Αυταρχική μητέρα

[Νατασούλα]

Καλημέρα.

Μέρες τώρα σκέφτομαι να ανοίξω αυτό το θέμα και όλο το αναβάλω.... Ίσως επειδή πρωταγωνίστρια είναι η μητέρα μου και πικραίνομαι και μόνο στη σκέψη!!!!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ένα καλόβολο παιδί που απεχθανόμουν τις φασαρίες και τους καυγάδες. Προτιμούσα να κάνω πίσω, να θάψω τα δικά μου θέλω αρκεί να μην δημιουργήσω φωνές και φασαρίες.

Σαν έφηβη είχα όνειρα, πολλά όνειρα που δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκαν. Ένα από αυτά ήταν και η φοίτησή μου σε σχολή μοντελίστ. Ήθελα να γίνω σχεδιάστρια μόδας, αλλά οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική άνεση να με στείλουν σε ιδιωτική σχολή..... ενώ για τον αδερφό μου είχαν να του στέλνουν κάθε μήνα 150 χιλ δραχμές ενώ ήταν φαντάρος..... Το έφαγα και αυτό, είπαμε δεν ήθελα να τσακώνομαι.

Με έστειλαν στην κυριολεξία χωρίς να θέλω σε ένα δημόσιο ΙΕΚ και μια ειδικότητα που ουδεμία σχέση θέλω να έχω. Για να μην τσακωθώ και πάλι, δεν μίλησα. Φοίτησα, τελείωσα και βεβαίως ουδέποτε εξάσκησα το συγκεκριμένο επαγγελμα.

Δούλεψα σαν γραμματέας για 8 χρόνια περίπου και σε εκείνο το διάστημα προσπάθησα να κάνω την επανάστασή μου ενάντια στην πιεστική μητέρα μου. Δεν μπορούσα να πάω στο κομμωτήριο, να ψωνίζω ρούχα και παπούτσια, ακόμα και για τα περιοδικά έδινα λόγο. Επίσης βοηθούσα στο σπίτι οικονομικά, κάτι που το έκανα με ευχαρίστηση αλλά η μητέρα μου το θεωρούσε μεγάλη υποχρέωση. Για όλα έπρεπε να δώσω λόγο. Για να μην γίνομαι κουραστική, δεν αναφέρω όλα τα περιστατικά. Πάντοτε έκανα πίσω γιατί αν έκανα το λάθος και αντιδρούσα γινόταν χαμός.... έφτανε στο σημείο η μητέρα μου να μη μου μιλάει μέσα στο ίδιο σπίτι για μέρες.....

Γνωρίζω τον άντρα μου, ξεκινάμε την σχέση μας και αποφασίζουμε από κάποιο σημείο και μετά να δώσουμε λόγο. Από εκεί και πέρα, αποφάσισα να παλεύω για τα θέλω μου. Βοηθός μου ο σύζυγός μου, ο οποίος δεν άντεχε να βλέπει όλη αυτήν την καταπιεστική συμπεριφορά εις βάρος μου.

Έξι μήνες πριν τον γάμο γίνεται το πρώτο μπαμ. Επειδή τα έπιπλα του σπιτιού μας θα τα πλήρωνε το δικό μου σόι (γονείς - θείοι) η μητέρα μου θεώρησε ''σωστό'' να τα διαλέξει εκείνη και όχι εμείς σαν ζευγάρι. Έγινε ένας χαμός με υστερίες, φωνές και τσιρίδες πως θα γίνει αυτό που θέλει εκείνη κ.λ.π. Ο πατέρας μου λειτούργησε σαν πυροσβέστης, αλλά πέρασε το δικό μας και τελικά τα έπιπλα τα διαλέξαμε εμείς το ζευγάρι. Ούτε και θυμάμαι πόσες μέρες έκανε να μου μιλήσει.... Κάτι ανάλογο έγινε και όταν έπρεπε να διαλέξω το νυφικό. Ήθελε να πάμε να το διαλέξουμε μόνο οι δυο μας και όχι μαζί και οι φίλες μου. Έγινε ο κακός χαμός.... τελικά πήγαμε όλοι μαζί αλλά με μια μούρη μέχρι κάτω.

Ο γάμος μου ήταν επεισοδιακός, γιατί η μητέρα μου ήθελε να επιβάλλει όλα τα έθιμα του τόπου της χωρίς εμάς να μας αρέσουν κάποια από αυτά. Έκανα πίσω , αλλά το μετάνιωσα γιατί πέρασε τι δικό της και ο σύζυγός μου είχε ενοχληθεί ιδιαίτερα. Το αφήσαμε και αυτό πίσω.

Έμεινα έγκυος στην μεγάλη μου κόρη και έπρεπε να μείνω ξαπλωμένη στην αρχή γιατί έπαθα 2 αποκολλήσεις. Ερχόταν να βοηθήσει, δεν μπορώ να πω, αλλά με ζάλιζε αναφέροντάς μου πως εκείνη τα έκανε όλα μόνη και πως πρέπει να της λέω και ευχαριστώ που έρχεται!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν μιλούσα για να μην τσακώνομαι αλλά η μητέρα μου το εκμεταλλευόταν. Νόμιζε πως έμπαινε στο δικό της σπίτι και έκανε ότι ήθελε, παντού έλεγε την γνώμη της και την επέβαλλε κιόλας με το έτσι θέλω. Ερχόταν να με βοηθήσει όταν γέννησα και με νευρίαζε τόσο πολύ που ευχόμουν να μην ερχόταν. Είχε για όλα άποψη, για το μεγάλωμα του μωρού, για το φαγητό μας, για το πότε και αν έπρεπε να καθαρίσουμε το σπίτι, για όλα..... και φταίω εγώ βέβαια, το παραδέχομαι.

Μετά από 2 αποβολές, μένω έγκυος στην δεύτερη κόρη μου και εκεί άρχισε να γίνεται πολύ εκνευριστική. Την ενοχλούσαν όλα. Το ότι έπρεπε να μείνω ξαπλωμένη για ένα μεγάλο διάστημα για να μην χάσω το μωρό, που ερχόταν και σιδέρωνε και έκανε δουλειές ενώ πολλές φορές της είχα πει να προσλάβω μια κοπέλα να με βοηθάει. Με σύγχυζε σε τέτοιο σημείο που έκλαιγα..... μια φορά έτρεχα στο γιατρό με συσπάσεις λόγω της έντασης!!!!! Τελικά πήρα μια οικιακή βοηθό και σώθηκα από την γκρίνια!!!

Και έρχεται η ευλογημένη ώρα της βάπτισης. Μια εβδομάδα πριν γίνει το μυστήριο ανακοινώνω στους γονείς μου το όνομα της μικρής. Να τονίσω πως δεν είμαστε παραδοσιακοί με τα ονόματα. Και στην πρώτη μας κόρη δώσαμε δυο ονόματα Μαρία της Παναγίας και Ελένη της πεθεράς μου. Η πεθερά μου αν και είναι 85 ετών δεν είχε κανένα πρόβλημα να βγεί δεύτερο το όνομά της, μάλιστα χάρηκε πάρα πολύ!!!!

Η μητέρα μου μόλις άκουσε πως το όνομα της θα το βγάλουμε δεύτερο και όχι μόνο το δικό της όπως εκείνη είχε σκεφτεί, έγινε χαμός!!!! Το τι απειλή και εκβιασμό άκουσα από το στόμα της δεν λέγεται. Αυτή τη φορά όμως άνοιξα και εγώ το δικό μου στόμα και έγινε χαμός!!!! Έφυγε κακήν κακώς. Την άλλη μέρα ήρθε ο πατέρας μου και συνέχισε τους εκβιασμούς της μητέρας μου του στυλ δεν θα σου κρατάει τα παιδιά και τέτοια λες και μου τα κρατούσε. Αφού να σκεφτείτε έχω προσλάβει μπέιμπι σίτερ για να κρατάει το μωρό ενώ πηγαίνω την μεγάλη μου κόρη λογοθεραπείες - εργοθεραπείες. Δεν πτοήθηκα.

Η βάπτιση έγινε και η μικρή μου πήρε το πανέμορφο όνομα της Αγίας Λυδίας και της μητέρας μου Αγγελική. Περιττό να αναφέρω πως ήρθαν στην βάπτιση, δεν μας ευχήθηκαν οι γονείς μου, παρά η μητέρα μου καθόταν και έκλαιγε και την έβλεπε όλος ο κόσμος.

Την επόμενη μέρα ήρθαν στο σπίτι για καυγά. Είχαμε αποφασίσει να φωνάζουμε την μικρή Λυδία, αλλά η μητέρα μου θεώρησε πως θέλει να την φωνάζουμε Αγγελική και έτσι έπρεπε να γίνει. Της το αναφέρω με ωραίο τρόπο για να μην τα κάνω χειρότερα πως καλό είναι για να μάθει το παιδί να ακούει το όνομά του να το φωνάζουμε Λυδία, όπως δηλαδή έχουμε αποφασίσει εμείς ως γονείς και όχι οι παππούδες. Αν αργότερα μεγαλώνοντας θέλει να το αλλάξει, ας το αλλάξει. Η μητέρα μου μου λέει πως εγώ θα το φωνάζω Αγγελική και σε όποιον αρέσει. Γίνεται μια φασαρία άλλο πράγμα..... γιατί βρε παιδιά; Για το όνομα; Αν είναι δυνατόν εν έτη 2015 με όλα τα προβλήματα της κρίσης, να μας ενδιαφέρει το όνομα; Αντί να λέμε να έχουμε γερά παιδιά, να μας ενδιαφέρει το όνομα και μόνο;

Το αποτέλεσμα; Με έχουν κάνει πέρα οι γονείς μου, δεν θέλουν καμία σχέση μαζί μου και όλο αυτό γιατί τόλμησα να σηκώσω ανάστημα και να αποφασίσουμε με τον άντρα μου πως θέλουμε ένα όνομα διαφορετικό που να μας αρέσει πολύ!!!!

Ειλικρινά βαρέθηκα με όλα αυτά, βαρέθηκα να κάνω πίσω, να είμαι πάντοτε από κάτω, νομίζω πως ήρθε ο καιρός να κάνω την επανάστασή μου και εγώ!!! Άργησα, αλλά δεν αντέχω να μας καθορίζει η μητέρα μου τις ζωές μας!!!! Ας κάνει κουμάντο στο δικό της σπίτι και στον πατέρα μου ο οποίος δεν τολμάει να τα βάλει μαζί της!!!!

Συγνώμη για το μακροσκελές μήνυμα, αλλά έπρεπε να τα βγάλω από μέσα μου!!!

[elin]

Όντως άργησες, κορίτσι, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Δεν θα γίνεις πρωταγωνίστρια στο έργο της ζωής σου, για να εισπράξεις μπράβο από το κοινό,μέρος του οποίου είναι και η μητέρα σου. Ζήσε τη ζωή σου όπως θέλεις εσύ και όπως ταιριάζει στην οικογένειά σου-εννοώ τον άντρα σου και τα παιδιά σου.

 

Όσο για τη μαμά σου, θα της περάσει. Μπορεί να μη γίνει άμεσα, αλλά όσο εσύ είσαι σταθερή στις απόψεις σου και τις υπερασπίζεσαι με ήρεμο τρόπο, κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλει τπτ. Προσοχή!είμαι σταθερός, δεν σημαίνει ότι είμαι υποχωρητικός μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Γιατί όταν είμαστε πάντα συναινετικοί, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Εκτός από εμάς.

 

Ψυχραιμία.Όλα καλά εύχομαι.

[Xristinaki91!]

Καλησπέρα!!!

Θα ξεκινησω λέγοντας σου την άποψη μου σχετικά...

Τα παιδια δεν ειναι ιδιοκτησία κανενός ουτε και τον γονιών τους!

Θα πρεπει να ειναι ελεύθερα να κανουν τις επιλογές τους εχοντας αποκτήσει απο τους γονεις τους τα θεμέλια για μια καλη ζωη! (Τρόπους, γνώσεις, συμπεριφορά, ηθική)

Πρεπει να εχουν στήριξη σε οτι θελουν να κανουν και φυσικα την γνώμη του γονέα χωρις ομως να την επιβάλλουν.

Πχ αν ενα παιδι καπνίζει ο γονιός πρεπει να του πει τι επιφέρει το κάπνισμα πως δεν ειναι καλο να καπνίζει να το ενημερώσει πλήρως και διεξοδικά, ομως απο κει και πέρα τα παιδια αποφασίζουν!

Ειναι δύσκολο ξερω, ομως έτσι ειναι και πρεπει να το καταλάβουν πριν κανουν παιδια!

Εσυ κοπελα μου αυτο που ζεις ειναι μαρτύριο και εύχομαι σύντομα να αλλαξει αυτο και να δώσεις σε ολους να καταλάβουν πως εσυ αποφασίζεις και κανενας αλλος!!!

Βάλε πείσμα και κανε τους γονεις σου να καταλάβουν πως τους αγαπας τους εκτιμάς αλλα μεχρι εκει....

Μια ζωη εχεις να ζήσεις δεν εχουμε πολλες...

Και ζήσε την οπως εσυ αγαπας με την οικογένεια σου που πλεον ειναι τα παιδια σου και ο αντρας σου κυρίως και οι γονεις φυσικα που αξίζουν καθε εκτίμηση αλλα οχι ολοι οι γονεις και λυπάμαι που το λεω αυτο!

Μακάρι ολοι οι γονεις να έδιναν φτερά στα παιδια τους κάποιοι ομως δίνουν πολλα βάσανα.!

[pax]

Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περνάς, και μπράβο που κατάφερες να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Θέλει πολλή γενναιότητα αυτό που έκανες.

 

Γενικά σου λέω, μην περιμένεις να αλλάξει ή να καταλάβει η μαμά σου. Δεν πρόκειται. Δυστυχώς. Δεν είμαι ψυχίατρος ούτε μπορώ να κρίνω εξ αποστάσεως αν έχει κάποια διαταραχή προσωπικότητας, αλλά φαίνεται πως έτσι λειτουργεί το μυαλό της. Είναι δύσκολο για σένα, και φαντάζομαι ότι γι΄αυτό έγραψες και το μήνυμα, γιατί μπορεί κατά βάθος να ήθελες να μοιραστείς τη στενοχώρια σου με τη μαμά σου, κι αυτή να σε καταλάβαινε. Αλλά εφόσον δεν γίνεται να σε καταλάβει, επικεντρώσου στα πολλά θετικά που έχεις στη ζωή σου: μια δυνατή προσωπικότητα, έναν άντρα με τον οποίο συνεννοείστε, δυο υπέροχα παιδάκια, εργασιακή εμπειρία. Όλα καλά εύχομαι!

[robenula]

θα δει τα σκουρα και σιγα σιγα θα κανει πισω.οχι οτι θα μεταλλαχθει αλλα μια βελτιωση πιστευω θα τη δεις

[Νατασούλα]

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη!!!

Δυστυχώς με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε και με τον αδερφό μου.

Ο αδερφός μου όμως όντως επαναστάτης από μικρός, δεν άφησε περιθώρια και την έχει κάνει πέρα εδώ και αρκετό καιρό. Του δημιουργούσε πολλά, συνέχεια τον ζάλιζε. Δεν σεβόταν τίποτα και ο αδερφός μου φέρθηκε ανάλογα!!!!

Pax πιστεύω πως χρειάζεται κάποια ψυχολογική βοήθεια, αλλά δυστυχώς δεν ακούει κανέναν. Όταν τόλμησα να αναφέρω κάτι τέτοιο έγινε ο κακός χαμός, μου είπε πως δεν την σέβομαι και δεν ντρέπομαι που λέω τέτοια πράγματα και πως την λέω τρελή και άλλα πολλά τέτοια όμορφα λόγια, τα οποία με πλήγωσαν ιδιαίτερα γιατί πραγματικά θέλω να την βοηθήσω!!!!

Πιστεύω πως μόλις αντιληφθεί πως η συμπεριφορά της είναι προβληματική, θα βρει και την λύση!!!! Αλλά δυστυχώς πιστεύει πως όλοι έχουμε άδικο και έχουμε ορμήσει όλοι να την φάμε (έτσι λέει).

Δυστυχώς δεν έχει σχέση με κανένα από τα 3 αδέρφια της, ούτε καν με την αγαπημένη της αδερφή η οποία μην αντέχοντας τον χαρακτήρα της και την πιεστική συμπεριφορά της την έκανε πέρα!!!

[kolokythaki]

Τολμώ να πω κι εγώ τη γνώμη μου, αν και είμαι καινούρια στο φόρουμ. Σας παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό βέβαια. Αυτό που αποκομίζω γενικά, αλλά και ειδικά στη δική σου περίπτωση, είναι το πόσο μα πόσο προβληματικές είναι οι σχέσεις στην ιερή μας ελληνική οικογένεια μερικές φορές. Σύγχυση ρόλων, ανασφάλειες, κακίες και λάθη τεράστια. Έχω κι εγώ κάποια προβλήματα με τη δική μου οικογένεια (την πεθερά μου συγκεκριμένα), όχι σε τέτοιο βαθμό, αλλά πάντως προβλήματα. Αυτό που θέλω να σας, να μας, να σε συμβουλέψω και πιστεύω τελικά ότι είναι το καλύτερο μετά από ξενύχτια, στεναχώριες και αμφιβολίες είναι το εξής: Δυστυχώς δεν μπορείς να αποφύγεις όλες τις συγκρούσεις. Από τη στιγμή που τα ζητήματα είναι τόσο σοβαρά που δεν μπορείς και δεν πρέπει να τα παραβλέψεις και να τα ανεχτείς, πρέπει να τα αντιμετωπίσεις. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει σύγκρουση κατά μέτωπον, ακόμα και αν είναι η ίδια σου η μητέρα, ακόμα και αν θα σταματήσει να σου μιλάει. Αυτοί οι άνθρωποι όσο υποχωρούμε, τόσο κερδίζουν έδαφος και κατεδαφίζουν κάθε όριο, κάθε πρέπει, κάθε θέλω μας. Δυστυχώς η υποχώρηση δεν είναι λύση, το βλέπεις και συ η ίδια (όπως κι εγώ στα δικά μου θέματα) πόσο κακό σου κάνει, πόσο σε πιέζει, πόσο σε νευριάζει. Βάλτην στη θέση της, και αν δεν το δεχτεί, η επιλογή δική της. Αν θέλει να απομακρυνθεί, η επιλογή δική της. Καθόλου σχέση είναι καλύτερη από αρρωστημένη σχέση, πίστεψέ με. Δεν αξίζει να δυστυχούμε για κανέναν, το χρωστάμε στον εαυτό μας να μας υπερασπιζόμαστε. Για να μη μιλήσω πόσο κακό κάνουν οι παρεμβάσεις στην οικογένεια. Είναι καταστροφή. Καταλήγω σε αυτά χωρίς να παραβλέπω καθόλου πόσο δύσκολα είναι στην εφαρμογή τους. Μόλις όμως πατήσεις πόδι θα ανασάνεις και θα αναρωτηθείς γιατί νόμιζες τόσο καιρό ότι ήταν αδύνατο, ενώ ήταν τόσο απλό.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς