολα. Δεν έχω την καλύτερη άποψη για την αξιοπιστία των δικών μου παιδιών γιατί δεν το έχουν, να περιγράφουν κάτι με λεπτομέρειες, οτιδήποτε, οσες ερωτήσεις και να τους κάνει κάποιος. Δεν συγκρατούν λεπτομέρειες που ενδιαφέρουν εμάς τους μεγάλους. Κάποια συνομήλικα παιδιά από πολύ μικρά έχουν καλλιεργήσει τέτοιες ικανότητες και είναι πιο αξιόπιστοι παρατηρητές. Οπότε αν ήθελα αξιοπιστες πληροφορίες πήγαινα στα ήσυχα παιδάκια, όχι σε αυτά που είχαν τάση για ζουζουνιές. Βέβαια στην πορεία των ετών ακόμα και εκείνα τα παιδάκια ενοχλήθηκαν που συζητιέται οτιδήποτε για το σχολείο και σταμάτησαν να δίνουν πληροφορίες.

 

Το ζητούμενο όμως ποιο είναι; Αν δεις κενά να τα καλύψεις; Ποιες είναι οι δυνατότητες δράσης του γονιού;

 

Για να το πω αλλιώς έχω καταλάβει ότι στα σχολεία που παίζουν λόμπι μαμάδων, ίσως υπάρχει κάποια δυνατότητα να επηρεαστεί ο τρόπος που διαλέγονται τα τμήματα, δάσκαλοι που έχουν τη φήμη του χαλαρού και του απρόθυμου να πάνε σε τμήμα που δεν έχει απαιτητικές μαμάδες και όλοι έτσι είναι λίγο πιο ήσυχοι όσον αφορά γκρινιες και χάσιμο ενέργειας. Μπορεί και να είναι μια εντύπωση όμως.

 

Το θέμα μάλλον είναι να μη βγει σε ένα τμήμα η φήμη του καμένου, με τα ζωηρά που έρχονται στο σχολείο για να μην είναι στους δρόμους, γιατί τότε δεν το αναλαμβάνουν εύκολα δάσκαλοι που έχουν πολλή όρεξη. Για να μη φτάσει εκεί το πράγμα, η εμπειρία μας είναι ότι χρειάζονται όλα τα μέσα και να μη χάνεται χρόνος σε κουβέντες και σουπα μουπες που είναι αναποτελεσματικά, αλλά να μιλήσουν έξω από τα δόντια οι γονείς στους αφασία γονείς, με ωραίο τρόπο πάντα... :neutral: , όταν αποδειχτεί φυσικά ότι τα υπόλοιπα μέτρα έχουν αποτύχει. Και όσο τα παιδιά είναι μικρά, δηλαδή στην πρώτη άντε δευτέρα το πολύ.

[Dragonfly]

Εγώ οποιαδήποτε πληροφορία, λαμβάνω είτε από τα παιδιά, είτε από άλλους γονείς, είτε από τον ίδιο τον δάσκαλο, την φιλτράρω. Την φιλτράρω υπό το πρίσμα της λογικής, τη διασταυρώνω όσο μπορώ, έχω υπόψη μου το γεγονός ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται ένα γεγονός με διαφορετικό τρόπο και ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Αυτό που έχω αντιληφθεί είναι ότι συνήθως η παραποιημένη πληροφορία έρχεται πιο πολύ από τους ίδιους τους γονείς και όχι τόσο από τα παιδιά. Αυτό με το λόμπι μαμάδων που γράφει η AthinaP το έχω δει σε πολύ έντονο βαθμό. Αυτές οι μαμάδες είναι που επηρεάζουν τα παιδιά τους για το πως θα φερθούν στην τάξη, για το ποια εντύπωση θα σχηματίσουν για τη δασκάλα τους. Συνήθως δεν είναι ότι τους μετέφερε κάποιο περιστατικό το παιδί το οποίο παρεξήγησαν. Συνήθως οι ίδιες κάνουν "έρευνα" για τη δασκάλα και σε συνδυασμό με τις προσωπικές τους απόψεις, βγάζουν ένα πόρισμα. Και κατευθύνουν και τα παιδιά τους ανάλογα.

[Dragonfly]

Προτιμώ να βρω άκρη από το τρίγωνο "εαυτός μου-παιδί-δάσκαλος", παρά να βάλω μέσα το πρίσμα ανθρώπων με τους οποίους ξέρω ότι δε συμφωνώ σε χίλια θέματα, πως να συμφωνήσω στα θέματα του σχολείου που μας φορτίζουν όλους.

 

Συμφωνώ και κάνω ακριβώς το ίδιο. Δεν συμμετέχω σε κανένα "λόμπι" μαμάδων, εννοείται ότι δεν συμμετέχω σε ομαδικές κινήσεις στις οποίες συνήθως προβαίνουν αυτά τα "λόμπι", σχηματίζω τη δική μου άποψη και προβαίνω σε δικές μου κινήσεις εάν και όποτε χρειαστεί.

[Jarett]

Η εικόνα που έχετε για την τάξη (δάσκαλο-παιδιά) συμφωνεί με των άλλων γονιών; Πόση απόκλιση ή συμφωνία έχετε από τους άλλους;

Απο τότε που πηγε το παιδί μου Δ δημοτικου και μετά έκοψα με το μαχαίρι να ασχολουμαι με του άλλους γονείς. Συγκεκριμένα δνε θα ήταν υπερβολή να πω το "στρίβω γωνία".

Ιδίως μετά την ενασχόληση μου με το Συλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που εκεί αντιμετώπισα την ΠΛΗΡΗ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ παράνοια που επικρατεί απο γονείς που είναι έτοιμοι να ξεφτιλίσουν τον εκάστοτε δάσκαλο ........(στα λόγια πάντα)..........αλλά να μπουν σε κα'να υπουργείο και να ξεφτιλίσουν τον αρμόδιο υπουργό γιατί το σχολειό δεν έχει πετρέλαιο η δασκάλους.......εκεί οοοοχχιιι.

 

 

Συμφωνώ και κάνω ακριβώς το ίδιο. Δεν συμμετέχω σε κανένα "λόμπι" μαμάδων, εννοείται ότι δεν συμμετέχω σε ομαδικές κινήσεις στις οποίες συνήθως προβαίνουν αυτά τα "λόμπι", σχηματίζω τη δική μου άποψη και προβαίνω σε δικές μου κινήσεις εάν και όποτε χρειαστεί.

 

Σε ακολουθώ με ευλαβική προσήλωση αγαπητή μου.

Δεν ξέρεις ποσο έχω ησυχάσει με αυτή την τακτική.

[sofi@p]

προσωπικά, βγάζω συμπεράσματα για το σχολείο από τα εξής:

-από την εικόνα του παιδιού μου, ως μαθητή

-από όσα μου αναφέρει το ίδιο το παιδί για το σχολείο

-από την εικόνα που έχω για τις δασκάλες του από τις συχνές μας συναντήσεις

-από γνώμες γονιών, τους οποίους εμπιστεύομαι, επειδή τους γνωρίζω, λόγω παρέας

[mama_3]

Απο τότε που πηγε το παιδί μου Δ δημοτικου και μετά έκοψα με το μαχαίρι να ασχολουμαι με του άλλους γονείς. Συγκεκριμένα δνε θα ήταν υπερβολή να πω το "στρίβω γωνία".

Ιδίως μετά την ενασχόληση μου με το Συλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που εκεί αντιμετώπισα την ΠΛΗΡΗ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ παράνοια που επικρατεί απο γονείς που είναι έτοιμοι να ξεφτιλίσουν τον εκάστοτε δάσκαλο ........(στα λόγια πάντα)..........αλλά να μπουν σε κα'να υπουργείο και να ξεφτιλίσουν τον αρμόδιο υπουργό γιατί το σχολειό δεν έχει πετρέλαιο η δασκάλους.......εκεί οοοοχχιιι.

 

Επειδή είμαι σε Σύλλογο γονέων νομίζω ότι δεν είναι ωραίο να γενικεύουμε...

σε ότι αφορά το πετρέλαιο όπως και άλλα πάγια έξοδα του σχολείου, υπάρχει συγκεκριμένο ποσό που διατίθεται από το Δήμο και τα έξοδα αυτά τα πληρώνει ο Δήμος, άρα θα πρέπει να κινηθεί το σχολείο (Διευθυντής) εάν δεν καλύπτονται, όχι ο Σύλλογος γονέων.. το μόνο που μπορεί να κάνει ο σύλλογος γονέων είναι να πιέσει τον Διευθυντή να κάνει την δουλειά του...

σε ότι αφορά την ανεπάρκεια δασκάλων δεν ειναι λίγες οι κινήσεις που κάνουν οι γονείς (είτε μεμονωμένα είτε μέσω συλλόγου)..

 

από εκεί και πέρα εγώ προσωπικά εικόνα για τον δάσκαλο διαμορφώνω:

α) από αυτά που θα πει το παιδί

β) από την γενικότερη συμπεριφορά / ενδιαφέρον που θα δείξει το παιδί για το δάσκαλο / σχολείο

γ) από τις μεταξύ μας συναντήσεις με τον δάσκαλο

 

Επίσης αυτό που μου την σπάει από τον κάθε δάσκαλο είναι ότι "καλύπτονται" πίσω από το Νόμο που τον ξέρουν όλον απέξω σε ότι αφορά τα εργασιακά τους δικαιώματα.. σε ότι αφορά ασφάλεια παιδιών / bulling κλπ.. σφυρίζουν αδιάφορα....

 

Δεν το γενικεύω υπάρχουν και δάσκαλοι που κάνουν εξαιρετική δουλειά (τώρα θα μου πεις αυτό δεν σπούδασαν, για αυτό δεν πληρώνονται).... αλλά είναι προς τιμήν τους... επίσης, θεωρώ τραγικό όταν υπάρχουν σοβαρά θέματα διαπιστωμένα για δάσκαλο απλώς να του αλλάζουν σχολείο σε μερικές περιπτώσεις.. στο σχολείο μας μετέθεσαν δάσκαλο σε άλλο σχολείο ο οποίος είχε χτυπήσει παιδί (το παραδέχτηκε ο ίδιος ο δάσκαλος μετά την μαρτυρία του παιδιού και ενώ αρχικά το είχε αρνηθεί στον Διευθυντή αλλά όταν έγινε καταγγελία από τον Σύλλογο στον σύμβουλο μετά το παραδέχτηκε)

[Dragonfly]

 

Επίσης αυτό που μου την σπάει από τον κάθε δάσκαλο είναι ότι "καλύπτονται" πίσω από το Νόμο που τον ξέρουν όλον απέξω σε ότι αφορά τα εργασιακά τους δικαιώματα.. σε ότι αφορά ασφάλεια παιδιών / bulling κλπ.. σφυρίζουν αδιάφορα....

 

Να προσθέσω ότι σφυρίζουν αδιάφορα και σε ό,τι αφορά στην ψυχολογία των παιδιών...

[my_Kelly]

Πήγα σχολείο σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας στο διθέσιο δημοτικό σχολείο. ΦΥΣΙΚΑ τότε οι γονείς μας έστελναν χωρίς να ρωτήσουν τίποτα, χωρίς να προβληματιστούν για κάτι και ο δάσκαλος ήταν ο επί γης θεός. Δεν ήταν ότι οι γονείς δεν ενδιαφέρονταν για τα παιδιά τους αλλά η νοοτροπία ήταν έτσι. Τώρα η νοοτροπία άλλαξε. Προσπαθούμε να "ακούμε" τα παιδιά μας, να συναισθανόμαστε ακόμα και πίσω από τις λέξεις τους για να τα προστατεύσουμε, να τα βοηθήσουμε και να τα ωθήσουμε προς το καλύτερο. Ο δάσκαλος δεν είναι Ο άλάνθαστος Θεός, σε πολλές περιπτώσεις είναι το αντίθετο μάλιστα, έχουμε ουκ ολίγα παραδείγματα.

ΦΥΣΙΚΑ θα ακούσω το παιδί μου ως προς τη γενική εικόνα, θα τσεκάρω εγώ η ίδια την πρόοδό του και αν συμβεί κάποιο περιστατικό θα κοιτάξω να το διασταυρώσω και από το δάσκαλο και από όπου αλλού μπορώ. Δεν καταλαβαίνω, πού είναι το κακό?

[nat2308]

Προσωπική μου άποψη είναι ότι φτάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο...

Κάποτε οι γονείς ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτονταν να τα βάλουν με δάσκαλους και καθηγητές, καθώς όχι απλά άκρη δεν θα έβγαινε, αλλά θα κινδύνευαν και χαμηλούς βαθμούς για το παιδί τους. Έχω ζήσει τέτοια παραδείγματα ως μαθήτρια με αποτέλεσμα: στο γυμνάσιο παραλίγο να με πάνε σε ιδιωτικό, τελικά άλλαξα λύκειο μετά την πρώτη και στο νέο λύκειο που πήγα αντιμετώπισα πάλι παρόμοια προβλήματα. Μηδέν εις το πηλίκο κοινώς!!!

 

Τώρα οι γονείς είναι μάλλον πιο υπερπροστατευτικοί και τα βάζουν περισσότερο με τους εκπαιδευτικούς, άλλοτε σωστά και άλλοτε άδικα.

 

Δεν έχω ίδια άποψη, γιατί το δικό μου δεν πάει σχολείο ακόμα, αλλά πιστεύω ότι θα ερευνώ αρκετά το τι συμβαίνει πραγματικά πριν προβώ σε οποιαδήποτε ενέργεια.

 

Ενδεικτικά να αναφέρω ότι για να πείσω τους γονείς μου το 1997 ότι ο θρησκευτικός απλά δε με χωνεύει, τους πήγα τεστ το οποίο δεν είχε ούτε ένα λάθος και πάνω ο βαθμός ήταν 18, με ένα 14άρι μόνιμο στον έλεγχο, παρόλο που και στα προφορικά δεν με είχε πιάσει ποτέ αδιάβαστη. Επίσης, είχαμε φιλόλογο που έβαλε σε όλο το τμήμα (πλην της απουσιολόγου) κάτω από την βάση γιατί ήταν λοξός, σε 3 μαθήματα κορμού!!! Δεν αντέδρασε κανένας γονιός τότε και αποτέλεσμα ήταν ένα ολόκληρο τμήμα να έχει απολυτήριο λυκείου μαύρα χάλια!!!

[alcyon]

Ο Έλληνας γονιός καλώς ή κακώς δεν εφησυχάζει αν δεν πειστεί πως είναι "καλός" δάσκαλος (ό,τι κι αν σημαίνει το "καλός" για τον καθένα ξεχωριστά). Ο καθένας κρίνει με τα δικά του μέτρα και όχι με κάτι αντικειμενικό, άρα βρίσκεις 1000 διαφορετικές γνώμες ακόμα και με τα απολύτως ίδια δεδομένα.

[*erin*]

Μετά από αλλαγή πόλης και φυσικά σχολείου, είμαι πολύ προβληματισμενη και ανησυχη, με δύο από τα τέσσερα παιδιά μου στο δημόσιο δημοτικό. Κι όχι μόνο με τους δασκάλους, αλλά από πολλά. Ο γιος μου δ δημοτικού "έπεσε" σε ένα, κατά γενική ομολογία, δύσκολο τμήμα, με πολλά προβλήματα... Δυστυχώς κι εγώ δεν ξέρω ακόμα πως ακριβώς πρέπει να χειριστω την κατάσταση. Αυτό στο οποίο όμως τείνω να καταλήξω είναι πως η κοινωνία μας έχει μεγάλο πρόβλημα και προς το παρόν συλλεγω πληροφορίες κι όχι κυρίως από τα παιδιά. Ακούω με προσοχή όσους γονείς μιλάνε και προσπαθώ να προσεγγισω τη δασκάλα, η οποία έχει κερδίσει την εκτίμηση μου. Γενικά θέλω να είμαι κοντά στους δασκάλους, για να μπορώ να αξιολογω αυτά που έχουν να μου πουν. Θέλω να τους έχω συμμαχους μου στη σχολική πορεία των παιδιών μου.