Eίναι ο σχολικός εκφοβισμός καινουριο "φρουτο"??

[nikol*]

Μήπως η λύση είναι να συμφωνήσει και η μάνα της σε αυτό; Θέλω να πω (γενικότερος προβληματισμός, άσχετος με οποιοδήποτε συγκεκριμένο παράδειγμα) μήπως τα έχουμε παραχαϊδέψει τα παιδιά κάνοντας παρεμβάσεις και συζητώντας, ενώ σε κάποια πράγματα πρέπει εμείς οι μεγαλύτεροι (γονείς και δάσκαλοι) να θέτουμε απλά ένα όριο και να απαιτούμε να τηρηθεί γιατί έτσι πρέπει; Και ειδικά σε περιπτώσεις εκφοβισμού, αντί να προσπαθούμε να βοηθήσουμε το θύμα να αντιμετωπίσει την θύτη, να βάζουμε εμείς το θύτη στη θέση του; Χρειάζονται τόσες εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει ο Γιαννάκης να βαράει τα άλλα παιδάκια ή η Μαιρούλα να κάνει την αρχηγό; Απλά δεν πρέπει γιατί το λέμε εμείς. Τέλος.

 

Μακάρι να ήταν τόσο απλά ''δεν πρέπει γιατί το λέμε εμείς και τέλος''

 

Εχω ξαναγράψει .......πέρσι στον παιδικό , ένα αγοράκι έδερνε όλα τα παιδιά μα μια προτίμηση στον γιο μου , ο οποίος δεν σηκώνει χέρι ποτέ.

Φέτος δέρνει το διπλανό τμήμα (όποιο παιδάκι συναντήσεις στις κούνιες , το λέει) και πρόσφατα έμαθα τι κατούρησε 2 φορές έναν συμμαθητή του !!!!!!

Επίσης, κάνει κι αυτό τον αρχηγό , λέει στους άλλους ποιους να έχουν φίλους και ποιους όχι.....Για μένα δεν απέχει πολύ από τα παραδείγματα που έχουν αναφερθεί...και η μάνα του στον κόσμο της.

Φέτος δεν είναι με τον γιο μου , αλλά πραγματικά τρέμω τι μας περιμένει

[mariab]

Μήπως η λύση είναι να συμφωνήσει και η μάνα της σε αυτό; Θέλω να πω (γενικότερος προβληματισμός, άσχετος με οποιοδήποτε συγκεκριμένο παράδειγμα) μήπως τα έχουμε παραχαϊδέψει τα παιδιά κάνοντας παρεμβάσεις και συζητώντας, ενώ σε κάποια πράγματα πρέπει εμείς οι μεγαλύτεροι (γονείς και δάσκαλοι) να θέτουμε απλά ένα όριο και να απαιτούμε να τηρηθεί γιατί έτσι πρέπει; Και ειδικά σε περιπτώσεις εκφοβισμού, αντί να προσπαθούμε να βοηθήσουμε το θύμα να αντιμετωπίσει την θύτη, να βάζουμε εμείς το θύτη στη θέση του; Χρειάζονται τόσες εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει ο Γιαννάκης να βαράει τα άλλα παιδάκια ή η Μαιρούλα να κάνει την αρχηγό; Απλά δεν πρέπει γιατί το λέμε εμείς. Τέλος.

 

Λοιπόν, η λογική σου μου αρέσει και συμφωνώ απολύτως μαζί σου. Να πω την αλήθεια, μου φαίνεται η πιο υπεύθυνη στάση. Το να βάζω τα πεντάχρονα να λύνουν μόνα τους προβλήματα τέτοιου είδους μου φαίνεται σαν αποποίηση ευθυνών εκ μέρους των ενηλίκων.

 

Τι είπαμε ότι είναι αυτός; Γαλλικός προσανατολισμός; Λοιπόν, vive la France (και δεν αστειεύομαι τώρα).

[mariab]

Μακάρι να ήταν τόσο απλά ''δεν πρέπει γιατί το λέμε εμείς και τέλος''

 

Εχω ξαναγράψει .......πέρσι στον παιδικό , ένα αγοράκι έδερνε όλα τα παιδιά μα μια προτίμηση στον γιο μου , ο οποίος δεν σηκώνει χέρι ποτέ.

Φέτος δέρνει το διπλανό τμήμα (όποιο παιδάκι συναντήσεις στις κούνιες , το λέει) και πρόσφατα έμαθα τι κατούρησε 2 φορές έναν συμμαθητή του !!!!!!

Επίσης, κάνει κι αυτό τον αρχηγό , λέει στους άλλους ποιους να έχουν φίλους και ποιους όχι.....Για μένα δεν απέχει πολύ από τα παραδείγματα που έχουν αναφερθεί...και η μάνα του στον κόσμο της.

Φέτος δεν είναι με τον γιο μου , αλλά πραγματικά τρέμω τι μας περιμένει

 

Εμένα πάλι η μικρή μου κόρη φέτος πάει νηπιαγωγείο. Υπάρχει ένα αγοράκι ανεξέλεγκτο. Έχει δείρει το σύμπαν. Φυσικά, έδειρε και την κόρη μου. Τις δύο πρώτες φορές το συζήτησα με την δασκάλα. Την τρίτη το συζήτησα με την διευθύντρια. Την τέταρτη πήγα στο σχολείο και έκανα τέτοιο σαματά που ακουγόμουν πέντε τετράγωνα μακρυά. Απείλησα με διάφορα. Αστυνομία, δικηγόρους, μηνύσεις για κακοποίηση, ότι θα καλέσω εγώ την πρόνοια για την μάνα του προβληματικού παιδιού για παραμέληση , ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Λογικά να το δεις τα μισά από αυτά που τους είπα δεν έστεκαν.

 

Λοιπόν, ω του θαύματος το προβληματικό παιδί που μέχρι τότε ήταν ανεξέλεγκτο δεν ακούμπησε ξανά την κόρη μου. Ειλικρινα δεν ξέρω πώς ακριβώς το έχουν χειριστεί. Προσέξτε, το παιδί δεν σταμάτησε να δέρνει, απλώς δεν δέρνει πια την δική μου. Προφανώς λοιπόν κάποια συζήτηση έγινε με τους γονείς του. Να ήταν η απειλή της πρόνοιας; Δεν ξέρω. Μήπως όμως πρέπει να κάνουμε όλοι το ίδιο; Να πηγαίνουμε και να κάνουμε φασαρία καραμπινάτη; Ούτε ευγένειες, ούτε ψυχολογίες, ούτε τίποτα. Αυτό δεν το δέχομαι και τελεία.

[yogini]

νομίζω οτι το πρόβλημα είναι τελείως διαφορετικό στην ηλικία των 4 και στην ηλικία των 8,10,15.....διαφορετικές προσεγγίσεις

[Little Monkey]

Τι είπαμε ότι είναι αυτός; Γαλλικός προσανατολισμός; Λοιπόν, vive la France (και δεν αστειεύομαι τώρα).

Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς γαλλικός προσανατολισμός, αλλά σε πολλά γαλλικά βιβλία με θέμα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχω διαβάσει πιο ξεκάθαρες απόψεις από αυτές που συναντάς συνήθως στην αγγλική και αμερικάνικη βιβλιογραφία. Π.χ. θυμάμαι ένα βιβλίο περιέγραφε ένα ατίθασο 6χρονο που σκαρφάλωνε στα έπιπλα της αίθουσας αναμονής του παιδιάτρου, ο μπαμπάς τον καλόπιανε να μην το κάνει, ο μικρός τον έγραφε, ο μπαμπάς έδινε εξηγήσεις "δεν ανεβαίνουμε στα έπιπλα γιατί..." ο μικρός στον κόσμο του. Όταν τους είδε ο παιδίατρος, το σχόλιό του ήταν "δεν μπορείτε απλά να του πείτε όχι?" Κάπως έτσι το σκέφτομαι κι εγώ. Μήπως κάποιες φορές πρέπει απλά να λέμε όχι?

 

νομίζω οτι το πρόβλημα είναι τελείως διαφορετικό στην ηλικία των 4 και στην ηλικία των 8,10,15.....διαφορετικές προσεγγίσεις

Σαφώς. Αλλά εδώ μιλάμε για 5χρονα, όχι για 15χρονα. Αλλά και στα 15χρονα το ίδιο πρέπει να ισχύει, δηλαδή κάποια πράγματα θα πρέπει να απαγορεύονται ρητά και κατηγορηματικά, απλά μπορούμε μαζί τους να συζητάμε το γιατί (π.χ. γιατί απαγορεύεται το κάπνισμα στο σχολείο) ή το πώς (π.χ. πώς να χειριστώ τον τάδε συμμαθητή μου που με εκνευρίζει). Δεν μπορεί όμως το θέμα συζήτησης να είναι αν θα καπνίσω ή όχι, αν θα τον δείρω ή όχι. Δεν θα καπνίσεις γιατί το κάπνισμα απαγορεύεται. Δεν θα τον δείρεις, όσο και να σε εκνευρίζει, γιατί το σχολείο δεν ανέχεται το ξύλο. Ευχαρίστως να συζητήσουμε άλλους τρόπους με τους οποίους μπορείς να εκφράσεις ή να διοχετεύσεις τον εκνευρισμό σου.

 

Για τη συζήτηση είναι που θέλουμε τον ψυχολόγο στα σχολεία, όχι για να θέσει τα όρια. Αυτά μπορούμε να τα θέσουμε κι εμείς.

 

Και με τα πιο μικρά παιδιά μπορείς να κάνεις συζήτηση αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο. Στα πιο μικρά παιδιά θα δώσεις την απαγόρευση και έτοιμη την εναλλακτική π.χ. όταν θυμώνεις με την Ελένη δεν θα τη βαράς (απαγόρευση) αλλά θα πηγαίνεις στην άλλη άκρη του προαυλίου και θα κλωτσάς την μπάλα μέχρι να ηρεμήσεις (εναλλακτική).

 

Μήπως όμως πρέπει να κάνουμε όλοι το ίδιο; Να πηγαίνουμε και να κάνουμε φασαρία καραμπινάτη; Ούτε ευγένειες, ούτε ψυχολογίες, ούτε τίποτα. Αυτό δεν το δέχομαι και τελεία.

Βασικά ναι, έτσι πρέπει. Να είμαστε ξεκάθαρες τι δεχόμαστε και τι όχι. Εγώ το έχω ξαναπεί. Της δασκάλας είμαι διατεθειμμένη να της συγχωρήσω πολλά δήθεν "αντιπαιδαγωγικά" - και φωνές, και τιμωρία στον τοίχο, και τιμωρία στην τουαλέτα (με είχε βάλει κι εμένα η μάνα μου, δεν είναι τίποτα) και τράβηγμα τσουλουφιού. Το σκεπτικό μου είναι πως άνθρωποι είμαστε, και μπορεί κάποια στιγμή να ξεφύγουμε. Δεν θα πάθει και τίποτα το παιδί να μπει μια τιμωρία αν πραγματικά του άξιζε. Ούτε και θα το χαλάσει να έχει και λίγο φόβο για τη δασκάλα. Αλλά βρισιές, κοροϊδίες και σωματική βία, ειδικά σφαλιάρες, κλωτσιές, μπουνιές δεν χαρίζω με τίποτα. Στην περίπτωση αυτή, πας, φωνάζεις, απειλείς και αν δεν σε ακούσουν, τα ίδια γραπτώς. Πάνω από όλα η σωματική ακεραιότητα του παιδιού.

[miriki]

Αν προσέξατε σε προηγούμενο μήνυμα έγραψα, ότι όχι μόνο βάζω όρια και λέω όχι, αλλά τον πρώτο καιρό είμαι και πολύ αυστηρή στην τήρησή τους.

 

Οπότε και όχι λέω στα παιδιά, αλλά και στους γονείς τους. Και πραγματικά τα περισσότερα προβλήματα θα λύνονταν αν οι γονείς έκαναν τον κόπο να πουν όχι στο καμάρι τους.

 

Όμως αν ο γονιός δε συνεργάζεται είναι λίγο γεφύρι της Άρτας η κατάσταση.

 

Επίσης όχι δεν αφήνω τα πεντάχρονα μόνα τους να λύσουν το θέμα. Συγκαλώ όλομέλεια και λέμε ξανά και ξανά (αφού ακούσουμε το συμβάν και το πώς νιώθουν οι εμπλεκόμενοι γιαυτό) τι έπρεπε να γίνει για να μη φτάσουμε στο συμβάν και τι πρέπει να κάνουν οι εμπλεκόμενοι τώρα. Συζητάμε για τα λόγια που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, το πώς χρησιμοποιούμε τη φωνή (ένταση, τόνος κλπ), το βλέμμα κλπ.

 

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, λέω ένα όχι και λήγει ή μιλάω στο γονιό και λήγει. Οι γονείς των παιδιών που συμπεριφέρονται έτσι ή "δεν έχουν χρόνο" για να μιλήσουμε ή μας γράφουν κανονικότατα ή ψάχνουν αφορμή και μας ξεφτιλίζουν ή μας κάνουν αναφορές κλπ. Πάντα παρεμβαίνω και δεν κάνω πίσω εξαιτίας αυτών, αλλά συχνά πέφτω σε τοίχο.

[mariab]

Αν προσέξατε σε προηγούμενο μήνυμα έγραψα, ότι όχι μόνο βάζω όρια και λέω όχι, αλλά τον πρώτο καιρό είμαι και πολύ αυστηρή στην τήρησή τους.

 

Οπότε και όχι λέω στα παιδιά, αλλά και στους γονείς τους. Και πραγματικά τα περισσότερα προβλήματα θα λύνονταν αν οι γονείς έκαναν τον κόπο να πουν όχι στο καμάρι τους.

 

Όμως αν ο γονιός δε συνεργάζεται είναι λίγο γεφύρι της Άρτας η κατάσταση.

 

Επίσης όχι δεν αφήνω τα πεντάχρονα μόνα τους να λύσουν το θέμα. Συγκαλώ όλομέλεια και λέμε ξανά και ξανά (αφού ακούσουμε το συμβάν και το πώς νιώθουν οι εμπλεκόμενοι γιαυτό) τι έπρεπε να γίνει για να μη φτάσουμε στο συμβάν και τι πρέπει να κάνουν οι εμπλεκόμενοι τώρα. Συζητάμε για τα λόγια που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, το πώς χρησιμοποιούμε τη φωνή (ένταση, τόνος κλπ), το βλέμμα κλπ.

 

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, λέω ένα όχι και λήγει ή μιλάω στο γονιό και λήγει. Οι γονείς των παιδιών που συμπεριφέρονται έτσι ή "δεν έχουν χρόνο" για να μιλήσουμε ή μας γράφουν κανονικότατα ή ψάχνουν αφορμή και μας ξεφτιλίζουν ή μας κάνουν αναφορές κλπ. Πάντα παρεμβαίνω και δεν κάνω πίσω εξαιτίας αυτών, αλλά συχνά πέφτω σε τοίχο.

 

Καταλαβαίνω αυτά που λες για τους αδιάφορους γονείς. Ειλικρινά τα καταλαβαίνω και πιστεύω ότι η νομοθεσία θα έπρεπε να είναι τέτοια ώστε να αναγκάζει τον γονιό να συνεργαστεί. Παρεπιπτόντως, είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν νομικοί τρόποι για να αναγκάσεις το γονιό να έρθει στο σχολείο.

 

Με αυτά περί ολομέλειας να σου πω την αλήθεια δεν πολυσυμφωνώ και πιστεύω ότι δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Έχοντας ένα νυν και ένα πρώην πεντάχρονο έχω απόλυτη συναίσθηση του τι μπορούν να διαχειριστούν και τι όχι. Ε λοιπόν, την ομαδική ψυχοθεραπεία δεν μπορούν να την χειριστούν. Τα πεντάχρονα που έχουν φάει ξύλο από τον συμμαθητή τους δεν πρόκειται να εκφραστουν αυθόρμητα και άνετα για αυτό στο σύνολο της τάξης και ούτε είναι σωστό να ζορίζουμε τα παιδάκια κατ' αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή τι θα ρωτήσουμε το πεντάχρονο: Πόνεσες παιδάκι μου επειδή σε έδειρε ο Γιαννάκης; Προφανώς και πόνεσε. Θύμωσες παιδάκι μου; Προφανώς και θύμωσε. Ξέρουμε ακριβώς τι αισθάνθηκε. Και ο Γιαννάκης ξέρει. Πάντοτε μου φαινόντουσαν λίγο "κάπως" αυτές οι συζητήσεις όπου όλοι κάνουμε ότι και καλά δεν ξέρουμε τι έχει συμβεί.

 

Επίσης, κρίνοντας από την κόρη μου που όπως έγραψα παραπάνω έχει πρόβλημα στην τάξη με ένα παιδί θέλω να σου πω το εξής. Σε μία τέτοια επαναλαμβανόμενη κατάσταση τα παιδιά ακυρώνουν στο μυαλό τους τη δασκάλα. Την θεωρούν ανίκανη. Μου λέει η κόρη μου τις προάλλες. Ο .... χτύπησε την ..... Ρωτάω εγώ "το είπατε στην δασκάλα;". Απαντάει η κόρη μου. "Γιατί να το πούμε, αφού έτσι κι αλλιώς δεν κάνει κάτι." Ξαναλέω εγώ "Μα δεν σας έχει πει να της το λέτε;". Απαντάει το παιδί μου "Ναι, μας έχει πει, αλλά το λέει έτσι. Αφού αύριο πάλι το ίδιο θα γίνει".

 

Στο μυαλό του παιδιού λοιπόν έχει διαμορφωθεί η εξής αποψη: (α) η δασκάλα λέει ψέμματα (β) η δασκάλα είναι ανίκανη (γ) η δασκάλα δεν ενδιαφέρεται να μας προστατέψει.

 

Αυτο που προσπαθώ να πω είναι ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Τα παιδιά (και οι γονείς βεβαίως) περιμένουν να δουν αποτελέσματα. Εάν φτάσει Απρίλιος μήνας και η δασκάλα δεν έχει καταφέρει να κοντρολάρει το παιδί, πολύ απλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έχει αποτύχει και στα μάτια των παιδιών και στα μάτια των γονιών. Δεν λέω ότι όλες οι καταστάσεις είναι ίδιες και σίγουρα όλοι οι επαγγελματίες έχουμε αποτυχίες. Άρα και οι δάσκαλοι δικαιούνται να έχουν τις δικές τους. Πρέπει όμως να τις παραδεχτούν. Πρέπει να πουν "Εδώ απέτυχα. Δεν έκανα αυτά που έπρεπε να κάνω". Δεν έχει σημασία αν προσπάθησα ή όχι. Σε τελική ανάλυση σημασία έχει το αποτέλεσμα. Με ενοχλεί που ακούω "ο δάσκαλος κάνει ό,τι μπορεί. Αυτό μπορούσε, αυτό έκανε και όλα καλά". Αυτή η αντιμετώπιση είναι που με ενοχλεί. Δεν είναι όλα καλά.

[Alexia1985]

Και αμα πανε και οι "νταηδες" στις πολεμικες τεχνες τι θα γινει? Εμεις συνηδειτα δεν παμε τον μεγαλο που εχει λυμενο το ζωναρι του για καυγα συνεχεια και σε απαντηση σε προηγουμενο ποστ της Little Monkey εγω ειχα ενημερωσει την δασκαλα του απο την προηγουμενη χρονια (τελος νηπιαγωγιου) αλλα βλεπω και αλλα παιδακια τουλαχιστον στο ιδιο τεπεραμεντο. Και τελικα μηπως εκανα λαθος που ενημερωσα και τον στοχοποιησα? (αν και ειναι στο ιδιο οργανισμο απο 3 χρονων οποτε του εχει ηδη βγει το ονομα)

Οι πολεμικές τέχνες διδάσκουν πολυ ωραια πραγματα,πέρα απο αυτοαμυνα τους μαθαίνει να μην ειναι "νταηδες" και να μην χτυπάνε ποτε πρώτοι για κανέναν λογο.Τους μαθαίνει σεβασμό,πειθαρχία και αυτοσυγκράτηση.Δεν μιλαμε φυσικα για αθλήματα οπως το μποξ αλλα ας πούμε το ταεκβοντο ειναι μια τέτοια πολεμική τέχνη.Ξανασκεψου το!!

[daisy1]

Αν προσέξατε σε προηγούμενο μήνυμα έγραψα, ότι όχι μόνο βάζω όρια και λέω όχι, αλλά τον πρώτο καιρό είμαι και πολύ αυστηρή στην τήρησή τους.

 

Οπότε και όχι λέω στα παιδιά, αλλά και στους γονείς τους. Και πραγματικά τα περισσότερα προβλήματα θα λύνονταν αν οι γονείς έκαναν τον κόπο να πουν όχι στο καμάρι τους.

 

Όμως αν ο γονιός δε συνεργάζεται είναι λίγο γεφύρι της Άρτας η κατάσταση.

 

Επίσης όχι δεν αφήνω τα πεντάχρονα μόνα τους να λύσουν το θέμα. Συγκαλώ όλομέλεια και λέμε ξανά και ξανά (αφού ακούσουμε το συμβάν και το πώς νιώθουν οι εμπλεκόμενοι γιαυτό) τι έπρεπε να γίνει για να μη φτάσουμε στο συμβάν και τι πρέπει να κάνουν οι εμπλεκόμενοι τώρα. Συζητάμε για τα λόγια που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, το πώς χρησιμοποιούμε τη φωνή (ένταση, τόνος κλπ), το βλέμμα κλπ.

 

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, λέω ένα όχι και λήγει ή μιλάω στο γονιό και λήγει. Οι γονείς των παιδιών που συμπεριφέρονται έτσι ή "δεν έχουν χρόνο" για να μιλήσουμε ή μας γράφουν κανονικότατα ή ψάχνουν αφορμή και μας ξεφτιλίζουν ή μας κάνουν αναφορές κλπ. Πάντα παρεμβαίνω και δεν κάνω πίσω εξαιτίας αυτών, αλλά συχνά πέφτω σε τοίχο.

 

Εμένα πάλι ως γονιό μια χαρά μου φαίνεται οτι το χειρίζεσαι. Όλα τα παιδιά μαθαίνουν απο αυτό και οι θύτες και τα θύματα και πιστευω οτι τα αποτελέσματα είναι πιο μακροπρόθεσμα απο οτι θα ήταν αν υπήρχε απλά μια ξερή απαγόρευση και τιμωρία. ¨οσο μικρά και να είναι τα παιδιά η συζήτηση και η ομαδική δουλειά τα βοηθάει. ¨Οσο για τους γονείς, τι να πώ... Πρέπει να καταλάβουν οτι είναι θέμα συνεργασίας. Όσο και να προσέξουμε ως γονείς μπορεί μεθαυριο το παιδάκι μας να παρασυρθεί απο την ομάδα και να κοροιδέψει κάποιο άλλο, αυτό αν το αφήσουμε έτσι δε θα μας βγεί σε καλό

[daisy1]

Οι πολεμικές τέχνες διδάσκουν πολυ ωραια πραγματα,πέρα απο αυτοαμυνα τους μαθαίνει να μην ειναι "νταηδες" και να μην χτυπάνε ποτε πρώτοι για κανέναν λογο.Τους μαθαίνει σεβασμό,πειθαρχία και αυτοσυγκράτηση.Δεν μιλαμε φυσικα για αθλήματα οπως το μποξ αλλα ας πούμε το ταεκβοντο ειναι μια τέτοια πολεμική τέχνη.Ξανασκεψου το!!

 

Κι εγώ αυτό πιστευω, επίσης βοηθάει και στην εκτόνωση

[Little Monkey]

Εγώ πάλι πιστεύω πως η συζήτηση βοηθάει περισσότερο εμάς να αισθανόμαστε ότι κάνουμε κάτι καλό και δημοκρατικό, όπως και όσα από τα παιδιά δεν εμπλέκονται στο πρόβλημα.

 

Τους θύτες και τα θύματα δε νομίζω πως τους βοηθάει η συζήτηση εκτός αν γίνεται υποστηρικτικά (δηλαδή ακολουθεί την απαγόρευση).

 

Η ομαδική συζήτηση μπορεί να είναι καλή για μερικά θέματα, αλλά για κάποια άλλα δεν πρέπει να υφίσταται. Δεν είναι πρόβλημα της ομάδας αν ο Γιαννάκης χτυπάει τα παιδιά, είναι πρόβλημα του Γιαννάκη. Μην τα ρίχνουμε όλα στην κοινωνία, υπάρχει και κάτι που λέγεται ατομική ευθύνη - ακόμα και για τα 5χρονα.

[daisy1]

Εγώ πάλι πιστεύω πως η συζήτηση βοηθάει περισσότερο εμάς να αισθανόμαστε ότι κάνουμε κάτι καλό και δημοκρατικό, όπως και όσα από τα παιδιά δεν εμπλέκονται στο πρόβλημα. Τους θύτες και τα θύματα δε νομίζω πως τους βοηθάει η συζήτηση εκτός αν γίνεται υποστηρικτικά (δηλαδή ακολουθεί την απαγόρευση).

 

Ναι, απαγόρευση να υπάρχει εννοείται. Αυτά είναι πολύ σοβαρά θέματα, δεν είναι δεν είπες καλημερα κτλ. Η συζήτηση στην ομάδα πιστευω όμως οτι είναι βασική. Επίσης είναι και ανάλογα με την ηλικία. Στο πεντάχρονο θα πείς Γιατί χτύπησες το παιδάκι; Θα του εξηγήσεις οτι το πόνεσε και οτι δεν πρέπει να πονάμε τους άλλους, θα βρείτε άλλες εναλλακτικές πχ τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις εκτός απο το να το χτυπήσεις; Σε 15χρονο δεν είναι το ίδιο, ξέρει οτι αυτός που θα χτυπήσει πονάει, ξέρει σαφώς οτι απαγορεύεται άρα τιμωρείς κυρίως.

[mariab]

.......

Δεν είναι πρόβλημα της ομάδας αν ο Γιαννάκης χτυπάει τα παιδιά, είναι πρόβλημα του Γιαννάκη. Μην τα ρίχνουμε όλα στην κοινωνία, υπάρχει και κάτι που λέγεται ατομική ευθύνη - ακόμα και για τα 5χρονα.

 

θα συμφωνήσω μαζί σου. Η ομάδα άλλωστε είναι μεταβλητή. Σήμερα ο Γιαννάκης είναι εδώ, αύριο εκεί. Το θέμα είναι να λυθεί το προσωπικό ζήτημα του Γιαννάκη, όχι να κάνουμε τους υπόλοιπους να αισθανθούν συνυπεύθυνοι, γιατί δεν είναι.

 

Παρεπιπτόντως, έχοντας παιδιά 5 χρονών, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η πλειοψηφία των 5χρονων καταλαβαίνει περίφημα ότι δεν πρέπει να χτυπάμε. Απόδειξη αυτού άλλωστε είναι ότι τα περισσότερα δεν το κάνουν. Η ηλικία που δεν έχουν συναίσθηση είναι τα 2 και τα 3, όχι τα 5. Όταν τα παιδια πάνε σχολείο είναι απολύτως σε θέση να αντιληφθούν τους βασικούς κοινωνικούς κανόνες. Εϊναι λάθος να μην το αναγνωρίζουμε αυτό.

[ioanna_Ldk]

Θα ήθελα να πω από την μεριά μου παρακολουθώντας μετά μανίας αυτό το θέμα ότι αν κάτι μου έκανε εντύπωση είναι πόσο μεγάλη ευθύνη πέφτει στους ώμους των δασκάλων. Πιστεύω ότι η δουλειά τους είναι να διδάσκουν όχι να κάνουν τους αστυνόμους.

Πώς να βρουν όμως την ενέργεια να το κάνουν όταν πρέπει να ασχολούνται τόσο πολύ με το πειθαρχικό κομμάτι? Δεν μπορείτε να πιέσετε με κάποιο τρόπο οι άνθρωποι που ασχολείστε με την παιδεία ώστε να μπουν ειδικευμένοι ψυχολόγοι στα σχολεία που να ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο αυτοί με τα θέματα συμπεριφοράς?

[Little Monkey]

Δεν μπορείτε να πιέσετε με κάποιο τρόπο οι άνθρωποι που ασχολείστε με την παιδεία ώστε να μπουν ειδικευμένοι ψυχολόγοι στα σχολεία που να ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο αυτοί με τα θέματα συμπεριφοράς?

Αυτό που προτείνεις δεν είναι λύση. Ο ψυχολόγος δεν είναι αστυνόμος, ούτε έχει μαγικό ραβδί να κουνήσει για να συνετίσει το άτακτο παιδί. Ακόμα κι αν υπάρχει κάτι στο οποίο ο ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει με μια παρέμβαση ή με ατομικές συνεδρίες ή κάτι τέτοιο, αλλαγή θα αρχίσεις να βλέπεις μετά από μήνες, και μόνο με την προϋπόθεση να υπάρχει συνεργασία από το παιδί ΚΑΙ τους γονείς.

 

Ψυχολόγοι θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν στους δήμους για να λειτουργήσουν σχολές γονέων και στα σχολεία σε ρόλο υποστηρικτικό προς τους δασκάλους και τους μαθητές. Περισσότερο δηλαδή για να καθοδηγήσουν γονείς και δασκάλους στο πώς πρέπει να χειρίζονται δύσκολες καταστάσεις, όχι για να παρεμβαίνουν και να διοθρώνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς όταν οι δάσκαλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά και οι γονείς αδιαφορούν.

[argini]

Τελικά ο "αδιάφορος" γονιος δεν έχει καμια συνέπεια?? Φωνάζει η δασκαλα τον γονιο και αυτος δεν εμφανίζεται..μια δυο τρεις...δεν υπαρχει ένα point system?? Δεν υπάρχει καποια διαταξη που να επιβαλει την ενημερωση των κοινωνικών υποδομών μετα από εμφανή αδιαφορία των γονιών?? Δεν υπάρχει πχ καποια διασυνδεση των σχολείων με κοινωνικούς λειτουργούς?? Διοτι αν φαινεται ότι ο δάσκαλος "καρφωνει" αυτό πολλες φορες τον καθιστα απρόθυμο..αν , όμως, περιγράφονται καταστασεις κατά τις οποιες πρέπει να ενημερωνει πχ την πρόνοια τότε αν δεν το κάνει θα διαπραττει παραβαση καθήκοντος...δηλ το σχολείο αντιμετωπίζεται μόνο ως φορεας γνωσης? Όχι ως φορέας αγωγης/??:-(

[Little Monkey]

Νομικά δεν ξέρω τι ισχύει. Πάντως παίζει μεγάλο ρόλο πώς θα χειριστεί το θέμα ο διευθυντής. Το θέμα της πειθαρχίας γενικότερα αλλά και οποιοδήποτε θέμα δημιουργηθεί στο χώρο του σχολείου.

 

Παραθέτω εδώ τα λόγια διευθύντριας Λυκείου που διάβασα σε άλλο φόρουμ. Δεν αναφέρω το όνομά της, άλλωστε θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε διευθύντρια Λυκείου σε οποιοδήποτε Λύκειο της χώρας.

 

Ως εκπαιδευτικός, έχω αντιμετωπίσει, δυστυχώς, πολλά περιστατικά απόπειρας σχολικού εκφοβισμού. Συμφωνώ απόλυτα ότι μόνο η άμεση αντίδραση και η μη ανοχή έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αυτός που έχει παιδεία, δεν παρουσιάζει τέτοιες συμπεριφορές. Κι αυτός που στερείται παιδείας δε δύναται να την κατακτήσει άμεσα. Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι ο μαθητής που αρέσκεται να βασανίζει το συμμαθητή του για να περνάει ευχάριστα την ώρα του ή για να επιβεβαιώνεται στο ρόλο του αρχηγού, θα αντιληφθεί με το λόγο μόνο τη διαστροφή της πράξης του και θα μεταστραφεί πραγματικά, ζητώντας συγχώρεση. Το σχολείο πρέπει να οριοθετεί αυστηρά κι απαρέγκλιτα τι δεν είναι ανεκτό. Οι γονείς οφείλουν να συνεργάζονται με το σχολείο όταν κληθούν, και όχι να παρέχουν συναισθηματικό ''άσυλο'' στο βλαστάρι τους που σηκώνει το χέρι του με ευκολία! Πρόσφατα, ως διευθύντρια λυκείου ήλθα αντιμέτωπη με ένα πολύ δυσάρεστο περιστατικό. Οι γονείς των θυτών, που τιμωρήθηκαν πολύ αυστηρά από το Σύλλογο Καθηγητών, με απείλησαν με μήνυση όταν τους ανακοίνωσα ότι έχω κανονίσει να ακολουθήσει συνεργασία των γονέων και των μαθητών (τέκνων τους) με τον υπεύθυνο του ΣΣΝ (Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων) της Διεύθυνσης Β' βάθμιας Εκπαίδευσης. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι τα παιδιά τους δεν είναι τρελά για να χρειάζονται τρελογιατρό (έτσι αποκάλεσαν τον υπεύθυνο για τη συμβουλευτική). Τους επέστρεψα την απειλή στα μούτρα, ξεκαθαρίζοντας ότι, αν δεν παρουσιάζονταν στην προγραμματισμένη συνάντηση, θα ειδοποιούσα τον εισαγγελέα ανηλίκων. Μάλιστα, ο ένας από τους τρεις γονείς αρνήθηκε να υπογράψει και να παραλάβει το σχετικό έγγραφο που είχα ετοιμάσει, ακολουθώντας τα όσα ορίζει η κείμενη νομοθεσία. Του το έστειλα με courier. Καμία ανοχή!

 

Συνεπώς, τουλάχιστον για σοβαρά περιστατικά, υπάρχει νομοθεσία και υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα (και ψυχολόγοι / σύμβουλοι να λάβουν δράση). Χρειάζεται όμως και κάποιος να εφαρμόσει τη νομοθεσία.

[ioanna_Ldk]

Ψυχολόγοι θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν στους δήμους για να λειτουργήσουν σχολές γονέων και στα σχολεία σε ρόλο υποστηρικτικό προς τους δασκάλους και τους μαθητές. Περισσότερο δηλαδή για να καθοδηγήσουν γονείς και δασκάλους στο πώς πρέπει να χειρίζονται δύσκολες καταστάσεις, όχι για να παρεμβαίνουν και να διοθρώνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς όταν οι δάσκαλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά και οι γονείς αδιαφορούν.

 

 

Συμφωνώ με αυτό που αναφέρεις για τις σχολές γονέων όμως πιστεύω ότι οι γονείς που θα πάνε θα είναι αυτοί που είναι ούτως ή άλλως ευαισθητοποιημένοι ενώ αυτοί που θα το χρειάζονται πραγματικά δεν θα πάνε γιατί πολύ απλά δεν πιστεύουν ότι το χρειάζονται. Στο σχολείο πάνε όλα τα παιδιά υποχρεωτικά οπότε μου φαίνεται πιο εύκολο να περάσεις από εκεί μέσα την γνώση και την παρέμβαση που χρειάζεται.

[Little Monkey]

Συμφωνώ με αυτό που αναφέρεις για τις σχολές γονέων όμως πιστεύω ότι οι γονείς που θα πάνε θα είναι αυτοί που είναι ούτως ή άλλως ευαισθητοποιημένοι ενώ αυτοί που θα το χρειάζονται πραγματικά δεν θα πάνε γιατί πολύ απλά δεν πιστεύουν ότι το χρειάζονται.

Το ίδιο θα γίνει και στο σχολείο. Καμία παρέμβαση δεν έχει επιτυχία αν οι αποδέκτες δεν είναι δεκτικοί.

 

Αν ήταν τόσο εύκολο οι ψυχολόγοι να διορθώσουν τον κόσμο, θα το είχαμε κάνει

[ioanna_Ldk]

 

Αν ήταν τόσο εύκολο οι ψυχολόγοι να διορθώσουν τον κόσμο, θα το είχαμε κάνει

 

Σε καμία των περιπτώσεων δεν περιμένω να διορθωθεί όλος ο κόσμος αλλά και έστω ένα παιδί να βοηθηθεί είναι μεγάλη υπόθεση. Μια κινέζικη παροιμία λέει «αν σώσεις έστω ένα παιδί, έχεις σώσει τον κόσμο όλο»

[argini]

Tελικά όλα ξεκινουν από τον εγωισμό των γονιών...δηλ αφου μεγαλώσουν χωρις όρια τα "βλαστάρια" στη συνέχεια όταν το "βλαστάρι" τους μεταβληθεί σε θυτη ριχνουν το φταιξιμο σε όλους τους άλλους ή προσπαθουν να δικαιολογησουν τις πραξεις του παιδιου τους...γιατι?? Διοτι αρνουνται να παραδεχτουν την αποτυχία τους στον γονεϊκό τους ρόλο...και καλύπτοντας το παιδι τους καλύπτουν τον εαυτό τους...μια μέρα ήμουν με τον βαφτισιμιο μου (4 ετων τοτε) σε μια παιδική χαρά..ένα αγοράκι (γυρω στα 6) είχε "καταλάβει" την τσουλήθρα και κλώτσαγε όσα προσπαθουσαν να ανεβουν στο συγκεκριμενο παιχνιδι..η μαμα απαθης μιλουσε στο κινητο...στην αρχη είπα να μην δωσω σημασία...αλλα δεν ηθελε να δωσω και στον μικρό την τακτικη του θυματος...την πλησίασα ψυχραιμα και της ζήτησα (με παρακαλώ και πληθυντικό) να απομακρύνει τον γιο της από την τσουλήθρα...το τι άκουσα δεν περιγράφεται...αλλα δεν το αφησα να πεσει κατω,,,διοτι νομιζε ότι θα παρεμενα ευγενική...την στόλισα κανονικότατα και της απέδειξα ότι δεν ήμουν χανος επειδή της μιλησα αρχικα ευγενικά,,,τα μαζεψε και εφυγε από την παιδικη χαρα σαν βρεγμενη γατα...

[Little Monkey]

Σε καμία των περιπτώσεων δεν περιμένω να διορθωθεί όλος ο κόσμος αλλά και έστω ένα παιδί να βοηθηθεί είναι μεγάλη υπόθεση. Μια κινέζικη παροιμία λέει «αν σώσεις έστω ένα παιδί, έχεις σώσει τον κόσμο όλο»

Αν μιλάμε για σχολικό εκφοβισμό, μιλάς για ένα παιδί θύτη ή για ένα παιδί θύμα; Γιατί είναι αμφίβολο πως και ο ένας και ο άλλος θα σωθούν μόνο και μόνο επειδή μίλησαν σε ψυχολόγο. Να βοηθηθούν, ίσως. Να αιστανθούν καλύτερα, πιθανό. Να λύσουν το πρόβλημά τους (εφόσον είναι θύτες ή θύματα σχολικού εκφοβισμού) με τίποτα. Ακόμα κι αν καταφέρει ο ψυχολόγος να βρει λύση μόνος του, μέχρι να τη βρει θα έχουν ρίξει και θα έχουν φάει απίστευτο ξύλο.

 

Το θύμα του σχολικού εκφοβισμού σαφώς καλό θα είναι να μιλήσει άμεσα, αλλά αρκεί απλά να μιλήσει στη δασκάλα ή στο γονιό, μιας και αυτό που προέχει είναι να σταματήσει η εκφοβιστική συμπεριφορά, όχι να υποστηρικτεί συμβουλευτικά το παιδί.

 

Για άλλα παραπτώματα, π.χ. για ανυπακοή ή μη τήρηση των κανόνων, ο αρμόδιος είναι ο δάσκαλος και στη συνέχεια ο διευθυντής του σχολείου. Όχι ο ψυχολόγος ή ο σύμβουλος, οι οποίοι είναι οι πλέον ανίκανοι να παρέμβουν. Να στο πω αλλιώς. Αν ένα παιδί δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις της δασκάλας, δεν υπάρχει περίπτωση να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις ενός ξένου (του ψυχολόγου) που στο σχολικό χώρο έχει λιγότερο κύρος από τη δασκάλα.

 

Δείτε και αυτό το άρθρο σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί:

 

http://www.kathimerini.gr/808445/article/epikairothta/ellada/to-bullying-3ekina-apo-to-nhpiagwgeio

 

Αντιγράφω κάποια κομμάτια που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα:

 

«Τα περισσότερα περιστατικά αφορούν παιδιά που δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τον χαβαλέ που εκτροχιάστηκε» λέει στην «Κ» ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κ. Μάνος Σφακιανάκης. Είναι σημαντικό -τονίζει ο ίδιος- να μην ποινικοποιηθεί το παιχνίδι και η χαρά των παιδιών. «Δεν πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να ονομάζουμε bullying εάν ένα παιδάκι στραβοκοιτάξει ένα άλλο. Το bullying είναι επαναλαμβανόμενο και έχει σχέση με την αίσθηση του παιδιού που το υφίσταται, που στην αρχή νιώθει μια απειλή, η οποία στη συνέχεια του προκαλεί φόβο, τρόμο, ταραχή. Αυτά είναι τα πρώτα στάδια. Η κορύφωση είναι αυτό που είδαμε στα Γιάννενα».

 

Σύμφωνα με τον ψυχολόγο-εργοθεραπευτή κ. Π. Σιαπέρα, είναι σημαντικό καταρχήν οι γονείς να διατηρούν καλή επαφή με τους εκπαιδευτικούς. «Απαιτείται επίσης καλή επικοινωνία με το παιδί. Αν δεν έχεις εγκαταστήσει σωστά κανάλια επικοινωνίας, δεν θα μπορέσεις να μάθεις τι συμβαίνει».

[miriki]

Αργίνη Σκέψου ότι αν το κάνω εγώ αυτό στο σχολείο την επομένη αν όχι την ίδια μέρα θα έχω αναφορά για απρεπή συμπεριφορά με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

Από την άλλη βλέπω ότι αυτό με την ομάδα λειτουργεί. Στην προσχολική χτυπάνε για να πονέσουν, με πρόθεση, αλλά δε συνειδητοποιούν το εύρος συτού που προκαλούν. Οπότε στόχος είναι να καλλιεγήσεις την ενσυναίσθηση. Επίσης πολλά παιδάκια έχουν συνηθίσει να τα υπερασπίζονται οι γονείς τους και να μη μπαίνουν στη διαδικασία να το κάνουν μόνα τους. Επίσης η ομάδα βοηθάει να ξεκαθαριστούν και να αναδειχθούν παρεξηγη΄σεις. Δηλ το "Γιάννη κάτσε στην άκρη γιατί χτυπάς και απαγορεύεται να χτυπάμε" δεν αναδρικνύει ότι ο Γιώργος του είπε ότι είναι κοντός και αργός και κανείς δε θέλει να τον κάνει παρέα.

 

Ή φέτος μας προέκυψε ο κανόνας "παίρνω το παιχνίδι που είναι μέσα στο κουτί ελέυθερα. αν βρίσκεται πάνω στο τραπέζι το ζητάω". Εσάς σας φαίνονται χαζά όλα αυτά, αλλά είναι μεγάλη κατάκτηση να φτάσεις να μην υψώσεις ούτε μία φορά τη φωνή γιατί τα λύνουν μόνα τους όλα. Και βέβαια αν δεν τα αντιμετωπίσεις αυτά μάθημα δεν κάνεις, ασχολείσαι με διασπαστικές συμπεριφορές.

 

Ιωαννα κάθε χρόνο ζητάμε ψυχολόγους. Πέρσι σε μερικά σχολεία στείλαν με το ΕΣΠΑ... Εδώ δε στέλνουν δασσκάλους....

 

Little monkey έχω την εντύπωση ότι νομίζεις ότι δε βάζω όρια, επειδή αναλαμβάνει δράση η ομάδα. Τα παιδιά μου είναι τα πιο πειθαρχημένα (τρία τμήματα) και στην αυλή παίζουν όλα μαζί πάντα. Επίσης φροντίζουν το ένα το άλλο και πλέον σπάνια έρχονται για βοήθεια, δεν τη χρει΄`ζονται. Για να γίνει αυτό όμως περάσαμε από κάτι φάσεις που η ολομέλεια συγκαλούνταν και ανα πέντε λεπτά. Παρόλα αυτά υπάρχει παιδί στην ομάδα που συνεχίζει να προκαλεί προβλήματα, απλά όχι στον βαθμό που το έκανε πριν. Έχουμε καταφέρει να ξεσπά σε εμένα και όχι σταπ αιιδά. Κάτι είναι κι αυτό.

 

Εμείς ως βαθμίδα έχουμε ενδείξεις για τη μελλοντική συμπεριφορά και τα παραπτώματά τους σπάνια είναι πολύ πολυ΄χοντρά. Οπότε δεν μπορείς έυκολα να κινητοποιήσεις εισαγγελέα. Απλά κάνεις όση περισσότερη δουλειά μπορείς με το παιδί γιατί οι γονείς άστα. Εκτός κι αν πρόκειται για ειδική κατάσταση (π.χ. ΔΕΠΥ) οπότε στη δική μου εμπειρία αν κινητοποιήσεις το σύμβουλο από την αρχή σπάνια φτάνεις στο μη παρέκει.

[argini]

Αργίνη Σκέψου ότι αν το κάνω εγώ αυτό στο σχολείο την επομένη αν όχι την ίδια μέρα θα έχω αναφορά για απρεπή συμπεριφορά με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

Eννοείται ότι η συμπεριφορά μου δεν θα ηταν ενδεδειγμενη για εκπαιδευτικο!! Εγω αντεδρασα ως συνοδος του παιδιου απέναντι σε μια αδιαφορη και αγενη μαμα που ειχε πάει το επιθετικο και αγενες παιδακι της στην παιδικη χαρα... απλως σχολιάζω ότι το μηλο κατω από την μηλια θα πεσει...ένα παιδακι που γινεται επιθετικό συνηθως προερχεται απο ένα περιβαλλον που εξ ορισμου δεν νομιζω ότι είναι συνεργασιμο με τους εκπαιδευτικούς..διοτι αν ηταν δεν θα ανεθρεφε το παιδακι -θυτη...

[Little Monkey]

Little monkey έχω την εντύπωση ότι νομίζεις ότι δε βάζω όρια, επειδή αναλαμβάνει δράση η ομάδα.

Όχι, δεν έχω τέτοια εντύπωση, άλλωστε το διευκρίνησες κι εσύ ότι πρώτα βάζεις τα όρια και μετά δουλεύεις με την ομάδα (σωστά κατάλαβα)?

 

Η ένστασή μου (αν μπορείς να το πεις έτσι, ίσως είναι καλύτερα να πω η επιφύλαξή μου) είναι ότι ίσως βασιζόμαστε υπερβολικά στις ομάδες (τη συζήτηση) και ξεχνάμε την οριοθέτηση. Επίσης ότι δεχόμαστε τη συζήτηση ως τη μοναδική μορφή διαπαιδαγώγησης, ενώ τις περισσότερες φορές η συζήτηση δεν αρκεί ούτε και λύνονται όλα τα προβλήματα με συζήτηση. Κάποια λύνονται πιο γρήγορα, εύκολα και αποτελεσματικά με το "όχι" ή στολίζοντας τη μαμά του άτακτου παιδιού, όπως έκανε η Αργίνη

 

Επίσης υπάρχει και ένα θέμα επειδή συζητάμε ταυτόχρονα πολλά πράγματα - τον σχολικό εκφοβισμό και την κακή συμπεριφορά, τον τρόπο παρέμβασης για μεγάλα προβλήματα και για μικρά σε διάφορες βαθμίδες εκπαίδευσης. Εσύ ας πούμε καλώς καλείς την ολομέλεια συνεχώς ειδικά στην αρχή, γιατί αυτό είναι μέρος της μάθησης για τα παιδιά του νηπιαγωγείου. Αλλά δεν γίνεται η δασκάλα του δημοτικού να καλεί την ολομέλεια για να αποφασιστεί αν πρέπει ο Γιαννάκης να κατέβει από το θρανίο και να γράψει ορθογραφία...